Ειρήνη ή διαρκής φόβος πολέμου;
Διάθεση του εθνικού πλούτου για την ευημερία του
λαού ή για εξοπλισμούς χωρίς τέλος;
Καθημερινή τρομοκρατία με συνεχείς παραβιάσεις στον εναέριο χώρο του Αιγαίου, με τη σιωπηρή ανοχή, ίσως και υποδαύλιση, των “εταίρων” (φιδιών) στο ΝΑΤΟ, ή διάλογος και μοιρασιά με λογική και δικαιοσύνη;
Δημοσιεύτηκε από Maria Seferou στις Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2021
Τα τελευταία χρόνια, ολόκληρη η ελληνική στρατηγική, αν μπορεί να ονομαστεί έτσι αυτή η καρικατούρα που υπάρχει στην Ελλάδα, θεωρούσε ότι το σύστημα στην περιοχή μας ελέγχεται από τις ΗΠΑ. Άρα, αν μη τι άλλο, έχουμε εξασφαλισμένο τον πυροσβεστικό ρόλο των ΗΠΑ σε περίπτωση που συμβεί μία στρατιωτική εμπλοκή με την Τουρκία. Συνεπώς, λένε, καθώς η Τουρκία γίνεται το “κακό παιδί” της περιοχής, οι ΗΠΑ ή κάποιος άλλος παίκτης θα την τιμωρήσουν.Φτάσαμε, λοιπόν, με βάση αυτή τη λογική, επειδή και το ελληνικό σύστημα εξουσίας δεν δέχεται την πολυπολική φύση του διεθνούς συστήματος (έχει μείνει σε έναν παρελθόντα χρόνο, όπου τα πάντα ελέγχονταν από τις ΗΠΑ) να εγκλωβιστούμε.
Το “Ελευθερία ή Θάνατος” των προγόνων μας ακούγεται στα αυτιά τους σαν επικίνδυνος τυχοδιωκτισμός.Προς το παρόν τουλάχιστον, το δίλημμα δεν είναι για τους Έλληνες το “Ελευθερία ή Θάνατος”.
Το δίλημμα είναι εάν θα προσπαθήσουμε η Ελλάδα να επαναδιεκδικήσει τον εαυτό της ως ανεξάρτητο μέγεθος μέσα στο διεθνές σύστημα, ή εάν θα παραδοθούμε με αποτέλεσμα η Ελλάδα να υποστεί μεγάλο και βίαιο γεωπολιτικό ακρωτηριασμό.
Αυτός ο ακήρυχτος πόλεμος τον οποίο υφίσταται η Ελλάδα δεν διεξάγεται από μια “εχθρική” χώρα αλλά από μια χώρα με την οποία συνδεόμαστε με συμμαχικούς δεσμούς στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.
Τον εναέριο (και όχι μόνο) πόλεμο στο Αιγαίο μας τον έχει κηρύξει χώρα εταίρος και συνέταιρος στο ΝΑΤΟ, με την οποία έχουμε συμμαχήσει εναντίον χίλιων μύριων υποτιθέμενων εχθρών, αλλά υφιστάμεθα ακριβώς απ’ αυτήν την σύμμαχο τα μύρια όσα και δαπανούμε αμύθητα ποσά για να προστατευτούμε, υποτίθεται, απέναντί της, με μάταιο αποτέλεσμα.
Μπορεί στην περίπτωση των δύο συλληφθέντων Ελλήνων στρατιωτικών η Άγκυρα να κάνει διπλωματικό καψώνι στην Αθήνα, αλλά αυτές τις ημέρες υποχρεώθηκε να βάλει την ουρά στα σκέλια στο μέτωπο της κυπριακής ΑΟΖ. Το γεωτρύπανο της ΕΝΙ ήταν εύκολος στόχος και προσφερόταν για μία εύκολη επιτυχία. Όπως είχαμε εγκαίρως προβλέψει από αυτές εδώ τις στήλες, όμως, ο Ερντογάν θα σκόνταφτε στην ExxonMobil.
«Τα γεγονότα που διαδραματίζονται τις τελευταίες ημέρες πρέπει να μας συνεγείρουν, όχι συγκυριακά, διότι δυστυχώς έχομε μπει σε μια περίοδο ανακατατάξεων στη περιοχή μας».Με αυτή την φράση, μεταξύ άλλων, ο ναύαρχος Γιώργος Γιακουμάκης, προετοιμάζει τον Ελληνικό λαό για τα χειρότερα, ζητώντας αφύπνιση, ενότητα και ισχυροποίηση των Ενόπλων μας δυνάμεων.
Μέσα σε 24 ώρες η διπλωματία φάνηκε να χάνει τη μάχη απέναντι στα όπλα για δυο βραχονησίδες που πριν από 22 χρόνια είχαν φέρει την Ελλάδα και την Τουρκία κοντά στον πόλεμο. Τι συνέβη; Και τι ήξερε ο Αμερικανός πρεσβευτής όταν δήλωνε πριν από δύο εβδομάδες ότι φοβάται θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο;
