ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

Μια καθηγήτρια "χαζεύει" τα σκισμένα τζιν των παιδιών...


Και η πυγολαμπίδα  "χάζεψε" με το θρασύτατο παραλήρημα της ναρκισσευόμενης - όπως φανερώνει το άλμπουμ φωτογραφιών της στη σελίδα της στο Facebook - καθηγήτριας φιλολογίας κας Ολυμπίας Τσικαρδάνη, στο άρθρο που θα παραθέσω στη συνέχεια. 

Η "εκπαιδευτικός" αυτή με τη "σκισμένη" αυτογνωσία επιδόθηκε στο να κάνει διαπιστώσεις και να κατηγορεί, άλλοτε ευθέως κι άλλοτε εμμέσως πλην σαφώς, τα ΠΑΙΔΙΑ γι' αυτό που είναι σήμερα. 
Αμ πώς θέλατε να συμπεριφέρονται τα ΠΑΙΔΙΑ, κυρία Τσικαρδάνη, με την ανεκπαίδευτη ΠΑΙΔΕΙΑ που τους παρέχετε εσείς οι απαίδευτοι εκπαιδευτικοί; Ποιοι έχουν την πρωταρχική ευθύνη διαμόρφωσης πολιτών καλών καγαθών, αν όχι οι εκπαιδευτικοί πρωτοβάθμιας, δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στους οποίους πολιτεία και γονείς εμπιστεύονται τα παιδιά για δύο σχεδόν δεκαετίες, από το νηπιαγωγείο μέχρι και το πανεπιστήμιο; 
Δεν είδα καμία αυτοκριτική στο άρθρο σας κυρία καθηγήτρια. Ρίχνετε τις ευθύνες για "τα παιδιά με τα σκισμένα  τζιν"  στους πολιτικούς, στα ΜΜΕ, στους γονείς, στην τεχνολογία, κλπ, ενώ την κύρια ευθύνη την έχετε εσείς οι δάσκαλοί τους. 

Εδώ βέβαια ισχύει το "ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος"...

Σωστές οι διαπιστώσεις σας, κυρα-Ολυμπία μου, αλλά δεν αγγίζετε τη ρίζα και την αιτία του κακού. "Τα παιδιά με τα σκισμένα τζιν" είναι απλά ο καρπός του άρρωστου σπόρου που έσπειρε στον ακαλλιέργητο αγρό της νεανικής ψυχής τους η αποστειρωμένη από αρχές, αξίες, ιδανικά και οράματα Παιδεία. 

Μην "πυροβολείτε" τα παιδιά λοιπόν. "Πυροβολήστε" τους εαυτούς σας. Τα αίμα των παιδιών που αυτοκτονούν βρίσκεται πρωτίστως στα δικά σας χέρια. Υμείς όψεσθε!

Τα παιδιά είναι αθώα θύματα!!!

*****************

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΤΑ ΣΚΙΣΜΕΝΑ ΤΖΙΝ 

Γράφει η Ολυμπία Τσικαρδάνη 

Χαζεύω τα φθαρμένα τους τζιν. Κάθε νέα γενιά, διαλέγει το δικό της γλωσσικό και ενδυματολογικό κώδικα. Και πάντα θέλει κάτι να δείξει. Τα σημερινά παιδιά επιλέγουν τη μόδα των σκισμένων ρούχων, ακολουθώντας την trendy εκδοχή του νεανικού free style. Mια μόδα που αντιπροσωπεύει, εκτός των άλλων, την προσαρμογή στην αισθητική ενός κόσμου, κομμένου και ραμμένου στα μέτρα της ευτέλειας και της υποκουλτούρας.

 - Φτωχούς μας θέλετε; 
 - Σα φτωχοί θα ντυνόμαστε! 

Τα παιδιά της κρίσης και της παρακμής, δεν έχουν τις ίδιες προσλαμβάνουσες με τις προηγούμενες γενιές παιδιών. Μεγαλώνουν σε εποχές πολιτικής παράκρουσης, σε ρυθμούς ιλιγγιώδους ταχύτητας, σε καθεστώς πρωτοφανών για την εποχή αδικιών και ανισοτήτων, και είναι η πρώτη γενιά που μπορεί να ζήσει χωρίς πολλές απαιτήσεις αλλά ΟΧΙ χωρίς το laptop και το κινητό της. Και αυτή είναι η αδυναμία της. Θα μπορούσε να είναι η δύναμή της.

Παιδιά της ομοιομορφίας και της μειωμένης επαφής με το διάβασμα εξωσχολικών βιβλίων, αναλώνονται σε αμέτρητες εξωσχολικές δραστηριότητες, συνήθως επιβαλλόμενες και όχι συμβατές με τις επιθυμίες τους, δέσμια ασφυκτικών ωραρίων που δεν αφήνουν χρόνο για περισυλλογή, ενδοσκόπηση και εσωτερικές αναζητήσεις. 

Παιδιά που αν και γνωρίζουν την έλλειψη προοπτικής των Πανεπιστημιακών σπουδών, πιστεύουν ακόμη στην αξία τους και διαβάζουν – τα περισσότερα  πειθαρχημένα για την κατάκτηση μιας θέσης σε κάποια σχολή, θεωρώντας δεδομένο ότι θα «πρέπει» να κάνουν μεταπτυχιακό ή να φύγουν στο εξωτερικό για δουλειά. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τη χώρα και την οικογένεια που επένδυσαν στις σπουδές τους. 

Παιδιά που δεν έπαιξαν σε πεζούλια και αλάνες με γειτονόπουλα, που δεν έκαναν ποδήλατο σε επαρχιακές διαδρομές μέσα στη φύση, που δε μάλωσαν face to face με τους συμμαθητές τους και απλά χάθηκαν στις εθιστικές «αλάνες» της εικονικής πραγματικότητας του διαδικτύου εκτονώνοντας τις υγιείς δυνάμεις τους σε νοσηρές επαφές «αγνώστου προθέσεως».

Παιδιά που ερωτεύονται πιο εύκολα με μηνύματα παρά με το άμεσο διακριτικό φλερτ και δε θέλουν και πολλές «συγκινήσεις» και «ευαισθησίες» ούτε καν στα αναγνώσματά τους, νεκρωμένα από την αναισθησία, τον εμπαιγμό και την υποκρισία που βλέπουν να κυριαρχούν.

Παιδιά που «τρολλάρουν» στο fb και αυτοφωτογραφίζονται στο instangram με άνεση σταρ, αλλά χάνουν τα λόγια τους όταν πρέπει να υπερασπιστούν το δικαίωμά τους στο όνειρο μιας καλύτερης τύχης, αφού ο Λόγος, η Ευβουλία και το «Γνώθι σαυτόν», αντικαταστάθηκαν από την εικόνα, την αβουλία και το «μπετόν» στη σκέψη. 

Παιδιά που έχουν άνεργους ή άστεγους γονείς, που είναι ανασφάλιστα και «δεν τολμούν να αρρωστήσουν», όπως μου είπε μία από τις μαθήτριές μου, παιδιά που δε θα κερδίσουν τίποτα αν αριστεύσουν και δεν έχουν και τίποτα να χάσουν αν πιάσουν πάτο στις αποδόσεις τους στο σχολείο. 

Παιδιά χωρίς κέφι, με πρόωρες φοβίες και «ψυχολογικά», εσωστρεφή και γεμάτα άγχος για την απόκτηση εφοδίων που θα κάνουν πιο επώδυνη την μελλοντική ανεργία τους.

Παιδιά του fast food, του fast love και του fast depression, δυσκολεύονται στην ανταπόδοση συναισθήματος, δε θέλουν την έκπληξη του απρογραμμάτιστου, με ιδιαίτερη νοημοσύνη στα μαθηματικά ή τη φυσική αλλά χωρίς τη συναισθηματική νοημοσύνη των περιφρονημένων σήμερα ανθρωπιστικών σπουδών, που είναι απαραίτητη για την ανατροφοδότηση των ανθρώπινων σχέσεων. 

Παιδιά του προγράμματος που σκοτώνει την έμπνευση, του διαβάσματος που εντείνει την απομόνωση, των «πολιτισμένων διαζυγίων» ή των απόντων γονιών που τρέχουν σε κακοπληρωμένες δουλειές για να καλύψουν «τις ανάγκες των παιδιών», που μεγαλώνουν ακούγοντας συνεχώς ότι «τα οικονομικά κριτήρια υπερέχουν των ανθρωπιστικών», σε έναν κόσμο που αντί να ανοίγει ορίζοντες με την πολλά υποσχόμενη παγκοσμιοποίηση, βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα στους αδύναμους και τους κυρίαρχους. 

Παιδιά με κρίσεις πανικού και έλλειψη αυτοπεποίθησης που είναι απαραίτητη για να ρισκάρουν και να τολμήσουν ανατροπές στη ζωή τους, υπερπροστατευμένα και ταυτόχρονα εκτεθειμένα σε ελεύθερες πτώσεις χωρίς αλεξίπτωτο. 

Παιδιά που απεχθάνονται τους πολιτικούς και αποστρέφονται την πολιτική, μα θα κληθούν να ψηφίσουν - και θα το κάνουν - παρασυρμένα από τη συστημική προπαγάνδα, το κόμμα με το καλύτερο διαφημιστικό marketing και τη χειρότερη δύναμη αντίστασης. 

Παιδιά που έχουν πτυχία νομικής, αρχιτεκτονικής καθηγητικών ή πολυτεχνικών σχολών, και δουλεύουν ως ντελιβεράδες ή γκαρσονάκια με αποδοχές – όταν πληρώνονται  εξευτελιστικές. 

Παιδιά χωρίς σπουδαία όνειρα, χωρίς ιδεολογίες – αφού οι υπάρχουσες επιδεικνύουν ανενδοίαστα την υποκρισία τους - και κυρίως, χωρίς όραμα. 

Παιδιά με το συμπιεσμένο χρόνο, τις ανώφελες θυσίες, τις ραγισμένες σχέσεις, τα αφυδατωμένα βιώματα, τη μηδενική επαφή με τη φύση, τους βιαστικούς έρωτες, τα άδεια από συναίσθημα ψυχικά τοπία, τις ελαστικές συνειδήσεις. 

Παιδιά που κόβουν τα ρούχα τους για να μην κόψουν τις φλέβες τους, σ’ έναν κόσμο, που οι ηγεσίες του προετοιμάζουν αλλεπάλληλα αδιέξοδα σα να τους λένε πως «Δε μας ενδιαφέρει ακόμα κι αν κόψετε το λαιμό σας…» ενώ τα Μ.Μ.Ε. κατευθυνόμενα και υποταγμένα στη γενική παραλυσία, αποσιωπούν εσκεμμένα την επικίνδυνη αύξηση αυτοκτονιών στις νεαρές ηλικίες…

Νομοτελειακά όμως, η αντοχή σε συνεχείς συμβιβασμούς και απογοητεύσεις έχει και τα όριά της, και αρκεί μια σπίθα ξαφνικής αγανάκτησης για να ξυπνήσουν μια μέρα από το λήθαργο της διαδικτυακής νιρβάνας, όπου εντέχνως έχουν ριχτεί, και να «ζητήσουν το λογαριασμό» από κείνους που τα εμπαίζουν… 
Και τότε, η «απολιτίκ» γενιά με τα σκισμένα τζιν που σήμερα μοιάζει να είναι ακίνδυνη θα δείξει την ίδια ακριβώς αναλγησία που διδάχθηκε, από τα αρπακτικά της πολιτικής τόσων χρόνων …
πηγή