Της ασυλίας το "κάγκελο" ή πώς πνίγεσαι σε μια κουταλιά νερό

Το Ελληνικό κράτος έχει καταφέρει το αδύνατο, δηλαδή κάτι σαν τον τετραγωνισμό του κύκλου. Με νόμο περί πανεπιστημιακού ασύλου που έφτιαξε ο "αείμνηστος" - και πώς να τον ξεχάσουμε άλλωστε; - και που όλοι οι αρμόδιοι δε θέλουν ή δε μπορούν να τηρήσουν, κατάφερε να πνίγεται κάθε τόσο σε μια κουταλιά νερό. Μάλιστα, το Δεκέμβρη του 2008 ο πνιγμός στην κουταλιά του νερού παρά λίγο ν' αποβεί μοιραίος για το κράτος, δηλαδή για την Ελληνική κοινωνία. Είναι στ' αλήθεια να τραβάς τα μαλλιά σου, να βγαίνεις από τα ρούχα σου, να τρέχεις προς το τρελοκομείο μπας και βρεις πιο λογικούς εκεί μέσα για να συμμεριστείς την αγανάκτηση και τον πόνο σου. 
Μετά τα τραγικά "Δεκεμβριανά" του 2008 γίναμε μάρτυρες ατέλειωτων και ανούσιων χαβροσυζητήσεων στα ΜΜΕ, με τους αστέρες της δημοσιοκαφρίας ν' ανταγωνίζονται ποιος θα φανεί πιο ένθερμος προστάτης των δημοκρατικών ελευθεριών των (κατ' όνομα) φοιτητών, που κάποιοι ένστολοι "φασίστες" τάχα τις υπονομεύουν. Για όσους το έχουν ξεχάσει, "κράτος" σημαίνει "ισχύς" και "δύναμη". (Καλέ κατά πού πήγε η "ισχύς" και δεν την είδαμε;)