Μεγάλη πρεμούρα εκδηλώνεται τελευταία με το ερώτημα αν το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο. Αν αποδειχτεί ότι το χρέος μας είναι βιώσιμο, τότε θα μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι, διότι το χρέος μας θα ζει και θα βασιλεύει! Και όπως κάθε τι που είναι βιώσιμο μεγαλώνει, έτσι θα συμβαίνει και με το βιώσιμο χρέος μας: θα μεγαλώνει χάρη στη βιωσιμότητά του!
Τώρα ή εγώ δε γνωρίζω γρι ελληνικά, και ως εκ τούτου δεν είμαι σε θέση να εκτιμήσω την καταλληλότητα του επιθέτου βιώσιμο δίπλα στο χρέος, ή κάποιοι παραλογίζονται. Πάντως ο κοινός νους μου λέει ότι το επίθετο βιώσιμος το χρησιμοποιούμε για κάτι που ευχόμαστε να αντέξει στο χρόνο.
Μιλάμε, π.χ., για την εξεύρεση μιας βιώσιμης λύσης για το Κυπριακό, για μια βιώσιμη ανάπτυξη, βιώσιμη επιχείρηση, βιώσιμη ελληνική οικονομία, κλπ. Η έκφραση «βιώσιμο χρέος» είναι σχήμα οξύμωρο. Το να εύχεσαι το ελληνικό χρέος να είναι βιώσιμο ισοδυναμεί με ευχή για διαιώνιση του χρέους. Και επειδή οτιδήποτε διαιωνίζεται μεγαλώνει, είναι σα να εύχεσαι να είμαστε πάντα χρεωμένοι. Βλέπετε οι λέξεις έχουν τη δυναμική τους και δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται όπως-όπως ελαφρά τη καρδία.
