Στο Κυριακάτικο Βήμα (3/1/16) δημοσιεύεται δημοσκόπηση της K. Research που παρουσιάζει το εντυπωσιακό ποσοστό του 30% υπέρ του εθνικού νομίσματος.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επιστροφή στη δραχμή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επιστροφή στη δραχμή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 3 Ιανουαρίου 2016
Εντυπωσιακό το ποσοστό των υποστηρικτών της δραχμής!
Στο Κυριακάτικο Βήμα (3/1/16) δημοσιεύεται δημοσκόπηση της K. Research που παρουσιάζει το εντυπωσιακό ποσοστό του 30% υπέρ του εθνικού νομίσματος.
Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012
Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2012
Επιστροφή στη δραχμή: απόλυτη καταστροφή ή λύτρωση;
Όπως θα δείτε στο επόμενο video, ο Αλέκος Αλαβάνος τάσσεται υπέρ της επιστροφής στη δραχμή.
Ας δούμε τώρα τι λέει ο Πάνος Παναγιώτου για το θέμα:
«Ο χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής Πάνος Παναγιώτου, σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Sueddeutsche, μιλά για την κρίση που πλήττει την Ελλάδα και το ρόλο της ευρωπαϊκής και κυρίως της γερμανικής πολιτικής σε αυτή. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά, "η Γερμανία υποδέχτηκε στο ευρώ όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες, παραβλέποντας την πραγματική τους ικανότητα να προσχωρήσουν σε αυτό και στη συνέχεια χρησιμοποίησε την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ως αντλία που τις φούσκωνε με φθηνό ρευστό ώστε με την πλεονάζουσα ρευστότητά τους να μπορούν να αγοράζουν τα ακριβά γερμανικά προϊόντα".» (πηγή)
Ακολουθεί απόσπασμα από τη βαρυσήμαντη αυτή συνέντευξη του Πάνου Παναγιώτου:
Δημοσιογράφος: «Επιστροφή στη δραχμή... Έφτασε η ώρα;»
Π. Παναγιώτου: «Από το Νοέμβριο του 2009 η Ελλάδα βαδίζει με το ένα πόδι στο δρόμο του ευρώ και με το άλλο στο δρόμο της δραχμής. Σε ποιον απ' τους δύο δρόμους θα καταλήξει εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από την πολιτική βούληση των ηγετών της ΕΕ να τη στηρίξουν, η οποία με τη σειρά της επηρεάζεται απ' το πολιτικό και το οικονομικό κόστος αυτής της στήριξης και τελικά απ' τη γενικότερη κατάσταση και την πορεία της ελληνικής και της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Όταν ξέσπασε η ελληνική κρίση όλοι ήθελαν να αποφύγουν πάση θυσία την πτώχευση και την έξοδο της Ελλάδας απ' την Eυρωζώνη καθώς η ετοιμότητα για ένα τέτοιο ενδεχόμενο ήταν μηδενική και η αντίδραση των αγορών σε έναν άγνωστο και ανυπολόγιστο κίνδυνο θα μπορούσε να απειλήσει με διάλυση το ευρώ και να προκαλέσει μία άνευ προηγουμένου ευρωπαϊκή και διεθνή κρίση.
Η διαπίστωση πως περισσότερο απ' το 90% των ελληνικών ομολόγων διέπονταν απ' το ελληνικό Δίκαιο, κάτι που επέτρεπε στην Ελλάδα να προκαλέσει επιμήκυνση ή και κούρεμα του χρέους της μεταφέροντας τις απώλειες της κυρίως στον ιδιωτικό τομέα (βρετανικό, αμερικανικό και ευρωπαϊκό) δεν εκλήφθηκε απ' την ΕΕ ως ευκαιρία αλλά αντιμετωπίστηκε ως απειλή.
Η απόφαση η Ελλάδα να μην προχωρήσει έγκαιρα σε αναδιάρθρωση αλλά να ακολουθήσει ένα πρόγραμμα 'γέφυρα' μέσω του οποίου μεταφέρθηκαν οι δυνητικές ζημίες του ιδιωτικού τομέα στα ευρωπαϊκά κράτη ενέτεινε την κρίση, ενισχύοντας τον ομφάλιο λώρο των ευρωπαϊκών κρατών με τις τράπεζες τους και ανοίγοντας το δρόμο για επανάληψη αυτής της διαδικασίας σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη.
Για περισσότερο από δυο χρόνια η ΕΕ κρατά σε μηχανική στήριξη την Ελλάδα κερδίζοντας χρόνο για να προετοιμαστεί για την πιθανότητα εξόδου της απ' το ευρώ και για να προχωρήσει στο σχέδιο ανακεφαλαιοποίησης και διάσωσης των ευρωπαϊκών τραπεζών, και σήμερα πλέον τα πράγματα είναι διαφορετικά απ' ότι το 2009 ως προς το βαθμό ετοιμότητας για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αν και πολλοί σημαντικοί κίνδυνοι εξακολουθούν να παραμονεύουν πίσω απ' ένα GREXIT.
Παρόλα αυτά η Ελλάδα έχει αφοπλιστεί απ' όλα τα νομικά της πλεονεκτήματα και δε μπορεί πια να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση μόνη της χωρίς να υποστεί μία καταστροφική πτώχευση, ενώ η ελληνική οικονομία έχει υποστεί τόσο μεγάλο πλήγμα εξαιτίας του προγράμματος εξαντλητικής λιτότητας, (η ελληνική ύφεση είναι σε διάρκεια ήδη η τρίτη μεγαλύτερη στον κόσμο από το 1800 και μετά ενώ το ΑΕΠ της χώρας έχει ήδη μειωθεί περισσότερο από 20%) που οι αντοχές των πολιτών έχουν μειωθεί αποφασιστικά.
Υπό την παραπάνω οπτική, λοιπόν, αν η Γερμανία και η ΕΕ αισθάνονται έτοιμες για μία ελληνική 'θυσία' ώστε για παράδειγμα να δικαιολογήσουν τη 'σωτηρία' της Ισπανίας και της Ιταλίας τότε η ώρα για μία έξοδο της Ελλάδας απ' την ευρωζώνη είναι πιθανό να έχει πλησιάσει επικίνδυνα. Σε κάθε περίπτωση το μπαλάκι βρίσκεται στο γήπεδο της Γερμανίας και της ΕΕ και όχι της Ελλάδας η οποία είναι εξαντλημένη και σε κατάσταση αποσύνθεσης.
(...)
Δημοσιογράφος: «Μπορεί ακόμη η Ελλάδα να αποτρέψει τη χρεοκοπία; Αν ναι, υπό ποιες συνθήκες;»
Π. Παναγιώτου: «Προκειμένου να αποφευχθεί η πτώχευση και γενικότερα να αντιμετωπιστεί ουσιαστικά η κρίση τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, πρέπει να προηγηθεί η αναγνώριση και η αποκατάσταση της αλήθειας για τους λόγους που αυτή ξέσπασε και συνεχίζει να βαθαίνει. Ένας σοφός μαθηματικός έλεγε πως η βασικότερη προϋπόθεση για να λύσει κανείς ένα πρόβλημα είναι να το κατανοήσει και μέχρι αυτό να συμβεί το πρόβλημα θα παραμένει άλυτο.
Μελετώντας την ιστορία της ευρωζώνης μέσα από μέχρι προσφάτως απόρρητα κρατικά έγγραφα αρκετών κρατών (ΗΠΑ, Γερμανίας, Ρωσίας, Βρετανίας κλπ) διαπιστώνουμε πως το οικοδόμημα του ευρώ ήταν εξ αρχής ένα μείγμα εξυπηρέτησης οικονομικοπολιτικών συμφερόντων, με αυτά της Γερμανίας και της Γαλλίας να βρίσκονται σε κυρίαρχη θέση (ένα βιβλίο μου για την κρυφή ιστορία της ΕΕ βασισμένο και σε αυτά τα έγγραφα είναι ήδη υπό έκδοση). Πριν μιλήσουμε για τις ευθύνες μικρών κρατών για τα όσα βιώνει η ΕΕ πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε αυτές των μεγαλύτερων.
Μελετώντας απ’ την άλλη πλευρά τα τεκταινόμενα κατά τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του νέου αιώνα διαπιστώνουμε πως της ευρωπαϊκής κρίσης προηγήθηκαν άλλες "ξενόφερτες κρίσεις" για τις οποίες οι ευθύνες των ΗΠΑ και της Βρετανίας ήταν πρωταρχικές, όπως σωστά επεσήμανε στο παρελθόν η Καγκελάριος Μέρκελ.
Η Ευρώπη πληρώνει το τίμημα αυτής της κρίσης πολύ ακριβά και θα έπρεπε να ενωθεί περισσότερο και να αποκτήσει μεγαλύτερη αλληλεγγύη για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της και όχι να διαιρεθεί και να μπει σε μία φάση ενός οικονομικού και πολιτικού "εμφύλιου πολέμου" με τον κίνδυνο να αποδυναμωθεί και τελικά να διαλυθεί εξαιτίας της.
Αν οι Γερμανοί πραγματικά πιστεύουν πως η Ελλάδα (ή η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία κλπ) είναι το πρόβλημα κάνουν ένα τραγικό λάθος. Ας το θυμούνται αυτό όταν γεμίζουν το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου τους και θερμαίνουν το σπίτι τους με κόστος πέντε φορές μεγαλύτερο απ’ ότι θα συνέβαινε αν οι ΗΠΑ δεν ήθελαν να ‘απελευθερώσουν’ το Ιράκ.
Η κρίση έχει παγκόσμιες και πανευρωπαϊκές διαστάσεις και η όποια λύση θα πρέπει να αναζητηθεί μέσα από μία συλλογική και ειλικρινή ευρωπαϊκή προσπάθεια με χαρακτήρα αλληλεγγύης και όχι τιμωρητικό, δηλαδή μέσα σε ένα πνεύμα διαφορετικό απ’ αυτό που έχει επιδείξει μέχρι στιγμής η κυβέρνηση Μέρκελ.
Όσον αφορά ειδικότερα στην Ελλάδα, πρέπει να συμβούν τα ακόλουθα:
1) Να αναγνωριστεί επισήμως πως η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μία πύρινη λαίλαπα της οποίας πολλές απ’ τις μεγαλύτερες εστίες προήλθαν απ’ το εξωτερικό της περιβάλλον. Αν η Καγκελάριος Μέρκελ θεωρεί, όπως έχει υποστηρίξει, ότι η παραποίηση των ελληνικών στατιστικών στοιχείων προκάλεσε πράγματι συστατικό στοιχείο της κρίσης, τότε πρέπει να συνδράμει ώστε να τιμωρηθούν, συγκεκριμένα, οι υπεύθυνοι γι’ αυτό και όχι να τιμωρεί και να διασύρει έναν ολόκληρο λαό ο οποίος δεν είχε καμία απολύτως σχέση με αυτό το σκάνδαλο.
2) Να αναγνωριστούν επισήμως οι πρωτοφανείς θυσίες, οι επιτυχίες αλλά και οι βλάβες που έχει υποστεί η Ελλάδα τα τελευταία δυόμισι χρόνια στην προσπάθεια υλοποίησης των μέτρων που της επιβλήθηκαν. Το δημοσιονομικό έλλειμμα μειώθηκε σε βαθμό ρεκόρ, οι μισθοί και οι συντάξεις υπέστησαν τις μεγαλύτερες μειώσεις που έγιναν ποτέ σε αναπτυγμένη χώρα, οι φόροι αυξήθηκαν σε επίπεδα ρεκόρ αλλά και τα εργασιακά δικαιώματα δεκαετιών καταργήθηκαν βάναυσα εν μία νυκτί, το επίπεδο ζωής και η αγοραστική δύναμη των πολιτών συρρικνώθηκε περισσότερο από 50%, ο αριθμός των φτωχών και των ανέργων εκτινάχθηκε στα ύψη, οι ευπαθείς και κατώτερες κοινωνικές ομάδες συνετρίβησαν κλπ.
Όσο διαδίδεται και αναπαράγεται το, ιστορικών διαστάσεων, πλέον, ψέμα πως στην Ελλάδα δεν έχει συμβεί τίποτε απ’ την αρχή της κρίσης και ότι οι "πλούσιοι" Έλληνες πρέπει να συνεχίζουν να τιμωρούνται και τελικά να εξοντώνονται, τόσο η στήριξη στην Ελλάδα θα γίνεται δυσκολότερη και η κρίση θα παρατείνεται.
3) Να αναγνωριστεί επισήμως πως η ελληνική κρίση είναι σε μεγάλο βαθμό τραπεζική και γι’ αυτό το λόγο η υπερβολική βοήθεια που παρέχεται στις τράπεζες πρέπει είτε να σταματήσει και αυτές να αφεθούν να αναλάβουν τις ευθύνες τους χωρίς να βαραίνουν άλλο το κράτος είτε η βοήθεια να παρασχεθεί με ευρωπαϊκά κεφάλαια ανεξάρτητα απ’ τον κρατικό δανεισμό και χωρίς εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου.
Μέχρι στιγμής οι ελληνικές τράπεζες έχουν λάβει περί τα 190 δις ευρώ σε κρατικές εγγυήσεις και δάνεια και ακόμη και αν αφαιρέσουμε τις απώλειες τους απ’ τη συμμετοχή τους στο PSI, η κρατική ενίσχυση προς αυτές αγγίζει το 90% του ελληνικού ΑΕΠ. Είναι σαν η Γερμανία να παρείχε πακέτο στήριξης στις τράπεζές της ύψους μεγαλύτερου των 2 τρις ευρώ. Πιστεύετε πως σε μία τέτοια περίπτωση η γερμανική οικονομία δε θα αντιμετώπιζε ύφεση; Το ύψος συνολικής κρατικής ενίσχυσης στις ελληνικές τράπεζες ως ποσοστό του ΑΕΠ ίσως είναι το μεγαλύτερο που έχει δοθεί ποτέ διεθνώς και η ελληνική κρίση εξακολουθεί να μην αναγνωρίζεται ως τραπεζική. Αυτό πρέπει να αλλάξει άμεσα.
Είναι άδικο να κατηγορούνται και να τιμωρούνται οι πολίτες όσο σώζονται οι τράπεζες με τα δικά τους χρήματα και τις δικές τους θυσίες.
Μελέτες από δεκάδες πανεπιστήμια, οικονομολόγους (πολλοί απ’ τους οποίους είναι Γερμανοί), οικονομικά ιδρύματα και πρόσφατα ακόμη και από το ΔΝΤ δείχνουν πως η συνταγή της εξαντλητικής λιτότητας, χωρίς, μάλιστα τη δυνατότητα υποτίμησης, που ακολουθείται στην Ελλάδα είναι καταστροφική. Η ίδια η παταγώδης αποτυχία όλων των προβλέψεων της ΕΕ και του ΔΝΤ σχετικά με το ελληνικό πρόγραμμα και τις συνέπειες του είναι η μεγαλύτερη απόδειξη γι’ αυτό. Η στατιστική, τα οικονομικά, οι αριθμοί και η λογική έδειχναν απ’ την πρώτη στιγμή που εκπονήθηκε το πρόγραμμα πως αυτό θα αποτύγχανε όχι εξαιτίας της αδυναμίας της Ελλάδας να το εφαρμόσει αλλά γιατί ήταν ανυπόφορα σκληρό και στραμμένο προς τη λάθος κατεύθυνση.
Παρόλα αυτά, η γερμανική πολιτική ηγεσία αρνείται να παραδεχτεί την πραγματικότητα με την Καγκελάριο Μέρκελ να κάνει ό,τι χειρότερο στην ιστορική αυτή στιγμή, δηλαδή να δρα με βάση τις δημοσκοπήσεις για τη δημοτικότητα της και όχι με βάση τις ανάγκες της Ευρωζώνης και των μελών της. Χωρίς αναγνώριση, έστω και άτυπα, της λανθασμένης πολιτικής που ακολουθείται στην Ελλάδα η κρίση δε θα αρθεί.
4) Ένα παράδειγμα που έχω διαβάσει και νομίζω ταιριάζει στην περίπτωση της Ελλάδας είναι πως η χώρα πάσχει ταυτόχρονα από πνευμονία και διαβήτη και η θεραπεία για τις δύο αυτές ασθένειες είναι εντελώς διαφορετική. Η πνευμονία απαιτεί ξεκούραση, βιταμίνες και σωστή σίτιση. Ο διαβήτης απαιτεί δίαιτα και άσκηση. Αν συνεχιστεί η προσπάθεια θεραπείας του διαβήτη πριν θεραπευθεί η πνευμονία, η Ελλάδα θα πεθάνει απ’ τη δεύτερη πριν προλάβει να θεραπευθεί απ’ την πρώτη.
Η πολιτική της "αναπτυξιακής λιτότητας" είναι αυτή που πρέπει να αντικαταστήσει την πολιτική της "εξαντλητικής λιτότητας" και μάλιστα αυτό πρέπει να γίνει άμεσα αν είναι να αποφευχθεί η κατάρρευση και η καταστροφική πτώχευση της χώρας.
Η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Γι’ αυτό και πρέπει να τεθούν "ανθρωπιστικά φρένα" και "κόκκινες γραμμές" όπου η υλοποίηση των όποιων μέτρων έχουν αποφασιστεί θα παγώνει τουλάχιστον για συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. Οι περικοπές των δαπανών για την υγεία που λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα είναι οι μεγαλύτερες ως ποσοστό του ΑΕΠ διεθνώς.
Ο κόσμος χάνει την πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας και στα φάρμακα και ασθένειες που είχαν εξαφανιστεί για εκατονταετίες κάνουν την εμφάνιση τους. Σε λίγο η κατάσταση θα μοιάζει με θρίλερ επιστημονικής φαντασίας.
Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα; Να τεθεί η χώρα σε πανευρωπαϊκή καραντίνα ώστε να μη μολυνθούν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι; Είναι δυνατόν οι Γερμανοί ιθύνοντες να αισθάνονται ικανοποιημένοι όταν ένας λαός βουλιάζει σε ανθρωπιστική κρίση;
5) Η Ελλάδα είχε εξ αρχής το νομικό δικαίωμα και τη δυνατότητα να προχωρήσει σε επιμήκυνση του χρέους της κατά 20-30 χρόνια και να έχει όλο το χρονικό περιθώριο για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της. Δεν το έπραξε εξαιτίας της απόφασης της τότε ελληνικής κυβέρνησης να εμπιστευτεί περισσότερο το ΔΝΤ και την ΕΕ απ’ ότι την κοινή λογική και να υποχωρήσει υπό την πίεση της γερμανικής κυβέρνησης σε ένα παιχνίδι μεταφοράς των τραπεζικών απωλειών στα κράτη.
Εφόσον η Ελλάδα θυσίασε αυτό το μοναδικό νομικό πλεονέκτημα ικανοποιώντας το αίτημα της γερμανικής κυβέρνησης, το μόνο λογικό είναι να λάβει ως αντάλλαγμα αρκετό χρόνο ώστε να μπορέσει να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα λιτότητας χωρίς να πεθάνει κατά τη διάρκεια της προσπάθειας.
Δεν είναι δυνατό το οποιοδήποτε πρόγραμμα "δημοσιονομικής εξυγίανσης" να μη μπορεί να προσαρμοστεί χρονικά έτσι ώστε στο μεσοδιάστημα να μην υπάρξει η απόλυτη οικονομική και ανθρωπιστική καταστροφή και να μην προκληθεί ένα οικονομικό και κοινωνικό ολοκαύτωμα.
Κλείνοντας, είναι απαραίτητο, επιτέλους, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες να πουν όλη την αλήθεια στους Ευρωπαίους πολίτες για τα όσα βιώνουν και όσα αναμένεται να αντιμετωπίσουν στο κοντινό μέλλον.
Είναι απαραίτητο να γίνει μία πανευρωπαϊκή επανεκκίνηση πάνω σε ειλικρινείς βάσεις. Θα είναι τραγικό λάθος αν επιτρέψουμε το μακάβριο "όνειρο" κάποιων για διάλυση της Ευρωζώνης να γίνει πραγματικότητα.» (Πηγή)
Ας δούμε τώρα τι λέει ο Πάνος Παναγιώτου για το θέμα:
«Ο χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής Πάνος Παναγιώτου, σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Sueddeutsche, μιλά για την κρίση που πλήττει την Ελλάδα και το ρόλο της ευρωπαϊκής και κυρίως της γερμανικής πολιτικής σε αυτή. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά, "η Γερμανία υποδέχτηκε στο ευρώ όσο το δυνατόν περισσότερες χώρες, παραβλέποντας την πραγματική τους ικανότητα να προσχωρήσουν σε αυτό και στη συνέχεια χρησιμοποίησε την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) ως αντλία που τις φούσκωνε με φθηνό ρευστό ώστε με την πλεονάζουσα ρευστότητά τους να μπορούν να αγοράζουν τα ακριβά γερμανικά προϊόντα".» (πηγή)
Ακολουθεί απόσπασμα από τη βαρυσήμαντη αυτή συνέντευξη του Πάνου Παναγιώτου:
Δημοσιογράφος: «Επιστροφή στη δραχμή... Έφτασε η ώρα;»
Π. Παναγιώτου: «Από το Νοέμβριο του 2009 η Ελλάδα βαδίζει με το ένα πόδι στο δρόμο του ευρώ και με το άλλο στο δρόμο της δραχμής. Σε ποιον απ' τους δύο δρόμους θα καταλήξει εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από την πολιτική βούληση των ηγετών της ΕΕ να τη στηρίξουν, η οποία με τη σειρά της επηρεάζεται απ' το πολιτικό και το οικονομικό κόστος αυτής της στήριξης και τελικά απ' τη γενικότερη κατάσταση και την πορεία της ελληνικής και της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Όταν ξέσπασε η ελληνική κρίση όλοι ήθελαν να αποφύγουν πάση θυσία την πτώχευση και την έξοδο της Ελλάδας απ' την Eυρωζώνη καθώς η ετοιμότητα για ένα τέτοιο ενδεχόμενο ήταν μηδενική και η αντίδραση των αγορών σε έναν άγνωστο και ανυπολόγιστο κίνδυνο θα μπορούσε να απειλήσει με διάλυση το ευρώ και να προκαλέσει μία άνευ προηγουμένου ευρωπαϊκή και διεθνή κρίση.
Η διαπίστωση πως περισσότερο απ' το 90% των ελληνικών ομολόγων διέπονταν απ' το ελληνικό Δίκαιο, κάτι που επέτρεπε στην Ελλάδα να προκαλέσει επιμήκυνση ή και κούρεμα του χρέους της μεταφέροντας τις απώλειες της κυρίως στον ιδιωτικό τομέα (βρετανικό, αμερικανικό και ευρωπαϊκό) δεν εκλήφθηκε απ' την ΕΕ ως ευκαιρία αλλά αντιμετωπίστηκε ως απειλή.
Η απόφαση η Ελλάδα να μην προχωρήσει έγκαιρα σε αναδιάρθρωση αλλά να ακολουθήσει ένα πρόγραμμα 'γέφυρα' μέσω του οποίου μεταφέρθηκαν οι δυνητικές ζημίες του ιδιωτικού τομέα στα ευρωπαϊκά κράτη ενέτεινε την κρίση, ενισχύοντας τον ομφάλιο λώρο των ευρωπαϊκών κρατών με τις τράπεζες τους και ανοίγοντας το δρόμο για επανάληψη αυτής της διαδικασίας σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη.
Για περισσότερο από δυο χρόνια η ΕΕ κρατά σε μηχανική στήριξη την Ελλάδα κερδίζοντας χρόνο για να προετοιμαστεί για την πιθανότητα εξόδου της απ' το ευρώ και για να προχωρήσει στο σχέδιο ανακεφαλαιοποίησης και διάσωσης των ευρωπαϊκών τραπεζών, και σήμερα πλέον τα πράγματα είναι διαφορετικά απ' ότι το 2009 ως προς το βαθμό ετοιμότητας για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αν και πολλοί σημαντικοί κίνδυνοι εξακολουθούν να παραμονεύουν πίσω απ' ένα GREXIT.
Παρόλα αυτά η Ελλάδα έχει αφοπλιστεί απ' όλα τα νομικά της πλεονεκτήματα και δε μπορεί πια να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση μόνη της χωρίς να υποστεί μία καταστροφική πτώχευση, ενώ η ελληνική οικονομία έχει υποστεί τόσο μεγάλο πλήγμα εξαιτίας του προγράμματος εξαντλητικής λιτότητας, (η ελληνική ύφεση είναι σε διάρκεια ήδη η τρίτη μεγαλύτερη στον κόσμο από το 1800 και μετά ενώ το ΑΕΠ της χώρας έχει ήδη μειωθεί περισσότερο από 20%) που οι αντοχές των πολιτών έχουν μειωθεί αποφασιστικά.
Υπό την παραπάνω οπτική, λοιπόν, αν η Γερμανία και η ΕΕ αισθάνονται έτοιμες για μία ελληνική 'θυσία' ώστε για παράδειγμα να δικαιολογήσουν τη 'σωτηρία' της Ισπανίας και της Ιταλίας τότε η ώρα για μία έξοδο της Ελλάδας απ' την ευρωζώνη είναι πιθανό να έχει πλησιάσει επικίνδυνα. Σε κάθε περίπτωση το μπαλάκι βρίσκεται στο γήπεδο της Γερμανίας και της ΕΕ και όχι της Ελλάδας η οποία είναι εξαντλημένη και σε κατάσταση αποσύνθεσης.
(...)
Δημοσιογράφος: «Μπορεί ακόμη η Ελλάδα να αποτρέψει τη χρεοκοπία; Αν ναι, υπό ποιες συνθήκες;»
Π. Παναγιώτου: «Προκειμένου να αποφευχθεί η πτώχευση και γενικότερα να αντιμετωπιστεί ουσιαστικά η κρίση τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, πρέπει να προηγηθεί η αναγνώριση και η αποκατάσταση της αλήθειας για τους λόγους που αυτή ξέσπασε και συνεχίζει να βαθαίνει. Ένας σοφός μαθηματικός έλεγε πως η βασικότερη προϋπόθεση για να λύσει κανείς ένα πρόβλημα είναι να το κατανοήσει και μέχρι αυτό να συμβεί το πρόβλημα θα παραμένει άλυτο.
Μελετώντας την ιστορία της ευρωζώνης μέσα από μέχρι προσφάτως απόρρητα κρατικά έγγραφα αρκετών κρατών (ΗΠΑ, Γερμανίας, Ρωσίας, Βρετανίας κλπ) διαπιστώνουμε πως το οικοδόμημα του ευρώ ήταν εξ αρχής ένα μείγμα εξυπηρέτησης οικονομικοπολιτικών συμφερόντων, με αυτά της Γερμανίας και της Γαλλίας να βρίσκονται σε κυρίαρχη θέση (ένα βιβλίο μου για την κρυφή ιστορία της ΕΕ βασισμένο και σε αυτά τα έγγραφα είναι ήδη υπό έκδοση). Πριν μιλήσουμε για τις ευθύνες μικρών κρατών για τα όσα βιώνει η ΕΕ πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε αυτές των μεγαλύτερων.
Μελετώντας απ’ την άλλη πλευρά τα τεκταινόμενα κατά τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του νέου αιώνα διαπιστώνουμε πως της ευρωπαϊκής κρίσης προηγήθηκαν άλλες "ξενόφερτες κρίσεις" για τις οποίες οι ευθύνες των ΗΠΑ και της Βρετανίας ήταν πρωταρχικές, όπως σωστά επεσήμανε στο παρελθόν η Καγκελάριος Μέρκελ.
Η Ευρώπη πληρώνει το τίμημα αυτής της κρίσης πολύ ακριβά και θα έπρεπε να ενωθεί περισσότερο και να αποκτήσει μεγαλύτερη αλληλεγγύη για να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της και όχι να διαιρεθεί και να μπει σε μία φάση ενός οικονομικού και πολιτικού "εμφύλιου πολέμου" με τον κίνδυνο να αποδυναμωθεί και τελικά να διαλυθεί εξαιτίας της.
Αν οι Γερμανοί πραγματικά πιστεύουν πως η Ελλάδα (ή η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία κλπ) είναι το πρόβλημα κάνουν ένα τραγικό λάθος. Ας το θυμούνται αυτό όταν γεμίζουν το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου τους και θερμαίνουν το σπίτι τους με κόστος πέντε φορές μεγαλύτερο απ’ ότι θα συνέβαινε αν οι ΗΠΑ δεν ήθελαν να ‘απελευθερώσουν’ το Ιράκ.
Η κρίση έχει παγκόσμιες και πανευρωπαϊκές διαστάσεις και η όποια λύση θα πρέπει να αναζητηθεί μέσα από μία συλλογική και ειλικρινή ευρωπαϊκή προσπάθεια με χαρακτήρα αλληλεγγύης και όχι τιμωρητικό, δηλαδή μέσα σε ένα πνεύμα διαφορετικό απ’ αυτό που έχει επιδείξει μέχρι στιγμής η κυβέρνηση Μέρκελ.
Όσον αφορά ειδικότερα στην Ελλάδα, πρέπει να συμβούν τα ακόλουθα:
1) Να αναγνωριστεί επισήμως πως η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μία πύρινη λαίλαπα της οποίας πολλές απ’ τις μεγαλύτερες εστίες προήλθαν απ’ το εξωτερικό της περιβάλλον. Αν η Καγκελάριος Μέρκελ θεωρεί, όπως έχει υποστηρίξει, ότι η παραποίηση των ελληνικών στατιστικών στοιχείων προκάλεσε πράγματι συστατικό στοιχείο της κρίσης, τότε πρέπει να συνδράμει ώστε να τιμωρηθούν, συγκεκριμένα, οι υπεύθυνοι γι’ αυτό και όχι να τιμωρεί και να διασύρει έναν ολόκληρο λαό ο οποίος δεν είχε καμία απολύτως σχέση με αυτό το σκάνδαλο.
2) Να αναγνωριστούν επισήμως οι πρωτοφανείς θυσίες, οι επιτυχίες αλλά και οι βλάβες που έχει υποστεί η Ελλάδα τα τελευταία δυόμισι χρόνια στην προσπάθεια υλοποίησης των μέτρων που της επιβλήθηκαν. Το δημοσιονομικό έλλειμμα μειώθηκε σε βαθμό ρεκόρ, οι μισθοί και οι συντάξεις υπέστησαν τις μεγαλύτερες μειώσεις που έγιναν ποτέ σε αναπτυγμένη χώρα, οι φόροι αυξήθηκαν σε επίπεδα ρεκόρ αλλά και τα εργασιακά δικαιώματα δεκαετιών καταργήθηκαν βάναυσα εν μία νυκτί, το επίπεδο ζωής και η αγοραστική δύναμη των πολιτών συρρικνώθηκε περισσότερο από 50%, ο αριθμός των φτωχών και των ανέργων εκτινάχθηκε στα ύψη, οι ευπαθείς και κατώτερες κοινωνικές ομάδες συνετρίβησαν κλπ.
Όσο διαδίδεται και αναπαράγεται το, ιστορικών διαστάσεων, πλέον, ψέμα πως στην Ελλάδα δεν έχει συμβεί τίποτε απ’ την αρχή της κρίσης και ότι οι "πλούσιοι" Έλληνες πρέπει να συνεχίζουν να τιμωρούνται και τελικά να εξοντώνονται, τόσο η στήριξη στην Ελλάδα θα γίνεται δυσκολότερη και η κρίση θα παρατείνεται.
3) Να αναγνωριστεί επισήμως πως η ελληνική κρίση είναι σε μεγάλο βαθμό τραπεζική και γι’ αυτό το λόγο η υπερβολική βοήθεια που παρέχεται στις τράπεζες πρέπει είτε να σταματήσει και αυτές να αφεθούν να αναλάβουν τις ευθύνες τους χωρίς να βαραίνουν άλλο το κράτος είτε η βοήθεια να παρασχεθεί με ευρωπαϊκά κεφάλαια ανεξάρτητα απ’ τον κρατικό δανεισμό και χωρίς εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου.
Μέχρι στιγμής οι ελληνικές τράπεζες έχουν λάβει περί τα 190 δις ευρώ σε κρατικές εγγυήσεις και δάνεια και ακόμη και αν αφαιρέσουμε τις απώλειες τους απ’ τη συμμετοχή τους στο PSI, η κρατική ενίσχυση προς αυτές αγγίζει το 90% του ελληνικού ΑΕΠ. Είναι σαν η Γερμανία να παρείχε πακέτο στήριξης στις τράπεζές της ύψους μεγαλύτερου των 2 τρις ευρώ. Πιστεύετε πως σε μία τέτοια περίπτωση η γερμανική οικονομία δε θα αντιμετώπιζε ύφεση; Το ύψος συνολικής κρατικής ενίσχυσης στις ελληνικές τράπεζες ως ποσοστό του ΑΕΠ ίσως είναι το μεγαλύτερο που έχει δοθεί ποτέ διεθνώς και η ελληνική κρίση εξακολουθεί να μην αναγνωρίζεται ως τραπεζική. Αυτό πρέπει να αλλάξει άμεσα.
Είναι άδικο να κατηγορούνται και να τιμωρούνται οι πολίτες όσο σώζονται οι τράπεζες με τα δικά τους χρήματα και τις δικές τους θυσίες.
Μελέτες από δεκάδες πανεπιστήμια, οικονομολόγους (πολλοί απ’ τους οποίους είναι Γερμανοί), οικονομικά ιδρύματα και πρόσφατα ακόμη και από το ΔΝΤ δείχνουν πως η συνταγή της εξαντλητικής λιτότητας, χωρίς, μάλιστα τη δυνατότητα υποτίμησης, που ακολουθείται στην Ελλάδα είναι καταστροφική. Η ίδια η παταγώδης αποτυχία όλων των προβλέψεων της ΕΕ και του ΔΝΤ σχετικά με το ελληνικό πρόγραμμα και τις συνέπειες του είναι η μεγαλύτερη απόδειξη γι’ αυτό. Η στατιστική, τα οικονομικά, οι αριθμοί και η λογική έδειχναν απ’ την πρώτη στιγμή που εκπονήθηκε το πρόγραμμα πως αυτό θα αποτύγχανε όχι εξαιτίας της αδυναμίας της Ελλάδας να το εφαρμόσει αλλά γιατί ήταν ανυπόφορα σκληρό και στραμμένο προς τη λάθος κατεύθυνση.
Παρόλα αυτά, η γερμανική πολιτική ηγεσία αρνείται να παραδεχτεί την πραγματικότητα με την Καγκελάριο Μέρκελ να κάνει ό,τι χειρότερο στην ιστορική αυτή στιγμή, δηλαδή να δρα με βάση τις δημοσκοπήσεις για τη δημοτικότητα της και όχι με βάση τις ανάγκες της Ευρωζώνης και των μελών της. Χωρίς αναγνώριση, έστω και άτυπα, της λανθασμένης πολιτικής που ακολουθείται στην Ελλάδα η κρίση δε θα αρθεί.
4) Ένα παράδειγμα που έχω διαβάσει και νομίζω ταιριάζει στην περίπτωση της Ελλάδας είναι πως η χώρα πάσχει ταυτόχρονα από πνευμονία και διαβήτη και η θεραπεία για τις δύο αυτές ασθένειες είναι εντελώς διαφορετική. Η πνευμονία απαιτεί ξεκούραση, βιταμίνες και σωστή σίτιση. Ο διαβήτης απαιτεί δίαιτα και άσκηση. Αν συνεχιστεί η προσπάθεια θεραπείας του διαβήτη πριν θεραπευθεί η πνευμονία, η Ελλάδα θα πεθάνει απ’ τη δεύτερη πριν προλάβει να θεραπευθεί απ’ την πρώτη.
Η πολιτική της "αναπτυξιακής λιτότητας" είναι αυτή που πρέπει να αντικαταστήσει την πολιτική της "εξαντλητικής λιτότητας" και μάλιστα αυτό πρέπει να γίνει άμεσα αν είναι να αποφευχθεί η κατάρρευση και η καταστροφική πτώχευση της χώρας.
Η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Γι’ αυτό και πρέπει να τεθούν "ανθρωπιστικά φρένα" και "κόκκινες γραμμές" όπου η υλοποίηση των όποιων μέτρων έχουν αποφασιστεί θα παγώνει τουλάχιστον για συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. Οι περικοπές των δαπανών για την υγεία που λαμβάνουν χώρα στην Ελλάδα είναι οι μεγαλύτερες ως ποσοστό του ΑΕΠ διεθνώς.
Ο κόσμος χάνει την πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας και στα φάρμακα και ασθένειες που είχαν εξαφανιστεί για εκατονταετίες κάνουν την εμφάνιση τους. Σε λίγο η κατάσταση θα μοιάζει με θρίλερ επιστημονικής φαντασίας.
Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα; Να τεθεί η χώρα σε πανευρωπαϊκή καραντίνα ώστε να μη μολυνθούν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι; Είναι δυνατόν οι Γερμανοί ιθύνοντες να αισθάνονται ικανοποιημένοι όταν ένας λαός βουλιάζει σε ανθρωπιστική κρίση;
5) Η Ελλάδα είχε εξ αρχής το νομικό δικαίωμα και τη δυνατότητα να προχωρήσει σε επιμήκυνση του χρέους της κατά 20-30 χρόνια και να έχει όλο το χρονικό περιθώριο για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της. Δεν το έπραξε εξαιτίας της απόφασης της τότε ελληνικής κυβέρνησης να εμπιστευτεί περισσότερο το ΔΝΤ και την ΕΕ απ’ ότι την κοινή λογική και να υποχωρήσει υπό την πίεση της γερμανικής κυβέρνησης σε ένα παιχνίδι μεταφοράς των τραπεζικών απωλειών στα κράτη.
Εφόσον η Ελλάδα θυσίασε αυτό το μοναδικό νομικό πλεονέκτημα ικανοποιώντας το αίτημα της γερμανικής κυβέρνησης, το μόνο λογικό είναι να λάβει ως αντάλλαγμα αρκετό χρόνο ώστε να μπορέσει να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα λιτότητας χωρίς να πεθάνει κατά τη διάρκεια της προσπάθειας.
Δεν είναι δυνατό το οποιοδήποτε πρόγραμμα "δημοσιονομικής εξυγίανσης" να μη μπορεί να προσαρμοστεί χρονικά έτσι ώστε στο μεσοδιάστημα να μην υπάρξει η απόλυτη οικονομική και ανθρωπιστική καταστροφή και να μην προκληθεί ένα οικονομικό και κοινωνικό ολοκαύτωμα.
Κλείνοντας, είναι απαραίτητο, επιτέλους, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες να πουν όλη την αλήθεια στους Ευρωπαίους πολίτες για τα όσα βιώνουν και όσα αναμένεται να αντιμετωπίσουν στο κοντινό μέλλον.
Είναι απαραίτητο να γίνει μία πανευρωπαϊκή επανεκκίνηση πάνω σε ειλικρινείς βάσεις. Θα είναι τραγικό λάθος αν επιτρέψουμε το μακάβριο "όνειρο" κάποιων για διάλυση της Ευρωζώνης να γίνει πραγματικότητα.» (Πηγή)
Δευτέρα 11 Ιουνίου 2012
Μαξ Κάιζερ, εσύ για ποιους δουλεύεις;
Ο προφήτης κακών, Μαξ Κάιζερ, ξαναχτύπησε.
Ακούστε τον, αλλά μην τον παίρνετε τοις μετρητοίς. Μαξιμαλίζει απλά για να
εντυπωσιάσει! Όταν καταγγέλλει την οικονομική τρομοκρατία, το κάνει για να
τρομοκρατήσει κι αυτός με τη σειρά του και να δημιουργήσει σύγχυση στο λαό, που
πια δεν έχει πού την κεφαλήν κλίναι. Όταν δικαιολογεί τη φοροδιαφυγή της "ουράς" επειδή
φοροδιαφεύγει η "κεφαλή", δε μας εξηγεί πώς αυτή η αυτοκαταστροφική πρακτική θα
εκλείψει ως δια μαγείας, ή έστω θα μειωθεί, με την επιστροφή
στη δραχμή, ώστε να μη δημιουργούνται ελλείμματα και πληθωρισμός, και να μη γίνεται υποτίμηση της δραχμής κάθε έξι μήνες, όπως γινόταν πριν μπούμε στο Ευρώ.
Κατά την άποψή μου, ο
Μαξ Κάιζερ, αν δεν υπηρετεί συνειδητά κάποια βλοσυρά αόρατα αφεντικά, έχει αρκετή θολούρα στο μυαλό του. Λέει βέβαια και κάποιες
αλήθειες, που όμως δεν είναι καινούργιες. Είναι τόσο παλιές όσο και ο άνθρωπος.
Πάντα οι ισχυροί εκμεταλλεύονταν τους αδύνατους, τόσο σε εθνικό όσο και σε
διεθνές επίπεδο.
Εφόσον το
ανθρωποειδές έχει επιλέξει να παραμένει κτήνος αντί να εξανθρωπιστεί, εφόσον έχει φιμώσει το πνεύμα μέσα του που τον διαφοροποιεί από τα ζώα, οι
κοινωνίες που φτιάχνει θα είναι ζούγκλες όπου ισχύει το "δίκιο" του ισχυροτέρου.
Η τρομοκρατία, δια της βίας, της θρησκείας
ή της οικονομίας, ήταν πάντα το όπλο των ισχυρών για να καθυποτάξουν τους λαούς. Το
ζητούμενο είναι πώς θα ελιχθούν οι αδύνατοι ώστε να έχουν λιγότερες απώλειες και
να κερδίσουν περισσότερα. Και σ’ αυτό δεν μας έκανε σοφότερους ο Μαξ Κάιζερ... Θεωρεί την επιστροφή στη δραχμή πανάκεια!
Ας μελετήσουμε
καλύτερα αυτά που είπε στη συνέντευξη:
Μαξ Κάιζερ: «Η Ελλάδα έχει βιαστεί οικονομικά. Αυτό ακριβώς
συνέβη.
Έχω μιλήσει για οικονομική τρομοκρατία και για οικονομικό
ολοκαύτωμα. Πτωχαίνουν τον ελληνικό λαό για να πάρουν την περιουσία του με
μηδενικό κόστος. Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Και οι πολιτικοί δεν ξέρουν τι να
κάνουν.»
Δημοσιογράφος: «Αλλά δεν μπορούμε να κατηγορούμε όλους τους άλλους για ότι έχει συμβεί σ’ αυτή τη χώρα. Ούτε μπορείς να κατηγορείς τη Γερμανία αν οι Έλληνες δεν πληρώνουν τους φόρους τους. Ή αν η κυβέρνηση…»
Μαξ Κάιζερ: «Επίτρεψέ
μου να σου πω ότι η Goldman Sachs δεν πληρώνει τους φόρους της. Πέρυσι πλήρωσε σε φόρους
λιγότερο από το 1% των εσόδων της. Οι τράπεζες της Wall Street δεν
πληρώνουν τους φόρους τους. Μεγάλοι
επενδυτές που συλλέγουν οφέλη απ’ αυτό δεν πληρώνουν τους φόρους τους. Και
περισσότερες από τις 500 μεγάλες εταιρείες στις ΗΠΑ δεν πληρώνουν φόρους.
Ο ελληνικός λαός
μιμείται την κορυφή που δεν πληρώνει. Και δέχεται ποινές επειδή μιμείται τους κυβερνήτες
του.
Ο Φρεντερίκ Μπαστιά, διάσημος οικονομολόγος του 19ου
αιώνα, έλεγε: Όταν γίνεται πλιάτσικο στην κορυφή, γίνεται και στη βάση.
Η επιστροφή στη δραχμή θα ήταν καλή ιδέα. Και εξηγώ: Διότι
όταν τελειώσει η κρίση θα υπάρχει τεράστια υποτίμηση σε ολόκληρη την Ευρωζώνη
και σε ολόκληρο τον κόσμο.
Η επιστροφή σε ένα νόμισμα
όπως η δραχμή θα ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδας γιατί θα μπορεί επιτέλους να
γίνει ανταγωνιστική.
Κοιτάξτε τι έγινε
στην Ισλανδία. Η Ισλανδική οικονομία κατέρρευσε και τώρα η οικονομία της αναπτύσσεται.
(…)
Στη Γερμανία αρέσει ιδιαιτέρως το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει
πρόβλημα, η Πορτογαλία έχει πρόβλημα, η Ισπανία φαίνεται να έχει πρόβλημα. Γιατί
κρατούν το ευρώ φτηνό.
Αν η Γερμανία θέλει
να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ για να βοηθήσει τις εξαγωγές της τότε αυτό θα
συμβεί στο μέλλον. Εξαρτάται από τη Γερμανία. Η Γερμανία διοικεί την Ελλάδα και
ολόκληρη την Ευρωζώνη.»
Δημοσιογράφος: «Και τι θα κάνουν οι ΗΠΑ για όλα αυτά;»
Μαξ Κάιζερ: «Η ηγεσία της Αμερικής, ο Μπαράκ Ομπάμα, όταν εκφωνεί
τους λόγους του ακούγεται σα να εκφωνεί ομιλία από τη Ντίσνεϊλαντ. Λες και δεν
ζει στον πραγματικό κόσμο. Δεν καταλαβαίνει ότι οι ΗΠΑ είναι ένα νησί
σταθερότητας που δημιουργήθηκε από κάτι μη βιώσιμο όπως το δολάριο, το οποίο
τώρα ξεπουλάνε σε κάθε χώρα του κόσμου.
Οι ΗΠΑ μαθαίνουν τα
πάντα στο τέλος. Είναι σαν τον απατημένο σύζυγο που το μαθαίνει πάντα
τελευταίος. (…)
Η Ευρώπη θα είναι σε
παρόμοια κατάσταση με τη σημερινή, μόνο που η Γερμανία θα έχει μεγαλύτερη
επιρροή. Τα προβλήματα στην Ελλάδα θα είναι χειρότερα. Η Ισπανία θα είναι σε
πολύ χειρότερη θέση σε τρία χρόνια. Και η κρίση μετά από τρία χρόνια θα είναι χειρότερη.
Η νέα ηγεσία της Γαλλίας
δεν δείχνει ιδιαίτερα αποτελεσματική. Μάλλον δείχνει να μην καταλαβαίνει τι
συμβαίνει στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα. (…)
Έτσι ακριβώς δρα μια τρομοκρατική οργάνωση. Στόχος της είναι
να προκαλέσει θύματα, κακουχία, θανάτους και καταστροφές. Άνθρωποι στην Ελλάδα
πεθαίνουν εξαιτίας της οικονομικής τρομοκρατίας η οποία είναι προμελετημένη,
και είναι σχεδιασμένη για να χρεοκοπήσει η χώρα. Και η ελληνική ηγεσία δεν
κάνει τίποτα. Αυτό είναι ασυνείδητο. Είναι αρρωστημένο.»
Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011
Ε, Ε, Έρχεται η έκτη δόση μας!
Και πού θα πάει η έκτη δόση μας, σύντροφοι; Μα, προφανώς, εκεί που πήγαν και οι προηγούμενες! Άστα να πάνε..
Ας αφήσουμε όμως το Γερμανό "φίλο" μας Joachim Starbati, ομότιμο καθηγητή οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Tübingen, να μας εξηγήσει πού πάνε οι δόσεις που μας δανείζουν. Τα αποσπάσματα που παραθέτω είναι από συνέντευξη που είχε δώσει στη Σοφία Παπαϊωάννου στο ΣΚΑΪ (Νέοι Φάκελοι), στις 7 Ιουνίου του 2010.
Δείτε το video της συνέντευξης και σχόλια εδώ. Ενάμιση χρόνο αργότερα, τα λόγια του J. Starbati για βαθύτερη ύφεση στην Ελλάδα και κλονισμό της Ευρωπαϊκής σταθερότητας αποδεικνύονται, δυστυχώς, προφητικά:
Joachim Starbati: «Η βοήθεια που παρέχεται στην Ελλάδα, δεν βοηθά την χώρα σας αλλά τις τράπεζες. Έρχονται τα χρήματα στην Ελλάδα, τα παραλαμβάνει στην είσοδο ο πρωθυπουργός σας κύριος Παπανδρέου, διασχίζουν το "ελληνικό σπίτι" και από την πίσω πόρτα τα δίνει στις τράπεζες. Αυτή η βοήθεια προς τις τράπεζες και όχι προς την Ελλάδα καταστρέφει την Ευρωπαϊκή σταθερότητα. (…)
Εδώ πρόκειται για ένα παιχνίδι με τις λέξεις, στην πραγματικότητα πρόκειται για bail out, για διάσωση δηλαδή. Όσα αποφασίστηκαν στις Βρυξέλλες, δεν ήταν απόφαση της Γερμανίας αλλά της Γαλλίας, και ο λόγος είναι ότι οι Γαλλικές τράπεζες έχουν πολλά συμφέροντα στην Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Το θέμα είναι ότι δημιουργήθηκε ένα πακέτο σωτηρίας για τις Γαλλικές και τις Ελβετικές τράπεζες και όχι για τα κράτη που βρίσκονται από πίσω. (…)
Αυτό το πρόγραμμα λιτότητας θα ρίξει την Ελλάδα σε βαθύτερη ύφεση, και η χώρα δεν θα βοηθηθεί στην πραγματικότητα. (…)
Εγώ θα συμβούλευα την Ελληνική Κυβέρνηση να ετοιμάσει ένα ευρύ σχέδιο εξυγίανσης που να είναι ένα Ελληνικό σχέδιο εξυγίανσης, και όχι ένα σχέδιο εξυγίανσης του ΔΝΤ. Γιατί με το πρόγραμμα εξυγίανσης του ΔΝΤ η Ελλάδα βυθίζεται σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση.
Δεν φέρνεις ανταγωνιστικότητα κάνοντας όλο και πιο πολλές περικοπές. Πρέπει κανείς να είναι παραγωγικός, γι' αυτό και η Ελλάδα χρειάζεται ένα ευρύ πρόγραμμα εξυγίανσης με αναδιάρθρωση του χρέους, δηλαδή τα παλαιά χρέη πρέπει να αντικατασταθούν από νέα για να δώσουν στην Ελλάδα νέα ώθηση και για να κάνει η Ελλάδα μια νέα αρχή. (…)
Θα έπρεπε κανείς να σκεφτεί, αν θα ήταν καλό η Ελλάδα να επιστρέψει στην ελληνική δραχμή, να την υποτιμήσει και να ξαναγίνει έτσι ανταγωνιστική. Για παράδειγμα στον τουρισμό εφόσον είναι άδεια τα ξενοδοχεία σας, είναι σημαντικό να τα γεμίσουν ξένοι τουρίστες. Με μία υποτίμηση της δραχμής, αν η Ελλάδα επέστρεφε στη δραχμή, αυτό θα μπορούσε να είναι πιο εύκολα εφικτό.
Η υποτίμηση του νομίσματος ήταν πάντα το πρώτο βήμα σε χώρες που έχουν οικονομικά προβλήματα όπως η Ταϊλάνδη, Ινδονησία, ή πιο πρόσφατα η Λετονία, η Ουγγαρία, η Λιθουανία. Όλες αυτές οι χώρες έκαναν υποτίμηση και τώρα αρχίζουν σιγά-σιγά ν' ανακτούν τις δυνάμεις τους. Μόνο έτσι μπορεί να διατηρηθεί μακροπρόθεσμα το Ευρώ. Δεν μπορεί να διατηρηθεί όταν κάποια κράτη κάνουν χρέη, τα οποία μετά πληρώνουν άλλα κράτη. (…)
Η Ελλάδα δεν θα μπορέσει ποτέ να δώσει πίσω τα χρήματα. Αυτό είναι απολύτως βέβαιο. Μοιάζει με έναν κολυμβητή που προσπαθεί να φθάσει στην ακτή κολυμπώντας αντίθετα από το ρεύμα και δεν το καταφέρνει ποτέ. (…)
Η Ελλάδα δεν ακολουθεί πια δική της πολιτική. Η Ελλάδα ακολουθεί την πολιτική που επιβάλουν οι Βρυξέλλες και η Ουάσιγκτον, μέσω της Κομισιόν και του ΔΝΤ. Αυτό σε βάθος χρόνου δεν είναι κατάσταση για την Ελλάδα.»
Μπορεί ο χωλός να τρέξει σε Μαραθώνιο;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
