Τούτα τα Χριστούγεννα, άνθρωπε, μην προσπερνάς αδιάφορα τους μοναχικούς! Μπορεί να ζουν στη γειτονιά σου, μπορεί να είναι ακόμη και στη διπλανή πόρτα... Μην τους ξεχάσεις! Ίσως δεν έχουν ανάγκη από ένα πιάτο φαγητό, αλλά είναι πεινασμένοι για ανθρώπινη συντροφιά. Έχουν ανάγκη κάποιος να σταθεί δίπλα τους για λίγη ώρα, κάποιος πρόθυμος ν' ακούσει τα βάσανα και τους καημούς τους, κάποιος/κάποια να τους πιάσει το χέρι, να τους χαρίσει μια ζεστή αγκαλιά, ένα εγκάρδιο χαμόγελο. Ώ, πόσο το έχουν ανάγκη δεν το φαντάζεσαι, άνθρωπε, αν δεν έχεις κάποτε βιώσει τη μοναξιά ο ίδιος...
Τα Χριστούγεννα ο πόνος της μοναξιάς γίνεται αφόρητος. Ελάχιστοι μοναχικοί άνθρωποι δεν φορτίζονται αρνητικά τούτες τις μέρες. Ελάχιστοι απολαμβάνουν τη μοναξιά τους.
Λένε ότι τα Χριστούγεννα είναι γιορτή της αγάπης. Ας τη δείξουμε έμπρακτα, ακόμη κι αν οι ίδιοι βιώνουμε μοναξιά. Υπάρχουν σίγουρα συνάνθρωποί μας που είναι όχι απλά μονάχοι αλλά και άρρωστοι. Ας μοιραστούμε λίγο από το χρόνο μας με αυτούς, και τότε η μοναξιά μας θα γίνει ευλογία.
Και προσέξτε, δεν βοηθάει να τους δείξουμε οίκτο. Ας βρούμε κάτι για να εκφράσουμε το θαυμασμό μας. Σίγουρα η καρδιά του κάθε ανθρώπου κρύβει μεγαλείο.
