Μπράβο κοριτσάκι μου! Σ' ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για τη συγκίνηση που μου προκάλεσες και σου εύχομαι παντοτινή υγεία και ευτυχία στη ζωή σου.
Δεν γνωρίζω το όνομά σου, αλλά εγώ θα σε λέω Ελπίδα. Να σε χαίρονται οι γονείς σου! Μ' έκανες και δάκρυσα από χαρά! Αγαπημένη Ελπίδα, με το ζεϊμπέκικό σου μου αναπτέρωσες την ελπίδα ότι δεν έχουν όλα πεθάνει σ' αυτή την πανέμορφη πατρίδα.
Τον όμορφο χορό που χόρεψες με τόση τέχνη, ζωντάνια, παιδική αθωότητα αλλά και σοβαρότητα, εγώ τον είδα σαν μια βουβή προσευχή στον Ύψιστο, για να ξαναγεννηθεί η χώρα μας από τις στάχτες της και να ξαναβρεί τον εαυτό της - τον παλιό, καλό, αυθεντικό, ελληνικό εαυτό της: την περηφάνια, την υπευθυνότητα, την αξιοπρέπεια και τη λεβεντιά της!
Σαν εθνική προσευχή είδα τον χορό σου, Ελπίδα! Γι' αυτό συγκινήθηκα τόσο! Και έχει τεράστια συμβολική σημασία που τον χορό αυτό τον χόρεψες στο ακριτικό Καστελόριζο! Το παντοτινά δικό μας Καστελόριζο, απ' όπου ένας εφιάλτης Πρωθυπουργός τον Απρίλιο του 2010 παρέδωσε την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας στους άρπαγες εταίρους-φίδια, κι από τότε δεν έχουμε δει άσπρη μέρα...
