Ι. ΣΑΚΚΑΣ: Στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, ψυχραιμία!

Βεβαίως, κύριε Σακκά! Δίκιο έχετε!
Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, αφού η ίδια η ΚοινοβΟλευτική μας “Δημοκρατία” είναι το απόλυτο αδιέξοδο. “Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει”, λέει η παροιμία. Άλλωστε, πώς φτάσαμε στη σημερινή κοινωνική, οικονομική και πολιτική χρεοκοπία; "Δημοκρατικά" δε φτάσαμε; "Δημοκρατία" δεν είχαμε τα τελευταία 37 χρόνια;

Τι ακριβώς εννοούσε, όμως, ο πρώην εισαγγελέας λέγοντας ότι στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα; Ας μας υποδείξει, λοιπόν, ο κύριος Σακκάς τη “δημοκρατική” διέξοδο από τη σημερινή κρίση για να καταλάβουμε κι εμείς! Ο αφορισμός «Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα» είναι κενός περιεχομένου όταν δεν συνοδεύεται από ρεαλιστικές και βιώσιμες προτάσεις εξόδου από το αδιέξοδο στο οποίο φτάσαμε “δημοκρατικά”.

Μήπως τάχατες η διέξοδος είναι οι εκλογές; Πώς θα προκύψει η διέξοδος; Πλειοψηφία δεν θα πάρει κανείς, αλλά και κυβερνήσεις συνεργασίας δεν είναι εφικτές στην Ελλάδα, αφού κανένα κόμμα δεν θέλει να συνεργαστεί με κανένα. Άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη... Όσα τα κόμματα, άλλες τόσες και οι αδιέξοδες πολιτικές προτάσεις. Ή μήπως θα υπάρξει άνωθεν βούρδουλας για να τους βάλει να συνεργαστούν με το στανιό;

Αλλά και πλειοψηφία να υπήρχε, θα είχαμε μια από τα ίδια, με μικρές ίσως παραλλαγές, ενώ όλα τα αντιπολιτευόμενα κόμματα θα πυροβολούσαν κάθε απόφαση της κυβέρνησης από την πρώτη ημέρα. Θα είμαστε πάλι στο ίδιο κακόγουστο έργο θεατές, με το ίδιο θλιβερό φινάλε!

Συμπέρασμα: Η ΚοινοβΟλευτική Δημοκρατία στην Ελλάδα είναι αδιέξοδη, διότι οι Έλληνες είναι ανώριμοι για δημοκρατία και οι επαγγελματίες πολιτικοί, τους οποίους βλακωδώς στέλνουν στη Βουλή με την ψήφο τους, ενδιαφέρονται μόνο για το τομάρι τους. Άρα η απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας δεν είναι ένα ατύχημα που μας προέκυψε από το πουθενά. Είναι ο φυσικός καρπός της πελατειακής δημοκρατίας της διαφθοράς και της ασυδοσίας που προσκυνούσαμε επί 37 χρόνια. Όταν το συνειδητοποιήσουμε, μόνο τότε θα υπάρχει ελπίδα για ανάνηψη. Αλλιώς, θα πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο, όπως δυστυχώς πάμε... Κάτι πάει να συνειδητοποιήσει η Κατερίνα Ακριβοπούλου, αλλά ακόμη το ψάχνει: