Άγγελος Σικελιανός: Ὀμπρὸς βοηθᾶτε νὰ σηκώσουμε τὸν ἥλιο πάνω ἀπ᾿ τὴν Ἑλλάδα!

Να πώς "τιμά" η Ελλάδα γίγαντες ποιητές όπως ο Άγγελος Σικελιανός. Δείτε την εγκατάλειψη της "Βίλλας Σικελιανού" στο Ξυλόκαστρο, για να καταλάβετε...

Παρεμπιπτόντως, τη στιγμή που άρχισα τις γραμμές αυτές ταρακουνήθηκα γερά από ένα σεισμό στο Ξυλόκαστρο. Ελπίζω να μην υπάρξουν μετασεισμοί. Προτού προλάβω, όμως, να συνέλθω, άρχισαν να σκάζουν πυροτεχνήματα έξω από την πόρτα μου από ημιάγριους "χριστιανούς" που δε μπορούν να μαζέψουν τη χαρά τους που "αναστήθηκε", λέει, ο Χριστός... Εύχομαι να μην υπάρξουν εφέτος θύματα αυτού του άγριου εθίμου πουθενά στην Ελλάδα!

Επανέρχομαι στη Βίλλα του Σικελιανού. Μπροστά της υπάρχει η προτομή του μεγάλου ποιητή μόνο με το όνομα, χωρίς ημερομηνία γέννησης και θανάτου. (15 Μαρτίου 1884 – 19 Ιουνίου 1951) Υποτίθεται ότι αυτά πρέπει να τα ξέρει όποιος περιεργάζεται απ' έξω τη Βίλλα. Τις οίδε ποια θα είναι η κατάσταση μέσα... Νυχτερίδες κι αράχνες, όταν θα μπορούσε να είναι αξιόλογο μουσείο!

Ζήτησα κάποιο ενημερωτικό φυλλάδιο με τη βιογραφία και το έργο του Άγγελου Σικελιανού από το ξενοδοχείο SIKYON COAST που χτίστηκε στο κτήμα της βίλλας, αφού κόπηκαν πανύψηλα αιωνόβια πεύκα, και μου είπαν πως δεν έχουν τέτοιο πράγμα... Αιδώς Αργείοι!

Παραθέτω ενδεικτικές φωτογραφίες με την ελπίδα ότι ο Δήμαρχος Ξυλοκάστρου ή κάποιοι από το Υπουργείο "Πολιτισμού" θα ντραπούν και θα ενδιαφερθούν για να συντηρηθεί το σπίτι του μεγάλου μας ποιητή ώστε να μην καταρρεύσει.















Πνευματικὸ Ἐμβατήριο

Στίχοι: Ἄγγελος Σικελιανός. Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης.
Α´ ἐκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη & Ἀντώνης Καλογιάννης (ντουέτο)

Σὰν ἔριξα καὶ τὸ στερνὸ δαυλὶ στὸ φωτογώνι,
(δαυλὶ τῆς ζωῆς μου τῆς κλεισμένης μέσ᾿ τὸ χρόνο)
στὸ φωτογώνι τῆς καινούργιας λευτεριᾶς σου, Ἑλλάδα,
μοῦ ἀναλαμπάδιασε ἄξαφνα ἡ ψυχὴ σὰν νἆταν
ὅλο χαλκὸς τὸ διάστημα, ἢ ὡς νἆχα, τ᾿ ἅγιο κελὶ
Τοῦ Ἡράκλειτου τριγύρα μου, ὅπου, χρόνια,
γιὰ τὴν Αἰωνιότη ἔχαλκευσε τοὺς λογισμούς του
καὶ τοὺς κρεμνοῦσε ὡς ἄρματα στῆς Ἔφεσος τὸ Ναό...

Γιγάντιες σκέψεις, σὰ νέφη πύρινα ἢ νησιὰ πορφυρωμένα
σὲ μυθικὸν ἡλιοβασίλεμα, ἄναβαν στὸ νοῦ μου,
τὶ ὅλη μου καίονταν μονομιᾶς ἡ ζωὴ στὴν ἔγνοια
τῆς καινούργιας λευτεριᾶς Σου, Ἑλλάδα. γι᾿ αὐτὸ δὲν εἶπα:

Τοῦτο εἶναι τὸ φῶς τῆς νεκρικῆς πυρᾶς μου...

Δαυλὸς τῆς Ἱστορίας Σου, ἔκραξα εἶμαι, καὶ νά,
ἂς καεῖ σὰν δάδα τὸ ἔρμο μου κουφάρι, μὲ τὴν δάδα τούτην,
ὀρθὸς πορεύοντας, ὡς μὲ τὴν ὕστερη ὥρα,
ὅλες νὰ φέξουν τέλος οἱ γωνιὲς τῆς οἰκουμένης,
ν᾿ ἀνοίξω δρόμο στὴν ψυχή, στὸ πνεῦμα, στὸ κορμί Σου, Ἑλλάδα.

Εἶπα, καὶ ἐβάδισα
κρατώντας τ᾿ ἀναμμένο μου συκώτι στὸν Καύκασό Σου,
καὶ τὸ κάθε πάτημά μου ἦταν τὸ πρῶτο,
κι ἦταν, θάρρευα, τὸ τελευταῖο,
τὶ τὸ γυμνό μου πόδι ἔπατει μέσα στὰ αἵματά Σου,
τί τὸ γυμνό μου πόδι ἐσκονταυε στὰ πτώματά Σου,
γιατὶ τὸ σῶμα, ἡ ὄψη μου, ὅλο μου τὸ πνεῦμα καθρεφτιζόταν,
σὰ σὲ λίμνη, μέσα στὰ αἱματά Σου.

Ἐκεῖ, σὲ τέτοιον ἄλικο καθρέφτη. Ἑλλάδα, καθρέφτη ἀπύθμενο,
καθρέφτη τῆς ἀβύσσου, τῆς Λευτεριᾶς Σου καὶ τῆς δίψας Σου,
εἶδα τὸν ἑαυτό μου βαρὺ ἀπὸ κοκκινόχωμα πηλὸ πλασμένο,
καινούργιο Ἀδὰμ τῆς πιὸ καινούργιας Πλάσης
ὅπου νὰ πλάσουνε γιὰ Σένα μέλλει. Ἑλλάδα.

Κι εἶπα:
Τὸ ξέρω, ναὶ ποὺ κι οἱ Θεοί Σου,
οἱ Ὀλύμπιοι χθόνιο τώρα γίνανε θεμέλιο,
γιατὶ τοὺς θάψαμε βαθειὰ βαθειά, νὰ μὴν τοὺς βροῦν οἱ ξένοι.
Καὶ τὸ θεμέλιο διπλὸ στέριωσε κι᾿ ἐτριπλοστέριωσε
ὅλο μ᾿ ὅσα οἱ ὀχτροί μας κόκαλα σωριάσανε ἀποπάνω...
κι᾿ ἀκόμα ξέρω πὼς γιὰ τὶς σπονδὲς καὶ τὸ τάμα
τοῦ νέου Ναοῦ π᾿ ὀνειρευτήκαμε γιὰ Σένα, Ἑλλάδα,
μέρες καὶ νύχτες τόσα ἀδέλφια σφάχτηκαν ἀνάμεσά τους,
ὅσα δὲ σφάχτηκαν ἀρνιὰ ποτὲ γιὰ Πάσχα...

Μοίρα, κι ἡ Μοίρα Σου ὡς τὰ τρίσβαθα
δική μου κι᾿ ἀπ᾿ τὴν Ἀγάπη, ἀπ᾿ τὴ μεγάλη δημιουργὸ Ἀγάπη
νὰ ποὺ ἡ ψυχή μου ἐσκλήρυνεν,
ἐσκλήρυνε καὶ μπαίνει ἀκέρια πιὰ μέσα στὴ λάσπη
καὶ μέσ᾿ τὸ αἷμα Σου, νὰ πλάσῃ τὴ νέα καρδιὰ
ποὺ χρειάζεται στὸ νιό Σου ἀγώνα, Ἑλλάδα.
Τὴ νέα καρδιὰ ποὺ κιόλας ἔκλεισα στὰ στήθη
καὶ κράζω σήμερα μ᾿ αὐτὴ πρὸς τοὺς συντρόφους ὅλους.

Ὀμπρὸς βοηθᾶτε νὰ σηκώσουμε τὸν ἥλιο πάνω ἀπ᾿ τὴν Ἑλλάδα,
ὀμπρός, βοηθᾶτε νὰ σηκώσουμε τὸν ἥλιο πάνω ἀπὸ τὸν κόσμο.
Τὶ, Ἰδέτε· ἐκόλλησεν ἡ ρόδα του βαθειὰ στὴ λάσπη,
κι ἄ, ἰδέτε χώθηκε τ᾿ ἀξόνι του βαθειὰ μέσ᾿ τὸ αἷμα.

Ὀμπρός, παιδιά, καὶ δὲ βολεῖ μονάχος ν᾿ ἀνέβῃ ὁ ἥλιος,
σπρῶχτε μὲ γόνα καὶ μὲ στῆθος νὰ τὸν βγάλουμε ἀπ᾿ τὴ λάσπη,
σπρῶχτε μὲ στῆθος καὶ μὲ γόνα νὰ τὸν βγάλουμε ἀπ᾿ τὸ γαῖμα.
Δέστε, ἀκουμπᾶμε ἀπάνω τοῦ ὁμοαίματοι ἀδελφοί του.
Ὀμπρός, ἀδέλφια, καὶ μᾶς ἔζωσε μὲ τὴ φωτιά του,
ὀμπρός, ὀμπρὸς κι ἡ φλόγα του μᾶς τύλιξε ἀδελφοί μου.

Ὀμπρὸς οἱ δημιουργοί.. Τὴν ἀχθοφόρα ὁρμή Σας,
στυλῶστε μὲ κεφάλια καὶ μὲ πόδια, μὴ βουλιάξει ὁ ἥλιος.
Βοηθᾶτε με κι ἐμένανε ἀδελφοί, νὰ μὴ βουλιάξω ἀντάμα..
Τὶ πιὰ εἶν᾿ ἀπάνω μου καὶ μέσα μου καὶ γύρα.
Τὶ πιὰ γυρίζω σ᾿ ἕναν ἅγιον Ἴλιγγο μαζί του...
Χίλια καπούλια ταῦροι τοῦ κρατᾶν τὴ βάση, δικέφαλος ἀητός·
κι ἀπάνω μου τινάζει τὶς φτεροῦγες του καὶ βογγάει ὁ σάλαγός του,
στὴν κεφαλή μου πλάι καὶ μέσα στὴν ψυχή μου.
καὶ τὸ μακριὰ καὶ τὸ σιμὰ γιὰ μένα πιὰ εἶν᾿ ἕνα...
Πρωτάκουστες βαρεῖες μὲ ζώνουν Ἁρμονίες,
ὀμπρός, σύντροφοι, βοηθᾶτε νὰ σηκωθεῖ νὰ γίνει ὁ ἥλιος πνεῦμα.

Σιμώνει ὁ νέος ὁ Λόγος π᾿ ὅλα θὰ τὰ βάψῃ,
στὴ νέα του φλόγα. Νοῦ καὶ σῶμα. Ἀτόφιο ἀτσάλι...
Ἡ γῆ μας ἀρκετὰ λιπάστηκε ἀπὸ σάρκα ἀνθρώπου...
παχιὰ καὶ καρπερά, νὰ μὴν ἀφήσουνε τὰ σώματά μας
νὰ ξεραθοῦν ἀπ᾿ τὸ βαθὺ τοῦτο λουτρὸ τοῦ αἵμα του πιὸ πλούσιο,
πιὸ βαθὺ κι ἀπ᾿ ὅποιο πρωτοβρόχι.
Αὔριο νὰ βγεῖ ὁ καθένας μας μὲ δώδεκα ζευγάρια βόδια
τὴ γῆ αὐτὴ νὰ ὀργώσει τὴν αἱματοποτισμενη...
Ν᾿ ἀνθίση ἡ δάφνη ἀπάνω της καὶ δέντρο ζωῆς νὰ γένη,
καὶ ἡ Ἄμπελός μας νὰ ἁπλωθεῖ ὡς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης...

Ἔτσι, σὰν ἔριξα καὶ τὸ στερνὸ δαυλὶ στὸ φωτογώνι
(δαυλὶ τῆς ζωῆς μου τῆς κλεισμένης μέσ᾿ τὸ χρόνο)
στὸ φωτογώνι τῆς καινούργιας Λευτεριᾶς Σου, Ἑλλάδα
ἀναψυχώθηκε ἄξαφνα τρανὴ ἡ κραυγή μου, ὡς νἆταν
ὅλο χαλκὸς τὸ διάστημα ἢ ὡς νἆχα τ᾿ ἅγιο κελὶ
τοῦ Ἠράκλειτου τριγύρα μου, ὅπου, χρόνια,
γιὰ τὴν Αἰωνιότη ἐχάλκευε τοὺς στοχασμούς του
καὶ τοὺς κρεμνοῦσε ὡς ἄρματα στῆς Ἔφεσος τὸ ναὸ
ὡς Σᾶς ἔκραζα σύντροφοι.

Η απάτη με το "Άγιο Φως" συνεχίζεται!

Για μια ακόμη φορά συστρατευμένοι στην εξαπάτηση του χειμαζόμενου ελληνικού λαού Κυβέρνηση, Ιεραρχία και ΜΜΕ! Βαρέθηκα να γράφω τα ίδια και τα ίδια κάθε χρόνο γύρω από την "ιερή" αυτή απάτη, που υπερβαίνει κάθε άλλη απάτη εις βάρος του ελληνικού λαού. Διότι τούτη η μεγαλοαπάτη έχει στόχο την ίδια την ψυχή του πιστού, κι όχι απλά την τσέπη και το στομάχι του.

Πόσα μας στοίχισε, ρε υποκριτές, το κυβερνητικό αεροσκάφος σε περίοδο βαριάς οικονομικής κρίσης; Είχατε και πάλι την "ευκαιρία" να κόψετε τούτο το ανίερο παραμύθι, αλλά δεν το κάνατε. Ντροπή σου και σένα Λουκά Παπαδήμο που πήρες μέρος στην εξαπάτηση του λαού! Πόσο ολίγιστος αποδείχτηκες κι εσύ...

Πάρτε το χαμπάρι, ραγιάδες: Όσο ανεχόμαστε τέτοιες "ιερές" μεγαλοαπάτες από το σάπιο κατεστημένο, Ανάσταση της Ελλάδας δεν θα δούμε!

Ιδού η περιγραφή της μεγαλοαπάτης:

«Με κυβερνητικό αεροσκάφος έφτασε από την Ιερουσαλήμ στην χώρα μας το Αγιο Φως, μετά την Αφή στον Ναό της Αναστάσεως.

Με λαμπρότητα και κατάνυξη έγινε στις 2:30 το μεσημέρι η τελετή της αφής του Αγίου Φωτός στον ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα. Ο πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος μ' ένα απλό στιχάρι μπήκε στο ιερό κουβούκλιο στις 2:15 και σε δέκα λεπτά βγήκε κρατώντας σε κάθε χέρι 33 κεριά, όσα και τα χρόνια του Χριστού, με το Αγιο Φως.

Οι καμπάνες άρχισαν να ηχούν χαρμόσυνα και εκατοντάδες πιστοί που βρίσκονταν μέσα στο ναό προσπαθούσαν να φτάσουν τα κεριά του Πατριάρχη για να πάρουν το ανέσπερο φως της Αναστασης. Μετά από λίγο, το πλήθος των πιστών ξεχύθηκε στα στενάκια της παλιάς πόλης των Ιεροσολύμων και με τα κεριά στα χέρια μετέδιδε το μήνυμα της Ανάστασης του Χριστού.

Το Άγιο Φως έφτασε στην Αθήνα με κυβερνητικό αεροσκάφος που προσγειώθηκε λίγα λεπτά μετά τις 8 στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος. Η υποδοχή του γίνεται με τιμές αρχηγού κράτους. Με ειδικές πτήσεις της πολιτικής και πολεμικής αεροπορίας το Άγιο Φως θα μεταφερθεί σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Ο Εξαρχος του Παναγίου Τάφου Αρχιμανδρίτης Δαμιανός θα το μεταφέρει στην Εξαρχία του Παναγίου Τάφου στην Πλάκα απ΄όπου θα το πάρουν οι ιερείς των εκκλησιών των Αθηνών και πολλοί πιστοί που βρίσκονται από νωρίς στο μετόχι.»
Πηγή: ΑΠΕ

Ιδού και το σκηνικό της "ιερής" υποκρισίας:

Καλή Ανάσταση, Άκη Τσοχατζόπουλε

Κι όταν λέω «Ανάσταση», "κύριε" Τσοχατζόπουλε, εννοώ ειλικρινή μετάνοια εν σάκκω και σποδώ για όλα τα εγκλήματά σου εναντίον του χειμαζόμενου, και εξ αιτίας σου, ελληνικού λαού.

Τι κέρδισες, Άκη Τσοχατζόπουλε με όση κινητή και ακίνητη περιουσία συσσώρευσες παράνομα, παρά να γίνεις όνειδος στην Ελλάδα και το εξωτερικό, και να παρασύρεις και την οικογένειά σου στη ντροπή και την ανυποληψία; Τη συνείδησή σου πού την είχες θάψει, βρε εφιάλτη; Υπάρχουν λοιπόν ανθρωποειδή χωρίς συνείδηση;

Αν σου έχει απομείνει ίχνος τσίπας και φιλότιμου, μην ετοιμάζεις κανενός είδους υπερασπιστική γραμμή για να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα. Το μόνο που μπορείς να κάνεις πια, αν βέβαια διαθέτεις στοιχειώδη νοημοσύνη, είναι να τα ομολογήσεις όλα με το νι και με το σίγμα, κι όχι μόνο τα εγκλήματα που διέπραξες εσύ, αλλά και όλα όσα ξέρεις για τους συναδέλφους σου, τα άλλα πολιτικά λαμόγια.

Αυτό είναι η μόνη καλή υπηρεσία που μπορείς πια να προσφέρεις στον εαυτό σου και στη χώρα. Κάνε το, μπας και ξεπλύνεις κάποιες από τις αμαρτίες σου. Τίποτε άλλο δε σε σώζει πια. Από δω και στο εξής θα ζεις στην πλήρη ανυποληψία και στο φόβο. Επαναλαμβάνω: μη σκαρφίζεσαι άλλα υπερασπιστικά ψέματα για να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα. Είσαι χαμένος από χέρι.

Ομολόγησε τώρα τα πάντα για τις σκοτεινές δραστηριότητές σου εις βάρος της χώρας μας, και κάρφωσε με στοιχεία όλους εκείνους που γνωρίζεις ότι έπραξαν παρόμοια εγκλήματα. Προφανώς δεν είσαι ο μόνος επίορκος πολιτικός εν μέσω αθώων περιστερών. Υπάρχουν δυστυχώς πολλοί προδότες…

Ο Ιούδας αυτοκτόνησε όταν συνειδητοποίησε ότι είχε παραδώσει αίμα αθώου - του Ιησού Χριστού. Εσύ, Άκη Τσοχατζόπουλε, μην αυτοκτονήσεις για τη μεγάλη σου προδοσία εναντίον του ελληνικού λαού, διότι είσαι πολύ πιο χρήσιμος ζωντανός. Πες τα όλα μπας και ξεβρομίσει ο τόπος! Άμποτε η σύλληψή σου τούτο το Πάσχα να σηματοδοτήσει την πραγματική ανάσταση της Ελλάδας και την οριστική ταφή του σάπιου πολιτικού κατεστημένου που κατέστρεψε τη χώρα μας.

Αναμφίβολα ξέρεις πολλά, Άκη Τσοχατζόπουλε, και σε φοβούνται, γι’ αυτό οι κατάπτυστες δήθεν Εξεταστικές Επιτροπές της Βουλής σ' έβγαζαν λάδι, κι έτσι μέχρι προχτές παρέμενες ασύλληπτος και απολάμβανες τα κλοπιμαία. Προφανώς είχες υψηλούς προστάτες, που είχαν κάθε συμφέρον να συγκαλυφθεί η εγκληματική σου δραστηριότητα. Κάνε τους, λοιπόν, όλους αυτούς να τρέμουν σαν το ψάρι έξω από το νερό, τώρα που σήκωσαν το πέπλο προστασίας που είχαν απλώσει για να καλύψουν τα εγκλήματά σου.

Δεν ξέρω ποιος καλός άνεμος φύσηξε στην Ελλάδα και η συνωμοσία της σιωπής έσπασε ώστε να βγουν στη φόρα οι βρώμικες συναλλαγές σου ύστερα από τόσα χρόνια. Για μένα είναι ανεξήγητο. Σε κάθε περίπτωση, όποιες και να ’ναι οι υπόγειες διεργασίες που έβγαλαν τ’ άπλυτά σου στη φόρα, τώρα πια ένας δρόμος σου απομένει για να ελαφρύνεις τη θέση σου στην ιστορία: Να τα ξεράσεις όλα, τόσο για τον εαυτό σου και τους συνεργάτες σου όσο και όσα ξέρεις για άλλους συντρόφους σου σοσιαληστές που κατέστρεψαν την Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια.

Και επειδή, Άκη Τσοχατζόπουλε, δεν ήσουν ένα τυχαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, αλλά είχες οργώσει όλα σχεδόν τα Υπουργεία, θ’ αραδιάσω εδώ τις υψηλές θέσεις που κατείχες στο Πανελλήνιο Σοσιαληστρικό Κούνημα, για να μην ξεχνάμε ποια "μπουμπούκια" αναδεικνύονται στο σάπιο πολιτικό κατεστημένο της χώρας μας.

Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση: 31 Ιουλίου 1939, Αθήνα
Σύζυγος: Βίκυ Σταμάτη
Παιδιά: 2
Επάγγελμα: Οικονομολόγος-μηχανικός

«Το 1968 γνώρισε στη Φρανκφούρτη τον Ανδρέα Παπανδρέου και το 1970 έγινε μέλος του αντιδικτατορικούΠανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος (ΠΑΚ). Υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Από τότε συμμετείχε για πολλά χρόνια στα εκτελεστικά γραφεία του κόμματος. Την περίοδο 1990 - 1994 διετέλεσε γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, ενώ το 1995 εξελέγη αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Στις εκλογές του 1981 συμπεριελήφθηκε στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ εκλεγόμενος βουλευτής. Από το 1985 έως και τις εκλογές του 2004 εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής στην Α' Θεσσαλονίκης.

Το 1995 ο Άκης Τσοχατζόπουλος διετέλεσε αναπληρωτής πρωθυπουργός, κατά το διάστημα της ασθένειας του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και της αδυναμίας του να ανταπεξέλθει στα καθήκοντά του. Με την ιδιότητα αυτή εκπροσώπησε την Ελλάδα στη σύνοδο κορυφής των κρατών - μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσηςστη Μαδρίτη.

Μετά την παραίτηση του Ανδρέα Παπανδρέου από το αξίωμά τον Ιανουάριο του 1996 λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε, έθεσε υποψηφιότητα για την ανάδειξη του νέου πρωθυπουργού που θα εξέλεγε η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Ισοψήφισε με τον Κώστα Σημίτη (από 53 ψήφοι), ενώ ακολούθησαν σε ψήφους οι Γεράσιμος Αρσένης και Γιάννης Χαραλαμπόπουλος. Στην επαναληπτική ψηφοφορία έλαβε 75 ψήφους, έναντι 86 του Κώστα Σημίτη. Τον Ιούνιο του ίδιου χρόνου και μετά το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, διεκδίκησε στο έκτακτο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το χρίσμα του προέδρου του κόμματος, απέτυχε όμως να εκλεγεί με αντίπαλο τον Κώστα Σημίτη.

Συμμετείχε σχεδόν σε όλα τα υπουργικά συμβούλια των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, από τον πρώτο σχηματισμό της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου το 1981 μέχρι το τέλος της κυβέρνησης Σημίτη το 2004, ενώ διετέλεσε υπουργός και στην οικουμενική κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα.

Διετέλεσε Βουλευτής από το 1974 έως το 2007. Στις εκλογές όμως του 2007 απέτυχε να εκλεγεί καθώς κατατάχθηκε στην 7η θέση ανάμεσα στους συνυποψηφίους του ενώ στις εκλογές του 2009 αρνήθηκε να κατέλθει. Τον Απρίλιο του 2011, διαγράφεται από το ΠΑΣΟΚ μετά την δημοσιοποίηση στοιχείων που αφορούν την εμπλοκή του σε υποθέσεις χρηματισμού και απόκρυψης φορολογικών στοιχείων.» (wikipedia)

Υπουργικοί θώκοι Άκη Τσοχατζόπουλου

Υπουργός Ανάπτυξης
Θητεία: 24 Οκτωβρίου 2001 – 10 Μαρτίου 2004
Προκάτοχος: Ευάγγελος Βενιζέλος
Διάδοχος: Δημήτρης Σιούφας

Υπουργός Εθνικής Άμυνας
Θητεία: 25 Σεπτεμβρίου 1996 – 24 Οκτωβρίου 2001
Προκάτοχος: Γεράσιμος Αρσένης
Διάδοχος: Γιάννος Παπαντωνίου

Υπουργός Εσωτερικών
Θητεία: 13 Οκτωβρίου 1993 – 30 Αυγούστου 1996
Προκάτοχος: Ιωάννης Γεωργάκης
Διάδοχος: Βασίλειος Σκουρής

Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών
Θητεία: 23 Νοεμβρίου 1989 – 13 Φεβρουαρίου 1990
Προκάτοχος: Γεώργιος Νουτσόπουλος
Διάδοχος: Γεώργιος Νουτσόπουλος

Υπουργός Δημόσιας Τάξης
Θητεία: 17 Μαρτίου 1989 – 2 Ιουνίου 1989
Προκάτοχος: Γεώργιος Πέτσος
Διάδοχος: Παναγιώτης Μαρκόπουλος

Υπουργός Εσωτερικών
Θητεία: 23 Σεπτεμβρίου 1987 – 2 Ιουνίου 1989
Προκάτοχος: Εμμανουήλ Παπαστεφανάκης
Διάδοχος: Παναγιώτης Μαρκόπουλος

Υπουργός Προεδρίας της Κυβέρνησης
Θητεία: 26 Ιουλίου 1985 – 5 Φεβρουαρίου 1987
Προκάτοχος: Απόστολος Λάζαρης
Διάδοχος: Απόστολος Κακλαμάνης

Υπουργός Εργασίας
Θητεία: 5 Ιουνίου 1985 – 26 Ιουλίου 1985
Προκάτοχος: Ευάγγελος Γιαννόπουλος
Διάδοχος: Ευάγγελος Γιαννόπουλος

Υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ
Θητεία: 5 Οκτωβρίου 1984 – 5 Ιουνίου 1985
Προκάτοχος: (Δεν υπάρχει αντίστοιχη θέση)
Διάδοχος: (Δεν υπάρχει αντίστοιχη θέση)

Υπουργός Δημοσίων Έργων
Θητεία: 21 Οκτωβρίου 1981 – 5 Οκτωβρίου 1984
Προκάτοχος: Τζαννής Τζανετάκης
Διάδοχος: Γεώργιος Περράκης

Πηγή: wikipedia

ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΑΣΧΑ στην ΕΛΛΑΔΑ!

Είτε πιστεύετε είτε όχι, ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

Είτε αναστήθηκε ο Χριστός είτε όχι, ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

Είτε τα πασχαλινά έθιμα είναι παγανιστικά είτε όχι, ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

ΠΑΣΧΑ στα Εβραϊκά σημαίνει πέρασμα, διάβαση, και όλοι χρειαζόμαστε ένα πέρασμα από το πνευματικό σκοτάδι στο φως, από τη λύπη στη χαρά, από την αμαρτία στην αρετή, από το μίσος στην αγάπη, από τη φτώχεια στην αφθονία, από την ασθένεια στην υγεία, από τον εξευτελισμό και την ταπείνωση στην ατομική και εθνική αξιοπρέπεια, από το ψέμα στην ΑΛΗΘΕΙΑ, από την παρακμή στην προκοπή, από την αδικία στην κοινωνική δικαιοσύνη.
ΚΑΛΗ ΔΙΑΒΑΣΗ στην Ελλάδα!

Ο απρόσωπος Θεός του Ηράκλειτου

Τι γνωρίζουμε για τον αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο Ηράκλειτο; Ελάχιστα έως τίποτα, δυστυχώς... Άλλωστε ο χαρακτήρας του γραπτού του έργου είναι αποφθεγματικός και οι αφορισμοί του αινιγματικοί και δυσνόητοι. Γι’ αυτό και τον αποκάλεσαν "σκοτεινό". Το αξιοθαύμαστο είναι ότι ο Ηράκλειτος δεν υπήρξε μαθητής κανενός και, όπως υποστήριζε ο ίδιος, είχε μάθει τα πάντα από τον εαυτό του. Από το πνεύμα μέσα στον πυρήνα της ύπαρξής του! Από "το λύχνο του Θεού εντός ημών" που λέει η Βίβλος (Παροιμίες 20: 27), ή "τη βασιλεία του Θεού εντός ημών" στην οποία αναφερόταν ο Ιησούς. (Κατά Λουκά 17:21).

Ο Ηράκλειτος δεν αποκαλύπτει τη σκέψη του με άμεσο τρόπο, ούτε όμως επιχειρεί να παραπλανήσει τους ακροατές του. Παρέχει τα σημάδια, τα οποία εκείνοι καλούνται να εννοήσουν με τον ορθό τρόπο. Η φιλοσοφία του, πάλι με τα λόγια του ίδιου, δεν είναι μια αυθαίρετη και υποκειμενική κατασκευή αλλά μια έκφραση του Λόγου που διέπει τα πάντα, όσο και αν μένει απρόσιτος στους πολλούς. Η δυσκολία κατανόησης του λόγου του δεν οφείλεται σε δική του ιδιορρυθμία, αλλά στην αδυναμία των πολλών να εννοήσουν όχι τα λόγια του αλλά τον ίδιο το «Λόγο». (wikipedia)

Τα λιγοστά αποσπάσματα του έργου του Εφέσιου φιλοσόφου που έχουν διασωθεί έχουν σαγηνέψει και επηρεάσει ακόμη και γκουρού της Ανατολής, όπως τον Μπαγκουάν Σρι Ραζνίς. Ομιλίες του τελευταίου, που έχουν δημοσιευτεί στο βιβλίο με τον τίτλο «Η Κρυμμένη Αρμονία», είναι αναλύσεις αποφθεγμάτων του Ηράκλειτου. "Να γιατί ξεχάστηκε ο Ηράκλειτος", είπε ο Ραζνίς. "Γιατί ποτέ δεν έφτιαξε γύρω του μιαν αίρεση και ποτέ δε διεκδίκησε τίποτα. Ποτέ δεν είπε, 'Αυτό είναι η μόνη αλήθεια'."

Σε τούτο το άρθρο θα παραθέσω επιλεγμένα αποσπάσματα από την Κρυμμένη Αρμονία που αφορούν στη θεότητα:

** Ο Θεός δεν είναι πρόσωπο. Επειδή ο άνθρωπος εκλαμβάνει το Θεό ως πρόσωπο έχουν δημιουργηθεί χίλιες και μια δυσκολίες. Όλα τα προβλήματα με τα οποία καταγίνεται η θεολογία είναι ασήμαντες ασκήσεις – κι αυτό γιατί ο θεός εκλαμβάνεται ως πρόσωπο.

** Η αντίληψη του Θεού ως προσώπου είναι ανθρωποκεντρική, διότι ο άνθρωπος έφτιαξε το Θεό κατ’ εικόνα του. Κι επειδή οι άνθρωποι διαφέρουν, γι’ αυτό και υπάρχουν τόσοι πολλοί Θεοί στον κόσμο.

** Ζωγραφίζουμε το Θεό σαν αντανάκλασή μας – τέλεια φυσικά – όμως η εικόνα σου δεν μπορεί να είναι ο Θεός. Είσαι μέρος μόνο, ελάχιστο μέρος, ένα άτομο μέσα στην Ύπαρξη. Πώς είναι δυνατό το όλο να περικλειστεί μέσα στην εικόνα του μέρους; Το όλο υπερβαίνει το μέρος. Το όλο είναι το άπειρο. Αν προσκολληθείς στο άτομο, αν αρπαχτείς από το μέρος, θα χάσεις το όλο.

**Όσο ψάχνει ο άνθρωπος, τόσο γίνεται ξεκάθαρο ότι η ιδέα του Θεού ως προσώπου δημιουργεί προβλήματα, γιατί πάντα σε φέρνει σε σύγκρουση με άλλους Θεούς. (Υπάρχει ο Θεός των Εβραίων, ο Θεός των χριστιανών, ο Θεός των Μουσουλμάνων, ο Θεός των Ινδουιστών, κλπ.)

** Υπάρχουν εκατομμύρια άθεοι στον κόσμο, κι αυτό γιατί εσύ εννοείς το Θεό σαν πρόσωπο. Ο άθεος δεν είναι αντίθετος με το Θεό. Είναι αντίθετος στη δική σου ιδέα του Θεού ως προσώπου, γιατί η ιδέα αυτή είναι ανόητη.

** Ο Θεός δεν μπορεί να είναι ένα πρόσωπο γιατί πρέπει να είναι όλα τα πρόσωπα – πώς μπορεί να είναι ένα πρόσωπο; Δεν μπορεί να είναι κάποιος γιατί είναι όλοι, και δεν μπορεί να είναι κάπου γιατί είναι παντού.

** Δεν μπορείς να καθορίσεις το Θεό γιατί η προσωπικότητα είναι καθορισμός. Δεν μπορείς να τον περιορίσεις, κι όταν τον θεωρείς πρόσωπο τον περιορίζεις. Η προσωπικότητα είναι σαν το κύμα που έρχεται και φεύγει, ενώ Εκείνος είναι σαν τον ωκεανό. Είναι άπειρος – μένει.

** Τα πρόσωπα έρχονται και φεύγουν, είναι μορφές. Τώρα υπάρχουν, μετά δεν υπάρχουν. Οι μορφές αλλάζουν συνεχώς… Εκείνος είναι άμορφος. Δεν μπορεί να οριστεί, δεν μπορεί να ειπωθεί ποιος είναι. Είναι όλα.

** Πώς μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί Του; Δεν μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί Του όπως επικοινωνείς μ’ ένα πρόσωπο. Πρέπει να το κάνεις σε μια τελείως διαφορετική διάσταση – κι αυτή η διάσταση είναι η διάσταση της ενέργειας, η διάσταση της συνείδησης, όχι της προσωπικότητας.

**Ο Θεός είναι ενέργεια. Είναι απόλυτη συνείδηση… Είναι ακαθόριστος, απεριόριστος, χωρίς αρχή, χωρίς τέλος. Είναι παντοτινός, αιώνιος, άχρονος πέρα από το χώρο – γιατί Θεός σημαίνει το απόλυτο.

** Το απόλυτο δεν μπορεί να έχει προσωπικότητα. Αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να κατανοηθεί πολύ βαθιά• όχι μόνο νοητικά, αλλά όσο πιο απόλυτα γίνεται. Γιατί όταν μπορείς να εννοήσεις, να αισθανθείς, και να ψηλαφήσεις το Θεό σαν απόλυτο, τότε η προσευχή σου είναι διαφορετική.

** Εξαιτίας της αντίληψης του Θεού σαν πρόσωπο είμαστε αναγκασμένοι να δημιουργήσουμε έναν Διάβολο σε αντίθεση του Θεού, για να βολέψουμε όλα τα αρνητικά. Ό,τι σου αρέσει το βάζεις από την πλευρά του Θεού, κι ό,τι δεν σου αρέσει το βάζεις από την πλευρά του διαβόλου. Η διαίρεση είναι δική σου. Όμως ο Θεός δεν διαιρείται. Είναι αδιαίρετος.

** Μη βλέπεις το Θεό μέσα από το πρίσμα των ιδεών σου, Εβραϊκών, Χριστιανικών, Ινδουιστικών, κλπ. Ξέχνα τις! Είναι προσκόλληση στην περιφέρεια, στο γνωστό. Προσκολλάσαι σε ό,τι έχεις διδαχτεί, αλλά ο Θεός δεν διδάσκεται. Κανείς δεν μπορεί να τον διδάξει σε κανέναν. Να δειχτεί, ναι μπορεί. Να δειχτεί με τρόπους λεπτούς και έμμεσους, ναι μπορεί. Αλλά δεν διδάσκεται.

** Οτιδήποτε ξέρεις για το Θεό, που έφτασε σ’ εσένα από διδασκαλίες, είναι λαθεμένο. Κάποιος σου δίδαξε μιαν ιδέα, μια θεωρία, μα ο Θεός δεν είναι ιδέα, δεν είναι θεωρία, δεν είναι θεωρητική σύλληψη. Τίποτα απ’ όλα αυτά – είναι τελείως άλλο.

** Ξέχνα όλες τις ιδέες, και τότε θα είσαι έτοιμος να κάνεις το πρώτο βήμα. Βάδισε προς το Θεό γυμνός, χωρίς ιδεολογίες μέσα στο νου σου. Μόνο έτσι θα τον φτάσεις. Όταν είσαι άδειος γίνεσαι η πόρτα που Εκείνος θα διαβεί. Μόνο δεκτικότητα χρειάζεται – όχι ιδέες, όχι φιλοσοφίες, όχι δόγματα.

** Η μόνη δυστυχία που ξέρω είναι να είναι κανείς ανολοκλήρωτος. Όλο το Είναι τείνει στην ολοκλήρωση. Η μη ολοκλήρωση είναι μαρτύριο. Η μη ολοκλήρωση είναι το μόνο πρόβλημα. Κι όταν ολοκληρώνεσαι, τέλος κι αρχή συναντώνται μέσα σου. Ο Θεός σαν πηγή και ο Θεός σαν υπέρτατη άνθιση ταυτίζονται μέσα σου.

** Μη γίνεσαι θύμα της μισαλλοδοξίας. Να είσαι θρησκευτικός, αλλά μην είσαι Ινδουιστής, Μωαμεθανός, Χριστιανός. Όλη η γη ας είναι η εκκλησία σου, όλη η Ύπαρξη ας είναι ο ναός σου. Όταν μπορείς να έχεις όλον το Θεό γιατί ν' αρκείσαι σ' ένα κομμάτι του; Γιατί λες "Χριστιανός", γιατί λες "Ινδουιστής"; Όταν μπορείς να είσαι μια ανθρώπινη Ύπαρξη, γιατί γυρεύεις ταμπέλες;

** Ο Ιησούς είναι θαυμάσιος, αλλά οι Χριστιανοί υποστηρίζουν ότι είναι ο μονογενής υιός. Γιατί ο μονογενής υιός; Τότε όλοι εσείς τι είστε; Νόθοι; Από πού έρχεσαι εσύ, αν αυτός έρχεται από το Θεό; Ποιος είναι, τότε, ο δικός σου πατέρας;

** Ο Θεός περικλείει άπειρες δυνατότητες. Εκατομμύρια Χριστοί μπορούν να προέλθουν από το Θεό, κι εκείνος να παραμένει ο ίδιος. Είναι ανεξάντλητος - αυτό το νόημα έχει η ονομασία "παντοδύναμος". Αν έχει μόνο ένα γυιο, τότε είναι ανίκανος, όχι παντοδύναμος. Ο Θεός συνεχώς δημιουργεί και η δημιουργία ποτέ δεν τελειώνει.

**Η γη έχει γίνει τώρα ένα. Ολόκληρη η σφαίρα έχει γίνει ένα μικρό χωριό. Ας γίνει κι η ανθρωπότητα ένα - ένα στην αναζήτηση, όχι στα πιστεύω• ένα, γιατί τα πάντα είναι θεϊκά. "Είναι κι εδώ θεοί", είπε ο Ηράκλειτος. "Τον εαυτό μου ρώτησα"!

** Τα αποσπάσματα αυτά δεν είναι φιλοσοφικά αξιώματα• είναι παρατηρήσεις του Ηράκλειτου, που ξέρει, που έχει δει, που δεν θεωρητικολογεί, που έχει αγγίξει την πραγματικότητα, έχει διεισδύσει μέσα της. Κάθε απόσπασμα είναι αυτοτελές• δεν είναι σύστημα. Είναι σαν τα πετράδια τα αποσπάσματα αυτά, που το καθένα έχει το δικό του κόψιμο• κάθε πετράδι έχει τη δική του πληρότητα. Εισδύεις απλώς σ’ ένα απόσπασμα και μέσα από αυτό γίνεσαι τελείως διαφορετικός – αυτό το απόσπασμα μπορεί να γίνει μια πόρτα στο άπειρο.

** Διαλογίσου, στοχάσου πάνω στον Ηράκλειτο. Μπορεί ν’ ασκήσει πάνω σου τεράστια επιρροή. Μπορεί να σε μεταμορφώσει.

Αυτά τα λίγα για την απρόσωπη θεότητα όπως την αντιλαμβανόταν ο Ηράκλειτος και την ανέλυσε ο Μπαγκουάν Σρι Ραζνίς.

***********

Υπάρχουν άραγε εδάφια στη Βίβλο που να παραπέμπουν στην ιδέα ενός απρόσωπου Θεού; Υπάρχουν αρκετά και διάσπαρτα, ενώ πολύ συχνά η ιδέα προκύπτει από τα συμφραζόμενα, αρκεί να τα ερμηνεύσει κανείς χωρίς προκατάληψη.
Θα παραθέσω μερικά:

«Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας Αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν.» (Κατά Ιωάννην, 4: 23)

«Τον Θεόν ουδείς είδε πώποτε.» (Α' Ιωάννου, 4: 12)

«Εν αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και υπάρχομεν.» (Πράξεις των Αποστόλων, 17: 28)

«Και είπεν, Έξελθε και στάθητι επί το όρος ενώπιον Κυρίου. Και ιδού, ο Κύριος διέβαινε, και άνεμος μέγας και δυνατός έσχιζε τα όρη και συνέτριβε τους βράχους έμπροσθεν του Κυρίου• ο Κύριος δεν ήτο εν τω ανέμω• και μετά τον άνεμον σεισμός• ο Κύριος δεν ήτο εν τω σεισμώ•
και μετά τον σεισμόν, πυρ• ο Κύριος δεν ήτο εν τω πυρί• και μετά το πυρ, ήχος λεπτού αέρος, και εκεί ο Κύριος.

Και ως ήκουσεν ο Ηλίας, εσκέπασε το πρόσωπον αυτού με την μηλωτήν αυτού και εξήλθε και εστάθη εις την είσοδον του σπηλαίου. Και ιδού, φωνή προς αυτόν, λέγουσα, Τι κάμνεις ενταύθα, Ηλία;» ( Α' Βασιλέων 19: 11-13)

Ο Θεός "διέβαινε" και ήταν και στο δυνατό άνεμο, και στο σεισμό, και στο πυρ, και στον ήχο λεπτού αέρος. Ο Θεός ήταν παντού, αλλά ο Ηλίας δεν τον αναγνώρισε! Τελικά ο Ηλίας άκουσε φωνή από το πνεύμα μέσα του. Εμείς πόσο συχνά και πόσο καθαρά άραγε την ακούμε; Κι όταν δεήσει και την ακούσουμε, πόσο πρόθυμοι είμαστε να την ακολουθήσουμε; Αυτό είναι το πρακτικό ερώτημα στο οποίο πρέπει ν' απαντήσουμε!

Κάποιος θα ρωτήσει: και τι πειράζει αν εγώ θέλω να πιστεύω σ' έναν προσωπικό Θεό, διότι αυτό με βολεύει; Προσωπικά πιστεύω ότι υπάρχουν παρενέργειες: Όσο οι άνθρωποι παραμένουν προσκολλημένοι σ' έναν προσωπικό Θεό, εκεί πέρα ή πάνω, δεν ενηλικιώνονται πνευματικά. Δεν μπαίνουν ποτέ στον κόπο ν' αποκτήσουν αυτογνωσία και να γνωρίσουν τη θεϊκή σπίθα μέσα τους, τον "εσωτερικό άνθρωπο", όπως τον αποκαλεί ο Απόστολος Παύλος. Διατηρούν τη νοοτροπία νηπίου που τα περιμένει όλα από το μπαμπά του, που τον κατηγορεί αν δεν του κάνει τα χατίρια, που πάντα φταίει κάποιος άλλος. Επιπλέον βασανίζονται από μυριάδες αναπάντητα ερωτηματικά, γιατί λειτουργεί έτσι αυτός ο προσωπικός Θεός και δεν λειτουργεί αλλιώς. Και το χειρότερο, αναπτύσσεται μισαλλοδοξία, καχυποψία και αντιπαλότητα μεταξύ των οπαδών των διαφόρων θρησκειών, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα σε ατομικό, εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Η απέραντη μοναξιά του Ιησού Χριστού

Στην κορυφή υπάρχει πολλή μοναξιά, και ο Ιησούς ήταν στην κορυφή. Κατά τους οπαδούς του, οι οποίοι ούτε όταν ήταν ανάμεσά τους ούτε μετέπειτα κατανόησαν τα λόγια του, ήταν η κορυφή! Μόνο που δεν θέλησαν να τον πλησιάσουν, φοβούμενοι το ύψος, και τον άφησαν μόνο εκεί πάνω.

Στη διάρκεια της τριετούς διακονίας του, παρόλο που είχε αφοσιωμένους, υποτίθεται, μαθητές, παρόλο που τον ακολουθούσε πλήθος κόσμου, ήταν μόνος. Άλλωστε τα πλήθη δεν τον ακολουθούσαν για την διδασκαλία του, αλλά για να ξεκολλήσουν κανένα θαύμα θεραπείας, ή ακόμη και για να φάνε. Το γνώριζε αυτό ο Ιησούς αλλά είχε κατανόηση. Τι θα μπορούσε άλλωστε το πλήθος να καταλάβει από την εσωτερική διδασκαλία του Ιησού; Εδώ, 2000 χρόνια αργότερα οι άνθρωποι συνεχίζουν να την παρερμηνεύουν...

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της απόλυτης μοναξιάς του Ιησού ήταν την ώρα της δραματικής προσευχής του στο όρος των Ελαιών:

«Και εξελθών υπήγε κατά την συνήθειαν εις το όρος των Ελαιών• ηκολούθησαν δε αυτόν και οι μαθηταί αυτού.
Αφού δε ήλθεν εις τον τόπον, είπε προς αυτούς: Προσεύχεσθε, διά να μη εισέλθητε εις πειρασμόν.
Και αυτός εχωρίσθη απ' αυτών ως λίθου βολήν, και γονατίσας προσηύχετο, λέγων: Πάτερ, εάν θέλεις να απομακρύνεις το ποτήριον τούτο απ' εμού• πλην ουχί το θέλημά μου, αλλά το σον ας γίνει.
Εφάνη δε εις αυτόν άγγελος απ' ουρανού ενισχύων αυτόν. Και ελθών εις αγωνίαν, προσηύχετο θερμότερον, έγινε δε ο ιδρώς αυτού ως θρόμβοι αίματος καταβαίνοντες εις την γην.
Και σηκωθείς από της προσευχής, ήλθε προς τους μαθητάς αυτού και εύρεν αυτούς κοιμωμένους από της λύπης, και είπε προς αυτούς: Τι κοιμάσθε; Σηκώθητε και προσεύχεσθε, διά να μη εισέλθητε εις πειρασμόν.» (Κατά Λουκά 22: 39-46)

Όπως τονίζω κάθε φορά που αναφέρομαι στη Βίβλο, τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη, δεν την θεωρώ ολόκληρη ως θεόπνευστη. Είναι έργο ανθρώπων, και σαν τέτοιο και λάθη εμπεριέχει, και προκαταλήψεις , και ιστορικές ανακρίβειες, αλλά και εμπνευσμένα κομμάτια, κατάλληλα προς πνευματική οικοδομή, αν μπορέσει κανείς να εισέλθει στο εσωτερικό νόημα των συμβολισμών και αλληγοριών.

Στα ανωτέρω εδάφια βλέπουμε ότι ο Ιησούς, στην πιο δραματική ώρα πριν από την παράδοσή του στους «αρχιερείς και στρατηγούς του ιερού και πρεσβυτέρους» (εδάφιο 52), αποχωρίζεται από τους μαθητές του για να προσευχηθεί μόνος. Τι να τους έκανε μαζί του; Περιττό βάρος θα ήταν. Εκείνους τους άφησε «λίθου βολή» πιο πέρα, και το πιο φυσιολογικό που θα ανέμενε κανείς είναι ν’ αγρυπνούν ως φύλακες και να προσεύχονται και αυτοί για το Διδάσκαλό τους.

Τι συνέβη όμως; Τους πήρε ο ύπνος! Για τέτοια «πνευματική εγρήγορση» μιλάμε… Ο συγγραφέας του κατά Λουκά Ευαγγελίου προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, αποδίδοντας τον ύπνο στη δήθεν υπερβολική λύπη τους! Εγώ τον αποδίδω στον πνευματικό ύπνο τους. Πνευματικά οι μαθητές του Ιησού κοιμόντουσαν όρθιοι!

Τι είδους εναγώνια προσευχή έκανε άραγε ο Ιησούς ώστε να κατεβαίνει ο ιδρώτας αυτού ως θρόμβοι αίματος; Κανείς δεν γνωρίζει αφού κανείς δεν ήταν παρών, ούτε σωματικά ούτε πνευματικά. Και ούτε μπορώ να φανταστώ ότι ο μεγάλος μύστης Ιησούς όταν ξύπνησε τους κοιμώμενους μαθητές τους έδωσε αναφορά για το πώς προσευχόταν. Αν ήταν να τους το κοινοποιήσει θα τους έπαιρνε μαζί του για ν’ ακούσουν οι ίδιοι την προσευχή του. Άρα λοιπόν ο Λουκάς φαντάστηκε ότι ο Ιησούς θα προσευχόταν στον πατέρα του να αποφύγει «το ποτήριον τούτο.»

Προσωπικά πιστεύω ότι η «προσευχή» του Ιησού ήταν ένας πνευματικός πόλεμος, μια μονομαχία με τις δυνάμεις τους σκότους, δηλαδή με το "κακό". Ένας μύστης δεν παρακαλάει το Θεό για να του κάνει χάρες. Ένας μύστης γνωρίζει ότι ο Θεός, δηλαδή η πνευματική δύναμη, είναι μέσα του και αυτή τη δύναμη πρέπει να χρησιμοποιήσει για να επιτύχει τους στόχους του. Αλίμονο αν η απρόσωπη θεότητα άλλαζε γνώμη ανάλογα με τα «κύριε ελέησον» των αιτούντων. Άλλωστε ο Ιησούς κατά τη διάρκεια της διακονίας του, αντί για προσευχή, απεύθυνε «λόγον» προς το πρόβλημα.
Ας θυμηθούμε την ιστορία με τον εκατόνταρχο:

«Ότε δε εισήλθεν ο Ιησούς εις Καπερναούμ, προσήλθε προς αυτόν εκατόνταρχος παρακαλών αυτόν και λέγων: Κύριε, ο δούλός μου κείται εν τη οικία παραλυτικός, δεινώς βασανιζόμενος.
Και λέγει προς αυτόν ο Ιησούς: Εγώ ελθών θέλω θεραπεύσει αυτόν.
Και αποκριθείς ο εκατόνταρχος είπε: Κύριε, δεν είμαι άξιος να εισέλθεις υπό την στέγην μου• αλλά μόνον ειπέ λόγον, και θέλει ιατρευθεί ο δούλος μου.
Διότι και εγώ είμαι άνθρωπος υπό εξουσίαν, έχων υπ' εμαυτόν στρατιώτας, και λέγω προς τούτον, Ύπαγε, και υπάγει, και προς άλλον, Έρχου, και έρχεται, και προς τον δούλον μου, Κάμε τούτο, και κάμνει.
Ακούσας δε ο Ιησούς εθαύμασε και είπε προς τους ακολουθούντας: Αληθώς σας λέγω, ουδέ εν τω Ισραήλ εύρον τοσαύτην πίστιν.» (Κατά Ματθαίον, 8: 5-10)

Ένα άλλο περιστατικό, ενδεικτικό του τρόπου με τον οποίο "προσευχόταν" ο Ιησούς, έχουμε στην ανάσταση του Λαζάρου. Παραθέτω τα σχετικά εδάφια:

«Η Μαρία λοιπόν καθώς ήλθεν όπου ήτο ο Ιησούς, ιδούσα αυτόν έπεσεν εις τους πόδας αυτού, λέγουσα προς αυτόν: Κύριε, εάν ήσουν εδώ, ο αδελφός μου δεν ήθελεν αποθάνει.
Ο δε Ιησούς, καθώς είδεν αυτήν κλαίουσαν και τους ελθόντας μετ' αυτής Ιουδαίους κλαίοντας, εστέναξεν εν τη ψυχή αυτού και εταράχθη, και είπε: Που εβάλετε αυτόν; Λέγουσι προς αυτόν: Κύριε, ελθέ και ίδε.
Εδάκρυσεν ο Ιησούς.
Έλεγον λοιπόν οι Ιουδαίοι: Ιδέ πόσον ηγάπα αυτόν.
Τινές δε εξ αυτών είπον: Δεν ηδύνατο ούτος, όστις ήνοιξε τους οφθαλμούς του τυφλού, να κάμει ώστε και ούτος να μη αποθάνει;
Ο Ιησούς λοιπόν, πάλιν στενάζων εν εαυτώ, έρχεται εις το μνημείον• ήτο δε σπήλαιον, και έκειτο λίθος επ' αυτού.
Λέγει ο Ιησούς: Σηκώσατε τον λίθον. Λέγει προς αυτόν η αδελφή του αποθανόντος η Μάρθα: Κύριε, όζει ήδη, διότι είναι τεσσάρων ημερών.
Λέγει προς αυτήν ο Ιησούς: Δεν σοι είπον ότι εάν πιστεύσεις, θέλεις ιδεί την δόξαν του Θεού;

Εσήκωσαν, λοιπόν, τον λίθον, όπου έκειτο ο αποθανών. Ο δε Ιησούς, υψώσας τους οφθαλμούς άνω, είπε: Πάτερ, ευχαριστώ σοι ότι μου ήκουσας.
Και εγώ εγνώριζον ότι πάντοτε μου ακούεις, αλλά διά τον όχλον τον περιεστώτα είπον τούτο, διά να πιστεύσωσιν ότι συ με απέστειλας.

Και ταύτα ειπών, μετά φωνής μεγάλης εκραύγασε: Λάζαρε, ελθέ έξω.
Και εξήλθεν ο τεθνηκώς, δεδεμένος τους πόδας και τας χείρας με τα σάβανα, και το πρόσωπον αυτού ήτο περιδεδεμένον με σουδάριον. Λέγει προς αυτούς ο Ιησούς: Λύσατε αυτόν και αφήσατε να υπάγει.» (Κατά Ιωάννη 11: 32-44)

Λάζαρε, ελθέ έξω! Αυτό ήταν! Δάκρυσε όμως ο Ιησούς και εστέναξε εν τη ψυχή αυτού προτού προφέρει το λόγο. Τόσο τα δάκρυα όσο και ο στεναγμός φανερώνουν ότι το πνεύμα του Ιησού προτού προφέρει το λόγο είχε εμπλακεί σ’ ένα πνευματικό πόλεμο με το θάνατο.

Αυτά ως προς τον τρόπο που "προσευχόταν" ο Ιησούς. Ας επανέλθουμε όμως στην απέραντη μοναξιά του στο Όρος των Ελαιών. Αφού ο Ιησούς κατσάδιασε τους μαθητές του που το είχαν ρίξει στον ύπνο, «Ενώ δε αυτός ελάλει έτι, ιδού όχλος, και ο λεγόμενος Ιούδας, εις των δώδεκα, ήρχετο προ αυτών και επλησίασεν εις τον Ιησούν, διά να φιλήσει αυτόν.
Ο δε Ιησούς είπε προς αυτόν: Ιούδα, με φίλημα παραδίδεις τον Υιόν του ανθρώπου;
Ιδόντες δε οι περί αυτόν τι έμελλε να γίνει, είπον προς αυτόν: Κύριε, να κτυπήσωμεν με την μάχαιραν;
Και εκτύπησεν εις εξ αυτών τον δούλον του αρχιερέως και απέκοψεν αυτού το ωτίον το δεξιόν.
Αποκριθείς δε ο Ιησούς, είπεν: Αφήσατε έως τούτου. Και πιάσας το ωτίον αυτού ιάτρευσεν αυτόν.» (Κατά Λουκά 22: 47-51)

Για άλλη μια φορά παρατηρούμε ότι οι μαθητές ήταν αλλού νυχτωμένοι, και λειτουργούσαν με τη σάρκα, δηλαδή παρορμητικά και εκδικητικά, διότι προφανώς δεν είχαν καταλάβει τίποτα από την διδασκαλία του Ιησού και τα όσα τους είχε πει για το εθελούσιο πάθος του.

Στη συνέχεια, σαν μια ακόμη περίτρανη απόδειξη της απόλυτης μοναξιάς του Ιησού, έχουμε την άρνηση του Πέτρου. Και ποιος ήταν ο Πέτρος; Όχι ένας τυχαίος μαθητής! Ήταν εκείνος που είχε αναγνωρίσει στο πρόσωπο του Ιησού τον Υιό του Θεού! Aς θυμηθούμε τη στιχομυθία:

«Ότε δε ήλθεν ο Ιησούς εις τα μέρη της Καισαρείας της Φιλίππου, ηρώτα τους μαθητάς αυτού, λέγων: Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι ότι είμαι εγώ ο Υιός του ανθρώπου;
Οι δε είπον: Άλλοι μεν Ιωάννην τον Βαπτιστήν, άλλοι δε Ηλίαν και άλλοι Ιερεμίαν ή ένα των προφητών.
Λέγει προς αυτούς: Αλλά σεις τίνα με λέγετε ότι είμαι;
Και αποκριθείς ο Σίμων Πέτρος είπε: Συ είσαι ο Χριστός ο Υιός του Θεού του ζώντος.
Και αποκριθείς ο Ιησούς είπε προς αυτόν: Μακάριος είσαι, Σίμων, υιέ του Ιωνά, διότι σαρξ και αίμα δεν σοι απεκάλυψε τούτο, αλλ' ο Πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς.» (Κατά Ματθαίον 16: 13-17)

Αδικαιολόγητος, λοιπόν, ο Πέτρος να ψεύδεται, για να μην αποκαλυφθεί ότι ανήκε στην ομάδα του Ιησού και συλληφθεί κι εκείνος. Για να δούμε τι είπε αυτός ο δειλός:

«Συλλαβόντες δε αυτόν (τον Ιησού), έφεραν και εισήγαγον αυτόν εις τον οίκον του αρχιερέως. Ο δε Πέτρος ηκολούθει μακρόθεν.
Αφού δε ανάψαντες πυρ εν τω μέσω της αυλής συνεκάθησαν, εκάθητο ο Πέτρος εν μέσω αυτών.
Ιδούσα δε αυτόν μία τις δούλη καθήμενον προς το φως και ενατενίσασα εις αυτόν, είπε: Και ούτος ήτο μετ' αυτού.
Ο δε ηρνήθη, λέγων: Γύναι, δεν γνωρίζω αυτόν.
Και μετ' ολίγον άλλος τις ιδών αυτόν, είπε: Και συ εξ αυτών είσαι. Ο δε Πέτρος είπεν: Άνθρωπε, δεν είμαι.
Και αφού επέρασεν ως μία ώρα, άλλος τις διϊσχυρίζετο, λέγων: Επ' αληθείας και ούτος μετ' αυτού ήτο, διότι Γαλιλαίος είναι.
Είπε δε ο Πέτρος: Άνθρωπε, δεν εξεύρω τι λέγεις. Και παρευθύς, ενώ αυτός ελάλει έτι, εφώναξεν ο αλέκτωρ.
Και στραφείς ο Κύριος ενέβλεψεν εις τον Πέτρον, και ενεθυμήθη ο Πέτρος τον λόγον του Κυρίου, ότι είπε προς αυτόν ότι πριν φωνάξει ο αλέκτωρ, θέλεις με απαρνηθή τρις.
Και εξελθών έξω ο Πέτρος έκλαυσε πικρώς.» (Κατά Λουκά 22: 54-62)

Πολύ αργά για δάκρυα, Πέτρο. Άλλωστε, αν πράγματι ήταν δάκρυα μετανοίας, θα προσερχόταν αμέσως να ομολογήσει στους αρχιερείς ότι ήταν μαθητής του Ιησού γι’ αυτούς και γι’ αυτούς τους λόγους. Όμως εκείνος επέμεινε αμετανόητα στο ψέμα: «Δεν γνωρίζω αυτόν»!

Προσωπικά θεωρώ την προδοσία του Πέτρου μεγαλύτερη από εκείνη του Ιούδα. Διότι ο μεν Ιούδας, όταν κατάλαβε τι έκανε, μετανόησε ειλικρινά και κρεμάστηκε, ο δε Πέτρος απλά έκλαψε και συνέχισε ν’ αρνείται το Χριστό για να διασώσει το σαρκίο του.

Δυστυχώς οι χριστιανοί συνεχίζουν ν’ αναθεματίζουν τον ειλικρινά μετανοήσαντα Ιούδα ενώ έδειξαν κατανόηση στον υποκριτή Πέτρο, ίσως επειδή ρέπουν και οι ίδιοι προς την υποκρισία. Ωστόσο, κατά τα πιστεύω τους, ο Ιούδας ήταν μαρκαρισμένος για να κάνει τη βρώμικη δουλειά, δηλαδή να στείλει τον Ιησού στο σταυρό για να τους "λυτρώσει" από την αμαρτία και την κυριαρχία του διαβόλου. Αυτά δεν πιστεύουν; Θα έπρεπε λοιπόν να τον ευγνωμονούν, αφού χωρίς τον Ιούδα γιοκ σταύρωση, γιοκ λύτρωση, γιοκ σωτηρία! Έτσι δεν είναι;

Υπάρχουν μάλιστα και σχετικά εδάφια του Αποστόλου Παύλου, όπου ισχυρίζεται ότι ο ίδιος ο Θεός επιλέγει ποιο ρόλο θα παίξει ο καθένας!

«Αλλά μάλιστα συ, ω άνθρωπε, τις είσαι, όστις ανταποκρίνεσαι προς τον Θεόν; Μήπως το πλάσμα θέλει ειπεί προς τον πλάσαντα, διατί με έκαμες ούτως;
Ή δεν έχει εξουσίαν ο κεραμεύς του πηλού, από του αυτού μίγματος να κάμει άλλο μεν σκεύος εις τιμήν, άλλο δε εις ατιμίαν» (Προς Ρωμαίους 9: 20-21)

Ας θυμηθούμε όμως την ανάθεση του ρόλου του προδότη στον Ιούδα από τον ίδιο του Ιησού:

«Αφού είπε ταύτα ο Ιησούς, εταράχθη την ψυχήν και εμαρτύρησε και είπεν: Αληθώς, αληθώς σας λέγω ότι εις εξ υμών θέλει με παραδώσει.
Έβλεπον λοιπόν εις αλλήλους οι μαθηταί, απορούντες περί τίνος λέγει.

Εκάθητο δε κεκλιμένος εις τον κόλπον του Ιησού εις των μαθητών αυτού, τον οποίον ηγάπα ο Ιησούς.
Νεύει λοιπόν προς τούτον ο Σίμων Πέτρος διά να ερωτήσει τις είναι εκείνος, περί του οποίου λέγει.
Και πεσών εκείνος επί το στήθος του Ιησού, λέγει προς αυτόν: Κύριε, τις είναι;
Αποκρίνεται ο Ιησούς: Εκείνος είναι, εις τον οποίον εγώ βάψας το ψωμίον θέλω δώσει. Και εμβάψας το ψωμίον δίδει εις τον Ιούδαν Σίμωνος τον Ισκαριώτην.

Και μετά το ψωμίον τότε εισήλθεν εις εκείνον ο Σατανάς. Λέγει λοιπόν προς αυτόν ο Ιησούς: ό,τι κάμνεις, κάμε ταχύτερον.» (Κατά Ιωάννη, 13: 21-27)

Προσέξτε το τελευταίο εδάφιο: μετά το ψωμίον εισήλθε ο Σατανάς στον Ιούδα! Βρε το φουκαρά! Και ο Ιησούς τον ενθάρρυνε, μάλιστα: ό,τι έχεις να κάνεις κάνε το γρήγορα! Και το ερώτημα που προκύπτει είναι αν ο Σατανάς εισήλθε στον Ιούδα επειδή ο Ιησούς τον επέλεξε για τη βρώμικη δουλειά, ή αν ο Ιησούς απλά διέγνωσε τις προθέσεις του Ιούδα...

Πάντως, ο 'εκλεκτός" μαθητής Πέτρος ενωρίτερα είχε αποτρέψει τον Ιησού από το μαρτύριο, και για το λόγο αυτό ο Ιησούς τον είχε αποκαλέσει "Σατανά"! Ας δούμε τα σχετικά εδάφια:

«Από τότε ήρχισεν ο Ιησούς να δεικνύει εις τους μαθητάς αυτού ότι πρέπει να υπάγει εις Ιεροσόλυμα και να πάθη πολλά από των πρεσβυτέρων και αρχιερέων και γραμματέων, και να θανατωθεί, και την τρίτην ημέραν να αναστηθεί.

Και παραλαβών αυτόν ο Πέτρος κατ' ιδίαν ήρχισε να επιτιμά αυτόν, λέγων: Γενού ίλεως εις σεαυτόν, Κύριε! Δεν θέλει γίνει τούτο εις σε.
Εκείνος δε στραφείς είπε προς τον Πέτρον: Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά, σκάνδαλόν μου είσαι• διότι δεν φρονείς τα του Θεού, αλλά τα των ανθρώπων.» (Κατά Ματθαίον 16: 21-23)

Όσα παρέθεσα, και πολλά ακόμη που παρέλειψα, επιβεβαιώνουν την απέραντη πνευματική μοναξιά του Ιησού κατά τη διάρκεια της επί γης διακονίας του. Αυτή δυστυχώς είναι η μοίρα των αληθινά μεγάλων από καταβολής κόσμου: Μοναξιά, προδοσία, σταύρωση, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο... Γι’ αυτό η ανθρωπότητα καλύπτεται ακόμη από πυκνό πνευματικό σκοτάδι.

«Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, η φονεύουσα τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς σε, ποσάκις ηθέλησα να συνάξω τα τέκνα σου καθ' ον τρόπον συνάγει η όρνις τα ορνίθια εαυτής υπό τας πτέρυγας, και δεν ηθελήσατε.» (Κατά Ματθαίον 23: 37)

Αλίμονο, η ιστορία επαναλαμβάνεται σε κάθε "Ιερουσαλήμ" μέχρι σήμερα… Οι άνθρωποι λιβανίζουν τους διεφθαρμένους και διώκουν τους εμπνευσμένους. Το επιβεβαιώνει και ο Απόστολος Παύλος στην δεύτερη προς Κορινθίους επιστολή του: «Γιατί πράγματι δείχνετε ανοχή αν κάποιος σας υποδουλώνει, αν κάποιος σας κατατρώγει (κατεσθίει), αν κάποιος κερδοσκοπεί σε βάρος σας, αν κάποιος επαίρεται, αν κάποιος σας δέρνει κατά πρόσωπο.» (Β' Κορινθίους, 11: 20)

Σας θυμίζει τίποτα αυτό το αυτοκαταστροφικό χούι;

Ευάγγελος Βενιζέλος στον "ενικό" με παραμύθια στον πληθυντικό

Αφήστε το Βαγγέλη να πει την "ιστορία"! Μην του τη χαλάτε! Είναι διασκεδαστικός, έτσι κι αλλιώς! Προσοχή στο 14ο λεπτό του 3ου video.

11-4-2012

11-4-2012

11-4-2012

11-4-2012

Το σύστημα φταίει παίδες! Έτσι γενικώς και αορίστως... Το άτιμο το σύστημα φταίει που χρεοκοπήσαμε και κάθε γενιά θα ζει πολύ χειρότερα από την προηγούμενη! Μην ανησυχείτε, όμως, το σάπιο σύστημα ειν' εδώ και θα μας "φροντίσει" δεόντως...

Και επειδή, όπως ακούσατε, ο Βαγγέλης πολύ επαίρεται για το κούρεμα του χρέους κατά 50%, που, όπως λέει, o ίδιος διαπραγματεύτηκε για να μας ξαλαφρώσει (διάβαζε: αλυσοδέσει και παραδώσει), παραθέτω το επόμενο video που είναι από Συνέντευξη Τύπου στις 27 Σεπτεμβρίου του 2011, όπου ο κύριος Βενιζέλος εξόρκιζε κάθε σενάριο για κούρεμα 50% ως εκ του πονηρού και καταστροφικό για τη χώρα. Παρακαλώ προσέξτε πώς απέκλεισε τέτοιο ενδεχόμενο σε σχετική ερώτηση στα 18:36 λεπτά του video. Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ.

27-9-2011

Παραθέτω τα σχετικά αποσπάσματα:

Ν. Νότης (24h.gr): «Κύριε Υπουργέ, επειδή έχει γίνει πολύ μεγάλη συζήτηση, έχει ξεκινήσει από το βράδυ της περασμένης Πέμπτης οπότε και μιλήσατε στον Κοινοβουλευτικό Τομέα Εργασίας και υπήρχαν κάποιες πληροφορίες για αλλαγές στον όρο του PSI, του roll over της συμφωνίας της 21ης Ιουλίου, μίλησε ο κ. Σόιμπλε γι’ αυτό και για πιθανό κούρεμα που μπορεί να φτάσει ως και το 50%.
Έχετε προχωρήσει επανειλημμένως σε διαψεύσεις γύρω από αυτό, όμως υπάρχουν σενάρια, δημοσιεύματα από έγκυρες εφημερίδες που επιμένουν. Τελικά, υπάρχει αυτό το θέμα, έχει συζητηθεί; Θ’ αλλάξουν οι όροι της 21ης Ιουλίου;»

Ευ. Βενιζέλος: «Έχω κάνει τουλάχιστον τρεις έγγραφες και πολύ αυστηρές διαψεύσεις για το θέμα αυτό. Δεν ξέρω τι λένε διάφορα ξένα έντυπα με υψηλό ή λιγότερο υψηλό κύρος. Δεν έχω κάποιο μηχανισμό πλήρους μέτρησης του κύρους κάθε μέσου ενημέρωσης. Αυτό που εγώ θέλω ν’ αποφεύγουμε είναι τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, για τα οποία μπορεί να ισχυριστεί κάποιος διεθνώς ότι έχουν ελληνικές πηγές, ν’ αναφέρονται σε αυτά τα σενάρια που είναι σενάρια επιβλαβή για την Ελλάδα.

Η Ελλάδα έχει μια σταθερή γραμμή. Καταλήξαμε στις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου με πολύ κόπο, μετά από πολύ σκληρή διαπραγμάτευση.
(...)
Για μας οι αποφάσεις του Ιουλίου είναι το θεσμικό Ευαγγέλιο, είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούμαστε. Και το πόσο σημαντικές είναι οι αποφάσεις αυτές, φαίνεται από το γεγονός ότι σε πολλούς δεν αρέσουν οι αποφάσεις αυτές, γιατί βλέπουν ότι είναι αποφάσεις, οι οποίες προσφέρουν πολλά στη Ευρωζώνη.
(...)
Εδώ υπήρξαν δημοσιεύματα χθες που έφτασαν να γράφουν ότι στη συνάντηση που είχαμε κλειστά μόνον η κα Lagarde, ο κ. Trichet και εγώ, συζητήσαμε για τα σενάρια αυτά. Πρόκειται για κολοσσιαία και μνημειώδη άγνοια και αφέλεια. Όποιος ξέρει την άποψη του κ. Trichet και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, όποιος ξέρει τον θεσμικό ρόλο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, μπορεί να αντιληφθεί ότι θα ήταν αδύνατο και αδιανόητο να γίνει τέτοια συζήτηση (...).

Αυτή είναι η άποψή μας, αυτή είναι η θέση μας και επ΄ αυτού δε θέλω να συνεχίσουμε τη συζήτηση. Γιατί η συζήτηση αυτή όταν ανακυκλώνεται στην Ελλάδα στέλνει απολύτως εσφαλμένα μηνύματα διεθνώς, πλήττει την ελληνική οικονομία, πλήττει τις ελληνικές Τράπεζες, πλήττει την ελληνική χρηματοοικονομική αγορά, τελικά πλήττει τον Έλληνα πολίτη, του στερεί εισόδημα, ευκαιρίες και ρευστότητα. Κάνουμε ζημιά στους πολίτες, κάνουμε ζημιά στη χώρα, δε θα το επιτρέψουμε αυτό.»

Όσο για το δημοψήφισμα που "έφαγε" το Γιώργο Παπανδρέου, για το οποίο ο Βαγγέλης νίπτει τα χείρας του, ας θυμηθούμε τι είπε στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ αμέσως μετά την ανακοίνωσή του από τον ΓΑΠ:

31/10/2011

31/10/2011

Τι εμπιστοσύνη μπορεί κανείς να έχει στο Βαγγέλη το φαφλατά που ελαφρά τη καρδία λέει και ξελέει, ακυρώνοντας κάθε ίχνος αξιοπιστίας; Στο τιμόνι της χώρας, τον θεωρώ εξίσου επικίνδυνο με τον προκάτοχό του GAP.

Νίκησε άραγε ο Χριστός το θάνατο;

Τουλάχιστον αυτό πιστεύει η Χριστιανική κοσμοθεωρία. Ο Χριστός, με τη σταυρική του θυσία και την Aνάσταση, νίκησε, λέει, το θάνατο! Πώς; Την απάντηση δίνει το αναστάσιμο τροπάριο: «θανάτω θάνατον πατήσας»!
Δια του θανάτου “πάτησε” ο Χριστός το θάνατο! Οξύμωρο, ε;

Ο Απόστολος Παύλος στην πρώτη προς Κορινθίους Επιστολή του γράφει:
«Διότι πρέπει το φθαρτό τούτο να ενδυθεί αφθαρσία, και το θνητό τούτο να ενδυθεί αθανασία.
Όταν δε το φθαρτό τούτο ενδυθεί αφθαρσία και το θνητό τούτο ενδυθεί αθανασία, τότε θέλει γίνει ο λόγος ο γεγραμμένος: Κατεπόθη ο θάνατος εν νίκη.
Πού θάνατε το κεντρί σου; Πού Άδη η νίκη σου;» (Α' Κορινθίους 15: 53-55)

Ο θάνατος παραμένει το μεγαλύτερο μυστήριο, και η νίκη επί του θανάτου ήταν ο διακαής πόθος του ανθρώπου από καταβολής κόσμου. Στο θάνατο ο homo sapiens έβλεπε και βλέπει το μεγαλύτερο εχθρό, τον εχθρό της ίδιας της ζωής, έναν εχθρό με τον οποίο δε μπόρεσε κι ούτε θέλησε ποτέ να συμφιλιωθεί!

Κι όμως, ουδέν φυσιολογικότερο από ένα φυσιολογικό θάνατο, όταν ο άνθρωπος είναι πλήρης ημερών. Φαντάζεστε ο άνθρωπος να ζούσε αιώνια επί της γης; Εκτός από τα ανυπέρβλητα οικολογικά προβλήματα που θα προέκυπταν, θα ήταν βαρετό, ανιαρό και άσκοπο να ζει κανείς για πάντα, παρόλο που το εύχεται. Φυσιολογική, πάντως, είναι η αγάπη προς τη ζωή, που πηγάζει από το κυρίαρχο ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Επόμενο είναι, λοιπόν, ο άνθρωπος να μισεί το θάνατο που αντιστρατεύεται σ' αυτό το πανίσχυρο ένστικτο.

Ωστόσο, χειρότερος εχθρός από τον ίδιο το θάνατο είναι ο φόβος του θανάτου. Διότι ο φόβος αυτός υπονομεύει τη ζωτικότητα του ανθρώπου και παραλύει τις δημιουργικές του δυνάμεις, ενώ φέρνει πιο κοντά το θάνατο. «Εκείνο που φοβότανε τόπαθε», λέει η λαϊκή παροιμία.

Το επόμενο βασανιστικό ερώτημα που απασχολεί τον άνθρωπο είναι το τι γίνεται μετά θάνατον. Επιβιώνει άραγε η ψυχή σε κάποια άλλη διάσταση; Έχει συνείδηση της ατομικότητάς της ή περιέρχεται σε πλήρη ανυπαρξία; «Κανείς δεν γύρισε να μας πει τι συμβαίνει», είναι η επικρατέστερη απάντηση στο ερώτημα αυτό.

Ωστόσο, η λαϊκή σοφία αποκαλεί τους αποθανόντας «μακαρίτες», δηλαδή μακάριους ή ευτυχισμένους. Είναι άραγε τυχαίο αυτό ή έχει κάποια βάση; Είναι ευσεβής πόθος που ενισχύεται κι από τις θρησκευτικές δοξασίες ή μήπως προέρχεται από εσωτερική πληροφόρηση; Προφανώς μακαρίτης μπορεί να είναι μόνο κάποιος που υπάρχει κι όχι ο ανύπαρκτος. Θα ήταν παράλογο η ιδιότητα της μακαριότητας να αποδιδόταν στο ΤΙΠΟΤΑ.

Άγιοι, μύστες και αρκετοί φιλόσοφοι θεωρούν το θάνατο ως γέννηση σε μια άλλη ζωή, σε μια διαφορετική διάσταση, σ’ έναν καλύτερο κόσμο, όπου, όπως ψέλνουν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί στη νεκρώσιμη ακολουθία, «δεν υπάρχει οδύνη, λύπη ή στεναγμός». Είναι έτσι άραγε, ή μήπως είναι κι αυτό ευσεβής πόθος, παρηγοριά στους πενθούντας;

Άλλοι πάλι πιστεύουν στην υπό προϋποθέσεις αθανασία της ψυχής. Ότι δηλαδή η αθανασία είναι προνόμιο εκείνων των ανθρώπων που έφτασαν σ’ ένα ανώτερο στάδιο πνευματικής εξέλιξης. Ίσως υπάρχει κάποια λογική στη θεωρία αυτή, όχι όμως από την άποψη της επιβράβευσης αλλά της ικανότητας της συνείδησης να επιβιώσει εκείνου που η Αποκάλυψη αποκαλεί «δεύτερο θάνατο», δηλαδή της πλήρους αποσύνθεσης της ψυχής.

Στους Ψαλμούς βρίσκουμε ένα εδάφιο που παραπέμπει σε επιβίωση της ψυχής μετά το φυσικό θάνατο: «Πολύτιμος ενώπιον του Κυρίου ο θάνατος των οσίων αυτού.» (Ψαλμοί 116: 15) (115:6 στους Εβδομήκοντα)

Γιατί άραγε είναι πολύτιμος ο θάνατος των οσίων; Για να περνάνε καλά σε κάποιο μεταφυσικό παράδεισο; Όχι βέβαια! Μάλλον κάποια αποστολή θα έχουν, διότι το ορατό και αόρατο Σύμπαν είναι η ακατάπαυστα εξελισσόμενη θειότητα ή αν θέλετε, θεότητα. Εάν λοιπόν το εδάφιο που παρέθεσα έχει κάποια βάση, τότε θα πρέπει να ερμηνευθεί παράλληλα με τα εξής:
«Διότι η μεγάλη προσδοκία της κτίσεως προσμένει την φανέρωσιν των υιών του Θεού. (…) Επειδή εξεύρομεν ότι πάσα η κτίσις συστενάζει και συναγωνιά έως του νυν.» (Προς Ρωμαίους 8: 19, 22)

Προτού βιαστούμε ν' απορρίψουμε αυτά τα εδάφια ως ευσεβείς πόθους, ας διερωτηθούμε: στενάζει η κτίσις και αγωνιά μέχρι σήμερα; Βεβαίως! Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία περί αυτού. Το βλέπουμε και το βιώνουμε. Περιμένει η κτίσις, η ανθρωπότητα, τη φανέρωση κάποιων εμπνευσμένων ανθρώπων, ηγετών, προφητών, αγίων, για να της δώσουν όραμα και ελπίδα; Ασφαλώς!

Τώρα, εάν τα ανωτέρω εδάφια παραπέμπουν σε μετενσάρκωση εξελιγμένων ψυχών για να επιτελέσουν κάποια υψηλή αποστολή, ο καθένας καλείται να το διερευνήσει μόνος του. Μακριά από παμπόνηρους ψευδοπροφήτες που ισχυρίζονται ότι έχουν όλες τις απαντήσεις και παρασύρουν ως πρόβατα τους αφελείς εγκλωβίζοντάς τους σε θρησκείες και αιρέσεις που τους απαγορεύουν να διερευνήσουν, να σκεφτούν και να κρίνουν μόνοι τους.

Σε κάθε περίπτωση, το «γιατί» του θανάτου παραμένει επιτακτικό: Γιατί να υπάρχει θάνατος; Γιατί να υπάρχει η παρακμή, η καταστροφή των μορφών, η αποσύνθεση; Κι όμως, ενώ ο άνθρωπος μισεί το θάνατο, κάνει ό,τι μπορεί για να τον προκαλέσει πρόωρα και βάναυσα σε συνανθρώπους του μέσω πολέμων, πρόκλησης τεχνητών ασθενειών με μικρόβια που κατασκευάστηκαν στο εργαστήριο, πείνας και άλλων καταχθόνιων μεθόδων που επιβεβαιώνουν τη ρήση Homo Homini Lupus (Άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος).

Αντί λοιπόν να προβληματιζόμαστε με τα ατέλειωτα και αναπάντητα ερωτήματα της διαδικασίας αποχωρισμού της ψυχής από το σώμα μέσω του θανάτου, θα ήταν ευχής έργο αν προσπαθούσαμε ν’ απαντήσουμε στα αμείλικτα "γιατί" του πνευματικού θανάτου και της αποσύνθεσης της προσωπικότητας που επέρχεται από την εγκατάλειψη προαιώνιων αρχών και αξιών, πράγμα που επιταχύνει το φυσικό θάνατο σε άτομα και κοινωνίες. Άλλωστε υπάρχουν πολύ χειρότερα δεινά από ένα φυσιολογικό θάνατο, όπως η ασιτία, η μόνιμη φυσική αναπηρία, η νοητική αναπηρία, ο πόνος και άλλα.

Τούτες τις μέρες που λόγω «εβδομάδας των παθών» ο χριστιανός είναι πιο δεκτικός σε πνευματικά μηνύματα, ας θυμηθούμε την ωδή στην αγάπη του Αποστόλου Παύλου, κι ας προσπαθήσουμε να την εφαρμόσουμε στη ζωή μας αρχίζοντας από οικογένεια και φίλους, την πολυκατοικία που μένουμε, τη γειτονιά μας, και κυρίως τη Βουλή, το κατ’ εξοχήν φυτώριο μίσους και αλαζονείας:

«Εάν λαλώ τας γλώσσας των ανθρώπων και των αγγέλων, αγάπη δε μη έχω, έγινα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον.

Και εάν έχω προφητείαν και εξεύρω πάντα τα μυστήρια και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε να μετατοπίζω όρη, αγάπην δε μη έχω, είμαι ουδέν.

Και εάν πάντα τα υπάρχοντά μου διανείμω, και εάν παραδώσω το σώμα μου διά να καυθώ, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.

Η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί, η αγάπη δεν φθονεί, η αγάπη δεν αυθαδιάζει, δεν επαίρεται, δεν ασχημονεί, δεν ζητεί τα εαυτής, δεν παροξύνεται, δεν διαλογίζεται το κακόν, δεν χαίρει εις την αδικίαν, συγχαίρει δε εις την αλήθειαν• πάντα ανέχεται, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει.

Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. Τα άλλα όμως, είτε προφητείαι είναι, θέλουσι καταργηθή• είτε γλώσσαι, θέλουσι παύσει• είτε γνώσις, θέλει καταργηθή.

Διότι κατά μέρος γινώσκομεν και κατά μέρος προφητεύομεν• όταν όμως έλθη το τέλειον, τότε το κατά μέρος θέλει καταργηθή.

Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος εσυλλογιζόμην• ότε όμως έγινα ανήρ, κατήργησα τα του νηπίου.

Διότι τώρα βλέπομεν διά κατόπτρου αινιγματωδώς, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον• τώρα γνωρίζω κατά μέρος, τότε δε θέλω γνωρίσει καθώς και εγνωρίσθην.

Τώρα δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα. Μεγαλυτέρα δε τούτων είναι η αγάπη.»
(Α' Προς Κορινθίους, ΙΓ': 1-13)