.
«Δίνοντας μια ομιλία στο Βερολίνο, αισθάνομαι την υποχρέωση να μιλήσω για το ευρώ, επειδή το ευρώ βρίσκεται σε κρίση και η Γερμανία είναι ο κύριος πρωταγωνιστής. Δυστυχώς δεν πέτυχα τον κατάλληλο χρόνο διότι η κρίση έχει αφενός μια δημοσιονομική συνιστώσα και αφετέρου μια τραπεζική συνιστώσα, και η κατάσταση των τραπεζών μόλις τώρα πλησιάζει το αποκορύφωμά της. Μια περιεκτική ανάλυση θα πρέπει να αναμείνει τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων της δοκιμής κάτω από πίεση (stress test). Το καλύτερο που μπορώ να κάνω αυτήν τη στιγμή είναι να τοποθετήσω τα θέματα σε μια ιστορική απεικόνιση. Πιστεύω ότι οι παρανοήσεις παίζουν ένα μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση της ιστορίας και η ευρω-κρίση είναι ένα σχετικό παράδειγμα.
Επιτρέψτε μου ν’ αρχίσω την ανάλυσή μου με την προηγούμενη κρίση, την πτώχευση της Lehman Brothers. Στην εβδομάδα που ακολούθησε τη 15η Σεπτεμβρίου 2008, οι παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές κατέρρευσαν πραγματικά και μέχρι το τέλος της εβδομάδας έπρεπε να τεθούν κάτω από τεχνητή υποστήριξη ζωής. Η τεχνητή υποστήριξη ζωής συνίστατο στην υποκατάσταση της πίστωσης οικονομικών οργανισμών, που έπαψαν να είναι αποδεκτά σε αντισυμβαλλόμενους, με κρατική πίστωση.
Όπως ο Mervyn King της Τράπεζας της Αγγλίας εξήγησε, οι αρχές έπρεπε να κάνουν βραχυπρόθεσμα ακριβώς το αντίθετο αυτού που απαιτείτο μακροπρόθεσμα: έπρεπε να διοχετεύσουν πολλή πίστωση, για ν’ αντικαταστήσουν την πίστωση που είχε εξαφανιστεί, και με αυτόν τον τρόπο ενισχύουν το πλεόνασμα πίστωσης και την αιτία που είχε προκαλέσει την κρίση αρχικά. Μόνο μακροπρόθεσμα, όταν υποχωρούσε η κρίση, θα μπορούσαν να στραγγίσουν την πίστωση και ν’ αποκαταστήσουν μακροοικονομική ισορροπία. Αυτό απαίτησε μια λεπτή μανούβρα δύο φάσεων - ακριβώς όπως όταν ολισθαίνει ένα αυτοκίνητο, πρώτα πρέπει να στρέψετε το αυτοκίνητο στην κατεύθυνση της ολίσθησης και μόνο όταν έχετε επανακτήσει τον έλεγχο μπορείτε να διορθώσετε την πορεία.
Η πρώτη φάση της μανούβρας έχει ολοκληρωθεί επιτυχώς - μια κατάρρευση έχει αποτραπεί. Αλλά οι υποκείμενες αιτίες δεν έχουν αφαιρεθεί και έχουν εμφανιστεί πάλι όταν οι χρηματοπιστωτικές αγορές άρχισαν ν’ αμφισβητούν την αξιοπιστία του κρατικού χρέους. Ακριβώς τότε το ευρώ πήρε το κεντρικό ρόλο λόγω μιας δομικής αδυναμίας στη σύστασή του. Αλλά εξετάζουμε ένα παγκόσμιο φαινόμενο, έτσι η παρούσα κατάσταση είναι η άμεση συνέπεια της κατάρρευσης του 2008.
Η κατάσταση θυμίζει μυστηριωδώς τη δεκαετία του '30. Οι αμφιβολίες για την κρατική πίστωση αναγκάζουν σε μειώσεις των δημοσιονομικών ελλειμμάτων σε μία εποχή που το τραπεζικό σύστημα και η οικονομία ίσως δεν είναι αρκετά ισχυρά να τα καταφέρουν χωρίς δημοσιονομική και νομισματική ενίσχυση. Ο Keynes μας δίδαξε ότι τα δημοσιονομικά ελλείμματα είναι ουσιαστικά για τις αντικυκλικές πολιτικές, όμως παντού οι κυβερνήσεις αισθάνονται αναγκασμένες να τα μειώσουν κάτω από την πίεση των χρηματοπιστωτικών αγορών. Όταν αυτό έρχεται σε μία εποχή που οι Κινέζικες αρχές έχουν επίσης πατήσει φρένο, ενδέχεται να ωθήσει την παγκόσμια οικονομία σε μια επιβράδυνση ή ενδεχομένως μια διπλή βουτιά. Η Ευρώπη, η οποία ξεπέρασε την πρώτη φάση της χρηματοπιστωτικής κρίσης σχετικά καλά, είναι τώρα στην πρώτη γραμμή της προς τα κάτω πίεσης λόγω των προβλημάτων που σχετίζονται με το κοινό νόμισμα.
Το ευρώ ήταν ένα ελλιπές νόμισμα από την αρχή. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ καθιέρωσε μια νομισματική ένωση χωρίς μια πολιτική ένωση. Το ευρώ καυχήθηκε μια κοινή κεντρική τράπεζα αλλά του έλειπε ένα κοινό Υπουργείο Οικονομικών. Είναι ακριβώς εκείνη η κυρίαρχη υποστήριξη που έλειπε από το σχέδιο την οποία οι χρηματοπιστωτικές αγορές άρχισαν ν’ αμφισβητούν. Γι’ αυτό το ευρώ έχει γίνει το σημείο εστίασης της τρέχουσας κρίσης.
Οι χώρες- μέλη μοιράζονται ένα κοινό νόμισμα, αλλά στο θέμα της κρατικής πίστωσης είναι μόνες τους. Αυτό το γεγονός ήταν κρυμμένο μέχρι πρόσφατα που η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποδέχτηκε το κρατικό χρέος όλων των χωρών μελών με ίσους όρους δανειακής διευκόλυνσης. Αυτό επέτρεψε στις χώρες-μέλη να δανειστούν ουσιαστικά με το ίδιο επιτόκιο όπως η Γερμανία, και οι τράπεζες ήταν ευτυχείς να κερδίσουν μερικές πρόσθετες πένες από τα υποτιθέμενα ελεύθερα κινδύνου ομόλογα με να φορτώσουν επάνω τους ισολογισμούς με το κυβερνητικό χρέος των πιο αδύνατων χωρών. Αυτές οι θέσεις τώρα διακινδυνεύουν τη χρηματοπιστωτική αξιοπιστία του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Για παράδειγμα, οι Ευρωπαϊκές τράπεζες κρατούν σχεδόν ένα τρισεκατομμύριο ευρώ Ισπανικού χρέους του οποίου το μισό κρατούν Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες. Μπορεί να φανεί ότι η Ευρω- κρίση διασυνδέεται περίπλοκα με την κατάσταση των τραπεζών.
Πώς προέκυψε αυτή η σύνδεση;
Η εισαγωγή του ευρώ επέφερε ένα ριζικό περιορισμό στις διαφορές τιμών του επιτοκίου. Αυτό με τη σειρά του παρήγαγε τις φούσκες ακινήτων σε χώρες όπως η Ισπανία, η Ελλάδα, και η Ιρλανδία. Αντί της σύγκλισης που ορίστηκε από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, αυτές οι χώρες αναπτύχθηκαν γρηγορότερα και ανέπτυξαν εμπορικά ελλείμματα μέσα στην Ευρωζώνη, ενώ η Γερμανία επικράτησε στα κόστη εργασίας, έγινε ανταγωνιστικότερη και ανέπτυξε ένα χρόνιο εμπορικό πλεόνασμα. Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, μερικές από αυτές τις χώρες, ειδικότερα η Ελλάδα, παρουσίασαν δημοσιονομικά ελλείμματα που υπερέβησαν τα όρια που τέθηκαν από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Αλλά το σχέδιο στήριξης της ΕΚΤ τους επέτρεψε να συνεχίσουν να δανείζονται, ουσιαστικά με τα ίδια επιτόκια όπως η Γερμανία, ανακουφίζοντάς τους από οποιαδήποτε πίεση να διορθώσουν τις υπερβολές τους.
Η πρώτη σαφής υπενθύμιση ότι το ευρώ δεν έχει ένα κοινό Υπουργείο Οικονομικών ήρθε μετά από την πτώχευση Lehman. Οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποσχέθηκαν ότι σε κανένα άλλο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, του οποίου η αποτυχία θα μπορούσε να διακινδυνέψει το σύστημα, δεν θα επιτρεπόταν να χρεοκοπήσει. Όμως η Άνγκελα Μέρκελ αντιστάθηκε σε μια κοινή πανευρωπαϊκή εγγύηση· κάθε χώρα έπρεπε να φροντίσει τις τράπεζές της.
Καταρχάς, οι χρηματοπιστωτικές αγορές εντυπωσιάστηκαν τόσο από την εγγύηση ώστε δύσκολα παρατήρησαν τη διαφορά. Το κεφάλαιο πέταξε από τις χώρες που δεν ήταν σε θέση να προσφέρουν παρόμοιες εγγυήσεις, αλλά οι διαφορές των επιτοκίων μέσα στην Ευρωζώνη παρέμειναν ελάχιστες. Τότε ήταν που χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ειδικότερα η Ουγγαρία και τα κράτη της Βαλτικής, βρέθηκαν σε δυσκολίες και έπρεπε να διασωθούν.
Τελικά μόνον εφέτος οι χρηματοπιστωτικές αγορές άρχισαν ν’ ανησυχούν για τη συσσώρευση κρατικού χρέους μέσα στην Ευρωζώνη. Η Ελλάδα έγινε το κέντρο της προσοχής όταν η πρόσφατα εκλεγμένη κυβέρνηση αποκάλυψε ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε πει ψέματα και το έλλειμμα για το 2009 ήταν πολύ μεγαλύτερο από αυτό που έδειξαν.
Οι διαφορές στις τιμές επιτοκίου άρχισαν να διευρύνονται αλλά οι Ευρωπαϊκές αρχές άργησαν ν’ αντιδράσουν επειδή οι χώρες μέλη είχαν ριζικά διαφορετικές απόψεις. Η Γερμανία, που ήταν τραυματισμένη από δύο επεισόδια ανόδου του πληθωρισμού, ήταν αλλεργική σε οποιαδήποτε πρόκληση πληθωριστικών πιέσεων. Η Γαλλία και άλλες χώρες ήταν προθυμότερες να δείξουν την αλληλεγγύη τους. Δεδομένου ότι η Γερμανία ετοιμαζόταν για εκλογές, ήταν απρόθυμη να ενεργήσει. Αλλά τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς τη Γερμανία. Έτσι η ελληνική κρίση κακοφόρμισε και διαδόθηκε. Όταν οι αρχές τελικά συντόνισαν τη δράση τους αναγκάστηκαν να προσφέρουν ένα πολύ μεγαλύτερο πακέτο διάσωσης από εκείνο που θα ήταν απαραίτητο εάν είχαν ενεργήσει νωρίτερα.
Στο μεταξύ, η κρίση διαδόθηκε στις άλλες χώρες με ελλείμματα και, προκειμένου να καθησυχαστούν οι αγορές, οι αρχές αισθάνθηκαν υποχρεωμένες να καταθέσουν 750 δισεκατομμύρια ευρώ στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Σταθεροποίησης (European Financial Stabilization Fund) - 500 δισεκατομμύρια ευρώ από τα κράτη μέλη και 250 δισεκατομμύρια ευρώ από το ΔΝΤ.
Αλλά οι αγορές δεν είναι καθησυχασμένες, επειδή οι όροι και προϋποθέσεις χρηματοδότησης του Ταμείου υπαγορεύθηκαν από τη Γερμανία. Το Ταμείο είναι εγγυημένο όχι από κοινού αλλά μόνο ιδιαιτέρως έτσι ώστε οι πιο αδύνατες χώρες θα εγγυώνται στην πραγματικότητα μια μερίδα του χρέους τους. Το Ταμείο θα χρηματοδοτηθεί από την πώληση ομολόγων στην αγορά και τη χρέωση επιπλέον μιας αμοιβής. Είναι δύσκολο να δει κανείς πώς αυτό θα εξασφαλίσει μια αξιολόγηση με τριπλό Α.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η Γερμανία όχι μόνο επιμένει στην αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία για τις πιο αδύνατες χώρες αλλά μειώνει επίσης και το δικό της δημοσιονομικό έλλειμμα. Όταν όλες οι χώρες μειώνουν τα ελλείμματα σε μια εποχή υψηλής ανεργίας θέτουν σε κίνηση ένα στροβιλισμό προς τα κάτω. Οι μειώσεις στην απασχόληση, στα φορολογικά έσοδα και στις εξαγωγές αλληλοενισχύονται, εξασφαλίζοντας ότι οι στόχοι δεν θα επιτευχθούν και θ’ απαιτηθούν περαιτέρω μειώσεις. Ακόμα κι αν οι δημοσιονομικοί στόχοι εκπληρώνονταν, είναι δύσκολο να δει κανείς πώς οι πιο αδύνατες χώρες θα μπορούσαν να επανακτήσουν την ανταγωνιστικότητά τους και να μπουν ξανά σε ρυθμούς ανάπτυξης επειδή, ελλείψει της δυνατότητας υποτίμησης συναλλαγματικής ισοτιμίας, η διαδικασία προσαρμογής θα απαιτούσε και πάλι μειώσεις των αμοιβών και των τιμών, παράγοντας αντιπληθωρισμό.
Ως ένα ορισμένο βαθμό μια συνεχής πτώση στην αξία του ευρώ μπορεί να μετριάσει τον αποπληθωρισμό, αλλά εφ' όσον δεν υπάρχει καμία ανάπτυξη, το σχετικό βάρος του χρέους θα συνεχίσει να αυξάνεται. Αυτό ισχύει όχι μόνο για το εθνικό χρέος αλλά και για τα εμπορικά δάνεια που κατέχουν οι τράπεζες. Τούτο θα καταστήσει τις τράπεζες πιο απρόθυμες να δανείσουν, επιτείνοντας τις προς τα κάτω πιέσεις.
Το ευρώ είναι ένα πατενταρισμένα ελαττωματικό κατασκεύασμα, και οι αρχιτέκτονές του το γνώριζαν από την ώρα της δημιουργίας του. Ανέμεναν ότι οι ατέλειές του θα διορθώνονταν, εάν και όταν θα γίνονταν έντονες, με την ίδια διαδικασία που έφερε την Ευρωπαϊκή Ένωση στην ύπαρξη.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση χτίστηκε με μια διαδικασία αποσπασματικής κοινωνικής μηχανικής - πιθανώς είναι πράγματι ο επιτυχέστερος άθλος κοινωνικής μηχανικής στην ιστορία. Οι αρχιτέκτονες αναγνώρισαν ότι η τελειότητα είναι ανέφικτη. Έθεσαν περιορισμένους στόχους και σταθερές προθεσμίες. Κινητοποίησαν την πολιτική θέληση για ένα μικρό βήμα προς τα εμπρός, γνωρίζοντας πολύ καλά πως όταν ολοκληρωνόταν η ανεπάρκειά του θα γινόταν προφανής και θ’ απαιτούσε περαιτέρω βήματα. Αυτός είναι ο τρόπος που η κοινότητα του γαιάνθρακα και του χάλυβα αναπτύχθηκε βαθμιαία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, βήμα- βήμα.
Η Γερμανία ήταν στην καρδιά της διαδικασίας. Οι Γερμανοί πολιτικοί συνήθιζαν να βεβαιώνουν ότι η Γερμανία δεν έχει καμία ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, μόνο μια Ευρωπαϊκή πολιτική.
Μετά από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, οι ηγέτες της Γερμανίας συνειδητοποίησαν ότι η ενοποίηση ήταν δυνατή μόνο στα πλαίσια μιας ενωμένης Ευρώπης και ήταν πρόθυμοι να κάνουν σημαντικές θυσίες για να εξασφαλίσουν την Ευρωπαϊκή αποδοχή. Όταν είχαν να διαπραγματευθούν, ήταν πρόθυμοι να συμβάλουν λίγο περισσότερο και να πάρουν κάτι λιγότερο από τους άλλους, διευκολύνοντας με αυτόν τον τρόπο τη συμφωνία. Αλλά εκείνες οι ημέρες τελειώνουν. Η Γερμανία δεν αισθάνεται τόσο πλούσια, αλλά και δεν θέλει να συνεχίσει ως η βαθιά τσέπη για το υπόλοιπο της Ευρώπης. Αυτή η αλλαγή στις τοποθετήσεις είναι κατανοητή αλλά έφερε τη διαδικασία της ολοκλήρωσης σε μια στάση φρεναρίσματος.
Η Γερμανία θέλει τώρα να μεταχειριστεί τη Συνθήκη του Μάαστριχτ ως Βίβλο που πρέπει να ακολουθείται χωρίς οποιεσδήποτε τροποποιήσεις και αυτό δεν είναι κατανοητό, επειδή έρχεται σε σύγκρουση με την αυξητική μέθοδο με την οποία χτίστηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάτι έχει πάει θεμελιωδώς λανθασμένα στη στάση της Γερμανίας απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Επιτρέψτε μου πρώτα ν’ αναλύσω τις δομικές ατέλειες του ευρώ και κατόπιν να εξετάσω την τοποθέτηση της Γερμανίας. Η μεγαλύτερη ανεπάρκεια στο ευρώ, η απουσία μιας κοινής δημοσιονομικής πολιτικής, είναι πολύ γνωστή. Αλλά υπάρχει και μια άλλη ατέλεια που έχει λάβει μικρότερη αναγνώριση: μια ψεύτικη πίστη στη σταθερότητα των χρηματοπιστωτικών αγορών. Όπως προσπάθησα να εξηγήσω στα κείμενά μου, η κατάρρευση του 2008 έχει καταδείξει ότι οι χρηματοπιστωτικές αγορές δεν τείνουν απαραιτήτως προς την ισορροπία. Είναι εξίσου πιθανό να παραγάγουν φούσκες. Δεν θέλω να επαναλάβω τα επιχειρήματά μου εδώ επειδή μπορείτε να τα βρείτε στις διαλέξεις μου που μόλις δημοσιεύθηκαν στα γερμανικά.
Αυτό που χρειάζεται να κάνω είναι να σας υπενθυμίσω ότι η εισαγωγή του ευρώ δημιούργησε τη δική της φούσκα στις χώρες των οποίων τα έξοδα δανεισμού μειώθηκαν σημαντικά. Η Ελλάδα έκανε κακή χρήση του προνομίου με την εξαπάτηση, αλλά η Ισπανία όχι. Ακολούθησε υγιείς μακροοικονομικές πολιτικές, διατήρησε το επίπεδο κρατικού χρέους κάτω του ευρωπαϊκού μέσου όρου, και άσκησε την υποδειγματική εποπτεία πάνω στο τραπεζικό της σύστημα. Επιπλέον, απήλαυσε μια τεράστια άνθιση ακινήτων (real estate), που έχει μετατραπεί σε αποτυχία με συνέπεια 20% ανεργίας. Τώρα πρέπει να διασώσει τα τραπεζικά ταμιευτήρια αποκαλούμενα Cajas και τους δήμους. Και ολόκληρο το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα γονατίζει από τα σοβαρά χρέη και τις ανάγκες ν’ αναδιαρθρωθούν. Η σχεδίαση του ευρώ δεν έλαβε υπόψη αυτήν την πιθανότητα.
Ένα άλλο δομικό μειονέκτημα στο ευρώ είναι ότι προστατεύει μόνο ενάντια στον κίνδυνο του πληθωρισμού και αγνοεί την πιθανότητα του αποπληθωρισμού. Από αυτή την άποψη ο στόχος που ορίζεται από την ΕΚΤ είναι ασύμμετρος. Τούτο οφείλεται στο φόβο της Γερμανίας για πληθωρισμό. Όταν η Γερμανία συμφώνησε να αντικαταστήσει το γερμανικό μάρκο με το ευρώ επέμεινε σε ισχυρά μέτρα προστασίας ώστε να διατηρηθεί η αξία του νομίσματος. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ συμπεριλάμβανε μια πρόταση που απαγόρευε ρητά τις διασώσεις (bailouts) και η απαγόρευση έχει επιβεβαιωθεί από το Γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο. Είναι αυτή η πρόταση που έχει καταστήσει την παρούσα κατάσταση τόσο δύσκολη ν’ αντιμετωπιστεί.
Και αυτό με φέρνει στην πιο σοβαρή ατέλεια στη σχεδίαση του ευρώ: δεν επιτρέπει το λάθος. Αναμένει τα κράτη μέλη να τηρούν τα κριτήρια του Μάαστριχτ χωρίς την καθιέρωση ενός επαρκούς μηχανισμού επιβολής. Και τώρα που κάμποσες χώρες είναι μακριά από τα κριτήρια του Μάαστριχτ, δεν υπάρχει ούτε ένας μηχανισμός ρύθμισης, ούτε ένας μηχανισμός εξόδου. Τώρα αυτές οι χώρες αναμένονται να επιστρέψουν στα κριτήρια του Μάαστριχτ ακόμα κι αν μια τέτοια κίνηση ενεργοποιεί έναν αποπληθωριστικό στροβιλισμό. Αυτό έρχεται σε απ’ ευθείας σύγκρουση με τα μαθήματα που αντλήθηκαν από το Μεγάλη Ύφεση των Η.Π.Α της δεκαετίας του '30, και υπάρχει κίνδυνος να ωθήσει την Ευρώπη σε μια περίοδο παρατεταμένης αποτελμάτωσης ή κάτι χειρότερο. Αυτός, με τη σειρά του, θα παραγάγει δυσαρέσκεια και κοινωνική αναταραχή. Είναι δύσκολο να προβλεφθεί πώς ο θυμός και η απογοήτευση θα εκφραστούν.
Το ευρύ φάσμα των πιθανοτήτων θα επηρεάσει βαριά τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Θα πρέπει ν' απορρίψουν τις προοπτικές του αποπληθωρισμού και του πληθωρισμού, της στάσης πληρωμών και της αποσύνθεσης. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές απεχθάνονται την αβεβαιότητα.
Η ξενοφοβία και ο εθνικιστικός εξτρεμισμός βρίσκονται ήδη σε άνοδο σε κράτη όπως το Βέλγιο, οι Κάτω Χώρες και η Ιταλία. Στην περίπτωση ενός χείριστου σεναρίου αυτό θα μπορούσε να υπονομεύσει τη δημοκρατία και να παραλύσει ή ακόμα και να καταστρέψει την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Εάν αυτό επρόκειτο να συμβεί, η Γερμανία θα έπρεπε να φέρει ένα σημαντικό μερίδιο της ευθύνης επειδή ως ισχυρότερη και πιο αξιόπιστη χώρα παίρνει τις αποφάσεις. Με την επιμονή της στις υπερ-κυκλικές πολιτικές, η Γερμανία θέτει σε κίνδυνο την Ευρωπαϊκή Ένωση. Συνειδητοποιώ ότι αυτό είναι μια σοβαρή κατηγορία αλλά φοβάμαι ότι είναι δικαιολογημένη.
Βέβαια, η Γερμανία δε μπορεί να κατηγορηθεί για την επιθυμία ενός ισχυρού νομίσματος και ενός ισορροπημένου προϋπολογισμού, αλλά μπορεί να κατηγορηθεί για την επιβολή της προτίμησής της σε άλλες χώρες που έχουν διαφορετικές ανάγκες και προτιμήσεις – όπως ο Προκρούστης, που ανάγκαζε άλλους ανθρώπους να ξαπλώσουν στο κρεβάτι του και τους τέντωνε ή τους έκοβε τα πόδια για να τους ταιριάσει στο μήκος του κρεβατιού του. Το κρεβάτι "Προκρούστης" που επιβάλλεται στην Ευρώπη καλείται αποπληθωρισμός.
Δυστυχώς η Γερμανία δεν συνειδητοποιεί τι κάνει. Δεν έχει καμία επιθυμία να επιβάλει τη θέλησή της στην Ευρώπη· εκείνο που θέλει να κάνει είναι να διατηρήσει την ανταγωνιστικότητά της και ν’ αποφύγει να γίνει η βαθιά τσέπη για την υπόλοιπη Ευρώπη. Αλλά ως ισχυρότερη και πιο αξιόπιστη χώρα βρίσκεται στη θέση του οδηγού. Κατά συνέπεια η Γερμανία αντικειμενικά καθορίζει τις οικονομικές και μακροοικονομικές πολιτικές της Ευρωζώνης χωρίς υποκειμενικά να το γνωρίζει. Όταν όλες οι χώρες μέλη προσπαθούν να γίνουν σαν τη Γερμανία είναι αναγκασμένες να στείλουν την Ευρωζώνη σ’ έναν αποπληθωριστικό στροβιλισμό. Αυτή είναι η επίδραση της πολιτικής που ακολουθείται από τη Γερμανία και - δεδομένου ότι η Γερμανία είναι στη θέση του οδηγού - αυτές είναι οι πολιτικές που επιβάλλονται στην Ευρωζώνη.
Το γερμανικό κοινό δεν καταλαβαίνει γιατί θα έπρεπε να κατηγορηθεί για τα προβλήματα της Ευρωζώνης. Σε τελευταία ανάλυση, είναι η επιτυχέστερη οικονομία στην Ευρώπη, πλήρως ανταγωνιστική στις παγκόσμιες αγορές. Τα προβλήματα της Ευρωζώνης φαίνονται σαν ένα φορτίο που γονατίζει τη Γερμανία. Είναι δύσκολο να δει κανείς τι θα άλλαζε αυτήν την αντίληψη, επειδή τα προβλήματα της Ευρωζώνης πιέζουν το ευρώ. Όμως η Γερμανία, όντας η πιο ανταγωνιστική, ωφελείται πιο πολύ. Κατά συνέπεια η Γερμανία είναι πιθανό να αισθανθεί το λιγότερο πόνο από όλα τα κράτη-μέλη.
Το λάθος στη γερμανική τοποθέτηση μπορεί καλύτερα να κατανοηθεί με τη συμμετοχή σ’ ένα πείραμα σκέψης. Οι πιο διακαείς υποκινητές αυτής της τοποθέτησης θα προτιμούσαν τη Γερμανία να εγκαταλείψει το ευρώ παρά να τροποποιήσει τη θέση της. Ας εξετάσουμε πού θα οδηγούσε αυτό.
Το γερμανικό μάρκο θα έπιανε οροφή και το ευρώ θα καταποντιζόταν κάτω από το πάτωμα. Αυτό θα βοηθούσε πράγματι τη διαδικασία προσαρμογής αλλά η Γερμανία θα ανακάλυπτε πόσο οδυνηρό μπορεί να είναι το να έχει ένα υπερτιμημένο νόμισμα. Το εμπορικό ισοζύγιό της θα γινόταν αρνητικό και θα υπήρχε διαδεδομένη ανεργία. Οι γερμανικές τράπεζες θα υφίσταντο τις σοβαρές απώλειες συναλλαγματικής ισοτιμίας και θ' απαιτούσαν μεγάλες εγχύσεις δημόσιων κεφαλαίων. Αλλά η κυβέρνηση θα το έβρισκε πολιτικά πιο αποδεκτό να διασώσει τις γερμανικές τράπεζες από την Ελλάδα ή την Ισπανία. Και θα υπήρχαν κι άλλα οφέλη: οι συνταξιούχοι θα μπορούσαν ν’ αποσυρθούν στην Ισπανία και να ζήσουν σαν βασιλιάδες βοηθώντας την ισπανική real estate να ανακάμψει. Στη θετική πλευρά, το υπόλοιπο της Ευρώπης θα μπορούσε να ξεπεράσει τις δυσκολίες. Αλλά το να φύγει η Γερμανία από το ευρώ θα ήταν ιδιαίτερα αποδιοργανωτικό. Η αρχική άγρια ταλάντευση στις συναλλαγματικές ισοτιμίες θα ακολουθείτο από άλλες διακυμάνσεις και η κοινή αγορά μπορεί να μην τους αντέξει.
Επιτρέψτε μου να υπογραμμίσω ότι αυτό το σενάριο είναι εντελώς υποθετικό επειδή είναι εξαιρετικά απίθανο ότι η Γερμανία θα είχε την άδεια ν’ αφήσει το ευρώ και να το αφήσει κατά τρόπο φιλικό. Η έξοδος της Γερμανίας θα ήταν αποσταθεροποιητική χρηματοπιστωτικά, οικονομικά και προ πάντων πολιτικά. Η κατάρρευση της ενιαίας αγοράς θα ήταν δύσκολο ν’ αποφευχθεί. Ο σκοπός αυτού του πειράματος σκέψης είναι να πειστεί η Γερμανία ν’ αλλάξει τις τακτικές της χωρίς να περάσει από την πραγματική εμπειρία που οι τρέχουσες πολιτικές της θα μπορούσαν να την οδηγήσουν.
Ποια θα ήταν η σωστή πολιτική για ν’ ακολουθήσει η Γερμανία; Δεν μπορεί να αναμένεται ν’ αναλαμβάνει την κάλυψη των ελλειμμάτων άλλων χωρών επ’ αόριστο. Έτσι κάποιο σφίξιμο δημοσιονομικής πολιτικής είναι αναπόφευκτο. Αλλά κάποιος τρόπος πρέπει να βρεθεί για να επιτρέψει στις χώρες που έχουν κρίση ώστε ν’ αναπτυχθούν και να βγουν από τις δυσκολίες τους. Οι ενδιαφερόμενες χώρες πρέπει ν’ αναλάβουν το μεγαλύτερο μέρος της άρσης βαρών με την εισαγωγή δομικών μεταρρυθμίσεων, αλλά όντως χρειάζονται κάποια εξωτερική βοήθεια που θα τους επιτρέψει να τονώσουν τις οικονομίες τους. Με την περικοπή του δημοσιονομικού ελλείμματός τους και αντιτιθέμενη σε μια αύξηση στους μισθούς ώστε να αντισταθμιστεί η πτώση της αγοραστικής δύναμης του ευρώ, η Γερμανία καθιστά πραγματικά δυσκολότερο για τις άλλες χώρες να επανακτήσουν ανταγωνιστικότητα.
Μιλώντας γενικώς, αυτός είναι ο χρόνος να τεθούν αδρανείς πόροι σε ενεργοποίηση με την επένδυση στην εκπαίδευση και την υποδομή. Για παράδειγμα, η Ευρώπη χρειάζεται ένα καλύτερο σύστημα αγωγών υγραερίου και η σύνδεση μεταξύ της Ισπανίας και Γαλλίας είναι ένας ανασχετικός παράγων. Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων οφείλει να είναι σε θέση να βρει άλλες ευκαιρίες επένδυσης επίσης.
Προτού μπορέσουν να συζητηθούν οποιαδήποτε πραγματικά πολιτικά βήματα, δύο θεωρητικά σημεία πρέπει να θιχτούν. Το ένα είναι ότι το σφίξιμο της δημοσιονομικής πολιτικής μπορεί ν' αντισταθμιστεί με μια χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής. Για παράδειγμα, η ΕΚΤ θα μπορούσε ν’ αγοράσει άτοκα κρατικά ομόλογα απευθείας από τις χώρες που δε μπορούν να δανειστούν από την αγορά με λογικά επιτόκια, μειώνοντας σημαντικά τις δαπάνες χρηματοδότησής τους κάτω από το σωφρονιστικό επιτόκιο που χρεώνεται από το γερμανικά εμπνευσμένο Ευρωπαϊκό Ταμείο Σταθεροποίησης. Αλλά αυτό δεν είναι δυνατό χωρίς αλλαγή καρδιάς από τη Γερμανία.
Το άλλο θεωρητικό σημείο είναι ότι η τρέχουσα κρίση είναι περισσότερο μια τραπεζική κρίση παρά μια δημοσιονομική. Το ηπειρωτικό Ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα δεν έχει καθαριστεί κατάλληλα μετά από την κατάρρευση του 2008. Τα παθητικά προϊόντα δεν έχουν αναπροσαρμοστεί αλλά παρακρατούνται μέχρι την ωρίμανσή τους. Όταν οι αγορές άρχισαν ν’ αμφιβάλλουν την πιστωτική αξιοπιστία του κρατικού χρέους, ήταν πραγματικά η φερεγγυότητα του τραπεζικού συστήματος που αμφισβητήθηκε, επειδή οι τράπεζες φορτώθηκαν με τα ομόλογα των πιο αδύνατων χωρών και αυτά τώρα πωλούνται κάτω από την αξία τους.
Οι τράπεζες έχουν δυσκολίες στη λήψη βραχυπρόθεσμης χρηματοδότησης. Η διατραπεζική αγορά και η αγορά εμπορικών χρεογράφων έχουν στεγνώσει και οι τράπεζες έχουν στραφεί στην ΕΚΤ τόσο για βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση όσο και για την κατάθεση του πλεονάσματος μετρητών τους. Δεν είναι σε θέση ν’ αγοράσουν κρατικά ομόλογα. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που τα ασφάλιστρα κινδύνου στα κρατικά ομόλογα έχουν διευρυνθεί, ενεργοποιώντας ένα φαύλο κύκλο.
Η κρίση έχει καταλήξει τώρα στον καταναγκασμό των αρχών για ν’ αποκαλύψουν τ’ αποτελέσματά τους από τις δοκιμές πίεσης (stress tests). Δε μπορούμε να κρίνουμε πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση είναι έως ότου δημοσιευθούν τ’ αποτελέσματα – στην πραγματικότητα, δεν θα είμαστε σε θέση να κρίνουμε ακόμα και τότε, επειδή η έκθεση θα αφορά μόνο στις είκοσι πέντε μεγαλύτερες τράπεζες, ενώ τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι στις μικρότερες τράπεζες, ειδικότερα στην Cajas στην Ισπανία και τη Landesbanken στη Γερμανία.
Είναι σαφές εντούτοις ότι οι τράπεζες πρέπει να αναχρηματοδοτηθούν σε υποχρεωτική βάση. Είναι υπερδανεισμένες. Αυτός οφείλει να είναι ο πρώτος στόχος του Ευρωπαϊκού Ταμείου Σταθεροποίησης. Αυτό θα βοηθήσει αρκετά να καθαριστεί η ατμόσφαιρα. Είναι εμφανές, για παράδειγμα, ότι η Ισπανία δεν έχει καμία δημοσιονομική κρίση. Οι πρόσφατες κινήσεις της αγοράς δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση. Ο ρόλος της Γερμανίας μπορεί επίσης να ιδωθεί από πολύ διαφορετικό πρίσμα εάν γίνει ο μεγαλύτερος χρήστης του Ταμείου Σταθεροποίησης παρά ο συνεισφέρων.
Είναι αδύνατο να γίνω πιο ακριβής προς το παρόν, αλλά υπάρχουν λόγοι για αισιοδοξία. Όταν η κατάσταση φερεγγυότητας των τραπεζών ξεκαθαριστεί και έχουν κατάλληλα αναχρηματοδοτηθεί, θα είναι δυνατό να επινοηθεί μια στρατηγική ανάπτυξης για την Ευρώπη. Και όταν η ευρωπαϊκή οικονομία έχει επανακτήσει την ισορροπία της ο χρόνος θα είναι ώριμος για να διορθώσει τις δομικές ανεπάρκειες του ευρώ. Μην κάνετε κανένα λάθος περί αυτού · το γεγονός ότι τα κριτήρια του Μάαστριχτ παραβιάστηκαν τόσο μαζικά δείχνει ότι το ευρώ έχει όντως ανεπάρκειες που πρέπει να διορθωθούν.
Αυτό που απαιτείται είναι ένας λεπτός, διφασικός ελιγμός, παρόμοιος με αυτόν που ανέλαβαν οι αρχές μετά από την αποτυχία της Lehman Brothers. Πρώτα βοηθήστε την Ευρώπη ν’ αναπτυχθεί και να βγει από τις δυσκολίες της, και κατόπιν αναθεωρήστε και ενισχύστε τη δομή του ευρώ. Αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη Γερμανική ηγεσία. Ελπίζω ότι η Γερμανία για άλλη μια φορά θ’ ανταποκριθεί στις ευθύνες που συνάδουν με μια ηγετική θέση. Σε τελευταία ανάλυση, αυτό είχε κάνει μέχρι τώρα.
Σας ευχαριστώ.»
.jpeg)
