ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

Το απύθμενο θράσος του αμετανόητου Κώστα Σημίτη


Να τα μας! Εκεί που μας χρωστούσε μας πήρε και το γάιδαρο, είναι η παροιμία που ταιριάζει στην περίπτωση. Αλλά μου θυμίζει και την άλλη με το γάτο που σκούζει, με το συμπάθιο. Μόνο που το σκούξιμο του αρθρογράφου είναι ετεροχρονισμένο.

Αν κρυβόταν τ’ όνομα του συγγραφέα του βαρυσήμαντου στην ελαφρότητα και τις παλινωδίες άρθρου που δημοσιεύτηκε χθες στο ethnos, και το οποίο θα σχολιάσω στη συνέχεια, θα πίστευε κανείς πως ο αρθρογράφος ήταν κάποιος που δεν είχε ποτέ αναμιχθεί στην πολιτική και δεν είχε παίξει κανένα ρόλο στη δημόσια ζωή της χώρας, αλλά απλά παρατηρούσε από απόσταση και κατέγραφε τα κακώς κείμενα και βρήκε την ώρα, ως “αναμάρτητος”, να μας ρίξει το λίθο του αναθέματος και να μας περάσει γενεές δεκατέσσαρες .

Για τους νεώτερους που ίσως δεν γνωρίζουν ακριβώς περί τίνος πρόκειται, θα γράψω δυο λόγια για το ποιος ήταν ο Κώστας Σημίτης που μας προέκυψε δημόσιος κατήγορος κατά πάντων και δια πάντα, την ώρα που η Ελλάδα σέρνεται υπόδουλη στους τοκογλύφους.

Αμέσως μετά την εκλογική νίκη του ΠΑ.ΣΟ.Κ, τον Οκτώβριο του 1981, με τον σχηματισμό της πρώτης κυβέρνησης, κλήθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου να αναλάβει Υπουργός Γεωργίας (1981 -1985). Στην επόμενη κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. διετέλεσε Υπουργός Εθνικής Οικονομίας (1985 -1987). Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων διετέλεσε κατά τη διάρκεια της οικουμενικής κυβέρνησης, υπό την προεδρία του καθηγητή Ξενοφώντα Ζολώτα (Νοέμβριος 1989 - Φεβρουάριος 1990). Υπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας, Έρευνας, Τεχνολογίας και υπουργός Εμπορίου ταυτόχρονα, από το 1993 ως το 1995. Ο Κώστας Σημίτης εκλεγόταν βουλευτής της Α' εκλογικής περιφέρειας Πειραιά συνεχώς από το 1985 μέχρι και το 2007.

Στις 18 Ιανουαρίου 1996 εξελέγη Πρωθυπουργός από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. μετά την παραίτηση του Ανδρέα Παπανδρέου από το αξίωμα για λόγους υγείας. Στις 30 Ιουνίου 1996, στο 4ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., λίγες μέρες μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, αναδείχθηκε πρόεδρος του κινήματος και, με τη νίκη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις κοινοβουλευτικές εκλογές της 22ας Σεπτεμβρίου 1996, ανακηρύχθηκε πρωθυπουργός. Ως αρχηγός του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κέρδισε και την επόμενη εκλογική αναμέτρηση στις 9 Απριλίου 2000 και διετέλεσε πρωθυπουργός ως τις 10 Μαρτίου 2004.

Ωστόσο, παρατηρώντας το δημοσκοπικό καταποντισμό του ΠΑΣΟΚ από τη δυσαρέσκεια του λαού, κυρίως για τη μεγάλη ληστεία του Χρηματιστηρίου, την οποία ο ίδιος, μαζί με το πρωτοπαλίκαρό του Γιάννο Παπαντωνίου, είχε ενορχηστρώσει (κατεβάστε δωρεάν “Σοφοκλέους Καζίνο” εδώ), και για ν' αποφύγει μια προσωπική συντριπτική ήττα στις επερχόμενες εκλογές, στις 7 Ιανουαρίου του 2004 ανακοίνωσε την παραίτησή του από την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, παραδίδοντας το "δαχτυλίδι" στο Γιώργο Παπανδρέου, που έμελλε να εξελιχθεί σε εφιάλτη της Ελλάδας.

Αυτή είναι εν συντομία η πολιτική σταδιοδρομία του επί οκταετία και πλέον "εκσυγχρονιστή" και μαθητευόμενου μάγου της ελεύθερης οικονομίας, Κώστα Σημίτη .
Πάμε παρακάτω.

Με το χθεσινό "βαρυσήμαντο", αντιφατικό και ασυνάρτητο άρθρο του στο ethnos, ο Κώστας Σημίτης κατακεραύνωσε τους πάντες και τα πάντα σ' αυτή τη χώρα, λες και ο ίδιος είναι αμέτοχος ευθυνών για την κατάντια της. Επειδή το πολιτικό τέλος του ήταν άδοξο και ταπεινωτικό, ίσως γι’ αυτό πασχίζει τώρα να εξωραΐσει κάπως το προφίλ του με άρθρα και παρεμβάσεις.

Είχε λοιπόν κάθε ευκαιρία ο Κώστας Σημίτης να εκσυγχρονίσει το κράτος και να διορθώσει όλα τα στραβά, κακά κι ανάποδα τα οποία στο εν λόγω άρθρο στηλιτεύει λες και ο ίδιος είναι άμοιρος ευθυνών. Απορία επίσης προκαλεί η επιλεκτική του μνήμη, διότι θυμάται μόνο τις εξεταστικές επιτροπές της περιόδου Κώστα Καραμανλή και Γιώργου Παπανδρέου, οι οποίες, όπως λέει, «παρ' όλο που ξεκίνησαν με τυμπανοκρουσίες ως απαρχή της πολυπόθητης κάθαρσης, δεν κατέληξαν σε ουσιαστικά αποτελέσματα.»

Ομολογεί ότι το φαινόμενο  των εξεταστικών είναι χρόνιο και επαναλαμβανόμενο στην πολιτική ζωή της χώρας μας, αλλά δεν θυμάται τις εξεταστικές επιτροπές που κατέληγαν σε φιάσκο κατά την περίοδο που ήταν ο ίδιος Πρωθυπουργός (βλέπε συζήτηση για το πόρισμα της εξεταστικής για το σκάνδαλο παραχώρησης αδειών Καζίνο - Φλοίσβος, Λουτράκι, κ.α.). Ούτε τις προανακριτικές για τα σκάνδαλα ΑΓΕΤ-Ηρακλής και υποκλοπών θυμάται, όταν Πρωθυπουργός ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, που επίσης κατέληξαν σε κουκούλωμα, για να μην αναφερθώ και στο έπος Κοσκωτά, "Γουγκοσλαβικού" καλαμποκιού, κλπ., για τα οποία είχα γράψει το βιβλίο "Τα Οψώνια της Δημοκρατίας", απογοητευμένη από τη μη κάθαρση του βρώμικου 1989.
Ήταν τότε που μπήκαν τα θεμέλια για την ατιμωρησία της πολιτικής ασυδοσίας που θ' ακολουθούσε και θα μας έφτανε στη σημερινή εξαθλίωση...

Γράφει λοιπόν ο κοντός με την κοντή μνήμη: «Μάλιστα, στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την έκδοση των τελικών πορισμάτων, σύμφωνα με τις εφημερίδες, γίνονταν “συνεχείς συσκέψεις μεταξύ των κομμάτων και των βουλευτών”, πρώην υπουργοί “αθωώνονταν” και άλλοι καταδικάζονταν ανάλογα με το τι θεωρούσε κάθε κόμμα σκόπιμο, υπήρχε “όργιο παρασκηνίου”, ένα “συνεχές αλισβερίσι”, “θέατρο”. Θα περίμενε κανείς ότι εξεταστικές επιτροπές της Βουλής δεν θα υπηρετούσαν πολιτικές επιδιώξεις και δεν θα υποβάθμιζαν τη δικαιοσύνη και το κράτος δικαίου.» 

Από τις εφημερίδες, τα μάθαινε και ο Κώστας Σημίτης τότε που ήταν Πρωθυπουργός και υπουργός! Οποία υποκρισία!

Κατόπιν, σε μια προφανή, και πιθανώς καθ' υπόδειξη, προσπάθεια να ρίξει τις ευθύνες της χρεοκοπίας μας στο χειμαζόμενο λαό - για τον οποίο σημειωτέον δεν βρήκα ούτε λέξη συμπάθειας και συμπαράστασης στο άρθρο του - ο κατήγορος αυτός αναφέρθηκε στις μαϊμού συντάξεις που ανακαλύφθηκαν χάρη στα ηλεκτρονικά συστήματα που εγκαταστάθηκαν! Και ποιος σας εμπόδισε, κύριε Σημίτη, κατά τη διάρκεια της οκταετούς πρωθυπουργίας σας να εγκαταστήσετε ηλεκτρονικά συστήματα; Και για νάχουμε καλό ρώτημα, που λένε στο χωριό μου, πριν βγουν τα ηλεκτρονικά συστήματα όλοι οι πεθαμένοι έπαιρναν συντάξεις διότι δεν μπορούσαν να τους ανακαλύψουν;

Και για να απαλλάξει το πολιτικό σκυλολόι από τις ευθύνες, ο Κ. Σημίτης προσθέτει με νόημα: «Το ότι υπήρξαν και υπάρχουν φαινόμενα αδιαφορίας για το κράτος δικαίου δεν οφείλεται ειδικά στην πολιτική του ενός ή του άλλου κόμματος εξουσίας. Οφείλεται σε μια γενικευμένη κοινωνική στάση.»

Αλήθεια, τι έκανες κύριε Σημίτη στα 8 χρόνια της πρωθυπουργίας σου για ν’ αλλάξεις αυτή τη σάπια γενικευμένη κοινωνική στάση που τώρα καταγγέλλεις; Και συνεχίζει ο “αναμάρτητος” το αμείλικτο κατηγορώ του:

«Το κοινωνικό-πολιτικό σύστημα, η υστέρηση της χώρας σε σχέση με τα προβλήματα που καλείται να λύσει και το χαμηλό επίπεδο κοινωνικής ηθικής συνείδησης παράγουν την ανομία.»

 Μάλιστα! Χαμηλό το επίπεδο κοινωνικής ηθικής συνείδησης, ε; Φαίνεται ακολουθεί το χαμηλότατο, ή μάλλον ανύπαρκτο, επίπεδο πολιτικής συνείδησης. Έτσι δεν είναι κυρ Κώστα μου; Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Οι ηγέτες ηγούνται και οι υπήκοοι τους μιμούνται όσο και όπου τους παίρνει, ακριβώς όπως τα παιδιά αντιγράφουν τα χούγια των γονιών τους.

Αλλά ο κύριος Σημίτης δεν έχει όρια στην αυτογελοιοποίηση. Λες και δεν είχε ποτέ ασχοληθεί με την πολιτική και ήταν έξω και υπεράνω των κομματικών αθλιοτήτων, καταγγέλλει: 
«Και χτες και σήμερα η σκανδαλοθηρία και σκανδαλολογία χρησιμοποιήθηκαν ως κύριο όπλο στις αναμετρήσεις των πελατειακών παρατάξεων. Τα σκάνδαλα έχουν χρώμα “μπλε”, “πράσινο” ή “κόκκινο”.»

Στη συνέχεια ο υπεράνω  μομφής ειρωνεύεται το λαό που έχει γονατίσει λέγοντας: «Οι "αγανακτισμένοι" επεδείκνυαν κρεμάλες στο Σύνταγμα και ζητούσαν οι υπεύθυνοι να "πάνε στο Γουδί", δηλαδή να εκτελεσθούν.»

 Ώστε σκάνδαλα δεν υπάρχουν στην πολιτική ζωή της χώρας, κατά τον  Κώστα Σημίτη! Είναι όλα αποκυήματα της φαντασίας των σκανδαλοθηρευτών!

«Κυριαρχεί η προχειρότητα στις αποδεικτικές διαδικασίες και η πίεση να καταδειχθούν ως αληθινά όλα “τα φοβερά και τρομερά”, τα οποία κατά καιρούς οι πολλαπλοί κατήγοροι και θηρευτές σκανδάλων ισχυρίζονται.»

Κατά τον εκ παρθενογένεσης προκύψαντα Κώστα Σημίτη, τα φοβερά και τρομερά τίθενται σε εισαγωγικά, δηλαδή είναι μυθεύματα!

«Η πολιτική υποκαθιστά τη δικαιοσύνη. Επιβάλλεται η εργαλειακή αντιμετώπιση του δικαίου. Το δίκαιο καλείται να αποδείξει αυτό που έχει προαποφασισθεί στην πολιτική διαμάχη.»

Και ποιος ήταν πρωθυπουργός όταν υπεγράφη ο εκτρωματικός νόμος περί ευθύνης υπουργών (Ν. 3126/2003), κύριε Σημίτη; Εσύ δεν ήσουν ο πρωθυπουργός που άφησες να ψηφιστεί ένα νόμος όπου η πολιτική υποκαθιστά τη δικαιοσύνη;

Απορώ και εξίσταμαι με το θράσος και την αδιαντροπιά του εν πολλαίς αμαρτίαις  (Οτσαλάν, Ίμια) περιπεσόντος Κώστα Σημίτη! Εκτός κι αν έχει πάθει αμνησία και δεν θυμάται ποιος ήταν και τι δουλειά έκανε...

Προσέξτε το επόμενο κομμάτι του όψιμου φιλοσόφου και φρίξτε:
«Ο λαϊκισμός ζει με το να δημιουργεί αποδιοπομπαίους τράγους. (...)

Όποιος κερδίζει τη διαμάχη για την εξουσία αποκτά τη δυνατότητα να σπιλώσει την υπόληψη των ηττημένων, να τους οδηγήσει στην εξορία ή στη φυλακή.

Η πολιτική ζωή συνίσταται σε εναλλασσόμενες νίκες και καταδίκες αντιπάλων παρατάξεων. Είναι μια σειρά αντεκδικήσεων, που δεν έχουν καμιά σχέση με το γενικότερο συμφέρον.»

Μπράβο! Τόπιασες επιτέλους, αν και κατόπιν εορτής, κυρ Κώστα μου! Αυτή είναι η "δημοκρατία" σας. Έτσι τη φτιάξατε διότι έτσι σας βολεύει. Τα δικά σου τα ξέχασες; Φαντάζομαι να έχεις παλιά video των αγορεύσεών σου στη Βουλή όπου ωρυόσουν σαν μαινόμενος ταύρος κατά των πολιτικών σου αντιπάλων και πέταγαν φωτιές τα μάτια σου από την οργή. Εγώ σε θυμάμαι πολύ καλά και τρομάζω ακόμη.

Και κατόπιν έρχεται στο δια ταύτα ο αμετανόητος Κώστας Σημίτης: «Αλλά κύρια αιτία ήταν η πολιτική των ελλειμμάτων της ΝΔ την περίοδο 2005-2009, των συνεχών παροχών προς τους πελάτες-ψηφοφόρους και της αδιαφορίας απέναντι στις οικονομικές εξελίξεις.»

Ώστε όλα πήγαιναν καλά επί Σημίτη, αλλά ο ίδιος δεν ήθελε να κατέβει στις εκλογές του 2004 ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ για να τον "ανταμείψει" ο λαός για τη χρυσή οκταετία.

Καλά να πάθεις, Κώστα Καραμανλή, που έχεις καταπιεί τη γλώσσα σου. Άκουσέ τα τώρα. Καλά να πάθεις αφού κουκούλωσες το μέγα σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου και δεν κάθισες το Σημίτη και τον Παπαντωνίου στο σκαμνί για να λογοδοτήσουν τουλάχιστον για το έγκλημα να παίξουν
τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων στο τζόγο. Όλα εδώ πληρώνονται. Ο λαός σε ψήφισε για να τιμωρήσεις τους ενόχους, κι εσύ τους συγχώρησες για ν’ απολαύσεις προφανώς τα ίσα. Για να κουκουλώσουν στη συνέχεια κι εκείνοι τα δικά σου Βατοπέδια...

«Όσο πιο ακραία η ρητορική τόσο περισσότερα χειροκροτήματα συγκεντρώνει. Μεγιστοποιεί τον θυμό των οπαδών, ενοχοποιεί και δυσφημεί τον αντίπαλο και έτσι διασφαλίζει την κατάκτηση ή διατήρηση της εξουσίας και τη νομή της.»

Ξέεερεις εσύ από τέτοια, Κώστα μου! Άλλωστε μέγας και πολύς ήταν ο δάσκαλός σου ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Και ο Σημίτης συνεχίζει το αμπελοφιλοσοφικό και αποστασιοποιημένο κήρυγμά του κατά της φαυλο-Δημοκρατίας την οποία υπηρέτησε πιστά με τον ίδιο τρόπο που τώρα καταγγέλλει:
«Στο πλαίσιο αυτής της αχαλίνωτης πολιτικής διαμάχης, πολλοί πολίτες θεωρούν ότι η πολιτική αποδοκιμασία πρέπει να οδηγεί άμεσα σε τιμωρία. Είναι μια βολική λύση για τους οπαδούς του λαϊκισμού που δυσανασχετούν με την υποχρέωση να τεκμηριώνουν τους ισχυρισμούς τους.

Τιμωροί πρέπει να είναι κατ' αυτούς, εκείνοι, δικαστές ή όχι, που αφουγκράζονται τη λαϊκή οργή και δεν μπερδεύονται στους δαιδάλους της νομοθεσίας.»

Δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω, να γελάσω, να οργιστώ ή να αηδιάσω με το άκρον άπατον της υποκρισίας του Σημίτη. Μάλλον το τελευταίο ξεχειλίζει: η ΑΗΔΙΑ!

Ακούστε τώρα και το εκ του πονηρού επόμενο: «Ο λαϊκισμός, που θέλει να δώσει στους αυτόκλητους πολίτες το δικαίωμα να δικάζουν, ανοίγει τον δρόμο στον φασισμό.»

Με άλλα λόγια, οι πολίτες να μην έχουν ούτε κρίση ούτε άποψη και προπαντός ούτε απαίτηση καμία από το πολιτικό προσωπικό, διότι αυτό ανοίγει το δρόμο στο φασισμό!

Κι αφού είπε όσα είπε περί κατασκευασμένων σκανδάλων και σκανδαλοθηρίας, ο Σημίτης ψέλισσε εκείνο που έπρεπε να έχει βροντοφωνάξει όταν ήταν πρωθυπουργός και να μην έχει επιτρέψει να περάσει ο νόμος έκτρωμα. Τί είπε;

«Οι υπουργοί, όπως όλοι οι πολίτες, πρέπει να τιμωρούνται. Οι ειδικές διατάξεις για την παραγραφή των αδικημάτων τους πρέπει να καταργηθούν και να ισχύσουν και γι' αυτούς οι διατάξεις που ισχύουν για όλους τους πολίτες.»

Πέστο επιτέλους! Αλλά η χαρά σας, σύντροφοι, δεν θα διαρκέσει πολύ διότι στη συνέχεια ο "ποιητής" τα γυρίζει:

«Η συνεχής σκανδαλολογία έχει ως αποτέλεσμα όλα όσα καταγγέλλονται να θεωρούνται τεκμηριωμένα και μη επιδεχόμενα αμφισβήτησης. 
Πολλαπλασιάζεται έτσι η κοινωνική αγανάκτηση όταν τελικά οι δικαστικές διαδικασίες δεν καταλήγουν είτε γιατί δεν ανευρέθηκαν στοιχεία είτε γιατί δεν αποδείχτηκαν οι προϋποθέσεις επιβολής ποινής που θέτει ο νόμος. 
Ενισχύεται η πεποίθηση ότι “όλα συγκαλύπτονται”, “όλοι γλιτώνουν”.»

Δε συγκαλύπτονται όλα κατά τη γνώμη σου Κώστα μου; Και επειδή το θράσος του Σημίτη δεν έχει οροφή, συνεχίζει επιστρέφοντας στον τόπο του εγκλήματος. Είναι αυτό που λέει ο η παροιμία: «Ο κύων επέστρεψε εις το ξέρασμα αυτού.»

«Ηχηρό παράδειγμα η υπόθεση της ΔΕΚΑ (Δημόσια Επιχείρηση Κινητών Αξιών). Τα μέλη της διοίκησής της είχαν κατηγορηθεί ως υπεύθυνα “του σκανδάλου του χρηματιστηρίου” το 2000. Δύο φορές απαλλάχθηκαν για νομικούς λόγους, δύο φορές αναιρέθηκαν οι απαλλακτικές αποφάσεις σε διαδικασίες που προκάλεσαν πολλά σχόλια. 
Στο τέλος, ήρθε η πανηγυρική απαλλαγή επί της ουσίας το 2010.
Είχαν περάσει δέκα χρόνια από την αρχή της δίωξης. 
Το “σκάνδαλο της ΔΕΚΑ” που άρχισε με κραυγές της Νέας Δημοκρατίας για την τιμωρία των ενόχων έκλεισε χωρίς να σχολιάσει το τέλος του σχεδόν κανείς. Για όσους ταλαιπωρήθηκαν και διασύρθηκαν δεν υπήρξε οποιαδήποτε έκφραση συγγνώμης από τους πολιτικούς που προκάλεσαν τη δίωξη.»

Πάρε άλλη μια σφαλιάρα Κώστα Καραμανλή! Άνθρακες, λοιπόν, ο θησαυρός του σκανδάλου του Χρηματιστηρίου. Αθώοι εκρίθησαν οι κατηγορούμενοι!

Δύσμοιρε ελληνικέ λαέ τι τραβάς με τη "δημοκρατία" σου. Αφού σε εκμαύλισαν στη λίμνη με τα πιράνχας και σάρωσαν τις αποταμιεύσεις σου μέσω της ενορχηστρωμένης μεγάλης ληστείας του Χρηματιστηρίου, σε έριξαν κατόπιν στα δάνεια, και λίγα χρόνια αργότερα σε ρίχνουν σε εξουθενωτική λιτότητα και απειλούν να σου πάρουν το σπίτι, τ' αυγά και τα καλάθια. Ας πρόσεχες ελληνικέ λαέ! Ας πρόσεχες ποιους ψήφιζες.

Θα μου πεις και ποιον να ψήφιζες; Πάρε τον ένα βάρα τον άλλο... Όλοι τα ίδια σ@@τά είναι.

Κώστα Σημίτη, μη μας ξαναζαλίσεις τ' αυτιά και μας ξύνεις τις βαθιές πληγές που μας έχει προκαλέσει η φαυλοδημοκρατία σας. Άσε μας στη φτώχεια μας και απόλαυσε τη βίλα σου πάνω στο κύμα στους Αγίους Θεοδώρους.

Αλήθεια, δε ντράπηκες βρε Σημίτη να ζητήσεις και να πάρεις αποζημίωση 25.000 ευρώ από το υπερχεωμένο ΚΑΙ εξ αιτίας σου Ελληνικό δημόσιο για τα γκαζάκια εναντίον σου την ώρα που λαός πεινάει;