«Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος εσυλλογιζόμην· ότε όμως έγεινα ανήρ, κατήργησα τα του νηπίου.» (Α' Κορινθίους 13:11) Αυτή η φράση του Αποστόλου Παύλου ταιριάζει γάντι σε μένα για την περίοδο που έγραψα το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο «Το Έκτο Σάλπισμα».
Ο ενθουσιασμός μου και ο υπέρμετρος ζήλος μου για να υπηρετήσω την Αλήθεια καταπολεμώντας τη θρησκευτική πλάνη ήταν διακαής, όμως η σχετική πλύση εγκεφάλου που είχα υποστεί – ευτυχώς παροδική – είναι επίσης αναγνωρίσιμη στο πόνημα τούτο.
Αν ξανάγραφα το βιβλίο αυτό σήμερα, το πνευματικό του περιεχόμενο θα ήταν το ίδιο, όμως οι Ευαγγελικές ή Ορθόδοξες δογματικές θέσεις θα απουσίαζαν. Και, βεβαίως, ο τίτλος του δεν θα παρέπεμπε σε εφιαλτικά σενάρια της Αποκάλυψης.
