Απουσίασα τρεις μέρες στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, το Ξυλόκαστρο, σε μια προσπάθεια ν’ αποτοξινωθώ από την μετροτρομοκρατία και τη μετρολαγνεία των ΜΜΕ… Έτσι παραμέλησα τα καθήκοντά μου ως φωνής βοώσης εν τη ελληνική ερήμω εις ώτα μη ακουόντων, παρόλο ότι δεν χρωστάω της Μιχαλούς κι έχω κατηγορηθεί ότι είμαι τουλάχιστον γραφική αφού άδικα κοπιάζω χωρίς κέρδος κέρατα.
Όπως πάντα, ταξιδεύω με τα δημόσια μέσα συγκοινωνίας και οι εμπειρίες είναι απογοητευτικές. Στο σταθμό Λαρίσης που περίμενα τον προαστιακό είχα την ευκαιρία να πάρω μερικές ενδιαφέρουσες φωτογραφίες που επιβεβαιώνουν ότι είμαστε χώρα άναρχων κάφρων. Και για να μην ξεχνιόμαστε και τα βάζουμε μόνο με τους γαβριάδες, να θυμίσω ότι η μεγαλύτερη καφρίλα και αλητεία αρχίζει από τους υπεράνω υποψίας και τιμωρίας ληστές εκείνους που βρίσκονται ή βρίσκονταν σε υψηλά διευθυντικά πόστα.
Κι επειδή μια εικόνα αξίζει περισσότερο από χίλιες λέξεις, παραθέτω μερικές φωτογραφίες που πήρα εκτός και εντός προαστιακού, καθώς και την πινακίδα με τα δρομολόγια λεω
φορείων στη στάση επί της οδού Σίνα που περίμενα. Το ότι υπάρχουν αλητάκια που εκτονώνονται με τη γκραφιτο-ρύπανση είναι γνωστό και καταδικαστέο. Το ότι όμως δεν υπάρχει κράτος να αποτρέψει αυτές τις ρυπαρές δραστηριότητες ή έστω να καθαρίσει εκ των υστέρων τις βρωμιές είναι ακόμη χειρότερο. Κατά τ’ άλλα κομπάζουμε για τον πολιτισμό μας! Χα, Χα, Χάαα!
φορείων στη στάση επί της οδού Σίνα που περίμενα. Το ότι υπάρχουν αλητάκια που εκτονώνονται με τη γκραφιτο-ρύπανση είναι γνωστό και καταδικαστέο. Το ότι όμως δεν υπάρχει κράτος να αποτρέψει αυτές τις ρυπαρές δραστηριότητες ή έστω να καθαρίσει εκ των υστέρων τις βρωμιές είναι ακόμη χειρότερο. Κατά τ’ άλλα κομπάζουμε για τον πολιτισμό μας! Χα, Χα, Χάαα! 
Το Μέγαρο Μουσικής και το Μουσείο της Ακρόπολης μας έλειψαν...
