Επιστολή προς Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο

Αγαπητέ κύριε Άνθιμε,

Κατ’ αρχήν σας ζητώ συγνώμη που δεν σας προσφωνώ “Παναγιότατο”, όπως σας αρέσει. Δεν είναι μόνο επειδή προσφωνώντας σας έτσι θα ήταν απαράδεκτη κολακεία εκ μέρους μου και εμπαιγμός στο πρόσωπό σας, αφού ουδείς θνητός είναι “παναγιότατος” ούτε “πανάγιος” ούτε άγιος - κοινός νους το υπαγορεύει αυτό - αλλά και επειδή ο ίδιος ο Χριστός δεν δέχτηκε να τον προσφωνούν ούτε καν αγαθό:
"Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τί με λέγεις ἀγαθόν; Οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός”. (Κατά Ματθαίον ΙΘ’: 17)

Κύριε Άνθιμε,

Μέσα από την απομαγνητοφώνηση της συνέντευξής σας στην Αννίτα Πάνια, για την οποία διέθεσα ευχαρίστως αρκετές ώρες, σας γνώρισα καλύτερα και σας συμπάθησα περισσότερο σαν άνθρωπο. Ένιωσα μάλιστα σε κάποιο βαθμό και το βάρος του αξιώματός σας και τις ευθύνες που έχετε επωμιστεί. Επίσης λυπήθηκα από καρδιάς και οργίστηκα κάθε φορά που η κυρία Αννίτα Πάνια σας ειρωνευόταν με το γάντι ή χρησιμοποιούσε ανάρμοστες λέξεις της αργκό.

Ωστόσο, είπατε κάποια πράγματα τα οποία δεν χωνεύονται εύκολα από τον απροκατάληπτο ερευνητή της Αλήθειας και θα ήθελα να σας τα επισημάνω. Δεν έχω ψευδαισθήσεις, φυσικά, ότι ένας Ορθόδοξος Ιεράρχης μπορεί να επηρεαστεί από τα σχόλια και την κριτική μιας “πυγολαμπίδας”, αλλά εγώ οφείλω να σας τα πω, διότι καθείς εφ’ ω ετάχθη.

"Και ποια είσαι εσύ που θα διορθώσεις έναν “Παναγιότατο”  Ιεράρχη;” θα ρωτήσει κάποιος. Την απάντηση θα τη βρείτε στα λόγια του Αποστόλου Παύλου:

Η σκωπτική Αννίτα Πάνια και ο “Παναγιότατος" Άνθιμος

Κείμενο συνέντευξης Μητροπολίτη Άνθιμου στην Αννίτα Πάνια (20/9/2014)

Αννίτα: Παναγιότατε, καλησπέρα σας.

Άνθιμος: Καλησπέρα σας και καλώς ήρθατε.

Αννίτα: Θέλω να σας ευχαριστήσω ιδιαιτέρως για την τιμή που μου κάνατε να με δεχτείτε στη Μητρόπολη.

Άνθιμος:  Κι εγώ ευχαριστώ πάρα πολύ που ήρθατε.

Αννίτα: Ας ξεκινήσουμε με κάτι το οποίο συμβαίνει κάθε Κυριακή, και μιλώ για τους λόγους σας από το βήμα της εκκλησίας. Είστε ένας άνθρωπος με προσωπικότητα δυναμική, τα λέτε έξω από τα δόντια, στηρίζετε τις απόψεις σας, ξεφεύγετε κι από τον εκκλησιαστικό λόγο και μπαίνετε στον κοινωνικό.

Άνθιμος: Προσπαθώ να είμαι επίσκοπος φιλόπατρις.

"Χριστουγεννιάτικο" Μήνυμα Οικουμενικού Πατριάρχη

Στη συνέχεια παραθέτω ολόκληρο το μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη, κ. Βαρθολομαίου, όπως δόθηκε στην αρχαΐζουσα γλώσσα. Αν δεν καταλάβετε τίποτα, μη στενοχωρηθείτε, διότι οι λόγοι του Πατριάρχη δεν γράφονται για να τους κατανοούν οι πιστοί και να οικοδομούνται, αλλά για ν' απορούν και να εξίστανται. Είναι, γαρ, "ορθόδοξο" αξίωμα ότι όσο λιγότερα καταλαβαίνει το χριστεπώνυμο ποίμνιο γύρω από τη θρησκεία του και την προδοσία του Χριστού από τους "παναγιότατους" λειτουργούς της τόσο πιο πολύ τους προσκυνάει κύπτοντας έως εδάφους και βελάζοντας "μπέεε μπέεε!" Άλλωστε τον ίδιο στόχο εξυπηρετεί και το πολύ λιβάνισμα μέσα στις εκκλησίες, αφού ως ελαφρό παραισθησιογόνο συμβάλλει στο μεσμερισμό των πιστών.

«Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ συλλειτουργοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,
Μέσα εἰς τὴν ἀνὰ τὸν κόσμον ἐπικρατοῦσαν τελευταίως σκοτεινὴν ἀτμόσφαιραν τῆς σοβούσης ποικίλης κρίσεως, οἰκονομικῆς, κοινωνικῆς, ἠθικῆς καί, κυρίως, πνευματικῆς, ἡ ὁποία πολὺν θυμόν, πολλὴν πικρίαν, πολλὴν σύγχυσιν, πολλὴν ἀγωνίαν, πολὺ ἄγχος, πολλὴν ἀπογοήτευσιν καὶ πολὺν φόβον διὰ τὴν αὔριον προξενεῖ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, γλυκεῖα ἀκούεται ἡ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας:
"Δεῦτε, πιστοί, ἐπαρθῶμεν ἐνθέως καὶ κατίδωμεν συγκατάβασιν θεϊκὴν ἄνωθεν ἐν Βηθλεὲμ πρὸς ἡμᾶς ἐμφανῶς…" (Ἰδιόμελον ΣΤ΄ Ὥρας Χριστουγέννων).

Πίστις ἀκλόνητος τῶν Χριστιανῶν εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς δὲν παρακολουθεῖ ἀφ’ ὑψηλοῦ καὶ ἀδιαφόρως τὴν πορείαν τοῦ κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσίν Του ὑπὸ τοῦ ἰδίου, αὐτοπροσώπως, πλασθέντος ἀνθρώπου. Τούτου ἕνεκα καὶ ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ καὶ Λόγου Του ἦτο ἀπ’ ἀρχῆς ἡ"εὐδοκία" Του, τὸ πρώτιστον θέλημά Του, ἡ "προαιώνιος βουλή" Του. Νὰ ἀναλάβῃ ὁ Ἴδιος, ἐξ ὑπερβολῆς ἀγάπης, τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν ποὺ ἔπλασε,καὶ νὰ τὴν καταστήσῃ "θείας φύσεως κοινωνόν" (Β΄ Πέτρ. 1: 4).

Καὶ τοῦτο, πρὸ τῆς πτώσεως τῶν Πρωτοπλάστων, πρὸ καὶ αὐτῆς τῆς πλάσεώς των! Μετὰ τὴν πτῶσιν τῶν Πρωτοπλάστων, ἡ "προαιώνιος βουλὴ" τῆς Σαρκώσεως περιέλαβε τὸν Σταυρόν, τὸ Ἄχραντον Πάθος, τὸν Ζωοποιὸν Θάνατον, τὴν εἰς Ἅδου Κάθοδον, τὴν Τριήμερον Ἔγερσιν, ὥστε ἡ παρείσακτος ἁμαρτία, ποὺ ἐδηλητηρίασε τὰ πάντα, καὶ ὁ λαθρεπιβάτης τῆς ζωῆς θάνατος νὰ τεθοῦν τελείως καὶ ὁριστικῶς ἐκποδών, καὶ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀπολαύσῃ ἀκεραίαν τὴν Πατρικὴν κληρονομίαν τῆς αἰωνιότητος.

Ἀλλ’ ἡ θεϊκὴ συγκατάβασις τῶν Χριστουγέννων δὲν περιορίζεται μόνον εἰς τὰ τῆς αἰωνιότητος. Ἀφορᾷ καὶ εἰς τὰ τῆς ἐπὶ γῆς πορείας ἡμῶν. ὉΧριστὸς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ εὐαγγελισθῇ τὴν Βασιλείαν τῶνΟὐρανῶν καὶ νὰ μᾶς εἰσαγάγῃ εἰς αὐτήν, ἀλλ’ ἦλθεν ἐπίσης εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος τὴν ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν.

Ἐχόρτασε θαυματουργικῶς κατ’ ἐπανάληψιν τὰ πλήθη τῶν ἀκροατῶν τοῦ λόγου Του, ἐκαθάρισε λεπρούς, ἐστερέωσε παραλύτους, ἐχάρισε τὸ φῶς εἰςτυφλούς, τὴν ἀκοὴν εἰς κωφοὺς καὶ τὴν ὁμιλίαν εἰς ἀλάλους, ἀπήλλαξε δαιμονισμένους ἀπὸ τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα, ἀνέστησε νεκρούς, ὑπεστήριξετὸ δίκαιον τῶν ἀδικουμένων καὶ λησμονημένων, ἐστηλίτευσε τὸν ἀθέμιτονπλουτισμόν, τὴν πρὸς τοὺς πτωχοὺς ἀσπλαγχνίαν, τὴν ὑποκρισίαν καὶ τὴν«ὕβριν» εἰς τὰς ἀνθρωπίνας σχέσεις, ἔδωκεν ἑαυτὸν ὑπόδειγμα ἐθελουσίου κενωτικῆς χάριν τῶν ἄλλων θυσίας! Ἴσως ἡ διάστασις αὕτη τοῦ μηνύματοςτῆς θείας ἐνανθρωπήσεως πρέπει νὰ προσεχθῇ περισσότερον κατὰ τὰ σημερινὰ Χριστούγεννα.

Πολλοὶ συνάνθρωποι καὶ συγχριστιανοὶ δοκιμάζουν φοβερὸν πειρασμὸν ἐκτῆς σοβούσης κρίσεως. Εἶναι ἀναρίθμητοι αἱ στρατιαὶ τῶν ἀνέργων, τῶν νεοπτώχων, τῶν ἀστέγων, τῶν νέων μὲ τὰ "ψαλιδισμένα ὄνειρα". Ἀλλά, Βηθλεὲμ ἑρμηνεύεται "Οἶκος Ἄρτου"! Χρεωστοῦμεν, λοιπόν, οἱ πιστοὶ εἰς πάντας τοὺς ἐμπεριστάτους ἀδελφοὺς ὄχι μόνον τὸν "Ἐπιούσιον Ἄρτον",δηλαδὴ τὸν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος εὑρίσκεται ἐσπαργανωμένος εἰς τὴν πενιχρὰν φάτνην τῆς Βηθλεέμ, ἀλλὰ καὶ τὸν καθημερινὸν ἐπιτραπέζιον ἄρτον τῆςἐπιβιώσεως, καὶ ὅλα τὰ "ἐπιτήδεια τοῦ σώματος" (Ἰακ. 2: 16). Εἶναι ἡ ὥρα τῆς πρακτικῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Εὐαγγελίου, ἐν ὑψηλῷ αἰσθήματι εὐθύνης!

Ἡ ὥρα, κατὰ τὴν ὁποίαν ἀκούεται ἐντονώτερος καὶ ἀπαιτητικώτερος ὁ ἀποστολικὸς λόγος: "Δεῖξον μοι τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου" (Ἰακ. 2: 18)! Ὁ καιρός, δηλαδή ἡ εὐκαιρία, νὰ "ἐπαρθῶμεν ἐνθέως" εἰς τὸ ὕψοςτῆς οἰκειούσης ἡμᾶς μὲ τὸν Θεὸν βασιλικῆς ἀρετῆς τῆς Ἀγάπης.

Ταῦτα ἀπὸ τῆς ἁγίας καὶ μαρτυρικῆς καθέδρας τῆς Ἐκκλησίας τῶν τοῦ Χριστοῦ Πενήτων εὐαγγελιζόμενοι πρὸς τὰ ἀνὰ τὸν κόσμον τέκνα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐπικαλούμεθα ἐπὶ πάντας τὴν θεϊκὴν συγκατάβασιν, τὸ ἄπειρον ἔλεος, τὴν εἰρήνην καὶ τὴν χάριν τοῦ δι’ ἡμᾶς ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου ἐνανθρωπήσαντος Μονογενοῦς Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, Ὧ ἡ δόξα, τὸ κράτος, ἡ τιμὴ καὶ ἡ προσκύνησις, σὺν Πατρὶ καὶ Πνεύματι, εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Φανάριον, Χριστούγεννα, βι’
+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
Διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν»

Η απορία μου είναι πώς με τόσες διάπυρες ευχές προς το Θεό από έναν "παναγιότατο" η Εκκλησία και η Ελλάδα έφτασαν σε τέτοιο θλιβερό κατάντημα... Τρία τινά μπορεί να συμβαίνουν: ή ο Θεός είναι κουφός, ή ο ελληνικός λαός είναι αντίχριστος παρότι βαφτισμένος, ή ο "παναγιότατος" είναι προδότης του Χριστού και οι ευχές του λειτουργούν ως κατάρες. Αυτό φυσικά ισχύει για όλη την Ιεραρχία.

Πάντως εμείς, σύντροφοι, "Ας ἐπαρθῶμεν ἐνθέως", μπας και τους κατεβάσουμε μια ώρα αρχύτερα από τους χρυσοποίκιλτους θρόνους πάνω στους οποίους ποζάρουν χορτάτοι και με αλαζονεία παγωνιού, γράφοντας στα παλιά τους παπούτσια το μήνυμα του θεανθρώπου για ταπεινότητα και αυτοθυσία.