Αφού είδαν ότι το μνημόνιο δεν βγαίνει, ότι είναι αδιέξοδο, ότι οδηγεί σ’ ένα φαύλο κύκλο ύφεσης, ανεργίας, φτώχειας και εξαθλίωσης, καθώς και σε αύξηση του χρέους, έσκασαν μύτη εκ του ασφαλούς κάποιοι πολιτικοί αρουραίοι και το παίζουν τώρα "αντιμνημονιακοί"! Πώς λέμε αντιστασιακοί; Ε, κάπως έτσι… Είναι αυτοί που παλαιόθεν είχαν στενές σχέσεις με την οικογένεια Παπανδρέου, και είχαν κάνει λαμπρή καριέρα δίπλα στον Ανδρέα, παλιοί “σύντροφοι” και "σύμβουλοι" των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, πρώην Υπουργοί, πανεπιστημιακοί, συνταγματολόγοι, κλπ., που έχουν όψιμα αποδυθεί σ’ έναν ανέξοδο "αντιμνημονιακό" αγώνα, τόσο δημοσίως όσο και παρασκηνιακά. (Δείτε εδώ)
Κάποιοι από δαύτους επιτέθηκαν, μάλιστα, και στον Κάρολο Παπούλια που δεν ανέπεμψε το νόμο παράδοσης της εθνικής κυριαρχίας, δηλαδή το διαβόητο Μνημόνιο. Όλα τούτα τα "επαναστατικά" συμβαίνουν κατόπιν εορτής, όπως άλλωστε είναι η παράδοση στο ΤρΕλλαδιστάν! Πού ήταν κρυμμένοι οι πολιτικοί αρουραίοι όταν επί έξι μήνες ο Γιώργος Παπανδρέου φλέρταρε ανοιχτά με το ΔΝΤ, ζητούσε επίμονα "πιστόλι στο τραπέζι", πάγωνε εισπρακτικούς νόμους της προηγούμενης κυβέρνησης (για να τους επαναφέρει αδυνατισμένους έξι μήνες αργότερα, βλέπε ημιυπαίθριους), αρνιόταν πεισματικά να πάρει οποιαδήποτε μέτρα και να ψηφίσει το φορολογικό νομοσχέδιο, και έκανε ό,τι μπορούσε για να καταστήσει το Μνημόνιο αναπόφευκτο;
Γι’ αυτό μου προκαλεί ναυτία η ετεροχρονισμένη και ατελέσφορη πια αντίδραση της ομάδας των “γηραιών” αντιμνημονιακών, όπως αποκαλούνται στο άρθρο του Βασίλη Νέδου στην Καθημερινή. Ετεροχρονισμένα, έστω! Κατόπιν εορτής (φόνου) έστω! Τι μας προτείνουν όμως ως λύση οι εγκέφαλοι αυτοί; Με εξορκισμούς κατά του Μνημονίου δε βγαίνει τίποτα! Υπάρχει τώρα τρόπος να βγούμε από τη Σύμβαση που μας έσυρε σιδηροδέσμιους ο Γιωργάκης και η παρέα του, κάτω από τα απλανή βλέμματα των όψιμων αντιμνημονιακών; Πώς καταγγέλλεται μια διεθνής σύμβαση από ένα χρεοκοπημένο κράτος που είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Γνωρίζουν τον τρόπο οι όψιμοι αντιμνημονιακοί και δε μας τον λένε; Μήπως με τον ισχυρισμό ότι η κυβέρνηση πριν ένα χρόνο δεν ήξερε τι έκανε, δηλαδή είχε το ακαταλόγιστο, και «λόγω βλακείας απαλλάσσεται;»
Δυστυχώς, με τις όψιμους εξορκισμούς του μνημονίου, χωρίς ρεαλιστικές προτάσεις εξόδου από την κρίση, οι αντιμνημονιακοί αρουραίοι έγιναν «χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον»…
Ακόμη και η ταπεινή πυγολαμπίδα προειδοποιούσε εναγωνίως με άρθρα από τούτο το ιστολόγιο. Στις 3 Μαρτίου 2010, έγραφε μεταξύ άλλων: «Εσείς δεν σκεφτήκατε τι θα συνέβαινε που πέντε μήνες παλινδρομούσατε αναποφάσιστοι χωρίς να ψηφίζετε τα επείγοντα νομοσχέδια που θα έδιναν το φιλί της ζωής στην οικονομία, ώστε να μη μας τρομοκρατείτε τώρα; Προφανώς δεν το σκεφτήκατε, γι’ αυτό και δε μπορώ να σας πάρω στα σοβαρά. Δεν εμπνέετε εμπιστοσύνη ότι ξέρετε τι κάνετε, τι πρέπει να κάνετε και πότε να το κάνετε. Γι’ αυτό σας αποκαλούσα μέχρι πρότινος κυβέρνηση παιδικής χαράς. Κι αφού παίξατε για πέντε μήνες, τώρα μεταλλαχτήκατε σε κυβέρνηση τρόμου!» Δείτε περισσότερα εδώ , εδώ , εδώ κι εδώ.
Όμως την εγκληματική καθυστέρηση της κυβέρνησης να φέρει το σωτήριο νομοσχέδιο στη Βουλή είχε καταγγείλει και ο Απόστολος Κακλαμάνης στις 25-2-2010: Ιδού ένα απόσπασμα από την αγόρευσή του: «Περιμένουμε ένα φορολογικό νομοσχέδιο - διότι υπήρχε δουλειά, την οποία γνωρίζω - που έπρεπε να είχε έρθει εδώ, τουλάχιστον από το Νοέμβριο. Θα μας φέρετε νομοσχέδιο, που θα ψηφιστεί εδώ τον Απρίλη και ουσιαστικά θ’ αρχίσει να αποδίδει από το Φθινόπωρο;» (Περισσότερα εδώ.)
Δείτε παλαιότερη συνέντευξη του Γιώργου Κασιμάτη εδώ.
.jpeg)
