Μπορείς να ξαναγεννηθείς Ελλάδα;

Αύριο οι πολίτες, δηλαδή κάτι λίγοι, θα προσέλθουν ξανά στις κάλτσες, συγνώμη κάλπες ήθελα να πω, για ν’ ασκήσουν και πάλι το ύψιστο δημοκρατικό τους δικαίωμα (διάβαζε κομματικό τους χρέος). Αύριο είναι μια γιορτή τσι δημοκρατίας-κομματοκρατίας, ναι, αυτής της αμετανόητης πόρνης που εκδίδεται σε κάθε περαστικό, διχάζει και κατακερματίζει την κοινωνία, χωρίζοντάς την σε αλληλομισούμενες και αντιμαχόμενες ομάδες, και φιλοτέχνησε δημοκρατικά τη σημερινή μας εξαθλίωση.

Μην έχετε όμως την ψευδαίσθηση ότι με την ψήφο σας στέλνετε κάποιο μήνυμα, θετικό ή αρνητικό στην Κυβέρνηση (παιδότοπο) του μνημονίου-μνημοσύνου. Ό,τι και να ψηφίσετε, τα μηνύματα του λαού δεν θα αποκωδικοποιηθούν, και τη Δευτέρα θα ποζάρει και πάλι ως νικήτρια. Είναι κουφοί, σας λέω, στο Μαξίμου. Η κουφαμάρα τους - που είναι άλλωστε παραδοσιακή και διακομματική - προέρχεται από το καλοζώισμα και την αναλγησία που επιφέρει η πελατειακή άνοδος στην εξουσία.

Ξεφυλλίζοντας ένα παλιό μου βιβλίο που εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 1987, με τον τίτλο «Ρωτήστε την Κοινωνία σας», και που δεν βρίσκεται πια στην κυκλοφορία – κουράστηκα να φιλάω κατουρημένες ποδιές εκδοτών για να εκδώσουν ή να επανεκδώσουν τα βιβλία μου – βρήκα κάτι δηλώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου που είχε κάνει στις 28 Αυγούστου του 1987, άσχετα βέβαια αν τότε τις πίστευε. Παρόλο που δεν υπήρξα ποτέ θαυμάστρια του μακαρίτη, θα τις παραθέσω εδώ, μπας και φτάσουν στ’ αυτιά του υιού και σία και έλθουν στα συγκαλά τους με αυτά που τους ψέλνουμε. Ευσεβείς πόθοι μιας αθεράπευτα αιθεροβάμονος… Χα, χα, χάαα!

--«Η κριτική είναι σύμμαχος και συμπαραστάτης στο έργο μας. Δεν έχουμε το δικαίωμα να αδιαφορούμε ακόμη και για την παραμικρή δυσαρέσκεια του λαού απέναντι σε κάποια ενέργειά μας.»
--«Αν κάποιος κυβερνητικός αξιωματούχος πιστεύει ότι αδικήθηκε από κάποια δυσμενή κριτική, δεν πρέπει να δυσφορεί, αλλά να απαντά με παρρησία και αντικειμενικότητα.»
--«Πρέπει να εξαλειφθεί μια για πάντα η εσφαλμένη εντύπωση ότι η καλόπιστη κριτική, όσο αυστηρή κι αν είναι, αποτελεί κάποιας μορφής ενόχληση.»

Από το ίδιο βιβλίο είναι και η εικόνα που ακολουθεί. Τα προφητικά λόγια του 80άχρονου τείνουν να επαληθευτούν στις μέρες μας. Μπορούμε, όμως, όλοι μαζί ν’ αγωνιστούμε για ν' αποτρέψουμε στο παρά πέντε την επαλήθευσή τους.

Στη συνέχεια, και πάλι από το ίδιο πόνημα, παραθέτω ένα διασκευασμένο ποίημα που είχα αποτυπώσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου πριν από 23 χρόνια:

Τελειώνω μ' ένα αγαπημένο μου τραγούδι που το αφιερώνω στην Ελλάδα. Αν στη θέση του αγαπημένου/ αγαπημένης που έχουμε στην καρδιά μας κλείσουμε την Ελλάδα, τότε μπορούμε να ελπίζουμε σε μια εθνική παλιγγενεσία.