Ο Θεοδόσιος ενώ θα έπρεπε να κατατάσσεται στον εφιαλτικό πίνακα των πλέον κατάπτυστων αιμοβόρων μοναρχών, αναβιβάζεται από την Εκκλησία, χωρίς αιδώ, στο βάθρο του «αγίου» και «μέγα».
Μία ιστορική αναδρομή
Στις 27 Φεβρουαρίου του +380 ο Αυτοκράτωρ Φλάβιος Θεοδόσιος απαγόρευσε σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία όλες τις θρησκείες πλην της Χριστιανικής. Όλοι οι μη χριστιανοί χαρακτηρίζονται στο εξής «σιχαμεροί, αιρετικοί, μωροί και τυφλοί».
Τον Δεκέμβριο του +390 ο Γότθος στρατηγός Βοθέριχος, αρχηγός της Βυζαντινής φρουράς της Θεσσαλονίκης, προσπαθεί να επιβάλλει τον εκχριστιανισμό των Ελλήνων κατοίκων της πόλεως. Αποτέλεσμα, η εξέγερση του λαού που προσπαθούσε απεγνωσμένα να διατηρήσει την ταυτότητά του.
Η Γοτθική φρουρά της πόλεως στην αρχή αιφνιδιάστηκε και πολλοί αξιωματικοί και στρατιώτες σκοτώθηκαν. Ο Θεοδόσιος πληροφορείται το συμβάν και με δόλιο τρόπο, τάχα για να εξευμενίσει τα οξυμένα πνεύματα, καλεί τον λαό της πόλεως στον Ιππόδρομο, για να παρακολουθήσουν την ιπποδρομία.
Εκεί μέσα, μόνο σε τρεις ώρες, κατασφάζει με την βοήθεια των Γότθων 7.000 πολίτες, σύμφωνα με τον ιστορικό Θεοδώρητο, ενώ κατά τον Κεδρηνό, τον Θεοφάνη και άλλους, ο αριθμός των θυμάτων ξεπερνά τις 15.000.
«Τους θέρισαν όλους», γράφει ο Θεοδώρητος, «σαν καλαμιές στον θερισμό».
Η σφαγή της Θεσσαλονίκης θεωρείται από τους ιστορικούς το πιο αποτρόπαιο, εν ψυχρώ έγκλημα, ενός μονάρχη της αρχαιότητας. Πραγματική θηριωδία. Το πιο βδελυρό της ιστορίας. Ξεπέρασε σε αγριότητα και διαστροφή και τα πιο ειδεχθή εγκλήματα.Ο Θεοδόσιος ενώ θα έπρεπε να κατατάσσεται στον εφιαλτικό πίνακα των πλέον κατάπτυστων αιμοβόρων μοναρχών, αναβιβάζεται από την Εκκλησία, χωρίς αιδώ, στο βάθρο του «αγίου» και «μέγα».
Ο «άγιος» Αυγουστίνος τον αποκαλεί «τέλειο χριστιανό μονάρχη», ενώ ο Θεοδώρητος «Πανεύφημο βασιλέα και θεοφιλέστατο». (πηγή)
Μία φρικτὴ ἀπόδειξις τῶν ἐγκλημάτων τοῦ Θεοδοσίου.
Ἡ ἀνακάλυψις τμήματος τοῦ ὁμαδικοῦ τάφου, ἐντὸς τοῦ ὁποίου κυριολεκτικῶς ἐστίβαξαν τὰ κομματιασμένα 17.000 πτώματα, οἱ στρατιῶτες τοῦ Θεοδοσίου, ποὺ ἀνέλαβαν τὸ ἔργον τῆς ἐκκαθαρίσεως τῶν Θεσσαλονικέων, εἶναι μία δυστυχὴς ἀπόδειξις τοῦ ποιὸς πράγματι ἦταν ὁ Θεοδόσιος.
Σποραδικὲς ἀναφορὲς τῶν ἐγκλημάτων του, ἀπὸ ἐλαχίστους ποὺ ἐτόλμησαν, μέσα στὴν τρομοκρατία ποὺ ἀσκοῦσε ἡ ἀπάνθρωπη ἐξουσία του, μᾶς κατεδείκνυαν πὼς ναί, ἡ σφαγὴ συνέβῃ…
Καὶ τώρα ἡ ἀρχαιολογικὴ σκαπάνη ἔρχεται νὰ ἀποδείξῃ πὼς ἕνα ἀπὸ τὰ φρικτότερα ἐγκλήματα, παγκοσμίως, μὲ αὐτοκρατορικὴ διαταγή, συνέβῃ… δὲν εἶναι μύθος…
Κι ὁπωσδήποτε ἀκόμη κάποιοι σιωποῦν… Ποιοί; Μὰ οἱ φυσικοὶ ἀπόγονοι αὐτῶν ποὺ διέπραξαν αὐτὰ τὰ ἐγκλήματα… Οὔτε μία Δημοσία συγγνώμη… Τόση ἀποθράσυνσις; Ἔ;
Φιλονόη
