Αναμφίβολα, ΝΑΙ! Κοινώς, είμαστε καθ' έξιν και κατ' εξακολούθηση χασούρες. Ο λόγος είναι ότι συνειδητά ή ασυνείδητα έχουμε συσσωρεύσει επάνω μας τεράστια αρνητική ενέργεια που έχει δυσμενείς επιπτώσεις σε κάθε έκφραση και τομέα της ατομικής και συλλογικής μας ζωής. Και αυτή η αρνητική ενέργεια είναι εν μέρει κληρονομική και εν μέρει και επίκτητη.
Πολλοί ισχυρίζονται ότι για την ηττοπάθειά μας φταίνε τα 400 χρόνια της Τουρκοκρατίας. Φταίνε κι αυτά, φταίει η ανεκπαίδευτη Παιδεία μας, φταίει η μαυροφορεμένη θρησκεία μας, φταίει η εκφυλισμένη δημοκρατία του διχασμού και αλληλομηδενισμού, φταίνε τα τοξικά ΜΜΕ που εστιάζουν σε ό,τι αρνητικό και μακάβριο συμβαίνει εγχωρίως και παγκοσμίως, φταίει επίσης και η παγκόσμια κουλτούρα που είναι βουτηγμένη έως το λαιμό στην τοξικότητα. Σε κάθε περίπτωση, φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, φταίνε κι οι άλλοι...
Αν ρίξουμε μια ματιά στα λαϊκά τραγούδια μας - η τέχνη αποτυπώνει και εκφράζει πάντα την ψυχοσύνθεση του λαού - θα διαπιστώσουμε ότι διαχρονικά αυτά είναι απαισιόδοξα και θλιμμένα, δηλαδή τοξικά. Κάποια είναι σκέτα μοιρολόγια. Μονίμως κάτι, κάποιος, κάποιοι μας φταίνε, μας πίκραναν, μας πρόδωσαν, μας έσπρωξαν στην ξενιτειά... και πάει λέγοντας, ή μάλλον κλαίγοντας. Ο Έλληνας συνηθίζει να τραγουδάει τους καημούς του και όχι τις χαρές του. "Φτιάχνεται", ή μάλλον ταυτίζεται, περισσότερο με τους καημούς παρά με τις χαρές. Τη "βρίσκει" καλύτερα στο να τραγουδάει για τη μιζέρια παρά για την ευτυχία του, που διαχρονικά την ψάχνει αλλά πάντα του ξεφεύγει.
Ας θυμηθούμε μερικά δημοφιλή, πλην όμως τοξικά, τραγούδια, που θυμίζουν μοιρολόγια:
Θα ποτίσω μ’ ένα δάκρυ μ’ αλμυρό τον καιρό
Πικρά καλοκαίρια έμαθα κοντά σου να περνώ
Νεκρά περιστέρια γέμισε η αυγή τον ουρανό .
Θα γυρίσω λυπημένη Παναγιά, έχε γεια
Μην κλαις, στο μαράζι μάθε φυλαχτό να μη κρεμάς
Να λες δεν πειράζει, θα ’ρθει άσπρη μέρα και για μας...
(Σ.σ.: ακόμη την άσπρη μέρα περιμένουμε...)
(Γρηγόρης Μπιθικώτσης - Στίχοι: Νίκος Γκάτσος, Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος - 1966)
********
Μικρά κι ανήλιαγα στενά
και σπίτια χαμηλά μου
βρέχει στη φτωχογειτονιά
βρέχει και στην καρδιά μου
Αχ ψεύτη κι άδικε ντουνιά
άναψες τον καημό μου
είσαι μικρός και δε χωράς
τον αναστεναγμό μου
Οι συμφορές αμέτρητες
δεν έχει ο κόσμος άλλες
φεύγουν οι μέρες μου βαριά
σαν της βροχής τις στάλες.
(Δημήτρης Μητροπάνος - Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης- 1960)
********
Μην κλαις και μη λυπάσαι που βραδιάζει
εμείς που ζήσαμε φτωχοί
του κόσμου η βροχή δε μας πειράζει
εμείς που ζούμε μοναχοί
Τα σπίτια είναι χαμηλά
σαν έρημοι στρατώνες
τα καλοκαίρια μας μικρά
κι ατέλειωτοι οι χειμώνες
Μην κλαις και μη φοβάσαι το σκοτάδι
εμείς που ζήσαμε φτωχοί
του κόσμου η απονιά δε μας τρομάζει
Θα έρθει και για μας μια Κυριακή…
(Σ.σ. άφαντη η "Κυριακή" που αιώνες οι Έλληνες περιμένουν...)
(Σωτηρία Μπέλλου - Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης, Μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος - 1980)
********
Αν θυμάμαι καλά, σ’ είδα στην επαρχία
και μου είπες δειλά πως σε λεν Ευτυχία
κι έτσι απλά ξεκινήσαμε
τη ζωή να γνωρίσουμε
Αν θυμάμαι καλά, είπα έτσι στ’ αστεία
πως μου τάζει πολλά τ’ όνομά σου, Ευτυχία
μα πολλά δε ζητήσαμε
κι έτσι απλά ξεκινήσαμε
Και που λες, Ευτυχία
ευτυχία δε βρήκαμε
λίγα μόνο στοιχεία ευτυχίας χαρήκαμε
δε μας πέσαν λαχεία, τυχεροί δε σταθήκαμε
και που λες Ευτυχία, ευτυχία δε βρήκαμε.
(Σ.σ. Τώρα ψάχνουμε την ευτυχία στην ΕΕ...)
(Αντώνης Καλογιάννης - Στίχοι: Ρόνη Σοφού, Μουσική: Αλέξης Παπαδημητρίου- 1985)
********
********
Αν θυμάμαι καλά, σ’ είδα στην επαρχία
και μου είπες δειλά πως σε λεν Ευτυχία
κι έτσι απλά ξεκινήσαμε
τη ζωή να γνωρίσουμε
Αν θυμάμαι καλά, είπα έτσι στ’ αστεία
πως μου τάζει πολλά τ’ όνομά σου, Ευτυχία
μα πολλά δε ζητήσαμε
κι έτσι απλά ξεκινήσαμε
Και που λες, Ευτυχία
ευτυχία δε βρήκαμε
λίγα μόνο στοιχεία ευτυχίας χαρήκαμε
δε μας πέσαν λαχεία, τυχεροί δε σταθήκαμε
και που λες Ευτυχία, ευτυχία δε βρήκαμε.
(Σ.σ. Τώρα ψάχνουμε την ευτυχία στην ΕΕ...)
(Αντώνης Καλογιάννης - Στίχοι: Ρόνη Σοφού, Μουσική: Αλέξης Παπαδημητρίου- 1985)
********
Κάτσε στην πέτρα του γιαλού
βάλε το χέρι αντήλιο
πάρε μια χούφτα θάλασσα
πάρε μια χούφτα ήλιο
και πλύνε μου το πρόσωπο
Τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα βρούμε
και πλύνε μου το πρόσωπο
και πλύνε μου το πρόσωπο.
το χάσαμε το πλοίο της γραμμής
στα κύματα του Αιγαίου θα χαθούμε
δυο κύματα που σβήσαμε κι εμείς.
(Σ.σ.: Μήπως το μελαγχολικό αυτό τραγούδι είναι και προφητικό;
Δηλαδή, μήπως εδώ θα ισχύσει "εκείνο που φοβότανε τόπαθε"; Μη γένοιτο!)
Δηλαδή, μήπως εδώ θα ισχύσει "εκείνο που φοβότανε τόπαθε"; Μη γένοιτο!)
(Δημήτρης Μητροπάνος - Στίχοι: Ηλίας Λυμπερόπουλος, Μουσική: Γιώργος Κατσαρός - 1973)
******
Τ' αστέρι του βοριά θα φέρει η ξαστεριά
μα σαν φανεί μέσα από το πέλαγο πανί
θα γίνω κύμα και φωτιά να σ' αγκαλιάσω ξενιτιά
Κι εσύ χαμένη μου Πατρίδα μακρινή
θα γίνεις χάδι και πληγή
σαν ξημερώσει σ' άλλη γη
Τώρα πετώ για της ζωής το πανηγύρι,
Τώρα πετώ για της χαράς μου τη γιορτή
Φεγγάρια μου παλιά καινούργια μου πουλιά
Διώχτε τον ήλιο και τη μέρα απ' το βουνό
για να με δείτε να περνώ
σαν αστραπή στον ουρανό…
(Σ.σ. Το τραγούδι αυτό γράφτηκε το 1963, πριν από τη Δικτατορία του 1967-1974.
Γιατί ξενιτεύονταν τότε οι Έλληνες, και η μακρινή πατρίδα τους γινόταν χάδι και πληγή στα σωθικά τους;)
(Λάκης Παππάς, Στίχοι: Νίκος Γκάτσος, Μουσική Μάνος Χατζηδάκης - 1963)
********
Φεγγάρι μάγια μου 'κανες
και περπατώ στα ξένα
είναι το σπίτι ορφανό
αβάσταχτο το δειλινό
και τα βουνά κλαμένα
Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
να πάει στη μάνα υπομονή
Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
ένα χελιδονάκι,
να πάει να χτίσει τη φωλιά
στου κήπου την κορομηλιά
δίπλα στο μπαλκονάκι
Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
να πάει στη μάνα υπομονή
δεμένη στο μαντήλι
προικιά στην αδελφούλα μου
και στη γειτονοπούλα μου γλυκό φιλί στα χείλη
Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
να πάει στη μάνα υπομονή
(Δημήτρης Μητροπάνος - Στίχοι: Ερρίκος Θαλασσινός, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης - 1962)
********
Δεν έχω σπίτι πίσω για να 'ρθώ
ούτε κρεβάτι για να κοιμηθώ
δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά
να περπατήσω μια Πρωτομαγιά.
Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα 'πες με το πρώτο σου το γάλα.
Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια
εσύ φοράς τα αρχαία σου στολίδια
και δε δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς
που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς.
Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα 'πες με το πρώτο σου το γάλα.
Μα τότε που στη μοίρα μου μιλούσα
είχες ντυθεί τα αρχαία σου τα λούσα
και στο παζάρι με πήρες γύφτισσα μαϊμού
Ελλάδα, Ελλάδα μάνα του καημού.
Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα μου
τα 'πες με το πρώτο σου το γάλα.
Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι
εσύ κοιτάς τα αρχαία σου τα κάλλη
και στις αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς
το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς.
(Βασίλης Λέκκας - Στίχοι: Νίκος Γκάτσος, Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος - 1983)
*******
Το πλοίο που σαλπάρει
μακριά μου θα σε πάρει
και θα μου λεν για σε
οι άσπροι γλάροι
Κι’ εγώ απ’ τ’ ακρογιάλι
με το μαντήλι πάλι
σε αποχαιρετώ
μια κι’ είν’ γραφτό
Ποιος ξέρει της θάλασσας τ’ αγέρι
που τάχα θα σε φέρει
και ποιο θα βρεις καιρό
Οι μέρες χωρίς τελειωμό μακριά σου θα 'ναι
και θα 'χω μονάχο καημό το γυρισμό
Αντίο κι’ εκεί που πας στα ξένα
θυμήσου με κι’ εμένα
που θα σε καρτερώ.
(Μάγια Μελάγια - Στίχοι: Ασημακόπουλου-Σπυρόπουλου-Παπαδούκα, Μουσική: Γιώργος Μουζάκης- 1953)
********
******
Τ' αστέρι του βοριά θα φέρει η ξαστεριά
μα σαν φανεί μέσα από το πέλαγο πανί
θα γίνω κύμα και φωτιά να σ' αγκαλιάσω ξενιτιά
Κι εσύ χαμένη μου Πατρίδα μακρινή
θα γίνεις χάδι και πληγή
σαν ξημερώσει σ' άλλη γη
Τώρα πετώ για της ζωής το πανηγύρι,
Τώρα πετώ για της χαράς μου τη γιορτή
Φεγγάρια μου παλιά καινούργια μου πουλιά
Διώχτε τον ήλιο και τη μέρα απ' το βουνό
για να με δείτε να περνώ
σαν αστραπή στον ουρανό…
(Σ.σ. Το τραγούδι αυτό γράφτηκε το 1963, πριν από τη Δικτατορία του 1967-1974.
Γιατί ξενιτεύονταν τότε οι Έλληνες, και η μακρινή πατρίδα τους γινόταν χάδι και πληγή στα σωθικά τους;)
(Λάκης Παππάς, Στίχοι: Νίκος Γκάτσος, Μουσική Μάνος Χατζηδάκης - 1963)
********
Φεγγάρι μάγια μου 'κανες
και περπατώ στα ξένα
είναι το σπίτι ορφανό
αβάσταχτο το δειλινό
και τα βουνά κλαμένα
Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
να πάει στη μάνα υπομονή
Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
ένα χελιδονάκι,
να πάει να χτίσει τη φωλιά
στου κήπου την κορομηλιά
δίπλα στο μπαλκονάκι
Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
να πάει στη μάνα υπομονή
δεμένη στο μαντήλι
προικιά στην αδελφούλα μου
και στη γειτονοπούλα μου γλυκό φιλί στα χείλη
Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
να πάει στη μάνα υπομονή
(Δημήτρης Μητροπάνος - Στίχοι: Ερρίκος Θαλασσινός, Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης - 1962)
********
Δεν έχω σπίτι πίσω για να 'ρθώ
ούτε κρεβάτι για να κοιμηθώ
δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά
να περπατήσω μια Πρωτομαγιά.
Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα 'πες με το πρώτο σου το γάλα.
Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια
εσύ φοράς τα αρχαία σου στολίδια
και δε δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς
που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς.
Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα 'πες με το πρώτο σου το γάλα.
Μα τότε που στη μοίρα μου μιλούσα
είχες ντυθεί τα αρχαία σου τα λούσα
και στο παζάρι με πήρες γύφτισσα μαϊμού
Ελλάδα, Ελλάδα μάνα του καημού.
Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα μου
τα 'πες με το πρώτο σου το γάλα.
Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι
εσύ κοιτάς τα αρχαία σου τα κάλλη
και στις αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς
το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς.
(Βασίλης Λέκκας - Στίχοι: Νίκος Γκάτσος, Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος - 1983)
*******
Το πλοίο που σαλπάρει
μακριά μου θα σε πάρει
και θα μου λεν για σε
οι άσπροι γλάροι
Κι’ εγώ απ’ τ’ ακρογιάλι
με το μαντήλι πάλι
σε αποχαιρετώ
μια κι’ είν’ γραφτό
Ποιος ξέρει της θάλασσας τ’ αγέρι
που τάχα θα σε φέρει
και ποιο θα βρεις καιρό
Οι μέρες χωρίς τελειωμό μακριά σου θα 'ναι
και θα 'χω μονάχο καημό το γυρισμό
Αντίο κι’ εκεί που πας στα ξένα
θυμήσου με κι’ εμένα
που θα σε καρτερώ.
(Μάγια Μελάγια - Στίχοι: Ασημακόπουλου-Σπυρόπουλου-Παπαδούκα, Μουσική: Γιώργος Μουζάκης- 1953)
********
Στο περιγιάλι το κρυφό
κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι
μα το νερό γλυφό.
Πάνω στην άμμο την ξανθή
γράψαμε τ’ όνομά της
Ωραία που φύσηξε ο μπάτης
και σβήστηκε η γραφή .
Με τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος
πήραμε τη ζωή μας• λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.
(Σ.σ.: Μπάαα, πού ν' αλλάξουμε ζωή... Στο μηδέν ξαναγυρνάμε διαρκώς, για να 'χουμε να κλαψουρίζουμε...)
********
Σαν απόκληρος γυρίζω
στην κακούργα ξενιτιά
Περιπλανώμενος δυστυχισμένος
Μακριά απ’ της μάνας μου την αγκαλιά
Κλαίνε τα πουλιά για αέρα
Και τα δέντρα για νερό
Κλαίω μανούλα μου κι εγώ για σένα
Που έχω χρόνια για να σε δω
Πάρε χάρε την ψυχή μου
Ησυχία για να βρω
Αφού το θέλησε η μαύρη μοίρα
Μες τη ζωή μου να μη χαρώ
(Σωτηρία Μπέλλου - Στίχοι, Μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης - 1950)
στην κακούργα ξενιτιά
Περιπλανώμενος δυστυχισμένος
Μακριά απ’ της μάνας μου την αγκαλιά
Κλαίνε τα πουλιά για αέρα
Και τα δέντρα για νερό
Κλαίω μανούλα μου κι εγώ για σένα
Που έχω χρόνια για να σε δω
Πάρε χάρε την ψυχή μου
Ησυχία για να βρω
Αφού το θέλησε η μαύρη μοίρα
Μες τη ζωή μου να μη χαρώ
(Σωτηρία Μπέλλου - Στίχοι, Μουσική: Βασίλης Τσιτσάνης - 1950)
*******
Δεν θέλω να σας κουράσω περισσότερο, αφού πιστεύω ότι με αυτά τα επιλεγμένα τραγούδια που παρέθεσα βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι είμαστε ένας διαχρονικά απαισιόδοξος και θλιμμένος λαός, κορεσμένος με αρνητική ενέργεια, δηλαδή τοξικότητα. Η τέχνη αποτυπώνει πάντα την αλήθεια για το ποιοι είμαστε.
Επομένως, εάν θέλουμε να αλλάξει η ατομική, οικογενειακή και εθνική μας μοίρα, πρέπει πρώτα να αναγνωρίσουμε το πρόβλημά μας και κατόπιν, ατομικά και συλλογικά, να μεταμορφώσουμε τον εαυτό μας και την κοινωνία μας, με τη βοήθεια ΚΑΙ της αναγεννημένης τέχνης, αντικαθιστώντας την αρνητική ενέργεια που εκπέμπουμε και προσλαμβάνουμε με θετική.
Ας μην γελιόμαστε όμως. Όπως λέει και το τραγούδι, "για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή"... Πρωτίστως, Δει, δη, Παιδείας! Εκ Παιδείας άρξασθαι. Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι οι εκπαιδευτικοί μας είναι ανεκπαίδευτοι στις αρχές της θετικής ενέργειας, θετικής σκέψης, θετικού λόγου, θετικής φαντασίας, κλπ, διότι, δυστυχώς, δεν διδάσκονται αυτά τα στοιχειώδη στα πανεπιστήμια.
Τι μπορεί να γίνει λοιπόν; Εάν υπάρχει προφήτης σε αυτή τη χώρα, ας διαβάσει την όραση του Ιεζεκιήλ, κι ας προσευχηθεί δεόντως:
Άλλη είναι η αποστολή τους: να αποτρέψουν την επίγεια κόλαση, στέλνοντας με τις ένθερμες αυτοσχέδιες προσευχές τους θετική ενέργεια στους ανθρώπους ώστε να αφυπνιστεί το πνεύμα - ο θεϊκός σπόρος - μέσα τους και να καρποφορήσει καρπό καλό. Να ζητήσουν φώτιση και σοφία "άνωθεν" ώστε να κατανοήσουν το εσωτερικό νόημα των λόγων του Χριστού, και πρωτίστως, τι εννοούσε όταν έλεγε: "Η βασιλεία του Θεού είναι εντός υμών". Και όσοι μπαίνουν στο internet, ας μελετήσουν τη συνοπτική αδογμάτιστη ανάλυση της Βίβλου εδώ.
Τι μπορεί να γίνει λοιπόν; Εάν υπάρχει προφήτης σε αυτή τη χώρα, ας διαβάσει την όραση του Ιεζεκιήλ, κι ας προσευχηθεί δεόντως:
Χείρ Κυρίου εστάθη επ' εμέ· και με εξήγαγεν ο Κύριος διά πνεύματος και με έθεσεν εν μέσω πεδιάδος και αυτή ήτο πλήρης οστέων.
Και με έκαμε να διέλθω πλησίον αυτών κύκλω· και ιδού, ήσαν πολλά σφόδρα επί το πρόσωπον της πεδιάδος· και ιδού, ήσαν κατάξηρα.
Και είπε προς εμέ, Υιέ ανθρώπου, δύνανται τα οστά ταύτα να αναζήσωσι; Και είπα, Κύριε Θεέ, συ εξεύρεις.
Και είπε προς εμέ, Προφήτευσον επί τα οστά ταύτα και ειπέ προς αυτά, Τα οστά τα ξηρά, ακούσατε τον λόγον του Κυρίου·
Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός προς τα οστά ταύτα· Ιδού, εγώ θέλω εμβάλει εις εσάς πνεύμα και θέλετε αναζήσει· και θέλω βάλει εφ' υμάς νεύρα και αναγάγει σάρκα εφ' υμάς και περισκεπάσει υμάς με δέρμα, και θέλω εμβάλει εις εσάς πνεύμα και θέλετε αναζήσει και θέλετε γνωρίσει ότι εγώ είμαι ο Κύριος.
Και προεφήτευσα, ως προσετάχθην· και καθώς προεφήτευσα, έγεινεν ήχος, και ιδού, σεισμός, και τα οστά συνήλθον ομού, οστούν μετά του οστού αυτού.
Και είδον και ιδού, νεύρα και σάρκες ανεφύησαν επ' αυτά και δέρμα περιεσκέπασεν αυτά επάνω· πνεύμα όμως δεν ήτο εν αυτοίς.
Και είπε προς εμέ, προφήτευσον επί το πνεύμα, προφήτευσον, υιέ ανθρώπου, και ειπέ προς το πνεύμα, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ελθέ, πνεύμα, εκ των τεσσάρων ανέμων και εμφύσησον επί τους πεφονευμένους τούτους και ας αναζήσωσι.
Και προεφήτευσα, ως προσετάχθην· και το πνεύμα εισήλθεν εις αυτούς και ανέζησαν και εστάθησαν επί τους πόδας αυτών, στράτευμα μέγα σφόδρα. (Ιεζεκιήλ, 37: 1-10)Αλήθεια, εκεί στο "Άγιο Όρος" με τι ασχολούνται, βρε παιδιά; Για ποιο πράγμα προσεύχονται ξημεροβραδιαζόμενοι με τα κομποσκοίνια οι "αγιορείτες"; Για να γλιτώσουν την "κόλαση" μετά θάνατον; Έχω δυσάρεστα νέα να τους πω: καμία "θαυματουργική" εικονίτσα ή οστό υποτιθέμενου "αγίου" ή άλλο "θαυματουργικό" συμπράγκαλο δεν πρόκειται να τους εξασφαλίσει τον "παράδεισο" που ονειρεύονται, όσα "Κύριε Ελέησον" κι αν απευθύνουν στον Ύψιστο.
Άλλη είναι η αποστολή τους: να αποτρέψουν την επίγεια κόλαση, στέλνοντας με τις ένθερμες αυτοσχέδιες προσευχές τους θετική ενέργεια στους ανθρώπους ώστε να αφυπνιστεί το πνεύμα - ο θεϊκός σπόρος - μέσα τους και να καρποφορήσει καρπό καλό. Να ζητήσουν φώτιση και σοφία "άνωθεν" ώστε να κατανοήσουν το εσωτερικό νόημα των λόγων του Χριστού, και πρωτίστως, τι εννοούσε όταν έλεγε: "Η βασιλεία του Θεού είναι εντός υμών". Και όσοι μπαίνουν στο internet, ας μελετήσουν τη συνοπτική αδογμάτιστη ανάλυση της Βίβλου εδώ.
