Ρώτησαν τον Διογένη: Ποιο από τα θηρία δαγκώνει πιο άσχημα;
Ο Διογένης απάντησε: Από τα άγρια, ο συκοφάντης, κι' από τα ήμερα, ο κόλακας.
Έχετε πέσει ποτέ θύμα επίμονης, ακατάσχετης, συστηματικής, διαρκούς κολακείας; Αν ναι, τότε θα καταλάβετε τι εννοούσε ο Διογένης. Αν όχι, τότε προσέξτε, διότι ενδέχεται σε κάποια στιγμή στη ζωή σας να πέσετε θύμα κόλακα.
Ο κόλακας, είναι ένα πανούργο ενεργειακό βαμπίρ, μη εύκολα αναγνωρίσιμο ως τέτοιο. Με κολακευτικές λέξεις και εκδήλωση άκρατου θαυμασμού, συνειδητά ή ασυνείδητα απομυζά ψυχική ενέργεια από το θύμα - αντικείμενο της κολακείας του - είτε αποβλέπει σε κάποιο άμεσο ή έμμεσο όφελος, είτε όχι. Ο κόλακας ανήκει στην κατηγορία των τοξικών ατόμων που ρουφάνε τη θετική ενέργεια του θύματος, και γι' αυτό ο ταπεινός εργάτης του πνεύματος, που έχει επίγνωση των αδυναμιών του, πρέπει να τον αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι, που λένε.
Συνειδητοποιημένα άτομα που έχουν "δαγκωθεί" από κόλακα, ομολογούν ότι στο τέλος μιας "παράστασης" κολακείας, ενώ προς στιγμήν ένιωσαν μια ασυνήθιστη έξαρση αυταρέσκειας, ξένης προς το ταπεινό τους πνεύμα - που αν δεν επαγρυπνούσαν θα μπορούσε να φουσκώσει τα μυαλά τους με αέρα - στη συνέχεια ένιωσαν εξάντληση, νευρικότητα, ανησυχία, αϋπνία και τάση εσπευσμένης φυγής από τον κόλακα. Κάτι ήξερε, λοιπόν, ο Διογένης που αποκάλεσε τους κόλακες επικίνδυνα ήμερα θηρία που δαγκώνουν επικίνδυνα.
Ο επαγγελματίας κόλακας συνήθως αποβλέπει σε κάποιο προσωπικό όφελος, το οποίο ενωρίτερα ή αργότερα θα αποκαλυφθεί. Είναι πνευματικά ρηχό και συχνά κομπλεξικό άτομο, που νιώθει ότι ψηλώνει με το να συνάπτει φιλίες με άτομα που θεωρεί ανώτερά του. Και για να μην χάσει την επαφή μαζί τους χρησιμοποιεί την κολακεία, κοινώς "γλείψιμο", εξ ου και γλοιώδης. Μπορεί μάλιστα να καυχάται σε τρίτους για την υψηλή γνωριμία του.
Στην Α' Επιστολή του προς Θεσσαλονικείς ο Απ. Παύλος έγραψε μεταξύ άλλων: "Διότι δεν σας κολακεύσαμε ποτέ, όπως ξέρετε, ούτε ήρθαμε με προσχήματα για να κερδίσουμε κάτι". (Α' Θεσσαλ. 2: 5)
Ας διευκρινίσουμε τι είναι κολακεία και τι κόλακας. Η κολακεία είναι μια πράξη υπερβολικού επαίνου για την επίτευξη εγωιστικών στόχων και εκδηλώνεται όταν ένα πονηρό άτομο σου λέει αυτό που θέλεις να ακούσεις ή εκφράζει την επιθυμία της καρδιάς σου. Όσο ασήμαντη μπορεί να ακούγεται η πράξη κολακείας, αυτή είναι ένα αντικοινωνικό και ανήθικο φαινόμενο. Ο κόλακας είναι ένας εγωιστής, πονηρός και επικίνδυνος άνθρωπος, ο οποίος δεν έχει αναστολές στο να παίζει με τα συναισθήματα των άλλων, τις επιτυχίες, την προσωπικότητα και τους στόχους τους, για να αποσπάσει τα δικά του τιποτένια κέρδη. Ωστόσο, λόγω της γλοιώδους γλώσσας και της γοητευτικής ιδιοσυγκρασίας του, οι κακές προθέσεις του πηγαίνουν συχνά απαρατήρητες.
Δεν φταίει πάντα μόνο ο κόλακας. Φταίει εξίσου και εκείνος που επιτρέπει στον κόλακα να τον λιβανίζει απροκάλυπτα. Προφανώς το άτομο που ανέχεται την κολακεία είναι συναισθηματικά και νοητικά ανώριμο και ως εκ τούτου απολαμβάνει το "γλείψιμο" των κολάκων, παρόλο που κάπου στην καρδιά του αναγνωρίζει ότι δεν αξίζει τον υπέρμετρο θαυμασμό και τους επαίνους. Και ενώ η συνείδησή του τον προειδοποιεί για κάθε στιγμή κολακείας, εκείνος επιλέγει να την αγνοήσει χάριν της ευχαρίστησης που του προκαλεί ο ψεύτικος ή παραφουσκωμένος έπαινος. Κατ' αυτόν τον τρόπο η προσωπικότητά του σταδιακά διαφθείρεται.
Σε επίπεδο εξουσίας, οι κόλακες-γλείφτες (κουτοπονηρολιβανιστές) καταστρέφουν δημοκρατίες, χώρες και πολιτισμούς. Το βιώνουμε δυστυχώς στην Ελλάδα...
