ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Η "μήτρα" της ελληνικής κακοδαιμονίας βρίσκεται στο 1964


«Η αποβιομηχάνιση της χώρας και εν τέλει η συνολική αποπαραγωγικοποίηση ήταν ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ».

Απόσπασμα από το άρθρο του Όθωνα Κουμαρέλλα με τίτλο: «Η σκοτεινή "συνωμοσία" της χρεοκρατίας».

Χρεοκρατία και καταστροφή της παραγωγικής βάσης οι δύο όψεις του ιδίου «νομίσματος» 

Την καταγωγή και τη «μήτρα» του κακού θα την βρούμε πίσω στο 1964. Τότε που η νέα κυβέρνηση της Ενώσεως Κέντρου υπό του Γεωργίου Παπανδρέου του επονομαζόμενου και «γέρου της δημοκρατίας», με υπουργό Συντονισμού τον Κων/νο Μητσοτάκη υπέγραψε τη δανειακή σύμβαση για την εξυπηρέτηση του παλαιού προπολεμικού χρέους της χώρας. Ενός χρέους που είχε ήδη αναγνωρίσει η προηγούμενη κυβέρνηση ΕΡΕ υπό τον Κων/νο Καραμανλή (τον αποκαλούμενο «εθνάρχη») το 1962, μετά από πιέσεις των Βρετανών και των Αμερικάνων. Αλλά και επειδή τέθηκε ως όρος στις διαπραγματεύσεις που είχαν ξεκινήσει τότε για την ένταξη της χώρας στην «Κοινή Αγορά» της Ευρώπης (πριν μετεξελιχθεί αυτή αργότερα σε ΕΟΚ και τώρα σε Ευρωπαϊκή Ένωση). 
Η κυβέρνηση όμως της Ενώσεως Κέντρου υπέγραψε τη χειρότερη δανειακή σύμβαση και ρύθμιση χρεών που έχει υπογράψει ποτέ η χώρα (εκτός φυσικά από τις τωρινές). 
Επανέφερε και… αναγνώρισε το σύνολο των προπολεμικών χρεών της χώρας από το 1881 και μετά. Στο ακέραιο της αξίας τους, χωρίς να λάβουν υπ’ όψιν αυτά που είχαν πληρωθεί μέχρι τότε. 
Χωρίς να ενδιαφερθεί κανείς, ότι γι’ όλα αυτά τα χρέη είχαμε κηρύξει 2 πτωχεύσεις επίσημες, το 1893 και το 1932 και είχαν μεσολαβήσει δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, που είχαν σχεδόν ισοπεδώσει τη χώρα.
Αναγνωρίστηκε επιπλέον το σύνολο των τόκων υπερημερίας, που είχαν μεταφέρει φυσικά σε τιμές του 1964, συν 71% προσαύξηση των τόκων υπερημερίας για το πιστωτικό κίνδυνο και - άκουσον, άκουσον - για την ψυχική οδύνη που είχαν υποστεί οι δανειστές. Το ενδιαφέρον είναι ότι η ρύθμιση έθετε ορίζοντα αποπληρωμής εκείνων των χρεών τα 45 χρόνια. Δηλαδή, η τελική τους εξόφληση πραγματοποιήθηκε το 2009!!! Μέχρι τότε πληρώναμε ακόμη και τα «σουλτανικά» χρέη, δηλαδή τα δάνεια που είχε συνάψει ο Σουλτάνος επί καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στο ποσοστό που υποτίθεται αντιστοιχούσε στα απελευθερωθέντα από την Ελλάδα εδάφη και αναγνωρίστηκαν με βάση τη Συνθήκη της Λωζάννης το 1923. 
Το συνολικό όμως ύψος αυτών των προπολεμικών δανειακών υποχρεώσεων αντιστοιχούσε σε σημερινές τιμές γύρω στα 100 δισ. ευρώ! Δηλαδή σχεδόν στο ένα τρίτο του δημόσιου χρέους που ακριβώς το 2009 μας οδήγησε στη χρεοκοπία και την επιβολή των μνημονίων. 
Αυτές ακριβώς οι δεσμεύσεις και οι αντίστοιχες υποχρεώσεις που ολοκληρώθηκε η εξυπηρέτησή τους το 2009, αποτέλεσαν τη βάση που εδράζεται η δυναμική του σημερινού χρέους, που είναι πλέον αδύνατο να αποπληρωθεί. 
Την εξέλιξη όμως αυτής της δυναμικής και την επιβάρυνσή της θα την συναντήσουμε αργότερα στα μέσα της δεκαετίας του ’70, τότε που ο γνωστός «εθνάρχης» θέλησε να μας βάλει στην ΕΟΚ και ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις. Ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ ο κ. Αλέκος Παπαδόπουλος, πολλά υποσχόμενος σωτήρας και αυτός της χώρας, ομολόγησε μόλις πέρσι σε τηλεοπτική του συνέντευξη, ότι η αποβιομηχάνιση της χώρας και εν τέλει η συνολική αποπαραγωγικοποίηση ήταν ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ. Μια πολιτική επιλογή στην οποία συνέκλιναν και συμφώνησαν όλες οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας τότε. Μηδέ μιας εξαιρουμένης! 

Αποπαραγωγικοποίηση ως όρος ένταξής μας στο περίφημο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Ήταν τότε που μας πέταξαν στα βαθιά νερά κι εμείς έπρεπε να μάθουμε να κολυμπάμε! Οι παλιότεροι θα θυμούνται εκείνη τη ρήση του Καραμανλή! Μαζί με εκείνες φυσικά του «ανήκομεν εις την δύσην» και ότι η «Κύπρος κείται μακράν». 

(Το γνωστό δήθεν αναρχικό σύνθημα «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του» βεβαίως δεν έχει πατρότητα τον Καραμανλή, αλλά εντάσσεται απολύτως στην ίδια λογική, προερχόμενο από τα ίδια ακριβώς προπαγανδιστικά κέντρα)! 

 Έτσι ξεκίνησε η όλη επιχείρηση. Διότι περί επιχειρήσεως πρόκειται. Μια επιχείρηση που συνεχίζεται αδιάλειπτα μέχρι σήμερα και μπορούμε να διακρίνουμε τρεις φάσεις και αντίστοιχα τρία ορόσημα. Η πρώτη φάση είναι ακριβώς αυτή που ξεκινά με τη διαδικασία ένταξης στην τότε ΕΟΚ. 

πηγή