Κώστας Καζάκος: "η κοινοκτημοσύνη είναι το μαγικό κλειδί!"

Αν έχει κανείς το χρόνο και τη διάθεση να παρακολουθήσει ομιλίες βολευτών στο ιερό άντρο τσι “Δημοκρατίας”, εκτός από εξοργιστικές προφάσεις εν αμαρτίαις των ορνίθων (κοινώς κότες) της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, θ’ απολαύσει και πολλά σπαρταριστά ανέκδοτα από ρήτορες της αντιπολίτευσης.

Σήμερα, λοιπόν, για άλλο έψαχνα κι έπεσα πάνω στο ουτοπικό, ου μην αλλά χριστιανικό κήρυγμα περί κοινοκτημοσύνης! Τα γέλια που έκανα δεν περιγράφονται. Κι επειδή όχι μόνο τα δυσάρεστα αλλά και τα αστεία θέλω να συμμερίζομαι μαζί σας, για να γελάει πότε-πότε το χειλάκι σας, παραθέτω χαρακτηριστικό απόσπασμα από την ομιλία του γνωστού ηθοποιού, μεγάααλου “κομμουνιστή”, Κωνσταντίνου Καζάκου, στη Βουλή, στις 22-9-2011:

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΖΑΚΟΣ: «Ευχαριστώ κύριε Πρόεδρε.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η πολιτική ηγεσία της χώρας, η Κυβέρνηση, η Αξιωματική Αντιπολίτευση και οι σύμμαχοί τους έχουν απεκδυθεί σε ένα μελαγχολικό μαραθώνιο. Και λέω "μελαγχολικό" γιατί όλα τα μέτρα που παίρνονται, φαίνονται αμέσως, από την πρώτη μέρα από ανεπαρκή έως τελείως αναποτελεσματικά και δεν πρόκειται να φτάσει κανένας ζωντανός στο στάδιο.

Εδώ πρόκειται για μία μαύρη τρύπα, η οποία χωνεύει τα πάντα και διευρύνεται: Και το χρέος διευρύνεται και τα ελλείμματα διευρύνονται και η φτώχεια και η ανεργία και τα βάσανα του κόσμου. Δεν υπάρχει θέμα δηλαδή, να σωθούμε απ’ αυτήν την κατάσταση απ’ ό,τι φαίνεται. (…)

Δε σας θυμίζει η κατάσταση σήμερα ότι ο "γύψος" των συνταγματαρχών ήταν παιδικό παιχνίδι; Διότι η σύγχρονοι αυτοί τοκογλύφοι, οι "ορθοπεδικοί" μας, δε μας βάζουν "γύψο". Μας κόβουν χέρια και πόδια. Να μείνει ένα κούτσουρο ο λαός ακίνητο για να εξασφαλιστούν τα κέρδη των τοκογλύφων. Είναι ο μοναδικός σκοπός γιατί δεν εξυπηρετούν τίποτα άλλο. Δηλαδή, θα βάλλουμε τους ανθρώπους για 20-30-40-50 χρόνια, δεν ξέρω πόσο μπορεί να πάει αυτή η κατάσταση…
Αναζητούμε λύση. Φέρτε προτάσεις, ποια είναι η λύση, πώς θα βγούμε απ’ αυτό τον κυκεώνα της κρίσης με τα προβλήματα κ.λπ.

Μα η λύση είναι απλή. Όπως είναι πάντα. Πάντα υπάρχουν λύσεις για όλα τα προβλήματα οι οποίες δείχνονται ή με το σπαθί ή με την πειθώ. Αλλά υπάρχει λύση για όλα. Είναι μια εξαιρετική, μια σπουδαία, μια πλούσια λέξη, πανάρχαια στο ελληνικό λεξιλόγιο που λύνει όλα τα προβλήματα ως δια μαγείας. Είναι σα μαγικό κλειδί. Λέγεται κοινοκτημοσύνη, στα ελληνικά. Δεν έχουμε άλλη λύση. Τα μέσα παραγωγής στην ιδιοκτησία του λαού, ο πλούτος που παράγεται να μοιράζεται ακριβοδίκαια για να εξασφαλίζει ανθρώπινες συνθήκες ζωής στους πολίτες και ίσες ευκαιρίες για να μπορούν να αναπτύξουν την προσωπικότητά τους και τις δημιουργικές τους ικανότητες. Δεν υπάρχει άλλη λύση.

Αυτή τη λύση την προτείνει το ΚΚΕ στο λαό μας με τη ζωή και τη δράση των κομμουνιστών 90 χρόνια τώρα. Δεν είναι εύκολη λύση αλλά δεν υπάρχει άλλη. Εδώ πράγματι δεν υπάρχει άλλη.

Και αν ενοχλούν οι λατινικοί όροι - δεν τους πολύ λέμε, δεν ακούγονται πια - όπως ο ιμπεριαλισμός, ο καπιταλισμός, ο κομμουνισμός, ο σοσιαλισμός κ.λπ., ας χρησιμοποιήσουμε το ελληνικό λεξιλόγιο να δείτε πόσο εύκολα απλοποιούνται τα κλάσματα και βρίσκεται η λύση. Έχουμε από τη μια μεριά την ολιγαρχία και την κεφαλαιοκρατία που είναι μια απάνθρωπη καταστροφή των πολλών και από την άλλη έχουμε την κοινοκτημοσύνη. Δηλαδή, δικαιοσύνη, ισότητα την οποία θα φροντίσει να εφαρμόσει ο ελληνικός λαός που είναι έξυπνος με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Και με την πείρα του παρελθόντος θα λάμψουμε. Από τη μια έχουμε ανθρωποφαγία και πόλεμο και από την άλλη έχουμε ειρηνική και δημιουργική ζωή.

Τι μπορεί να φοβόμαστε αν πάρουμε το θάρρος που χρειάζεται να προχωρήσουμε σε αυτή τη λύση; Τι φοβόμαστε; Ότι θα απομονωθεί ο ήδη κατεξευτελισμένος λαός μας ή ότι θα μας βομβαρδίσουν οι ευρωπαίοι ή οι αμερικάνοι φίλοι μας; Κοιτάξτε. Αν βρούμε το θάρρος να το κάνουμε αυτό θα αντιμετωπίσουμε και τις επιπτώσεις. Και ξέρει ο ελληνικός λαός. Εμείς τον καλούμε να ξαναρχίσει να τραγουδάει το Θούριο του Ρήγα, να ξαναθυμηθεί την Ωδή του Κάλβου που λέει ότι "θέλει αρετή και τόλμην η ελευθερία". Και μάλιστα εκείνο το τρομερό δίστιχο που προηγείται που λέει "Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας ας έχωσι. Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία". Τουλάχιστον να αντιμετωπίσουμε τις επιπτώσεις. Και να μας βομβαρδίσουν ακόμα αλλά να είμαστε όρθιοι άνθρωποι και όχι άτιμοι δούλοι των κερδοσκόπων. Αυτό δεν είναι ανεκτό.»

Τι να πει κανείς στον συμπαθέστατο αιθεροβάμονα (ή υποκριτή;) Κώστα Καζάκο; Πώς να επιχειρηματολογήσει για να τον φέρει στα συγκαλά του; Χαμένος κόπος… Ο πολιτικός παραλογισμός είναι αθεράπευτη αρρώστια. Πάντως, το μόνο που έχω να του πω για να τον παρηγορήσω είναι, αντί να ονειρεύεται το γύψο του κόκκινου φασισμού, που είχε εξαθλιώσει εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων στις χώρες του πρώην Υπαρκτού (ανύπαρκτου) Σοσιαλισμού, δεν έχει παρά να τον εφαρμόσει στο σπίτι του. Ας μοιραστεί ό,τι έχει και δεν έχει με ντόπιους και ξένους άστεγους για να ικανοποιήσει τ' όνειρό του για κοινοκτημοσύνη σε προσωπικό επίπεδο. Δεν πρόκειται να τον εμποδίσει καμία Τρόικα, καμία Κυβέρνηση. Εναλλακτικά, μπορεί να αποσυρθεί στο Άγιο Όρος όπου τα πάντα είναι κοινά, και να μονάσει.

Έτσι θα ζήσει και τ’ όνειρο των πρώτων Χριστιανών που αποπειράθηκαν να έχουν τα πάντα κοινά, αλλά γρήγορα το μετάνοιωσαν. Βλέπετε, ό,τι είναι ενάντια στη φύση καταρρέει. Διότι όλα τα όντα θέλουν να έχουν τη δική τους κατοικία: τα μυρμήγκια τη δική τους τρύπα, τα πουλιά τη δική τους φωλιά, και οι άνθρωποι, μέχρις ότου εξελιχθούν σε αγγέλους, το δικό τους κεραμίδι. Μόνον έτσι απελευθερώνονται οι δημιουργικές δυνάμεις του ανθρώπου.

Και βέβαια, απελευθέρωση των δημιουργικών δυνάμεων του ανθρώπου δε σημαίνει να φτάσουμε στην ακρότητα του καπιταλιστικού κανιβαλισμού που βιώνουμε σήμερα, και μάλιστα υπό σοσιαλιστική μάσκα. Η βάρβαρη εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο μπορεί να εμποδιστεί μόνο με την Παιδεία και την καλλιέργεια της ηθικής συνείδησης, τη χρηστή διοίκηση του κράτους από έντιμους και ικανούς ηγέτες, και την αυστηρή εφαρμογή κανόνων δικαίου.
Μεταξύ των βαρβαροτήτων του ασύδοτου νεοφιλελευθερισμού και του κόκκινου φασισμού, υπάρχει το παν μέτρον άριστον. Αλλά ποιος έχασε το μέτρο για να το βρούμε εμείς;

Δείτε τώρα και τη διασκεδαστική απάντηση του Άδωνι Γεωργιάδη, κατά κόσμον "Μπουμπούκου", στην ιδεοληψία της κοινοκτημοσύνης:

Γεωργιάδης και ξερό ψωμί! Α-ΔΩ-ΝΙΣ!

Κυριακή σήμερα, και είχα που λέτε μια διάθεση, ή ανάγκη, ν’ ασχοληθώ με κάτι ελαφρύ και διασκεδαστικό. Η ευκαιρία δεν άργησε να μου δοθεί. Όπως σερφάριζα στο Διαδίκτυο, νάσου και πέφτω πάνω στη vendetta.blogspot και στο video με τον Άδωνι Γεωργιάδη να δίνει συνέντευξη στην εκπομπή του ALTER, LIFESTYLE. Το πόσο το διασκέδασα δεν περιγράφεται. Νάναι καλά όλοι οι συντελεστές της παράστασης! Όμως περισσότερο χαριτωμένες ήταν οι γκριμάτσες στο πρόσωπό του, ιδιαίτερα σε κάποιες ερωτήσεις όπου η δημοσιογράφος τον κολάκευε με μια υπολανθάνουσα σκωπτική διάθεση. Είχα την εντύπωση πως έβλεπα τις αντιδράσεις ενός μικρού αυτάρεσκου παιδιού που έχει καβαλήσει ένα καλάμι και νομίζει πως είναι ο Μέγας Αλέξανδρος. Τώρα βέβαια, δεν αποκλείεται ο Άδωνις να είναι παμπόνηρος και να μας δουλεύει όλους προς άγραν ψήφων. Γνωρίζει ότι ο Έλληνας πάνω απ’ όλα ψοφάει για χαβαλέ, και ο Μπουμπούκος προσφέρει χαβαλέ με αφθονία. Πάντως είχε έναν παιδικό αυθορμητισμό και μια διάθεση αυτοκριτικής, όπως θα δείτε ακούγοντας το video.

Χωρίς αμφιβολία λέει πολλά σωστά πράγματα, αλλά ο τρόπος που τα λέει και η φαιδρή τηλεοπτική εικόνα που τελευταία έχει φτιάξει για τον εαυτό του αποτρέπει πολλούς από το να τον πάρουν στα σοβαρά, ακόμη κι όταν μιλάει για τα πιο σοβαρά θέματα. Δεν αναφέρομαι βέβαια στους φανατισμένους ψευτοπροοδευτικούς οι οποίοι έχουν εκ προοιμίου κλειστά τ’ αυτιά τους όχι μόνο στον Α. Γεωργιάδη αλλά και σε κάθε βουλευτή του ΛΑ.Ο.Σ, προφανώς για να μη μιανθεί η ψευτοδημοκρατικότητά τους. Εδώ ισχύει εκείνο που λέει η παροιμία: καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα… Οι ψευτοπροοδευτικοί βλέπουν φασιστικά φαντάσματα πίσω από κάθε ανάσα, λόγο και γκριμάτσα του ΛΑ.Ο.Σ, ακόμη κι όταν το περιφρονημένο και παρεξηγημένο αυτό κόμμα λέει τις μεγαλύτερες αλήθειες. Και με αυτό δεν λέω ότι το ΛΑ.Ο.Σ λέει πάντα αλήθειες, όπως δεν λέει πάντα αλήθειες και κανένα άλλο κόμμα. Είναι όμως κι αυτό ένα κόμμα εκλεγμένο με δημοκρατικές διαδικασίες και εκπροσωπεί ένα μέρος του ελληνικού λαού που όλο και μεγαλώνει, και είναι άκρως φασιστικό ν’ αντιμετωπίζεται ως λέπρα και μίασμα.

Στη συνέχεια παραθέτω τμήμα της συνέντευξης, αλλά εσείς μην αμελήσετε, παρακαλώ, να δείτε το video και να προσέξετε τις συσπάσεις των χειλιών του συμπαθέστατου κατά τ’ άλλα Άδωνι, κυρίως σε στιγμές που σεμνύνεται με τις κολακείες της δημοσιογράφου. Σίγουρα ένας ειδικός "γκριματσολόγος" θα είχε να διαγνώσει πολλά για τον ψυχισμό του Μπουμπούκου, ενώ εγώ εύχομαι με όλη μου την καρδιά η έκρηξη δημοσιότητας να μην προκαλέσει περισσότερη ζημιά στον άνθρωπο. (Ας δει τι έπαθε η Θώδη κι ας προσέξει…) Κρίμα θα είναι, διότι τουλάχιστον ως εκδότης έχει προσφέρει χρήσιμο έργο στην ελληνική κοινωνία, και ως νέος βουλευτής είναι καλύτερος από πολλούς παλιούς σοβαροφανείς υποκριτές στο κυνοβουλευτικό Κοινοβούλιο. Μάλιστα πρότεινε και μείωση των βουλευτικών αποζημιώσεων στο ήμισυ, εκ μέρους του ΛΑ.Ο.Σ φυσικά, κάτι που θάπρεπε να το είχαν κάνει εν μέσω της ασφυκτικής κρίσης που περνάμε σύσσωμα τα κόμματα της ψευτοαριστεράς.

Πάντως, αν μη τι άλλο, ο Άδωνις τουλάχιστον ξυπνάει τα αίματα όταν τον πιάνει το ξαποδώ και ξεφωνίζει από τα έδρανα. Γνωρίστε λοιπόν καλύτερα το χαριτωμένο Μπουμπούκο μας, που του αρέσει ακόμη και να τον σατιρίζουν! Και ας μην ξεχνάμε ότι τα όρια της μεγαλοφυΐας με την τρέλα είναι δυσδιάκριτα. Αναλογιστείτε επίσης σε τι απ’ όσα λέει διαφωνείτε. Προσωπικά δεν βρήκα πολλά. Εκείνο όμως που με ανησυχεί έντονα, και γι’ αυτό γράφω τούτες τις γραμμές, είναι το ύφος του, κι ελπίζω να διαβάσει τούτο το άρθρο και να επαναπροσδιορίσει τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις.

Δημοσιογράφος: Η αλήθεια είναι ότι δεν είστε κλασσικός πολιτικός.
Μπουμπούκος: Δεν θέλω να είμαι κλασσικός πολιτικός. Σιχαίνομαι τους κλασσικούς πολιτικούς, σιχαίνομαι τον ξύλινο λόγο, κι αυτό που περισσότερο σιχαίνομαι απ’ όλα είναι το "δήθεν".

Δημοσιογράφος: Νεύρα γιατί έχετε;
Μπουμπούκος: Γιατί βλέπω τόσο παραλογισμό γύρω μου στην Ελλάδα που πραγματικά τρελαίνομαι. Στην Ελλάδα, ξέρεις, τσακωνόμαστε για τα αυτονόητα.

Δημοσιογράφος: Από τους βουλευτές του ΛΑ.Ο.Σ είσθε ο πιο προβεβλημένος.
Μπουμπούκος: Εντάξει, εγώ θα έλεγα ότι, αν θέλετε, είμαι ο πιο τηλεοπτικός.

Δημοσιογράφος: Πρέπει να έχεις ρεκόρ εμφανίσεων;
Μπουμπούκος: Έχω την εντύπωση ότι πρέπει να είμαι τον τελευταίο καιρό από τους πιο πολύ εμφανιζόμενους πολιτικούς. Το ’χω παρακάνει, δεν το θεωρώ καλό. Σίγουρα έχω ξεπεράσει το όριο του μέτρου, αλλά σε διαβεβαιώ ότι από αυτές τις εκπομπές που βγαίνω υπάρχουν άλλες τόσες προσκλήσεις που απορρίπτω και δεν βγαίνω. Και δεν μου αρέσει να το παίζω βεντέτα ή κάτι τέτοιο.

Δημοσιογράφος: Οι γυναίκες, που δεν έχουν και πολύ χόμπι την πολιτική, γνωρίζουν περισσότερο εσένα.
Μπουμπούκος: Ε, τώρα αυτό είναι μάλλον λόγω της Ευγενίας για νάμαι ειλικρινής. Μέχρι τη “Στιγμή της Αλήθειας” δεν είχα και τόσο μεγάλη διείσδυση στις γυναικείες ψήφους. Αν τελικά επιβεβαιωθεί στις κάλπες θα το χρωστώ στην Ευγενία.
(…) (…)

Δημοσιογράφος: Στην αρχή, όταν είχες πρωτοβγεί και είχες κάνει αυτό το μπαμ, όπου όλοι μιλούσαν για τον Άδωνι που βγαίνει και φωνάζει, ήταν πολλοί εκείνοι που σε χαρακτήριζαν γραφικό.
Μπουμπούκος: Πιθανό να έδινα και αυτή την εικόνα. Δεν το αρνούμαι. Σου είπα δεν θέλω να υποκρίνομαι. Θέλω αυτό που αισθάνομαι να το κάνω. Βέβαια ομολογώ ότι είναι μεγάλο μειονέκτημα και πολλές φορές χάνω το δίκιο μου από το γεγονός ότι ξαφνικά αρχίζω να ουρλιάζω, ας πούμε.

Αυτά τα λίγα από τη συνέντευξη. Τα υπόλοιπα στο Video.

Ακούσατε λοιπόν μια ειλικρινή εξομολόγηση του Μπουμπούκου μας, κι εγώ, αν ήμουνα παπάς, θα του έβαζα το πετραχήλι πάνω από το κεφάλι και θα του έδινα άφεση αμαρτιών, αφού πρώτα τον είχα συμβουλέψει να μην ξαναβγεί στην τηλεόραση, αν ήθελε να γλιτώσει τα χειρότερα.

Νάσαι καλά, Άδωνι, και πρόσεχε παιδί μου. Η τηλεόραση έχει τρελάνει πολλούς... Καλό είναι να μας προσφέρεις γέλιο, αλλά αυτό είναι δουλειά γελωτοποιών όπως ο Λάκης. Εκτός κι αν θέλεις ν' αλλάξεις επάγγελμα. Ταλέντο για γκριμάτσες αναμφισβήτητα έχεις. Αυτά και να με συγχωρείς. Για το καλό σου τα έγραψα, πάντως.