Ήμουνα νια και γέρασα από τότε που στο τρΕλλαδιστάν έδινε κι έπαιρνε η απειλή:
"τέλος στις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις" για να μην καταρρεύσει το ασφαλιστικό.
Κι ενώ οι επίδοξοι μεταρρυθμιστές δαιμονοποιούνταν (Γιαννίτσης 2001, Πετραλιά 2007-2008), τα ανέμελα χρόνια των παχέων αγελάδων (με δανεικά) περνούσαν, οι χαμένες δεκαετίες δεν γύριζαν πίσω, ήρθε νομοτελειακά η επάρατη κρίση, και φτάσαμε στο ζοφερό 2010 με τον μοιραίο Γιώργο Παπανδρέου στο τιμόνι της κλυδωνιζόμενης βάρκας του τρΕλλαδιστάν και τα εφιαλτικά μνημόνια εξοντωτικής λιτότητας. Τις οδυνηρές συνέπειες της καθολικής ανευθυνότητας τις βιώνουμε όλοι στο πετσί μας...
Τώρα πια, μετά και τις επώδυνες περικοπές συντάξεων, η πολυαναμενόμενη ασφαλιστική μεταρρύθμιση, που συν τοις άλλοις θα έβαζε
"τέλος στις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις" αφού το ασφαλιστικό είχε φτάσει στα πρόθυρα της κατάρρευσης, ήταν επιτακτική ανάγκη και διαφαινόταν στις προθέσεις των αρμοδίων Υπουργών, χωρίς όμως ποτέ να πάρει κάποιος την υπόθεση στα σοβαρά και να υλοποιήσει έστω τις μεσοβέζικες αλλαγές. Και τούτο λόγω των σφοδρών αντιδράσεων των καλοβολεμένων συνδικάτων της αριστερής ιδεοληψίας και της δημαγωγίας των πολιτικών πατρώνων τους, καθώς και του πολιτικού (κομματικού) κόστους που αυτό θα συνεπαγόταν.