Ομολογώ ότι δεν πάω στη γιορτή του Πολυτεχνείου, διότι δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο να δικαιούμαι να γιορτάσω. Εκτός κι αν πρέπει να γιορτάσω για το χάος και το μπάχαλο που επικρατούν στη χώρα μου, για την καθημερινή παραβίαση του Συντάγματος από τη "δημοκρατικά" εκλεγμένη κυβέρνηση, για τη διαφθορά που έχει σαπίσει κάθε ιστό της πολιτικής και οικονομικής ζωής της χώρας, για τις κατάφωρες αδικίες εναντίον των φτωχών και των αδυνάτων και για όλα τ' άλλα κακά της μοίρας μας. Εκτός κι αν πρέπει να γιορτάσω για τον κοινοβουλευτικό φασισμό που ενέσκηψε και για την υπαγωγή της χώρας μου κάτω από Γερμανική μπότα...
Όχι κύριοι! Οι εξεγέρσεις αξίζει να γιορτάζονται όταν έχουν πραγματώσει το ιδανικό για το οποίο έγιναν. Απεναντίας, όταν έχουν αποτύχει, τότε είναι άδειο πουκάμισο.
Δεν ωφελεί να κάνουμε κάθε χρόνο το μνημόσυνο του Πολυτεχνείου, όταν οι δημοκρατικές αρχές που ενέπνευσαν την εξέγερση των φοιτητών το 1973 ποδοπατούνται σχεδόν από την επομένη της αποκατάστασης της δημοκρατίας, με αποκορύφωμα του βιασμού της την τελευταία τριετία. Δεν ωφελεί ν' ανάβουμε κεριά και λαμπάδες, να καταθέτουμε στεφάνια και να ξορκίζουμε τη στρατιωτική χούντα, όταν η κοινοβολευτική χούντα έχει καθίσει για τα καλά στο σβέρκο μας και μας καταδυναστεύει.
Όταν μια επέτειος αγώνων, αντί να εμπνέει, έχει καταντήσει μια εθιμοτυπική γιορτή, και μάλιστα σε μια εποχή που τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών ποδοπατούνται βάναυσα, η εθνική κυριαρχία εκχωρείται και ο πλούτος του ελληνικού λαού ξεπουλιέται, τότε κάτι δεν πάει καλά με όλους εκείνους που τη μνημονεύουν χωρίς να εξεγείρονται.
Θυμίζει τον εορτασμό των Παθών του Χριστού και της Ανάστασης, χρόνος μπαίνει χρόνος βγαίνει, από εκείνους που τον σταυρώνουν καθημερινά με τον τρόπο ζωής τους, προφανώς πιστεύοντας πως είναι νεκρός και δεν τους βλέπει. Τον γιορτάζουν, όμως, και πολλοί μάλιστα - βλέπε δεσποτάδες - τον έχουν κρεμασμένο στο σταυρό που φοράνε στο λαιμό τους!
Θεωρώ ότι είναι άκρως υποκριτικό και γελοίο να γιορτάζεται κάθε χρόνο μια επέτειος εξέγερσης που αντί για τη δημοκρατία που επαγγελλόταν αποκατέστησε το φάντασμά της, ένα φρικιό πολύ χειρότερο από εκείνο που είχε οδηγήσει αρχικά στο στρατιωτικό πραξικόπημα του 1967.
Είναι καιρός να περάσουμε από τα πανηγύρια και τις επετείους στην ουσία των πραγμάτων. Όταν η νεολαία του σήμερα αρκείται μόνο σε κάποια γιουχαΐσματα κυβερνητικών εκπροσώπων, παρόλο που βλέπει ότι οι υποτιθέμενοι εκπρόσωποι του λαού του έκλεψαν το μέλλον και τον ωθούν στη μετανάστευση και άλλους στην αυτοκτονία, τότε κάτι δεν πάει καλά και πρέπει ν' ανησυχούμε. Εκτός κι αν οι νέοι μας περιμένουν να ξεσηκωθούν κατά της κοινοβολευτικής χούντας τα υποσιτιζόμενα γερόντια...
Τι ωφελεί να σκυλοτρωγόμαστε σα λαός για το πόσα ήταν τα θύματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, αν σκοτώθηκαν μέσα ή απέξω, αν σκοτώθηκαν εκ προμελέτης ή εξ αμελείας από ελεύθερους σκοπευτές που έριχναν αδέσποτες για εκφοβισμό, ή από προβοκάτορες, όταν δεν ανησυχούμε και δεν ξεσηκωνόμαστε για τα σημερινά εκατομμύρια θύματα της κοινοβολευτικής χούντας;
Είναι καιρός να σταματήσουμε τα πανηγύρια για περασμένα μεγαλεία και ν' αρχίσουμε τους αγώνες, διότι σήμερα διακυβεύονται πολύ περισσότερα απ' ότι 39 χρόνια πριν.
Διακυβεύεται η ίδια η εθνική μας ανεξαρτησία!
******
Δείτε τώρα κι ένα ενδιαφέρον "αιρετικό"άρθρο για το "Πολυτεχνείο" εδώ.
