Στο βιβλίο του με τίτλο "Άκου Νεοέλληνα" (εκδόσεις Λυκόφως), ο συγγραφέας Αβέρκιος Λουδάρος δεν μασάει τα λόγια του. Απεναντίας, θέτει τον δάκτυλον επί του τύπου των ήλων, και η πίεση που νιώθει ο αναγνώστης στις ουλές των ήλων πονάει πολύ. Τουλάχιστον εμένα με πόνεσε διαβάζοντάς το. Είναι ένα βιβλίο γραμμένο με πάθος, ειλικρίνεια και έμπνευση. Προφητική, θα έλεγα, έμπνευση, που αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές της καρδιάς που δεν έχει πετρώσει, συγκινεί και αφυπνίζει. Προκαλεί στην κυριολεξία ένα σεισμό στη συνείδηση. Εκτός αυτών, το αδιαμφισβήτητο συγγραφικό ταλέντο του συγγραφέα συναρπάζει και γοητεύει.
Για να μην σας κουράζω με τη δική μου κριτική του υπέροχου αυτού βιβλίου, και να μη νομίσετε ότι κινούμαι από κάποια διάθεση κολακείας, θα παραθέσω χαρακτηριστικά αποσπάσματα, ώστε να διαμορφώσετε ιδίαν αντίληψη:
