Η ΑΥΤΟ-αποκαθήλωση του Αδαμάντιου Πεπελάση

Στην προηγούμενη ανάρτηση αυτού του ιστολογίου παρέθεσα τα video από τη συνέντευξη του Αδαμάντιου Πεπελάση στο "ΕΥΘΕΩΣ", στις 21/2/2013. Παρέθεσα επίσης απομαγνητοφωνημένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα ώστε να μπορεί κανείς να παρακολουθήσει καλύτερα τη σκέψη του σοφού ή "σοφού" άνδρα. Στο παρελθόν είχα ανεβάσει κι άλλες συνεντεύξεις του κ. Πεπελάση εδώ, κι εδώ, που μάλιστα είχαν ρεκόρ επισκεψιμότητας.

 Η χθεσινή όμως συνέντευξη του περί ου ο λόγος καθηγητή ήταν αποκαλυπτική διότι ο κύριος Πεπελάσης κομπάζοντας μας παρουσίασε τον εαυτό του γυμνό. Αφού αποκαθήλωσε ζώντας και τεθνεώτας πολιτικούς ηγέτες, κοινώς τους έθαψε, στο ερώτημα "γιατί δεν μπήκε στην πολιτική", απάντησε: Διότι "ήμουνα ευφυέστερος απ' ό,τι ενόμιζαν όλοι αυτοί". Μετριοφροσύνη, ε;

Ελάτε να ξαναδούμε το τμήμα της συνέντευξης όπου ο  "ευφυής" Αδαμάντιος Πεπελάσης αποκαθηλώνει ηθικά τον εαυτό του.

Ερώτηση δημοσιογράφου: «Γιατί αποφασίσατε να μείνετε εκτός από αυτό το σύστημα κι αυτό το παιχνίδι; Το '77 ο Καραμανλής σας προτείνει πρώτα να είστε υποψήφιος στο νομό Ηλείας, κατόπιν, καθώς εσέις αρνείσθε, σας δίνει εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας. Στη συνέχεια επανειλημμένα ο Παπανδρέου σας προτείνει να μπείτε. Αφού βλέπετε ότι υπάρχει ένα σύστημα που δεν είναι ικανό, γιατί δεν μπαίνετε; »

 Α. Πεπελάσης: «Μπορώ ν' απαντήσω σ' εσάς λέγοντας, έτσι χαριτωμένα, ας το πούμε: Ήταν μια περίπτωση που με βεβαίωνε ότι είμαι έξυπνος άνθρωπος, δεν είμαι κάνα ζώο. Κι ότι δεν πουλάω εύκολα αυτό το λίγο, το ελάχιστο που έχω, για κάτι λαμπερό αλλά αβέβαιο. Απλούστατα ήξερα ότι αν ήμουνα βουλευτής του Παπανδρέου μετά από λίγο θα είχαμε γίνει από δέκα χωριά. Θα μου 'λεγε ο Παπανδρέου, "μα αυτό να το κάνουμε έτσι". Θα του 'λεγα "δε γίνεται", και θα μου 'λεγε περάστε. Και θα περνούσα έξω. Και θα έμενα να κοιτάζω τον ουρανό.
Το ίδιο και με τον Καραμανλή. Ολιγότερο βέβαια, διότι ο Καραμανλής είχε μεγαλύτερο σεβασμό στο αξίωμά του και στην ευθύνη του. (...)
Να η απάντηση γιατί δεν μπήκα στην πολιτική: ήμουνα ευφυέστερος απ' ό,τι ενόμιζαν όλοι αυτοί.»

"Πονηρός ο βλάχος", που λέει ο λαός! Φοβόταν, είπε, ότι θα έμενε να κοιτάζει τον ουρανό αν διαφωνούσε με τον Ανδρέα Παπανδρέου, δηλαδή θα έχανε τα οφίτσια! Και αυτό ο "έξυπνος" κ. Πεπελάσης το παρουσιάζει δημόσια ως εύσχημη δικαιολογία γιατί δεν μπήκε στην πολιτική! Είναι τόσο "ευφυής" ο άνθρωπος που δεν καταλαβαίνει το αυτογκόλ που βάζει! Προβάλει ως δικαιολογία εκείνο που τον καταδικάζει στη συνείδηση των σκεπτόμενων πολιτών ως λουφατζή και ευθυνόφοβο ατομικιστή..

Έχουμε και λέμε, λοιπόν: Οι έξυπνοι άνθρωποι, σαν τον κ. Πεπελάση, δεν μπαίνουν στην πολιτική διότι, κατά τη γνώμη του, η πολιτική είναι για τους ηλίθιους ή στην καλύτερη περίπτωση για εκείνους που δεν είναι τόσο ευφυείς όσο ο ίδιος! Συνωστίζονται όμως οι πονηροί και φιλοτομαριστές αυτοί στις αυλές πρωθυπουργών για να τους "συμβουλεύουν" εκ του ασφαλούς και ν' αποσπούν ασφαλή τραπεζικά και άλλα δημόσια αξιώματα, δόξα και άφθονο χρήμα, όπως ο ίδιος. Διότι μη μου πείτε ότι κάποιος μπορεί να γίνει διοικητής κρατικής τράπεζας  μόνο με τα προσόντα του, χωρίς την έγκριση της εκάστοτε κυβέρνησης.

Σήμερα, όταν οι ευεργέτες και πρώην κολλητοί του είναι νεκροί και δεν μπορούν να τον κολλήσουν στον τοίχο, ο αγνώμων Αδαμάντιος Πεπελάσης τους ξαναθάβει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί. Προφανώς νιώθει ότι με αυτό τον τρόπο ο ίδιος ψηλώνει...

Ας θυμηθούμε όμως μερικά από τα αξιώματα  στα οποία τοποθέτησε  τον κ. Πεπελάση ο συναγελασμός του με το πολιτικό κατεστημένο το οποίο, όπως καταγγέλλει, ευθύνεται για το σημερινό κατάντημα της χώρας.

--Υποδιευθυντής Κ.Ε.Π.Ε.
--Διοικητής Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος.
--Πρέσβης Καλής Θελήσεως της Ελληνικής Κυβέρνησης για την προώθηση των επενδύσεων. 
-- Πρόεδρος Δ.Σ. Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος. 
Περισσότερα εδώ.

Κύριε Πεπελάση, προτού κάνετε μια σκληρή δημόσια αυτοκριτική και παραδεχτείτε τα δικά σας λάθη και παραλείψεις, τη δική σας συνενοχή δια της ανοχής και της σιωπής, δεν δικαιούστε να καταγγέλλετε τους φίλους σας, όταν μάλιστα είναι νεκροί, προσπαθώντας να δικαιώσετε τον εαυτούλη σας που επέλεξε τη λούφα, τα καλά και συμφέροντα και τα ακίνδυνα.

Προπάντων, δεν δικαιούστε να καταδικάζετε τον Ανδρέα Παπανδρέου για την επιλογή άχρηστων συνεργατών, όταν οι δήθεν ικανοί, έξυπνοι και σοφοί σαν και του λόγου σας φοβόντουσαν ν' αναλάβουν κυβερνητικές ευθύνες για να προσφέρουν τη σοφία και τις γνώσεις τους στη χώρα όταν τους ζητήθηκε. Έτσι για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη!

Είμαι πολύ θυμωμένη με τη χθεσινή συνέντευξή σας, κύριε Πεπελάση. Μας είπατε, συν τοις άλλοις, ότι η πολιτική ηγεσία δεν λέει στο λαό την αλήθεια. Ε, λοιπόν, πείτε την εσείς που την ξέρετε. Περιμένουμε να την ακούσουμε από τα χείλη του σοφού και ευφυούς Αδαμάντιου Πεπελάση.

Πείτε μας επιτέλους, εσείς που ξέρετε την αλήθεια: Πότε θα βγούμε στο ξέφωτο; Σε πενήντα, σε εκατό χρόνια; Ποτέ; Αυτή την αλήθεια θέλετε να μας πουν οι πολιτικοί, που όπως είπατε δεν πολυκαταλαβαίνουν, ενώ εσείς που είστε έξυπνος την καταλαβαίνετε αλλά δεν μας τη λέτε; Και αν μας την πουν έτσι ωμά, εμείς ο λαός τι θα κάνουμε; Θα πάμε να φουντάρουμε για να γλιτώσουμε από την επερχόμενη τραγωδία;

Κύριε Πεπελάση, όπως ήσασταν μια ζωή ευθυνόφοβος και ανεύθυνος, έτσι είστε και τώρα. Αφού τους βγάλατε όλους τους πολιτικούς ηγέτες άχρηστους - όχι βέβαια πως δεν είναι - στην ερώτηση "τι πρέπει να γίνει;" απαντήσατε, "Δεν ξέρω".

Ε, λοιπόν, αφού δεν ξέρετε, μη βγαίνετε στις τηλεοράσεις και πανικοβάλλετε τον κόσμο αφαιρώντας την όποια, απειροελάχιστη αισιοδοξία του έχει απομείνει και τον κρατάει στη ζωή. Λύσεις θέλουμε εδώ και τώρα, κι όχι κοινότυπες διαπιστώσεις, γενικόλογα, αφορισμούς και μαντείες επερχόμενων κακών.

Πείτε μας, συγκεκριμένα και επιγραμματικά, σε ποια μέτρα πρέπει να συμφωνήσουν οι πολιτικοί αρχηγοί. Εφόσον λέτε ότι είστε ευφυέστερος απ' όλους αυτούς, ασφαλώς οφείλετε να ξέρετε τι  ακριβώς πρέπει να γίνει. Ή μήπως δεν ξέρετε κι εσείς τι σας γίνεται; Μάλλον...

Και για να θυμίσω στους αναγνώστες τη σχέση σας με τον Ανδρέα Παπανδρέου, που τώρα κατηγορείτε ανελέητα, τους παραπέμπω  σε αποσπάσματα του βιβλίου σας που δημοσίευσε ΤΟ ΒΗΜΑ στις 3/11/1996:

Παραθέτω εδώ δείγματα για να βγάλετε τα συμπεράσματά σας:

--«ΜΕ ΤΟΝ Ανδρέα Παπανδρέου συναντήθηκα για πρώτη φορά ένα μουντό καλοκαιριάτικο απόγευμα, το 1955, σ' ένα μοντέρνο σπίτι, στην παραλία του Αγίου Φραγκίσκου. Αργότερα συνδέθηκα στενά μαζί του και η σχέση μας, παρ' όλους τους κραδασμούς της, διατηρήθηκε ακέραια και δυνατή.»

--«Παλιότερες προσπάθειες και νουθεσίες του πατέρα του να επιστρέψει στην Ελλάδα και να εμπλακεί στον πολιτικό βίο ήταν χωρίς αποτέλεσμα.»

--«Ανήκα σε εκείνους που, μαζί με τον πατέρα του και τη Μαργαρίτα, επιχειρηματολογούσαν υπέρ της ενεργού και μόνιμης ανάμειξής του στην πολιτική ζωή. Την απόφασή του να λάβει μέρος στις εκλογές του 1964 μου την ανακοίνωσε ένα πρωινό στα γραφεία του Κέντρου Οικονομικών Ερευνών, της οδού Αμερικής.»

--«Το ίδιο βράδυ της επιστροφής του στο Μπέρκλεϊ, μέσα Σεπτεμβρίου, στο σπίτι του ­ το οποίο είχα νοικιάσει εγώ για όσο καιρό έλειπε ­, μας διηγείτο μεταξύ άλλων πόσο ικανός και σύγχρονος πολιτικός, με θάρρος («πιστόλι στην κωλότσεπη»), ήταν ο Μητσοτάκης.
Όπως θυμάμαι, στη συντροφιά εκείνη, εκτός από την Έλλη και μένα, ήσαν ο καθηγητής Ιατρικής Αλέξανδρος Κοντόπουλος, ο αρχιτέκτονας αδελφός του Θάνος και η υπεύθυνη του Γενικού Προξενείου μας στον Άγιο Φραγκίσκο Αρετή Καλλίγα.»

Πάρτε τώρα αποσπάσματα από Συνέντευξη στον Κώστα Καραβίδα, στις 7 Μαρτίου του 2012.

«Έχω πει και παλιότερα ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε την ευκαιρία που δεν είχε ούτε ο Καποδίστριας, ούτε ο Τρικούπης, ούτε ο Βενιζέλος. Όταν πήρε την εξουσία το 1981, είχε μαζί του τον λαό, είχε ικανούς ανθρώπους να τον υποστηρίζουν, είχε την ανοχή της κοινωνίας, αλλά και χρήμα από τις Βρυξέλλες. Και επιπλέον είχαμε πιστέψει ότι το σπουδαίο μυαλό του ήταν το μέλλον της σκέψης για τον τόπο. 
Από αυτή την άποψη είναι τεράστια η ευθύνη του για το σημερινό κατάντημα. Τώρα πια με αφορμή τον Ανδρέα έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στην πολιτική δεν φτάνει η πρόθεση ούτε η αντίληψη. Θέλει και προσωπικό θάρρος. (...)

Λοιπόν εγνώριζε καλύτερα από κάθε άλλον τι έπρεπε να κάνει στην οικονομία, την παιδεία, τον πολιτισμό. Και τι έκανε; Σε τίνος χέρια τα άφησε; Αν δεις ποιοι ήταν υπουργοί παιδείας στις πρώτες κυβερνήσεις και τι θεσμικά μορφώματα κατασκεύασαν θα καταλάβεις πολλά! (...)
Αυτό που θα σου πω είναι για μένα η ερμηνεία της συνολικής αποτυχίας του Παπανδρέου. (...)
Ο Ανδρέας σε πολλές περιόδους της πρωθυπουργίας ή της πολιτικής του ζωής δεν ενδιαφερότανε. Δεν του καιγότανε καρφάκι. Ήτανε μέσα στη διαδικασία της καλοζωίας και της καλοπέρασης. 

Ο καλός πρωθυπουργός και ηγέτης όμως πρέπει να έχει και κάτι από τη στόφα του ορθόδοξου μοναχού. Του ανθρώπου που όλα τα βάζει στην άκρη και τον ενδιαφέρει μόνον πώς θα πάει η χώρα μπροστά.

Και αυτά δεν συνέβησαν στην περίπτωση του Ανδρέα. Θα ήμουν ο τελευταίος που θα κατηγορούσα κάποιον για τις ερωτικές του υπερβολές. Όμως ο Ανδρέας έκανε όσα έκανε για να καλύψει την πολιτική απραξία του. 

Όταν ήμασταν στην Αμερική δεν ήθελε να ακούσει τη λέξη Ελλάδα, δεν του άρεσε. Ποτέ δεν δέχτηκε την πρόσκληση των Ελλήνων φοιτητών και νεαρών καθηγητών να πάμε τη Μεγάλη Παρασκευή στον επιτάφιο. Ποτέ δεν ήρθε στο προξενείο στη γιορτή της 25ης Μαρτίου. Θα πείτε, τι επιχειρήματα είναι αυτά. Αυτά καθαυτά δεν αποδεικνύουν τίποτα. Αλλά σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό για τον άνθρωπο που αργότερα θα κυβερνούσε τη χώρα. (...)

Η ιστορία θα καταγράψει τελικά τη ζημιογόνο συμπεριφορά του. Γιατί μετά από τον Ανδρέα με ιστορικούς υπολογισμούς έρχεται αυτή εδώ η καταστροφή. Ο Ανδρέας ήταν αυτός που δημιούργησε τη βάση όσων τραβάμε σήμερα.» (πηγή)

Κύριε Πεπελάση, πότε καταλάβατε ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου έστρωνε το δρόμο προς την καταστροφή της Ελλάδας;  Το είχατε καταλάβει κατά την εποχή της παντοδυναμίας του,  αλλά κάνατε την πάπια για να μη χάσετε τα προνόμια που απολαμβάνατε ως φίλος του; Πότε τον καταγγείλατε δημόσια και για ποιες πράξεις του.  Τι έκανε λάθος; Τις μαζικές κρατικοποιήσεις για το βόλεμα των κομματικών οπαδών;  Τα "δωράκια" που  καθιέρωσε επισήμως; Το έπος Κοσκωτά και τα νέα τζάκια; Την κομματικοποίηση των σπουδαστών και μαθητών και τη μπαχαλοποίηση των σχολείων και πανεπιστημίων;

Τι τέλος πάντων είναι εκείνο που, όπως είπατε, δημιούργησε τη βάση αυτών που τραβάμε σήμερα; Αν δεν μπορείτε να βάλετε το δάκτυλο επί του τύπου των ήλων, ώστε να θεραπευθούν τα κακώς κείμενα, μη συκοφαντείτε.. Με το να αφορίζετε γενικώς και αορίστως ένα νεκρό φίλο σας, απλά αποδεικνύετε ότι  δεν το κάνετε για να διορθωθούν τα λάθη που έκανε αλλά απλά για να σπιλώσετε τη μνήμη του. Θλιβερό!

Τη μόνη πολυδιαφημισμένη "αντίσταση" που κάνατε ήταν το 1964, για το διαβόητο δάνειο της εταιρείας "ΒΟΚΤΑΣ",  17 χρόνια προτού ο Ανδρέας Παπανδρέου γίνει Πρωθυπουργός.  Ή μήπως κάνατε και άλλες δημόσιες αντιστάσεις και σας αδικώ; Δεν έχετε παρά να μας τις θυμίσετε στην επόμενη συνέντευξή σας.

Απορώ πάντως και εξίσταμαι, που ενώ στη συνέντευξη με τον Κώστα Καραβίδα ομολογήσατε ότι η υπόθεση ΒΟΚΤΑΣ  ήταν "ένας από τους πρωιμότερους και σοβαρότερους λόγους διάρρηξης των σχέσεων αγάπης και εμπιστοσύνης με τον Ανδρέα", εκείνος συνέχισε να σας παρακαλάει να μπείτε στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ και ν' ασχοληθείτε ενεργά με την πολιτική, ενώ εσείς δηλώνετε στο βιβλίο σας ότι η σχέση σας με τον Ανδρέα διατηρήθηκε ακέραια και δυνατή!

Λοιπόν,  σύντροφοι, για να κλείσω επειδή ίσως σας κούρασα, ο Αδαμάντιος Πεπελάσης συνιστά αντιπροσωπευτικό δείγμα της ευτελούς νοοτροπίας των περισσότερων πανεπιστημιακών και ακαδημαϊκών στη χώρα μας,  δηλαδή της κατ' ευφημισμόν "πνευματικής ηγεσίας" του τόπου, που είναι συνυπεύθυνη, για να μην πω πρωταρχικά υπεύθυνη,  για τη σημερινή τραγική κατάσταση της Ελλάδας.
Βάζουν άλλους (τους κατά τη γνώμη τους λιγότερο ευφυείς) να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, ενώ οι ίδιοι γλείφουν και λιβανίζουν την εκάστοτε εξουσία για να προωθούν τ' ατομικά τους συμφέροντα, αποσπώντας προκλητικά προνόμια και σιωπώντας για τα πολιτικά και οικονομικά εγκλήματα που συντελούνται δίπλα τους, ή και μέσα στο χώρο τους, εις βάρος της κοινωνίας.

Νισάφι πια με τους μετά Χριστόν ναρκισσιστές προφήτες! 
Αν δεν έχετε να προτείνετε ρεαλιστικές  λύσεις εξόδου από την κρίση, είναι καλύτερα και για σας και για μας να σιωπάτε.

Ο Αδαμάντιος Πεπελάσης γκρεμίζει τα είδωλα του Ανδρέα και Γιώργου Παπανδρέου

Τα επόμενα αποσπάσματα είναι από τη συνέντευξη του Αδαμάντιου Πεπελάση στον Κώστα Καραβίδα, στις 16 Φεβρουαρίου 2012.
Μόλις σήμερα πληροφορήθηκα για την ύπαρξή της από το udemand, και τη βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική. Θα περιοριστώ στα σημεία με τη γνώμη του Α. Πεπελάση για Γιώργο και Ανδρέα Παπανδρέου. Πρόκειται για εντυπωσιακό άδειασμα των "σοσιαλιστικών" ειδώλων μεγάλου μέρους του λαού μας.

Αδαμάντιος Πεπελάσης: «Ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος έδωσε χίλια δυο δείγματα της ανεπάρκειάς του να κυβερνά μια χώρα, για κάποιους λόγους που υποπτευόμαστε μερικοί από μας, έπρεπε να προσφέρει όσα του ζήτησαν ως αντάλλαγμα για αυτά που έλαβε στη δωροθήκη του προτού καν γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Εγώ δεν μπορώ να το τεκμηριώσω πλήρως, αλλά εν μέρει το τεκμηριώνω. Πώς αλλιώς ερμηνεύεται η πολιτική συμπεριφορά του; Εμένα δεν με καλύπτει η ερμηνεία ότι ήταν μόνο ανοησία και απερισκεψία. Μπορεί να ήταν και ανοησία, αλλά δεν ήταν μόνο. Υποψιάζομαι ότι έγιναν ανταλλαγές.

Ο Γ. Παπανδρέου είπε πολλά ψέματα. Ο πατέρας του, που ήταν μάστορας στο ψέμα αλλά ήξερε πώς να δουλέψει το μαστοριλίκι του, δεν άφησε τέτοια ίχνη να τον ακολουθούν.
Και ρωτώ και απαιτώ μια πολιτική απάντηση: Γιατί τέτοιο τρέμουλο να αποκοπούμε από τη ρωσική ενεργειακή πολιτική; Ήταν ανάγκη να τορπιλίσουμε τα δυο σημεία της ρωσικής πολιτικής που ήταν γι’ αυτούς σημαντικά; Ύστερα, η πρεμούρα με το Ισραήλ. Γιατί τέτοια επιμονή;

Πώς ερμηνεύεται το γεγονός ότι η πρώτη κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου είχε για υπουργό εξωτερικών έναν άγνωστο και ανόητο Έλληνα της Αυστρίας που έλεγε ψέματα ότι έχει πάρει το ντοκτορά του; Την ώρα του Μνημονίου, θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε την κακή πολιτική που ακολουθούσαμε δεκαετίες, χωρίς να περάσουμε στο ΔΝΤ. Δηλαδή, φέρε τώρα το δάνειο, κάλυψε τις ανάγκες σου και άσε τους άλλους να χτυπιούνται. Τα επιτόκια στην αγορά ήταν ακόμη ευνοϊκά. Προσπαθήσαμε να δανειστούμε από αλλού; Ή μήπως με δηλώσεις περί διεφθαρμένου λαού στρώναμε τον δρόμο μας; (…)

Ναι, έκανε ό,τι έκανε αδιαφορώντας για τον τόπο. Τι μεσολάβησε; Το χρήμα; Δεν θέλω να το πιστέψω. Γνωρίζω τον χαρακτήρα του ανθρώπου από παιδί δυο χρόνων. Η μαμά του και η γιαγιά Σοφία Μινέικο, μια αγία γυναίκα κατά τ’ άλλα, τον μεγάλωσαν με την ιδέα ότι είναι πρώτος. Παιδάκια όταν έπαιζαν με τον γιο μου και τις παρέες των φίλων τους στην Αμερική, που μέναμε στον ίδιο δρόμο, η Μαργαρίτα επέβαλλε τον Γιώργο ως αρχηγό της παρέας.

Εμείς που ειρωνευόμαστε τον Γιωργάκη, δεν ξέραμε τι λέγαμε.
Από αυτόν το βρήκαμε. Και όχι τυχαία. Το είχε επεξεργαστεί. Εγώ δεν μιλώ "καρατζαφέρεια" διάλεκτο, αλλά δεν επιτρέπω σε κανέναν Παπανδρέου ή Παπαδήμο να λέει είμαι εδώ για να σώσω την πατρίδα μου. Είναι υποκρισία αισχίστου είδους. (…)»

Δημοσιογράφος: Ποιες είναι οι βαθύτερες διαστάσεις της κρίσης;

Αδαμάντιος Πεπελάσης: «Μια κρίση του μεγέθους της σημερινής δεν μπορεί ποτέ να είναι μόνον οικονομική. Στην Ελλάδα τουλάχιστον, στο βάθος των πραγμάτων δεν είναι οικονομική. Βεβαίως έχει οικονομική διάσταση. Όμως, το ζήτημα εδώ δεν ήταν ότι φτιάχτηκαν πολλά σπίτια και δεν πουλιούνται. Κάπου αλλού βρίσκεται η αιτία, αλλά εκεί δεν την αναζητάμε, γιατί δεν μας συμφέρει, δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τα ερωτήματα. Εγώ το λέω και ξαφνιάζονται οι φίλοι μου, ότι το πρόβλημά μας σήμερα δεν είναι οικονομικό, είναι πρωτίστως κοινωνικό και πολιτιστικό.»

Δημοσιογράφος: Αυτό θα πει ότι τη ρίζα της παθογένειας πρέπει να την αναζητήσουμε στο πρόσφατο ιστορικό παρελθόν. Εσείς που ζήσατε από κοντά σχεδόν όλους τους πρωθυπουργούς της Ελλάδας από τη Μεταπολίτευση και πέρα, πώς θα κατανέματε, καταθέτοντας ενώπιον της ιστορίας, τις ευθύνες των προσώπων για το σημερινό αδιέξοδο;

Αδαμάντιος Πεπελάσης: «Έχω πει και παλιότερα ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε την ευκαιρία που δεν είχε ούτε ο Καποδίστριας, ούτε ο Τρικούπης, ούτε ο Βενιζέλος. Όταν πήρε την εξουσία το 1981, είχε μαζί του τον λαό, είχε ικανούς ανθρώπους να τον υποστηρίζουν, είχε την ανοχή της κοινωνίας, αλλά και χρήμα από τις Βρυξέλλες. Και επιπλέον είχαμε πιστέψει ότι το σπουδαίο μυαλό του ήταν το μέλλον της σκέψης για τον τόπο. Από αυτή την άποψη είναι τεράστια η ευθύνη του για το σημερινό κατάντημα. Τώρα πια με αφορμή τον Ανδρέα έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στην πολιτική δεν φτάνει η πρόθεση ούτε η αντίληψη. Θέλει και προσωπικό θάρρος.» (σ.σ. Και κυρίως προσωπικό ήθος, κύριε Πεπελάση. Ξεχάσατε το πιο σπουδαίο!)

Δημοσιογράφος: Δεν είχε ο Ανδρέας προσωπικό θάρρος;

Αδαμάντιος Πεπελάσης: «Δεν το εφάρμοσε ποτέ. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα. Ο Ανδρέας πήγε στην Αμερική και σε όλη την διάρκεια του πολέμου και μετά, γύρω στο ’60, ήταν στα πανεπιστήμια και δίδασκε, μάθαινε, έβλεπε. Δηλαδή η ανωτάτη παιδεία δεν ήταν μια κουβέντα γι αυτόν. Ήταν βίωμα. Τότε στην Αμερική η εκπαίδευση ήταν οργιές μπροστά απ’ ό,τι στην Ευρώπη. Λοιπόν εγνώριζε καλύτερα από κάθε άλλον τι έπρεπε να κάνει στην οικονομία, την παιδεία, τον πολιτισμό. Και τι έκανε; Σε τίνος χέρια τα άφησε; Αν δεις ποιοι ήταν υπουργοί παιδείας στις πρώτες κυβερνήσεις και τι θεσμικά μορφώματα κατασκεύασαν θα καταλάβεις πολλά!»

Δημοσιογράφος: Πώς το ερμηνεύετε αυτό;

Αδαμάντιος Πεπελάσης: «Αυτό που θα σου πω είναι για μένα η ερμηνεία της συνολικής αποτυχίας του Παπανδρέου. Γιατί όταν μιλάμε για αποτυχία κάποιου πρωθυπουργού εννοούμε συγκριτικά των όσων μπορούσε να κάνει.

Ο Ανδρέας σε πολλές περιόδους της πρωθυπουργίας ή της πολιτικής του ζωής δεν ενδιαφερότανε. Δεν του καιγότανε καρφάκι. Ήτανε μέσα στη διαδικασία της καλοζωίας και της καλοπέρασης. Ο καλός πρωθυπουργός και ηγέτης όμως πρέπει να έχει και κάτι από τη στόφα του ορθόδοξου μοναχού. Του ανθρώπου που όλα τα βάζει στην άκρη και τον ενδιαφέρει μόνον πώς θα πάει η χώρα μπροστά. Και αυτά δεν συνέβησαν στην περίπτωση του Ανδρέα. Θα ήμουν ο τελευταίος που θα κατηγορούσα κάποιον για τις ερωτικές του υπερβολές.

Όμως ο Ανδρέας έκανε όσα έκανε για να καλύψει την πολιτική απραξία του. Όταν είμαστε στην Αμερική δεν ήθελε να ακούσει τη λέξη Ελλάδα, δεν του άρεσε. Ποτέ δεν δέχτηκε την πρόσκληση των Ελλήνων φοιτητών και νεαρών καθηγητών να πάμε τη Μεγάλη Παρασκευή στον επιτάφιο. Ποτέ δεν ήρθε στο προξενείο στη γιορτή της 25ης Μαρτίου. Θα πείτε, τι επιχειρήματα είναι αυτά. Αυτά καθαυτά δεν αποδεικνύουν τίποτα. Αλλά σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό για τον άνθρωπο που αργότερα θα κυβερνούσε τη χώρα.»

Δημοσιογράφος: Οι σχέσεις σας μαζί του πότε κλονίστηκαν;

Αδαμάντιος Πεπελάσης: «Θα σας δώσω για την ιστορία ένα παράδειγμα διάλυσης των ηθών από αυτά που ήταν συνήθη. Ένας από τους πρωιμότερους και σοβαρότερους λόγους διάρρηξης των σχέσεων αγάπης και εμπιστοσύνης με τον Ανδρέα ήταν ότι με πίεζε, αυτός και το περιβάλλον του, να υπογράψω ένα απαράδεκτο δάνειο το 1984 στην εταιρία ΒΟΚΤΑΣ, που παρήγε τότε κοτόπουλα. Βίαιοι καβγάδες με τον Ανδρέα και το δάνειο δεν δόθηκε. Ήμουν υποδιοικητής της Αγροτικής Τράπεζας με διοικητή τον Βγενόπουλο. Κάθε φορά που το σκέφτομαι, χαμογελάω. Του έλεγα ότι όσο κι αν σου προκαλεί γέλωτα, προστατεύω κι εσένα. Τι μου είπε; Εσύ δεν έχεις καταλάβει ότι είσαι εκεί για να υπηρετείς τα συμφέροντα της οικογένειας Παπανδρέου.»

Δημοσιογράφος: Του επισήμαιναν άνθρωποι τότε; Παρατηρήσεις δεχόταν;

Αδαμάντιος Πεπελάσης: «Όταν ήρθε στην Ελλάδα ο Ανδρέας, ήρθαμε μαζί από το ίδιο σχολειό και κάναμε υποτίθεται την ίδια δουλειά. Μπορώ να πω ανεπιφύλακτα ότι τα λέγαμε όλα μεταξύ μας. Λοιπόν όταν του έκανες κριτική, δεν ήθελε να ακούσει. Ή άκουγε εσένα που θα πήγαινες να του μιλήσεις και σου έλεγε ποιος ο τάδε; Ξέρεις τι λέει για σένα; Και άρχιζε μια ιστορία για να δημιουργήσει χώρο δυσπιστίας σε ό,τι προσπαθούσα να του πω. Όχι, ο Ανδρέας δεν έδειξε τη σοφία και το ήθος για έναν άνθρωπο που βρέθηκε στη θέση να διοικεί έναν λαό.»

Δημοσιογράφος: Ποια είναι η κληρονομιά που άφησε στον τόπο ο Ανδρέας;

Αδαμάντιος Πεπελάσης: «Πολλοί έλεγαν, εγώ θα ψηφίσω ΠΑΣΟΚ γιατί μου φέρνει ψωμί και παρατήστε με. Ο Ανδρέας τελικά είχε προσδεθεί στην ιστορία ότι δίνει λεφτά στους μη προνομιούχους και τους βάζει στην εξουσία. Και αυτή θα πουν οι υποστηρικτές του ήταν η μεγάλη του προσφορά. Αλλά έγινε τόσο άτσαλα και χυδαία που ακυρώνεται.

Η ιστορία θα καταγράψει τελικά τη ζημιογόνο συμπεριφορά του. Γιατί μετά από τον Ανδρέα με ιστορικούς υπολογισμούς έρχεται αυτή εδώ η καταστροφή. Ο Ανδρέας ήταν αυτός που δημιούργησε τη βάση όσων τραβάμε σήμερα.»

Το ερώτημα και παράπονό μου είναι: Γιατί τα λέτε τόσο αργά όλα αυτά τα σημαντικά, κύριε Πεπελάση;
Πάντως μάθαμε, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση, πώς φούσκωσαν τα μυαλά του Γιωργάκη αέρα: Η μαμά του Μαργαρίτα τον επέβαλλε ως αρχηγό της παρέας των παιδιών της γειτονιάς, ενώ η ίδια και η γιαγιά του Σοφία Μινέικο του έκαναν πλύση εγκεφάλου ότι ήταν ο πρώτος! Πες, πες, πες, το πίστεψε κι αυτός και, όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, με τη βοήθεια των ξαποδώ και χάρη στη βλακεία των ψηφοφόρων του, έγινε όπως έγινε ο "πρώτος" και μας άλλαξε τα φώτα. Τυχαίο; Δε νομίζω! Ήταν όλα προγραμματισμένα δεκαετίες πριν... ΩΙΜΕ!

Πίτα στον Άγιο Φανούριο, μπας και βρεθεί πρωθυπουργός!

Κράτα με να σε κρατώ, ν' ανεβούμε στο βουνό!

Πέρασαν σχεδόν 36 ώρες από την εξαγγελία συμφωνίας μεταξύ Γ. Παπανδρέου και Α. Σαμαρά, και δεν βρέθηκε ακόμη πρόσωπο ικανό και πρόθυμο ν’ αναλάβει την πρωθυπουργία μιας μεταβατικής κυβέρνησης συνεργασίας στην πιο κρίσιμη ιστορική στιγμή της πατρίδας μας!

ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ!

Οι διάφοροι ακαδημαϊκοί και παντογνώστες που παρελαύνουν κατά καιρούς στα τηλεοπτικά κανάλια και εκ του ασφαλούς κάνουν κριτική, αφορίζουν και προφητεύουν χρεοκοπία, αν δεν τούτο και αν δεν εκείνο, είναι άφαντοι. Λουφάζουν με κουτοπονηριά στα κεκτημένα τους αυτά τα ανθρωπάκια, που αναδείχτηκαν μέσα στο ίδιο σάπιο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο που δημόσια εξορκίζουν.

ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥΣ!

Έχω αφιερώσει κατά καιρούς άρθρα σε Αδαμάντιο Πεπελάση, Βασίλειο Μαρκεζίνη, και άλλους ξερόλες με περγαμηνές, που ισχυρίζονται ότι έχουν όλες τις λύσεις και παρουσιάζονται κάθε τόσο για να διαφημίσουν τα βιβλία τους από τηλεοράσεως και να μαζέψουν κι άλλο χρήμα. Όμως, τώρα που η Ελλάδα τους χρειάζεται, είναι άφαντοι. Φαίνεται πως η "σοφία" τους δε μπορεί ν’ αντέξει τη δοκιμασία της εφαρμογής στην πράξη, και ο πατριωτισμός τους είναι ανύπαρκτος.

ΝΤΡΟΠΗ ΤΟΥΣ!

Έχω πει σε πάμπολλα άρθρα μου ότι, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, το ελληνικό κύτταρο εκφυλίστηκε, ότι η Ελλάδα δεν γεννάει πια Ηγέτες με κεφαλαίο, Πατριώτες με κεφαλαίο, παρά μόνο προδότες, γενίτσαρους, τυχοδιώχτες, καιροσκόπους, τυχάρπαστους πολιτικάντηδες, κουτοπόνηρους και αρχομανείς κομματάρχες, και βεβαίως πολλά λαμόγια! Δυστυχώς επαληθεύομαι για άλλη μια φορά!

ΝΤΡΟΠΗ ΜΑΣ!

Όσο για τον φερόμενο, μέχρι προ ολίγου τουλάχιστον, ως υποψήφιο για την πρωθυπουργία Λουκά Παπαδήμο, είχα ασχοληθεί παλιότερα σε δύο άρθρα μου, εδώ κι εδώ, βγάζοντας αρκετούς σκελετούς από τη ντουλάπα του. Προσωπικά, εκτός από εκείνα που έχω ψάλλει στον καριερίστα κ. Παπαδήμο στα προαναφερθέντα άρθρα μου, του απευθύνω αμείλικτο κατηγορώ διότι κατά τα οκτώ χρόνια ως αντιπρόεδρος της ΕΚΤ, και ενώ ήταν απόλυτα γνώστης του τι συνέβαινε στην Ελλάδα, έμεινε απλώς παρατηρητής, αντί να σταματήσει με τον α' ή β' τρόπο τον κατήφορο της χώρας μας προς τη χρεοκοπία.

«Ωστόσο, ο 64χρονος οικονομολόγος είναι περισσότερο χειριστής καταστάσεων από το παρασκήνιο, σημειώνει σε σημερινό του τηλεγράφημα το Γαλλικό Πρακτορείο Τύπου (AFP).
Παρά το γεγονός ότι για αρκετά χρόνια καθόταν στο πλευρό του προέδρου της ΕΚΤ, Ζαν-Κλοντ Τρισέ, στις συνεντεύξεις τύπου, ο κ. Παπαδήμος σχεδόν ποτέ δεν παρενέβη και άφηνε όλα τα ερωτήματα για το "αφεντικό".» kathimerini

Πάντως ο κ. Παπαδήμος είχε αναφέρει σε πρόσφατο άρθρο του ότι «Τα πιθανά οικονομικά οφέλη μιας αναδιάρθρωσης χρέους θα είναι πολύ μικρότερα από ότι προβλέπουν συχνά ορισμένοι, και η διαδικασία εμπεριέχει σοβαρούς κινδύνους για την Ελλάδα και την Ευρωζώνη.» (πηγή) Πώς λοιπόν θα μπορούσε να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα κουρέματος στο οποίο δεν πιστεύει; Είναι κι αυτό…

Άγιε μου "Φανούριε" με το χαμένο βιογραφικό, μεγάλη η χάρη σου, όπως λένε, φανέρωσε πρωθυπουργό, και την πίτα θα σου τη φέρω αφού κάνεις το θαύμα! Τώρα αν τρώγεται δεν σου το εγγυώμαι, διότι από μαγειρική έχω μείνει μετεξεταστέα, κι αυτό εξηγεί γιατί ξέμεινα solo κλαρίνο.

Αδαμάντιος Πεπελάσης: "ΦΟΒΑΜΑΙ!"

Ο διακεκριμένος οικονομολόγος, και επί σειράν ετών σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου, Αδαμάντιος Πεπελάσης έδωσε χθες στην Πόπη Τσαπανίδου του ΣΚΑΪ δραματική συνέντευξη εκφράζοντας την αγωνία και τους φόβους του για όσα έρχονται στην Ελλάδα.

Παραθέτω το μεγαλύτερο μέρος της συνέντευξης, ώστε να μπορέσετε καλύτερα να τη μελετήσετε:

Α. Πεπελάσης: «(…) Δέστε τι έκανε ο Παπανδρέου όλους αυτούς τους μήνες. Είχε μια κυβέρνηση που δε λειτουργούσε, απλώς λογοκοπούσε. Και προς στιγμήν μάλιστα υπερέβησαν τα όρια. Ότι γίναμε υπόδειγμα του τρόπου με τον οποίο μια οικονομία μπορεί να ξαναβρεί το δρόμο της, γίναμε υπόδειγμα στην Ευρώπη, μας χειροκροτούν όλοι, κλπ. Κι εσείς κι εγώ και όλοι μας γνωρίζομε ότι η Ευρώπη δεν μας χειροκροτεί. Η Ευρώπη σε εισαγωγικά μας απεχθάνεται αυτή τη στιγμή, γιατί δεν θέλει να γίνομε παράδειγμα στον Ευρωπαϊκό χώρο. Λοιπόν;»

Π. Τσαπανίδου: «Τι άλλαξε, ωστόσο, κύριε Πεπελάση, κι εκεί που μέχρι σήμερα αποφάσισαν να στηρίξουν τη χώρα μας, μας έβαλαν στο Μηχανισμό Στήριξης, μας έδιναν τις δόσεις κανονικά, έβλεπαν ότι τα νούμερα δε βγαίνουν, ωστόσο συνέχιζαν να μας δίνουν, και ξαφνικά απειλούν με μη καταβολή της δόσης;»

Α. Πεπελάσης: «Έχω μια πολύ απλή ερμηνεία. Το ίδιο ερώτημα θέτω και στον εαυτό μου τις τελευταίες ημέρες επίμονα. Τι έγινε; Τους δείξαμε ότι είμαστε αναξιόπιστοι. Από τον Παπακωνσταντίνου έως τον Πρωθυπουργό. Κι από το Σαμαρά ως… Δεν τολμήσαμε να τους δώσουμε την αληθινή εικόνα. Απλώς…»

Π. Τσαπανίδου: «Μα δεν ήταν εδώ, κύριε Πεπελάση; Ελέγχανε μαζί μ’ εμάς τα νούμερα.»

Α. Πεπελάσης: «Και έβλεπαν τα χάλια μας, αλλά περίμεναν από τέρμινο σε τέρμινο ότι κάποια στιγμή θα συνέλθουμε.»

Π. Τσαπανίδου: «Στο μεταξύ πρόλαβε να θωρακιστεί η Ευρώπη απέναντι στην Ελλάδα. Τι θα σημαίνει μια έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη;»

Α. Πεπελάσης: «Θα σημαίνει ζημιά μεγάλη και ταραχή και στην Ευρωζώνη και εδώ.. Υποθέτω ότι αυτοί μετράν – και μάλιστα οι κοινωνίες τους, όχι οι υπεύθυνοι – μετράν το σχετικό κόστος. Ποιο είναι μεγαλύτερο κόστος. Είναι δυνατόν η Ελλάδα να παραμένει εκεί και να περιπαίζει την Ευρώπη διαρκώς; Κι εδώ φτάσαμε τώρα.»

Π. Τσαπανίδου: «Η αξιοπιστία μας είναι αυτή που μας προδίνει;»

Α. Πεπελάσης: «Η αξιοπιστία μας! Δεν είναι; Εάν υπήρχε μεγάλη αξιοπιστία σ’ εμάς και στην κυβέρνησή μας, δεν θα επέμεναν τόσο ώστε να είναι ο Σαμαράς τώρα συνυπεύθυνος για το τι θα ακολουθήσει από δω και πέρα. Αυτή είναι πρωτοφανής επιμονή. Είναι όρος, απ’ ό,τι άκουσα κι απ’ ό,τι διαβάζω.»

Π. Τσαπανίδου: «Ένας όρος που επιβλήθηκε και στην Πορτογαλία. Συναίνεσαν το κόμματα στην Πορτογαλία προκειμένου να υπογράψουν το μνημόνιο και να εγκριθεί η βοήθεια εκεί.»

Α. Πεπελάσης: «Κυρία Τσαπανίδου, τα κόμματα στην Πορτογαλία, και οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη, έκατσαν κάτω στο ίδιο τραπέζι από την πρώτη στιγμή και κουβέντιασαν. Εμείς τι κάναμε;»

Πόπη Τσαπανίδου: «Κύριε Πεπελάση, υπάρχει μια κόκκινη γραμμή της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, της Νέας Δημοκρατίας, απέναντί στο μνημόνιο. Οι όροι σύγκλισης μάλλον ειπώθηκαν ξεκάθαρα στο "Ζάππειο 2". Ίσως τα βρήκανε κι όλα μεταξύ τους με το τηλεφώνημα που είχε προηγηθεί.
Εγώ θέλω να σας ρωτήσω: ο μέσος Έλληνας, ο οποίος βλέπει ότι έχει τρέξει ένας χρόνος τώρα με τόσο μεγάλες θυσίες, το μνημόνιο νούμερο ένα, κατά πόσον πρέπει να υπογράψει αυτή η χώρα ένα δεύτερο μνημόνιο, ή όπως αλλιώς θέλει να το πει η κυβέρνηση, ή να επιλέξει έναν άλλο τρόπο για να βγει από την κρίση; Θα μπορούσε βεβαίως να υπάρχει ένας άλλος τρόπος. Ποιος θα ήταν ο άλλος τρόπος;»

Α. Πεπελάσης: «Αυτή τη στιγμή – αντιλαμβάνομαι τι λέτε και συμφωνώ με το νόημα του ερωτήματος – αλλά αυτή τη στιγμή εδώ (στο λαιμό) είναι ο βρόχος. Δεν έχουμε καιρό γι’ αυτό το πράγμα. Ας καθίσουμε κάτω κι ας δούμε ποια θα είναι η συμφέρουσα πορεία του τόπου από δω και πέρα. Αλλά δεν γίνεται αυτό. Εγώ ντρέπομαι όταν ακόμη τώρα βλέπω τους εκπροσώπους των δύο κομμάτων να μιλάνε στη τηλεόραση ή ν' ανταλλάσσουν απόψεις, και να προσπαθούν ο ένας να ρίξει τις ευθύνες στον άλλο. Είναι αίσθημα ευθύνης αυτό που δείχνουν αυτοί; Είναι κόμματα αυτά να κυβερνήσουν τον τόπο; Δεν βλέπετε ότι η χώρα μας έχει μείνει σχεδόν ακυβέρνητη τρεις-τέσσερις μήνες τώρα;

Βεβαίως, θα μου πείτε "τι είναι αυτά που λες". Ε, αυτά που λέω! Το βασικό μας πρόβλημα είναι πρόβλημα αποτελεσματικής διακυβέρνησης. Και τέτοιο πράγμα δεν έχουμε. Από κει και πέρα μη με ρωτήσετε ποιος φταίει και ποιος δε φταίει. Δεν είναι η δουλειά μου να σας το πω, καίτοι όλοι γνωρίζουμε περίπου ποιες είναι οι απαντήσεις σ’ αυτό το ερώτημα.»

Πόπη Τσαπανίδου: «Και γιατί είναι δεμένα τα χέρια του κάθε υπουργού που δεν υπογράφει; Από την άλλη πλευρά, κύριε Πεπελάση, ο δρόμος εξόδου από την κρίση ποιος είναι τώρα; Ζητούνε συρρίκνωση του Δημοσίου. Τι μπορεί να γίνει στο Δημόσιο; Τι πρέπει να γίνει στο Δημόσιο;»

Α. Πεπελάσης: «Εάν θέλουμε να προχωρήσουμε μέσα στο πλαίσιο στο οποίο τώρα λειτουργούμε, δηλαδή το μνημόνιο, κλπ., και νομίζουμε, όπως υποθέτω, ότι δεν υπάρχει διέξοδος άμεση – το τσουνάμι είναι στην πόρτα, κυρία Τσαπανίδου – είναι θέμα ολίγων ημερών από σήμερα να βρεθούμε προ εκπλήξεων, τραγικών εκπλήξεων. Εάν, λοιπόν, δεν έχουμε καιρό για να κάνουμε αυτά που ας πούμε ο Σαμαράς υπαινίσσεται στο Ζάππειο 2, έχω καιρό τώρα ως χώρα, ως οικονομία, να προσαρμοστώ σ’ αυτά τα πράγματα;

Το πρόβλημα της στιγμής για μας όλους, για τον τόπο μας, είναι πώς θα περάσουμε τούτο τον κάβο το δύσκολο των ολίγων εβδομάδων, των ολίγων μηνών. Και μετά, αν έχουμε βάλει μυαλό στο μεταξύ, να δούμε πώς τα δύο κόμματα θα συνέλθουν και θα τα βρουν – θα τα βρουν, τρόπος του λέγειν – θα συμφωνήσουν σ’ ένα ελάχιστο πρόγραμμα για ν’ αποκτήσουμε ένα κομμάτι της αξιοπιστίας μας. Με λόγια δεν γίνονται αυτά. Κι έχουμε χορτάσει από λόγια τον τελευταίο καιρό. Γίναμε, λέει, υπόδειγμα της ανόρθωσης! Γίναμε το ένα, γίναμε το άλλο… Απ’ αυτά τίποτα δεν συνέβη!»

Π. Τσαπανίδου: «Ποια είναι λοιπόν τα μέτρα που πρέπει να πάρουμε μέσα στις επόμενες ημέρες για να γλιτώσουμε το τσουνάμι αυτό, και τι πρέπει να γίνει σε δεύτερη φάση, κύριε Πεπελάση;»

Α. Πεπελάσης: «Ωραία. Ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου – όχι με ένα τηλεφώνημα το βράδυ – να κάτσουν κάτω και να βρουν ένα μίνιμουμ συμφωνιών μεταξύ των δύο κομμάτων. Να δοθεί η εντύπωση στους δανειστές μας – Μα δεν σ’ αρέσει; Μα έχουμε δανειστές, πώς να το κάνουμε; – δηλαδή στην Ευρώπη, τούτη τη στιγμή, ότι εμείς λειτουργούμε ως κοινωνία ολόκληρη, κι όχι ως ένα κόμμα ή ένας πρωθυπουργός που τάχα μου ήρθε να σώσει την πατρίδα από τα χάλια στα οποία βρέθηκε. Γίνεται αυτό; Δεν τους βλέπετε;»

Π. Τσαπανίδου: «Απαιτούμενη, λοιπόν, μια συναίνεση.»

Α. Πεπελάσης: «Απαιτούμενη!»

Π. Τσαπανίδου: «Μια κοινή απόφαση.»

Α. Πεπελάσης: «Μια ελάχιστη συναίνεση.»

Π. Τσαπανίδου: «Οι εκλογές;»

Α. Πεπελάσης: «Με εκλογές τι θα λύσουμε; Το πολύ πολύ το ΠΑΣΟΚ να μην έχει αυτοδύναμη πλειοψηφία και να ’χουμε άλλα νταραβέρια, τρέχα γύρευε… Τι εικόνα θα δώσουμε μετά τις εκλογές; Είναι λύση οι εκλογές;

Μα λέτε ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, πάμε στο λαό και μας λύνει το πρόβλημα. Τώρα στο λαό πάλι θα το φορτώσουμε; Τι πρόβλημα θα σου λύσει ο λαός τούτη τη στιγμή; Ο λαός, ο ελληνικός λαός, μας εξέπληξε όλους ότι επί ενάμισι τώρα χρόνο υφίσταται ένα μαστίγωμα τρομακτικό που δεν το είχε φανταστεί ο ίδιος και εν τούτοις περίπου το ’χει δεχτεί. Μήπως φτάσαμε τα όρια όμως;

Είδατε να κάτσουν κάτω και να κουβεντιάσουν αυτά τα πράγματα; Το να κάθεσαι στο υπουργικό συμβούλιο και να βγάζεις κυριακάτικους λόγους δε με βοηθάει εμένα. Και να σε χειροκροτώ για τα δήθεν κατορθώματά σου! Ποια κατορθώματα; Σήμερα είμαστε σε χειρότερη μοίρα απ’ ό,τι πριν ένα χρόνο, και το χειρότερο απ’ όλα, η προοπτική για το μέλλον είναι πολύ χειρότερη σήμερα απ’ ό,τι ήταν πριν ένα χρόνο. Είναι αδιέξοδο! Δεν το βλέπουμε αυτό;»

Π. Τσαπανίδου: «Έρχονται, λοιπόν, κάποιοι και λένε ότι βλέπουν αυτό το αδιέξοδο που περιγράφετε και ίσως θα ’ταν καλύτερη λύση να επιλέξουμε να κάνουμε επανεκκίνηση μόνοι μας. Να επιλέξουμε εμείς να εγκαταλείψουμε την Ευρωζώνη, να χρεοκοπήσουμε, να μηδενίσουμε το κοντέρ, και πάνω σ’ αυτό να ξεκινήσουμε να χτίσουμε από μηδενική βάση. Θα ήτανε μια λύση αυτό;»

Α. Πεπελάσης: «Ωραία. Να μην το απορρίψω κυρία Τσαπανίδου. Όμως δεν είναι άποψη του ενός ή του άλλου ή κάποιου τρίτου. Πρέπει να καθίσουμε κάτω όσα κόμματα μπορούν, μαζί με τους εμπειρογνώμονες και τους ανθρώπους που βλέπουν τι είναι, τι γίνεται στην Ευρώπη και τι θα μας συμβεί εάν ακολουθήσουμε αυτό το δρόμο και πάρουμε μια απόφαση. Αλλά δεν θα την πάρει την απόφαση…»

Π. Τσαπανίδου: «Κύριε Πεπελάση, ποιες είναι οι επιλογές που έχουμε πάνω στις οποίες θα συζητήσουμε; Αν τις βάλετε στο τραπέζι και πείτε έχουμε να συμφωνήσουμε ανάμεσα:

**Στη χρεοκοπία της χώρας. Ποιες θα ’ταν οι συνέπειες και τι θα απαιτούσε σε χρόνο και χρήμα για να μπορέσει να ορθοποδήσει;
**Ένα επόμενο μνημόνιο. Ποιες θα ’ταν οι συνέπειες και τι θα απαιτούσε; Και πότε θα άνοιγε ξανά το φως στο τούνελ, πότε θα φαινόταν;
** Κι αν έχουμε και κάποια άλλη επιλογή και ποια είναι αυτή.»

Α. Πεπελάσης: «Πρώτα απ’ όλα, αν μου επιτρέπετε να διορθώσω κάτι που είπατε. Έχουμε ήδη πτωχεύσει στην πραγματικότητα. Για να μην κρυβόμαστε. Και αν αυτή δεν είναι επισήμως αναγνωρισμένη πτώχευση, είναι γιατί μας δίνουν την τρίτη, την τέταρτη, την πέμπτη δόση δεν ξέρω αν θα μας τη δώσουν, κλπ., κλπ. Κι έτσι κρατιόμαστε. Από τη στιγμή που εσείς κι εγώ θα τρέχουμε έξαλλοι στις τράπεζες να αποσύρουμε τις ολίγες καταθέσεις που έχουμε εκεί, τέρμα πλέον. Η πτώχευση έχει πραγματοποιηθεί όχι μόνον ως λόγος αλλά και στην πραγματικότητα.

Λοιπόν, διόρθωσα τα περί πτωχεύσεως. Δηλαδή πρέπει ν’ αναγνωρίζουμε την πραγματική κατάσταση στην οποία ευρισκόμεθα. Και πρέπει να πάψουμε το παραμύθι “φταις εσύ κι όχι εγώ”. Φταίμε όλοι; Φταίμε όλοι! Φταίνε κάποιοι άλλοι; Φταίνε. Αλλά το θέμα είναι τι θα κάνω από δω και πέρα. Ενάμισι χρόνο αναλωθήκαμε στο “όχι φταις εσύ για τα χάλια μας”, “όχι δε φταίω εγώ”, κλπ., κλπ. Αυτό το ανόητο παιχνίδι πέραν ενός σημείου… Λοιπόν…»

Π. Τσαπανίδου: «Ποιες επιλογές συζητάμε τώρα λοιπόν; Αν υποθέσουμε ότι μπορεί να υπάρξει συναίνεση και μαζεύονται όλοι γύρω από το τραπέζι και λένε ελάτε να αποφασίσουμε. Ποιες επιλογές πέφτουν στο τραπέζι; Υπάρχει μονόδρομος; Είναι μονόδρομος το να υπογράψουμε μια καινούργια συμφωνία, ένα καινούργιο μηχανισμό στήριξης από την Ευρώπη, να πάρουμε ένα καινούργιο ποσό από τους Ευρωπαίους;»

Α. Πεπελάσης: «Τούτη τη στιγμή εγώ νομίζω ότι είναι μονόδρομος η πέμπτη δόση. Δεν έχουμε καιρό.»

Π. Τσαπανίδου: «Μήπως πηγαίνουμε λίγο πιο πίσω το αδιέξοδο; Μεταθέτουμε δηλαδή σ’ ένα βάθος χρόνου ένα αδιέξοδο που εξακολουθεί να είναι μπροστά μας;»

Α. Πεπελάσης: «Κι αν ακόμη συμφωνήσω σ’ αυτό, έτσι δεν γίνεται στη ζωή των ανθρώπων; Πολλές φορές προτιμούν να κάνουν αυτό που λέτε για να δώσουν χρόνο και να δουν τι θα κάνουν αργότερα.»

Π. Τσαπανίδου: «Και στο ενδιάμεσο, λοιπόν, τι πρέπει να κάνουμε, αν υποθέσουμε ότι συμφωνούνε τα δύο μεγάλα κόμματα, φθάνουν στο σημείο συμφωνίας, και καταβάλλεται κανονικά η πέμπτη δόση; Στο ενδιάμεσο, για να απομακρύνουμε ακόμη περισσότερο το ενδεχόμενο αποβολής μας από την Ευρωζώνη, τι πρέπει να γίνει;»

Α. Πεπελάσης: «Μπορούμε να μάθουμε να λέμε την αλήθεια ολόκληρη και όχι ωραιοποιημένη όπως τώρα κάνουμε.»

Π. Τσαπανίδου: «Ποια είναι η αλήθεια δηλαδή;»

Α. Πεπελάσης: «Η αλήθεια είναι ότι η Ελληνική οικονομία έχει χρεοκοπήσει στην ουσία, ότι δεν παράγεται τίποτα τούτη τη στιγμή στον τόπο αυτό, ότι έχουμε τρομακτικά χρέη, έχουμε μια κοινωνία η οποία έχει συνηθίσει σε άλλου είδους συμπεριφορές πλέον, κλπ., κλπ.
Μπορούμε να τα πούμε και να τα εννοήσουμε αυτά τα πράγματα; Και να δούμε τι θέλουμε ως κοινωνία; Τι μπορούμε να κάνουμε τα επόμενα χρόνια; Και με βάση τις απαντήσεις που θα δώσουμε αληθινά στον εαυτό μας, όχι να βγάλουμε τις ευθύνες από πάνω μας και να τα ρίξουμε σ’ εσάς, στο άλλο κόμμα, τότε ίσως μπορέσουμε να βγούμε από την περιπέτεια.»

Π. Τσαπανίδου: «Είναι απαιτήσεις συγκεκριμένες, ωστόσο, που έρχονται από την πλευρά της Ευρώπης και του ΔΝΤ. Υπάρχει απαίτηση για αποκρατικοποιήσεις, για συρρίκνωση του Δημοσίου. Όλα αυτά σημαίνουν θέσεις εργασίας. Ποιες άλλες συνέπειες έχει θα μας πείτε;»

Α. Πεπελάσης: «Βεβαίως. Για ορισμένες από αυτές τις απαιτήσεις ο ελληνικός λαός όπως φαίνεται από τις διάφορες δημοσκοπήσεις έχει συμφωνήσει, έχει δεχτεί. Για τις αποκρατικοποιήσεις, πολύ λίγοι Έλληνες έχουν σοβαρές πλέον αντιρρήσεις. Ο λαός, δεν αναφέρομαι σε κομματικές οργανώσεις εδώ κι εκεί. Λοιπόν, τα πράγματα ίσως να μην είναι τόσο τραγικά όσο εμφανίζονται καιρό τώρα.

Και αν πειστεί ο κόσμος ότι, φερ’ ειπείν, η αποκρατικοποίηση της ΔΕΗ είναι απαραίτητη, είναι χρήσιμη, κανείς Φωτόπουλος ή δεν ξέρω πώς διάβολο λέγονται όλοι αυτοί, δεν μπορεί να μου αλλάξει το μυαλό. Αλλά δεν έχουμε επιχειρήσει τέτοιου είδους ενημέρωση του λαού. Έχει ενημερωθεί ο λαός στ’ αληθινά, πέρα από κόμματα και μικροπρέπειες, γιατί η ΔΕΗ πρέπει ή δεν πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί; Και δεν αναφέρομαι μόνο στη ΔΕΗ.

Συμπερασματικά να απαντήσω: δεν είναι αντίθετος ο Ελληνικός λαός, η ελληνική κοινωνία πέρα για πέρα στις ιδιωτικοποιήσεις έτσι εν γένει. Ορισμένες θα τις δεχτεί και ίσως για ορισμένες απορεί πώς δεν τις έχουμε κάνει ως κοινωνία και ως πολιτεία.
Και αν αντιληφθούμε όλοι την τραγικότητα των στιγμών, τότε θα πειστεί ο κόσμος, ή τουλάχιστον ένα μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος.

Αλλά δεν είναι μόνο οι ιδιωτικοποιήσεις. Ο Δημόσιος τομέας. Λέει αυτή η κυβέρνηση, ενάμισι χρόνο τώρα, θα περιορίσω το Δημόσιο τομέα. Ποιον Δημόσιο τομέα περιόρισε; Ποιες δαπάνες δημόσιες έχουν περιοριστεί; Ρωτήστε το Στέφανο Μάνο που έχει κάνει μια πιο ενδελεχή ανάλυση του προβλήματος να σας πει εάν ο Δημόσιος τομέας έχει περιοριστεί ή έχει αναπτυχθεί. Δεν είμεθα ειλικρινείς ο ένας με τον άλλο. Όλον αυτό τον καιρό αλληλοκοροϊδευόμεθα. Και καθώς το κάνουμε αυτό, έχουμε φτάσει στα χάλια τα σημερινά.»

Π. Τσαπανίδου: «Θέλω να σας ρωτήσω γιατί συμβαίνει αυτό κύριε πεπελάση, αλλά διστάζω. Θέλω να σας ρωτήσω γιατί αλληλοκοροϊδευόμαστε τόσο καιρό.»

Α. Πεπελάσης: «Να σας πω. Διότι δεν έχουμε πρώτον πολιτικούς ηγέτες με αίσθημα βαθύτατης ευθύνης στον τόπο τους, στο λαό τους, σ’ αυτό που λέμε Ελλάδα. Σκέπτονται, τι να πω είναι τρομερό αυτό, σκέπτονται τα μικροσυμφέροντα τα δικά τους. Αν είναι δυνατόν! Είναι τρομερό! Κι αν έχεις αντίρρηση γι΄ αυτό, σε βγάζω κι από την ομάδα μου. Δέστε τι γίνεται. Να μην πάω στη Νέα Δημοκρατία, να πάω στο ΠΑΣΟΚ. Πόσοι ικανοί και σπουδαίοι πολιτικοί έχουν αχρηστευθεί διότι δεν τους κάνουν, διότι δεν τους γουστάρουν, δεν είναι δικοί μου; Είναι 2011 αυτό ή 1900 τόσο; (…)

Δεν έχω λόγο ούτε να επαινώ ούτε να κατηγορώ κάποιον πρωθυπουργό ή κάποιον πολιτικό ηγέτη. Αλλά είναι πράγματα τώρα αυτά επί ένα χρόνο – ας τον ενάμισι – μετά ένα χρόνο να έχουμε κολλήσει στο ότι 'ό,τι στραβό στον τόπο αυτό έγινε διότι κυβερνήθηκε η χώρα από τον Καραμανλή'; Ο Καραμανλής δεν τα ’κανε καλά. Να το δεχτούμε. Ωραία. Δεν έκανε τη δουλειά του. Από κει και πέρα μ’ αυτή την άποψη θα κινηθώ, θα ησυχάσω και θα προχωρήσω; Τι κάνουμε τώρα; (…)

Και να σας πω και κάτι άλλο. Στο “Ζάππειο 2” αυτά που είπε ο Σαμαράς ήταν συγκροτημένα. Ο Σαμαράς καταλάβαινε τι έλεγε. Δεν διάβαζε απλώς. Αλλά το ερώτημα που εγώ θέτω είναι: Τώρα τι μου τα λες; Τι μπορώ να κάνω απ’ αυτά; Τι χρόνο έχω και ποιες συνθήκες επικρατούν για να μπορέσω να εφαρμόσω αυτά που λες, αν δεχόμουν να τα εφαρμόσω; (…)»

Π. Τσαπανίδου: «Είναι πάρα πολύ ενδιαφέροντα αυτά που λέτε, κύριε Πεπελάση. Πρέπει να σας μεταφέρω επίσης τα μηνύματα που έρχονται. Θα τα συνοψίσουμε σε ένα μήνυμα: “Πες τα χρυσόστομε”, λένε οι περισσότεροι.
Θέλω μόνο να σας ρωτήσω αν υπό το άγχος και την πίεση της καταστροφής, μεγέθους Μικρασιατικής καταστροφής, που μας λέτε ότι πλησιάζει, σε περίπτωση που δεν υπάρξει συναίνεση, σε περίπτωση που δεν θα βρεθούν τα χρήματα της επόμενης δόσης, αν μπορεί ν’ αποφασίσει κάποιος σωστά μ’ αυτό το βάρος, μ’ αυτή την πίεση. Διότι βάζει το κεφάλι του οικειοθελώς μέσα στην αγχόνη.»

Α. Πεπελάσης: «Κάποιος πρέπει να το βάλει το κεφάλι του μέσα στο ντορβά, εάν πράγματι σέβεται και αγαπά τούτο τον τόπο, μ’ όλες τις αδυναμίες, τις επιπολαιότητες, κλπ. Αυτό σημαίνει πολιτικός ηγέτης. Πολιτικός ηγέτης δεν είναι να εκφέρει ωραία λόγια, “είμαι εδώ και δε μ’ ενδιαφέρει το πολιτικό κόστος. Θα κάνω τα πάντα για τον τόπο, κλπ.” Αυτά δεν συνιστούν την έννοια του πολιτικού ηγέτη. Πολιτικός ηγέτης είναι αυτός που πράγματι διακινδυνεύει ό,τι έχει χάριν του τόπου, κι όχι χάριν κάποιου κόμματος ή κάποιας ιδεοληψίας. Και αρκετά έχουμε υποφέρει από ιδεοληψίες σ’ αυτό τον τόπο.»

Π. Τσαπανίδου: «Να ζητήσω κλείνοντας, κύριε Πεπελάση, την εκτίμησή σας. Όχι τι προτείνετε, όχι σε τι ελπίζετε, γιατί αυτό έγινε απολύτως κατανοητό: Πρέπει να καθίσουν να αποφασίσουν για το καλό του τόπου και γρήγορα, διότι δεν μας παίρνει ο χρόνος. Θέλω να σας ρωτήσω τι πιστεύετε ότι θα γίνει. Δηλαδή στα τέλη του Ιουνίου, είναι εκεί περίπου οι προθεσμίες που μας έχουν δώσει, πώς πιστεύετε ότι θα είναι η κατάσταση;»

Α. Πεπελάσης: «Θα σας πω όλη την αλήθεια κυρία Τσαπανίδου, έτσι; Μη με παρεξηγήσετε. Έρχονται στιγμές που ακούω αυτά που εγώ ο ίδιος λέω, και λέω, "δεν είναι δυνατόν, ονειρεύεσαι, δεν ξέρεις τι λες". Δεν θέλω να τα πιστέψω. Δεν θέλω να τα δω. Και φέρνω μπροστά μου τν ιστορία του τόπου αυτού, και την πρόσφατη και την παλαιότερη. Δεν είναι δυνατόν! Αλλά τα πράγματα στη ζωή των κοινωνιών συμβαίνουν ανεξάρτητα από το τι εσύ κι εγώ λέμε, τι θέλουμε ή δεν θέλουμε. Είναι επικρεμάμενος ο κίνδυνος. Διαβάστε και πάλι το κομμάτι του Λακόπουλου στα Νέα. Και λέω: “ο Γιώργος τα γράφει αυτά;” (…) Και κατάλαβα πόσο δίκιο, πόσο σωστά είναι αυτά που λέει, πόσο αληθινός ο κίνδυνος.

Λοιπόν, μπορούμε τούτη την έσχατη στιγμή, την τελευταία στιγμή, να συνέλθουμε και να τα βρούμε; Και να ξεχάσουμε το ρόλο που τάχα μου η ιστορία έταξε σε μένα να παίξω, παγκόσμιο ρόλο, ευρωπαϊκό ρόλο, ηγέτου παγκοσμίου βεληνεκούς, και να δω ποια είναι τα θετικά στοιχεία μέσα στην παράταξή μου; Είναι δυνατόν – να μην αρχίσω ν’ αναφέρω ονόματα – τόσοι σπουδαίοι άνθρωποι μες στο ΠΑΣΟΚ σήμερα, βουλευτές, να είναι στην απέξω; Και μάλιστα υβριζόμενοι; Αναφέρομαι στο ΠΑΣΟΚ διότι το ΠΑΣΟΚ είναι κυβέρνηση. Είναι δυνατόν; Δηλαδή είναι πολυτέλεια; Τα γούστα μου τα προσωπικά θα καλύψω; Με συγχωρείτε κι εσείς οι τηλεθεατές που παραφέρομαι και λέω πράγματα που αλλιώς δεν θα τα ’λεγα. Θα είχα πιο πολύ τακτ. Αλλά ΦΟΒΑΜΑΙ! Και δεν αξίζει τούτος ο τόπος να ταλαιπωρηθεί τούτη τη στιγμή. Στην Ευρώπη δε μας εμπιστεύονται.

Θα μου πεις, "έλα βρε Πεπελάση, δεν σ’ εμπιστεύονται στην Ευρώπη κι αυτό σημαίνει ότι καταστράφηκε ο τόπος;" Δεν ξέρω τι σημαίνει αλλά δεν με κάνει υπερήφανο. Και δεν με κάνει να πιστεύω ότι η αυριανή μέρα θάναι καλύτερη από τούτη αν δεν γίνει κάτι γρήγορα. Και σε ποιον μπορώ να τα πω αυτά; Ως προχθές έλεγαν γι΄ αυτούς που εξέφεραν τέτοια πράγματα, “α, καλά, ας τον αυτόν”…»

Π. Τσαπανίδου: «Γιατί; Συμφέροντα;»

Α. Πεπελάσης: «Γιατί δεν ήθελαν. Και συμφέροντα και ανόητος πολιτικός εγωισμός. "Είμαι εγώ κι είμαι εδώ για να σώσω τον τόπο." Τι λες; Είναι δυνατόν να λες, και αν ακόμη προσφέρεις τεράστιες υπηρεσίες, να λες "Εγώ είμαι εδώ για να σώσω τον τόπο"; Από πού κι ως πού; Εγώ είμαι εδώ για να βοηθήσω την κοινωνία μας να προχωρήσει μπρος. Λοιπόν, αυτή η έπαρση, αυτή η κούφια έπαρση, αυτή η ανοησία, μας βυθίζει βαθύτερα στο λάκκο μας. Και μπροστά μας έχουμε λάκκο. Λέω σκληρά, συγχωρέστε με. (…)

Γιατί δεν τολμούμε αυτό που θα τολμούσαν άλλοι πολιτικοί, ή έχουν τολμήσει άλλοι πολιτικοί στο παρελθόν; Τι κρυβόμαστε, δηλαδή; Ποιος σου είπε ότι εσύ είσαι από τη μοίρα του τόπου αυτού ο άνθρωπος ο ευλογημένος που θα σώσει τον τόπο;»

Π. Τσαπανίδου: «Κύριε Πεπελάση, μία κυβέρνηση οικουμενική, μία κυβέρνηση με προσωπικότητες, θα μπορούσε να αποτελέσει λύση στη φάση αυτή;»

Α. Πεπελάσης: «Όχι! Διότι κι άλλες φορές το επιχειρήσαμε και δεν βγήκε πέρα το παιχνίδι καλά. Τι θα πει προσωπικότητες;»

Π. Τσαπανίδου: «Μήπως άλλαξαν οι καιροί; Μήπως υπάρχουν άνθρωποι που θα μπορούσαν σ’ αυτό το σχήμα να λειτουργήσουν διαφορετικά;»

Α. Πεπελάσης: «Θα μπορούσαν να συμβουλέψουν τους υπεύθυνους ηγέτες και τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κλπ., κλπ.
Να σας πω κάτι; Ακούσαμε τόσα και τόσα για τρανταχτά ονόματα από τη διεθνή πανεπιστημιακή κοινότητα. Από την Κίνα έως τις Ινδίες, έως δεν ξέρω πού… Εγώ δεν θα μένω στα λαϊκίστικα, αν τους πληρώσαμε ή όχι. Δεν είναι εκεί το πρόβλημά μου.

Κυρία Τσαπανίδου, ασχολείστε με τα δημόσια από πιο κοντά και πολύ έντονα και καθημερινά. Σεις είδατε κάποια γνώμη κάποιου απ’ αυτούς να επηρέασε κάποιον από τους ηγέτες μας, ν’ ακολουθήσουμε αυτή ή την άλλη γραμμή; Δηλαδή τι καραγκιοζιλίκια είναι αυτά; Επειδή θα ’ρθει ο μεγάλος καθηγητής από το Χάρβαρντ θα μας λύσει το πρόβλημα; Γιατί να μη σας πω εγώ ότι το ξέρω καλύτερα το πρόβλημα το πολιτικό από τον καθηγητή στο Χάρβαρντ; Κι όταν λέω 'εγώ' δεν εννοώ εμένα. Γιατί δηλαδή;

Έτσι περιπαίζαμε ο ένας τον άλλο, πετάγοντας αυτές τις ωραίες φλοίδες φρούτων. Αυτό δεν είναι απόδειξη αισθήματος ευθύνης.»

Π. Τσαπανίδου: «Σας ευχαριστώ πολύ. Κύριε Πεπελάση που ήσασταν κοντά μας σήμερα. Νάστε καλά.»