ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Το μείζον πρόβλημα της χώρας είναι κατά βάθος και ξεκάθαρα πολιτικό

Κατ' επέκταση, είναι πρόβλημα δημοκρατικών δομών, δηλαδή πρόβλημα δημοκρατίας...

ΑΝΘΡΑΚΕΣ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ 

Όταν επιμένεις να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο και να πιστεύεις ότι θα τον σπάσεις και δεν θα διαλύσεις το κεφάλι σου, ε, τότε δεν διακρίνεσαι για τον υψηλό δείκτη ευφυΐας σου.

Η επιλογή της ορθής λύσης όταν βρίσκεσαι μπροστά σε ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα δεν θα προκύψει εάν είσαι εγκλωβισμένος σε μια υπερφίαλη βουλησιαρχία η σε συναισθηματικές αυταπάτες. 

Η αποτυχία δεν έρχεται γιατί έτσι το θέλησε η «ειμαρμένη», η τύχη ή οι μοίρες, αλλά γιατί δεν αξιολογήθηκαν σωστά οι παράμετροι που συνθέτουν το πρόβλημα. 

Ίδιον γνώρισμα της αποτυχίας, η του αποτυχημένου είναι το πλήθος των λανθασμένων επιλογών που την, η τον ακολουθούν. 
Η πολιτική σκακιέρα είναι δύσκολη και επικίνδυνη· δεν είναι χώρος που ανώδυνα μπορείς να εκθέτεις τον εαυτό σου, και βέβαια δεν ταιριάζει στον οποιονδήποτε. Η εκδίκησή της και η τιμωρία της είναι σκληρή και αδυσώπητη· δεν συγχωρεί και σπάνια σου δίνει μια δεύτερη ευκαιρία. 
Γνώρισμα των σημερινών καιρών η επιθυμία τόσων πολλών «πραματευτάδων» να παίξουν στην πολιτική σκακιέρα και να μας κάνουν κοινωνούς και θεατές της γύμνιας και της ανικανότητάς τους. Μοιάζουν με την μαϊμού που δεν είχε καταλάβει πως όσο πιο ψηλά ανέβαινε τόσο πιο πολύ φαινόταν ο πισινός της. 

Ίσως δεν υπάρχει άλλη χρονική περίοδος στην ιστορία της χώρας μας που στην κεντρική πολιτική σκηνή να συνωστίζονται τόσοι πολλοί σωτήρες. 

Δεξιά και αριστερά, οι εκπρόσωποι όλων των υφιστάμενων κομμάτων και κομματιδίων φωνασκούν και διατείνονται πως ο κάθε ένας από αυτούς έχει την λύση για τα δεινά της χώρας και έχουν την εντύπωση ότι ως άλλοι « βάρβαροι ιθαγενείς» θα πεισθούμε με τα μπιχλιμπίδια που μας προσφέρουν. 
Βυθισμένοι στις αυταπάτες τους χάνουν το δάσος και εστιάζουν στο δένδρο της δικής τους βουλησιαρχίας, πιστεύοντας ακράδαντα πως η δική τους πολιτική επιβίωση ταυτίζεται με την σωτηρία και την πρόοδο της χώρας. 
Μια κοινωνία αυτοβυθίζεται και αυτοκαταστρέφεται αν δεν έχει την ικανότητα και τις διαδικασίες αυτοθέσμισής της. 

Αυτοί που είχαν και έχουν την ευθύνη θεσμοθέτησης των διαδικασιών αυτοθέσμισης θεωρούν τους εαυτούς τους «βοναπάρτηδες» και ενεργούν κατά το δοκούν. 

Είναι ανεδαφική η απαίτηση να ζητάς από τους επικεφαλής των υφιστάμενων κομμάτων την δημιουργία κοινωνικών θεσμών όταν η δεν μπορούν η δεν θέλουν να ρυθμίσουν «τα του οίκου τους», να δημιουργήσουν δηλαδή κόμματα αρχών και όχι προσωπικά φέουδα. 

Άθροισμα χαμένων ευκαιριών η πορεία και η λειτουργία και των τριών επικεφαλής των μεγάλων κομμάτων. 
Στο ίδιο καζάνι της προσωπικής αυταρέσκειας βράζουν και οι τρεις, Αλέξης, Κυριάκος και Φώφη. 
Οι δυο πρώτοι διαγκωνίζονται στο ποιος θα μείνει «Βεζύρης» και ποιος θα είναι ο επόμενος «Βεζύρης» σε μια χώρα που δεν έχει πια ούτε «υπηκόους», ούτε πολίτες άλλα άτομα κλεισμένα στο καβούκι τους χωρίς καμία εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα και στους εκπροσώπους τους. 

Η κ. Φώφη πνίγεται κάθε μέρα και πιο πολύ «στην τρικυμία εν ποτηρίω» που η ίδια δημιούργησε. Πίστεψε, ή κάποιοι για δικούς τους λόγους την έπεισαν, ότι μπορεί να γίνει μεγάλος ηγέτης και ανιστόρητα σπατάλησε, όπως ο γιος της Ευαγγελικής παραβολής, την περιουσία που της έδωσαν να διαχειριστεί. (Αν τυχόν ήταν προσωπική η οικογενειακή κανένα πρόβλημα).

Εγκλωβίστηκε στην λογική της άνωθεν και έξωθεν επιβαλλόμενης διαχείρισης των πολιτικών πραγμάτων της χώρας και άκριτα αποδέχτηκε την τεχνοκρατική αντίληψη ερμηνείας των πολιτικών και κοινωνικών προβλημάτων. 

Τα πραγματικά μακροοικονομικά μεγέθη και όχι αυτά που μας παρουσιάζουν δείχνουν ότι κοντά δέκα χρόνια τώρα δήθεν μεταρρυθμίσεων και επαίσχυντης φοροεπιδρομής δεν έφεραν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. 
Το μείζον πρόβλημα της χώρας είναι καθαρά και «εν τω βάθει του» πολιτικό. Είναι πρόβλημα ανυπαρξίας κομμάτων αρχών, είναι πρόβλημα ηθικής απαξίωσης της πολιτικής και των αυτοοριζόμενων πολιτικών. 
Το τρένο πέρασε και η Φώφη το έχασε. Είχε την ευκαιρία να γίνει πράγματι πρωτοπόρος με την μετάλλαξη του πολιτικού χώρου που κληρονόμησε σε κόμμα αρχών, με σαφείς δομές οργανωτικές, ξεκάθαρες και κατανοητές αρχές και αξίες, με κοινωνική αντιστοίχιση και πολιτική πρόταση μέλλοντος και προοπτικής. 

Αντί αυτών ζητά από τους πολίτες να την ψηφίσουν για γίνει διαπραγματευτής για την συγκρότηση μιας δήθεν «Εθνικής ομάδας» που θα κυβερνήσει τον τόπο. 

Στον αμαρτωλό κόσμο του ποδοσφαίρου υπάρχει μια έκφραση, «με παλτά δεν κάνεις ομάδα» και άκαπνος προπονητής δεν ελέγχει τα αποδυτήρια. 

Ούτε τις μεταγραφές σου δεν κατάφερες κ. Φώφη να ελέγξεις και ο ένας τραβά πετσί και ο άλλος τομάρι. 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

πηγή