Μιλάμε για τετράποδα γαϊδουράκια με γαϊδουρινή υπομονή, κι όχι για τα δίποδα ξεσαμάρωτα γαϊδούρια που κλωτσάνε όποιον βρουν μπροστά τους, ων ουκ έστιν αριθμός ούτε τέλος.
Τα δίποδα γαϊδούρια τα έχουμε καθημερινά μπροστά μας, τα βλέπουμε παντού, ίσως και στον καθρέφτη μας. Πολλά από δαύτα έχουν μάλιστα εισβάλλει ακόμη και στο "ναό" τση δημοκρατίας και μοσχοπληρώνονται από εμάς τα κορόιδα για να κοπρίζουν οίκαδε...
Όμως τα τετράποδα γαϊδούρια ήταν είδος υπό εξαφάνιση, και χάρηκα σφόδρα όταν είδα ότι η άτιμη η κρίση τα έφερε πάλι στο προσκήνιο ως οικονομικό μεταφορικό μέσον. Και δεν χάρηκα απλώς, αλλά συγκινήθηκα κιόλας, καθότι κατάγομαι από χωριό και είχα μεγαλώσει με γαϊδούρι στο κατώι του σπιτιού μας, δηλαδή κάτω από το "χειμωνιάτικο" δωμάτιο με το τζάκι. Στα παιδικά μου χρόνια, καβάλα στο σαμαρωμένο γαϊδούρι μας είχα κάνει χιλιόμετρα, από το ένα αμπέλι στο άλλο, κι από το ένα χωράφι στο άλλο. Όμορφα χρόνια!
