Οι καταλήψεις και οι βανδαλισμοί στα σχολεία είναι ένα διαχρονικό δημοφιλές σπορ της μαθητιώσας, τρόπος του λέγειν, νεολαίας, τόσο σε καλούς όσο και σε χαλεπούς καιρούς όπως σήμερα. Όποιος δεν το γνωρίζει αυτό πρέπει να ζει σε άλλη χώρα. Ο χαβαλές στα σχολεία μετά καταστροφών είναι ένα τρόπος εκτόνωσης των εφήβων που δεν διδάχτηκαν ποτέ από την ανεκπαίδευτη Παιδεία ποιοι είναι και ποιο είναι το νόημα της ζωής, δεν τους δόθηκε ποτέ ένα όραμα, και δεν είχαν ποτέ κοινωνικά, ακαδημαϊκά ή πολιτικά πρότυπα για να τους εμπνεύσουν και να τους διδάξουν με το ζωντανό τους παράδειγμα.Έτσι, ακόμα κι αν η Πολιτεία τους έριχνε πακτωλό χρημάτων για να έχουν ό,τι ποθεί η ψυχή τους από σχολικά κτίρια, βιβλία και υλικοτεχνικό εξοπλισμό, πάλι θα έπλητταν και πάλι σε καταλήψεις και βανδαλισμούς θα κατέφευγαν για χαβαλέ. Η ανία μήτηρ πάσης κακίας. Δυστυχώς η Παιδεία δεν αγοράζεται με χρήμα. Η αληθινή Παιδεία είναι η εσωτερική καλλιέργεια του παιδιού, είναι εκ-παίδευση, αξία που πρέπει να εξαχθεί από μέσα, από τον πυρήνα της πνευματικής ύπαρξης του εφήβου, του φοιτητή, του ενήλικα, και δεν έχει τιμή. Αλλά περί αυτού οι δάσκαλοι και οι πολιτικοί έχουν άγρια μεσάνυχτα...
Μην πυροβολείτε, λοιπόν, τους μαθητές, ό,τι και να κάνουν. Αυτοί καταστρέφουν υλικά πράγματα αντιδρώντας έτσι προς τους ενήλικες βανδάλους λευκού κολάρου, που βιάζουν την ψυχή τους, που τους κλέβουν τα όνειρα και την ελπίδα, ρημάζουν την πατρίδα τους και τους παραδίνουν καμένη γη, ανεργία και δυσβάστακτο χρέος για πολλές γενιές.
Μην πυροβολείτε τους μαθητές-βανδάλους οι οποίοι απλά μιμούνται τους πολιτικούς βανδάλους που με "δημοκρατικές" διαδικασίες κατέστρεψαν την πατρίδα τους.
Δει, δη, Παιδείας, και η
αληθινή παιδεία, που θα μεταμορφώσει το ζωικό άνθρωπο σε πνευματικό τοιούτο, και θα τον κάνει
νόμο στον εαυτό του ταυτίζοντας το "θέλω" του με το "πρέπει", δεν αποκτιέται με περισσότερα οικονομικά κονδύλια. Χρειάζεται κάτι άυλο, κάτι που είναι ανεκτίμητο, κάτι που εκπηγάζει από τη μαγεία του ανθρώπινου πνεύματος, του Λόγου.
Αυτά τα λίγα σαν εισαγωγή.
Στη συνέχεια παραθέτω δύο ακόμη video καταλήψεων και βανδαλισμών σε σχολεία:
Ακολουθεί περίληψη της αντιπαράθεσης μεταξύ
Άννας Διαμαντοπούλου,
Υπουργού Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων και του βουλευτή του ΚΚΕ,
Αθανάσιου Παφίλη στη Βουλή, στις 6-10-2011. Δυστυχώς κανένας από τους δύο δεν αγγίζει το πρόβλημα στη ρίζα του, αναγνωρίζοντας τις ευθύνες της πολιτικής ηγεσίας και της κοινωνίας των ενηλίκων για την παραβατικότητα των μαθητών, ή έστω μιας μερίδας εξ αυτών.
Αθανάσιος Παφίλης: Σχολεία χωρίς βιβλία, χωρίς καθηγητές… Οι μαθητές διεκδικούν το δικαίωμα στη μόρφωση… Η κυβέρνηση κλείνει σχολεία με την πολιτική της και ποινικοποιεί οποιαδήποτε μορφή αγωνιστικής κινητοποίησης… Αξιοποιούνται δήθεν αγανακτισμένοι γονείς… Τα περί βανδαλισμών είναι προβοκατόρικα.Άννα Διαμαντοπούλου: Τα σχολεία πρέπει να είναι ανοιχτά και να λειτουργούν με το θεσμικό πλαίσιο και τους νόμους που έχει βάλει η Πολιτεία. Μπαίνουν εξωσχολικοί μέσα στα σχολεία, κάνουν βανδαλισμούς και καταστροφές. Το Κομμουνιστικό Κόμμα φαντασιώνεται διάλυση της κοινωνίας. Σήμερα χρειαζόμαστε συμφιλίωση των δυνάμεων του λαού και της κοινωνίας για να μην εξελιχθεί η ιστορία σε συμφορά.Στη συνέχεια παραθέτω τα επεισοδιακά video των επίμαχων ομιλιών:
Για όσους έχουν την περιέργεια ή απλά θέλουν ν' απολαύσουν τον ποδοσφαιρικών προδιαγραφών κοινοβουλευτικό "διάλογο" με μπόλικο εκατέρωθεν τσαμπουκά, παραθέτω ολόκληρη τη συζήτηση (μεταξύ κωφών) περί καταλήψεων και βανδαλισμών:
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαΐδου): «Συνεχίζουμε με την με αριθμό 16/3-10-2011 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας κ. Αθανασίου Παφίλη προς την Υπουργό Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, σχετικά με το ρόλο της Κυβέρνησης στους μαθητικούς αγώνες.
Στην ερώτηση του κ. Παφίλη, θα απαντήσει η Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κ. Διαμαντοπούλου, αφού πρώτα ο κ. Παφίλης μας την παρουσιάσει.
Ορίστε, κύριε συνάδελφε, έχετε το λόγο.»
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: «Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι μαθητές της δημόσιας εκπαίδευσης και φυσικά οι οικογένειές τους, λαϊκές οικογένειες κυρίως, είναι εκρηκτικά και τεράστια εξαιτίας της δικής σας πολιτικής, της πολιτικής της Κυβέρνησης με ακραία φαινόμενα – γνωστά μεν – όπως σχολεία χωρίς βιβλία και χωρίς καθηγητές. Στην πραγματικότητα η Κυβέρνηση κλείνει τα δημόσια σχολεία με την πολιτική της.
Σ’ αυτήν την πολιτική οι μαθητές απαντάνε με αγωνιστικές κινητοποιήσεις: με όλους τους τρόπους διεκδικούν το αυτονόητο, το δικαίωμα τους στη μόρφωση. Σ’ ένα δωρεάν ενιαίο δημόσιο σχολείο, διεκδικούν αύξηση των δαπανών για την παιδεία.
Απέναντι σ’ αυτές τις δίκαιες διεκδικήσεις, κυρία Υπουργέ, των μαθητών, αλλά και των οικογενειών τους, η Κυβέρνηση απαντά μ’ έναν αυταρχικό παροξυσμό κυριολεκτικά, επιστρατεύοντας όλους τους μηχανισμούς που έχει στη διάθεσή της συν τον ονομαζόμενο “κοινωνικό αυτοματισμό” για να σταματήσει τους μαθητικούς αγώνες. Διευθυντές καλούν την αστυνομία. Εισαγγελείς οργανώνουν συσκέψεις για την αντιμετώπιση του “εσωτερικού εχθρού”.
Προσέξτε: Τα παιδιά, οι μαθητές, οι δεκαπεντάχρονοι είναι ο “εσωτερικός εχθρός”. Συλλαμβάνονται μαθητές. Μεγαλώνουν οι απειλές, η τρομοκρατία, τα κρούσματα ανοικτής βίας και αυταρχισμού. Αξιοποιούνται δήθεν “αγανακτισμένοι” γονείς και ορισμένοι διευθυντές που βρίσκουν άλλοθι στην ίδια την Κυβέρνηση.
Υπάρχει η εγκύκλιος του αίσχους του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου του κ. Τέντε, όπου καλεί ουσιαστικά τους εκπαιδευτικούς να γίνουν χαφιέδες και καταδότες: να πουν ποιοι μαθητές πρωτοστατούν, ποιοι αγωνίζονται, ποιοι συμμετέχουν σε καταλήψεις ποινικοποιώντας οποιαδήποτε μορφή αγωνιστικής κινητοποίησης. Ταυτόχρονα – άκουσον-άκουσον! – απειλεί και τους γονείς με το έγκλημα της παραμέλησης εποπτείας ανηλίκου. Πρόκειται για αίσχος.
Παράλληλα υπάρχει και η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου – η γνωστή που τη ξέρουμε από το παρελθόν – η οποία ποινικοποιεί τους αγώνες.
Εμείς καταδικάζουμε αυτόν τον αυταρχικό κατήφορο. Συμπαραστεκόμαστε στους αγώνες των μαθητών. Καλούμε μαθητές και γονείς μαζί να αντιπαλέψουν αυτή τη βάρβαρη πολιτική της Κυβέρνησης.
Σας ρωτάμε, λοιπόν: Θα πάρετε πίσω αυτές τις εγκυκλίους του αίσχους, της απειλής, της τρομοκρατίας κατά των μαθητών και κατά των γονιών; Θα καταργήσετε την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου;
Τέλος – και τελειώνω, κυρία Πρόεδρε – θέλαμε να σας ρωτήσουμε πως αντιλαμβάνεστε τη λειτουργία των σχολείων και των στελεχών της εκπαίδευσης; Τι θέλετε τελικά: να επιβάλετε στρατιωτικό νόμο μέσα στα σχολεία; Έτσι θέλετε να κάμψετε τις αγωνιστικές διεκδικήσεις των μαθητών; Έτσι θέλετε να τους διαπαιδαγωγήσετε;
Ευχαριστώ.»
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η φετινή χρονιά ξεκίνησε με σοβαρά προβλήματα και με μεγάλες δυσκολίες. Είναι σαφές ότι οι πόροι είναι λιγότεροι. Έχουμε μείωση για τις δαπάνες στην παιδεία και φυσικά αυτό το κατανοεί ο καθένας, όταν η χώρα βρίσκεται στην εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση που βρίσκεται σήμερα. Τα σχολεία ξεκίνησαν με λιγότερους πόρους. Αυτό είναι αλήθεια. Όπως και το ότι ξεκινήσαμε με μείωση στους μισθούς των εκπαιδευτικών. Κι αυτό είναι αλήθεια.
Καλούμαστε όλοι – πολιτεία, γονείς, εκπαιδευτικοί – να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν ώστε όλο το πρόβλημα της κρίσης να μην το πληρώσουν τα παιδιά. Αυτό σημαίνει να μην χάσουν από την εκπαίδευσή τους. Η εκπαίδευση τους είναι βέβαια μια συνολική διαδικασία που δεν είναι μόνο μαθήματα, είναι σεβασμός στο κοινωνικό σύνολο, σεβασμός στις αρχές της πλειοψηφίας, σεβασμός στο διάλογο, σεβασμός στους κανόνες που θέτει η πολιτεία, είναι η λειτουργία της δημοκρατίας, της διεκδίκησης, του αγώνα μέσα σε πλαίσια που σέβονται τον άλλο.
Γι’ αυτό, αγαπητέ κύριε συνάδελφε, πριν πω τα υπόλοιπα, θα σας απαντήσω σ’ αυτό που γράφετε στην ερώτησή σας ότι υπάρχουν περιφερειακοί διευθυντές που κόβουν τις αλυσίδες και το θεωρείτε αυτό κακό.
Να ξεκινήσω απ’ αυτό και να πω ότι οι περιφερειακοί διευθυντές προφανώς δεν μπορεί να δέχονται αλυσίδες και λουκέτα στα σχολεία. Τα σχολεία πρέπει να είναι ανοιχτά και να είναι φυτώρια και μάθησης, αλλά και γνώσης, αλλά και δημοκρατίας.
Πρώτο βασικό στοιχείο. Φέτος είναι η χρονιά, παρά τα τεράστια προβλήματα με τα λιγότερα κενά σε εκπαιδευτικούς των τελευταίων χρόνων. Δώσαμε αναλυτικά τα στοιχεία ανά περιφέρεια και ανά νομό. (…)
Το πρόβλημα με τα βιβλία. Ναι, το εξηγήσαμε, γι’ αυτό και υπάρχουν όλες οι διαδικασίες σε εξέλιξη. Θέλω όμως, να σας πω, κύριε συνάδελφε, ότι λειτούργησαν μια σειρά από διαδικασίες, που ξεκινάνε από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς. Είχαμε χρήση όλων των αποθεμάτων, τα οποία ήταν μερικά εκατομμύρια βιβλία σ’ όλη τη χώρα. Είχαμε πλήρη λειτουργία της τάξης με χρήση των βιβλίων που υπήρχαν. Είχαμε από τον Ιούνιο διανομή βιβλίων με το χαρτί που υπήρχε. Είχαμε χρήση του ψηφιακού σχολείου, το οποίο πολεμήσατε με όλους τους τρόπους όλη τη χρονιά, αλλά σήμερα έχουμε 1,5 εκατομμύριο ατομικούς χρήστες, όταν είναι 1.200.000 οι μαθητές και 500.000 οι καθηγητές, γιατί είμαστε σε μια νέα εποχή. Έχουμε βέβαια, παραγωγή έως 500.000 την ημέρα με εξομάλυνση πολύ γρήγορη σε πολλές περιοχές της πατρίδας μας.
Δεύτερο στοιχείο. Η χρονιά ξεκινάει με πολλά συγκεκριμένα ζητήματα, θετικά θέματα: τα πιλοτικά σχολεία για τα νέα προγράμματα σπουδών που είναι σε όλη τη χώρα, τα προγράμματα του ενιαίου σχολείου, που έχουν πιάσει 1.000 δημοτικά, δηλαδή στο 50% των μαθητών, έχουμε λειτουργία του ψηφιακού σχολείου με την υποστήριξη των μαθητών που δίνουν και ψηφιακό φροντιστήριο σε όλα τα παιδιά με ατομικά μαθήματα, έχουμε τα ζητήματα της αυτοαξιολόγησης και της επιμόρφωσης, τα οποία όπου μπόρεσε η δική σας παράταξη χτύπησε με πάθος, γιατί βεβαίως δεν υπάρχει ποτέ καμία πρόταση για κάτι καινούργιο.
Όσον αφορά τους όρους λειτουργίας του σχολείου και το αν θα πάρουμε πίσω τις εγκυκλίους, κύριε συνάδελφε, θα σας πω το εξής: Το σχολείο δεν λειτουργεί με τους όρους που θέτει το ΠΑΜΕ. Το σχολείο λειτουργεί με το θεσμικό πλαίσιο και τους νόμους που έχει βάλει η πολιτεία. Υπάρχει το σχολικό συμβούλιο, η σχολική επιτροπή. Πρέπει να συγκεντρωθούν οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς, οι μαθητές, η τοπική αυτοδιοίκηση για να αποφασίσουν για τα προβλήματα που έχει το κάθε σχολείο και πώς θα τα διεκδικήσουν.
Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, θα πρέπει να λειτουργήσουν οι εκπαιδευτικοί ακολουθώντας τους κανόνες του οργανωμένου σχολείου. (…)
Κυρία Πρόεδρε, θα πω ένα παράδειγμα για να δούμε τη λειτουργία του συστήματος και ολοκληρώνω.
Ιόνιο: Βουλευτής σας βγαίνει στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και καλεί μαθητές, γονείς, κτλ. σε κοινή συστράτευση ουσιαστικά για το κλείσιμο των σχολείων. Λέτε λοιπόν, “ανοιχτά σχολεία”… (…)
Έχω στοιχεία απ’ όλη την Ελλάδα όπου το ΠΑΜΕ μπαίνει σε σχολεία στην Πάτρα, στη Σάμο, στη Θεσσαλονίκη σε διαδικασίες εκπαιδευτικές. Είναι μια σεβαστή παράταξη, αλλά είναι εξωσχολική και δεν έχει κανένα λόγο να μπλέκεται στο σχολείο. (…)
Λέω το παράδειγμα της Λευκάδας, όπου διευθυντής απαντάει στα παιδιά, υπάρχει το 95% των βιβλίων, δεν υπάρχει κανένα κενό στην τάξη και έχουμε απόφαση κατάληψης με λουκέτο και με σύνθημα βεβαίως απ’ έξω “Ανυπακοή στους διευθυντές και στους δασκάλους”. Εάν αυτό είναι το μοντέλο που φαντάζεστε, δεν είναι το μοντέλο που θέλει η ελληνική κοινωνία.»
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: «Χρειάζεται πολιτικό θράσος, κυριολεκτικά, από την Κυβέρνηση, να προσπαθεί να φορτώσει στους μαθητές που αγωνίζονται τα προβλήματα που δημιουργεί η πολιτική της. Και το λέμε ευθέως: Υπάρχει ένα ανέκδοτο που κυκλοφορεί: “Λέει η μαμά στην Ουγκάντα στο παιδί της: Παιδί μου, πρόσεχε τα βιβλία γιατί στην Ελλάδα τα παιδιά δεν έχουν”. Εσείς κλείνετε τα σχολεία. Ποιος τα κλείνει; Οι μαθητές τα κλείνουν; Εσείς δεν τους δίνετε βιβλία και καθηγητές. Μπορώ να σας πω άπειρα παραδείγματα και όχι μόνο με αυτό, αλλά με τη γενικότερη πολιτική της Κυβέρνησης.
Σήμερα, συντρίβετε και τσακίζετε κυριολεκτικά τη λαϊκή οικογένεια. Γιατί αυτοί που έχουν χρήματα δεν έχουν κανένα πρόβλημα, ξέρουν πού τα στέλνουν τα παιδιά τους και στα ιδιωτικά και αλλού και στο εξωτερικό. Μιλάμε, όμως, για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Ζητάτε, λοιπόν, από πάνω και τα ρέστα, ότι φταίνε οι μαθητές που κινητοποιούνται.
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος στηρίζει όλες τις μορφές αγώνων των μαθητών που γίνονται με διαδικασίες μαζικές και τα δίκαια αιτήματά τους. Θα συμβάλλουμε στο μέτρο των δυνατοτήτων μας να δυναμώσει η αγωνιστική στάση ζωής.
Και να ξεκαθαρίσουμε κάτι, κυρία Υπουργέ: Εσείς –δεν αναφέρομαι προσωπικά, εννοώ η πολιτική σας- θέλετε δειλούς, μοιραίους, άβουλους και υποταγμένους νέους στην πολιτική σας, εύκολα θύματα στο σύστημα χωρίς να διεκδικούν. Εμείς, λοιπόν, τους νέους δεν τους θέλουμε έτσι. Τους θέλουμε αγωνιστές και τους θέλουμε να διαπαιδαγωγηθούν σε ένα πνεύμα διεκδίκησης. Τους θέλουμε με το κεφάλι ψηλά να διεκδικούν τις σύγχρονες ανάγκες και τα δικαιώματά τους. Το 2011 δεν τους δίνετε βιβλία και λείπουν και καθηγητές. Υπάρχουν χιλιάδες αδιόριστα παιδιά που έχουν τελειώσει τα πανεπιστήμια και δεν έχουν δουλειά σήμερα και δουλεύουν με εκατό και διακόσια ευρώ και είναι άνεργοι. Αντί λοιπόν, να κάνετε μια αυτοκριτική, βγαίνετε και τους κατηγορείτε και από πάνω.
Το δεύτερο που θέλουμε να πούμε είναι ότι όλες αυτές οι υπερβολές δεν θέλω να πω ότι συκοφαντούν, αλλά προσπαθούν να συκοφαντήσουν ό,τι κινείται και αντιστέκεται σήμερα. Θέλετε να καταργήσετε τα βιβλία. Στο τέλος, θέλετε να τα καταργήσετε τα βιβλία και να μπείτε στο ψηφιακό σχολείο. Το βιβλίο είναι αναντικατάστατο. Δεν θέλετε να βγάλετε προσωπικότητες. Το σύστημα θέλει υποταγμένο, φθηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό και σύγχρονους σκλάβους.
Δεν απαντήσατε καθόλου σε αυτά που σας ανέφερα περί ποινικοποίησης και γι’ αυτό το αίσχος κυριολεκτικά που συμβαίνει σήμερα, δεκαπέντε χρόνων παιδιά να τα θεωρούν εγκληματίες. Έχουμε εγκυκλίους των εισαγγελέων, μπαινοβγαίνει η αστυνομία και θέλετε να πείτε ότι αυτά τα κάνει το ΠΑΜΕ. Μα, εσείς υποκινείτε αυτούς τους αγώνες. Αν δεν είχαν τέτοιου είδους προβλήματα οι μαθητές, εκρηκτικά προβλήματα, δεν θα έβγαιναν στο δρόμο.
Εμείς λοιπόν, απέναντι σε αυτήν την πολιτική που θέλει να διαχωρίσει και να στρέψει τον ένα απέναντι στον άλλο λέμε ότι πρέπει να υπάρξει ένα ενιαίο μέτωπο μαθητών, γονιών και εκπαιδευτικών κατά του σύγχρονου μεσαίωνα που επιβάλλεται στην παιδεία. Εμείς θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν –και ξαναλέω- με όρους μαζικού κινήματος να αντιπαλευτεί αυτή η πολιτική, να ανατραπεί συνολικά.
Ξανατονίζω ότι είμαστε περήφανοι – και αυτό το λέω μετά λόγου γνώσεως- που προσπαθούμε να δώσουμε ένα μήνυμα στη νέα γενιά ότι πρέπει να ακολουθήσει αγωνιστικό δρόμο – αυτό έχει να κάνει και με το παρελθόν και με το μέλλον- και όχι να υποταχθεί στη σύγχρονη βαρβαρότητα.»
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Κύριε συνάδελφε, η ερώτησή σας εκφράζει την αγωνία όχι για τα παιδιά και όχι για τα σχολεία, αλλά για το σύνολο των εξωσχολικών παραγόντων που με διάφορα ονόματα και τύπους κάνουν παρεμβάσεις με βίαιο τρόπο στα σχολεία.»
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: «Τις μεγαλύτερες παρεμβάσεις τις κάνετε εσείς, επίσημες και με τρομοκρατία.»
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Επειδή εδώ είναι Κοινοβούλιο, θα πρέπει, λοιπόν, να πάρουμε όλοι υπεύθυνες θέσεις, γιατί είμαστε εκλεγμένοι από τον ελληνικό λαό. Και πρέπει να απαντήσετε, γιατί θεωρώ ότι δεν γίνεται να υπάρχουν άλλες υπεκφυγές. Μιλάτε για εγκυκλίους. Βεβαίως, θα υπάρξουν και άλλες εγκύκλιοι. Ξέρετε γιατί; Γιατί το πιο σημαντικό πράγμα είναι να μη χάνονται εκπαιδευτικές ώρες.
Λέει λοιπόν, η εγκύκλιος ότι οι εκπαιδευτικές ώρες που χάνονται με τις καταλήψεις θα αναπληρωθούν οπωσδήποτε είτε το Σαββάτο, την Κυριακή, τις γιορτές…»
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: «Αφού δεν έχουν βιβλία.»
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαΐδου): «Μη διακόπτετε. Υποθέτουμε ότι θα απαντήσει η Υπουργός.»
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: «Πολλή αγάπη, κυρία Πρόεδρε.»
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαΐδου): «Αφήστε την πολλή αγάπη. Το Προεδρείο είναι αντικειμενικότατο. Όποιος διακόπτει προσπαθούμε να τον διακόψουμε.
Συνεχίστε, κυρία Υπουργέ.»
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Πραγματικά δεν έχω ανάγκη υποστήριξης, όπως και οι μαθητές και η εκπαιδευτική κοινότητα δεν έχει ανάγκη κηδεμονίας του ΠΑΜΕ. Η εκπαιδευτική κοινότητα έχει όλη τη δυνατότητα να κρίνει και να λειτουργήσει.
Θα ήθελα δημοσίως να πω ένα “ευχαριστώ” από την καρδιά μου και “συγχαρητήρια” για όλους αυτούς τους δασκάλους που με πάρα πολύ μεγάλη προσπάθεια και πολλές φορές ακόμη και με κίνδυνο της σωματικής τους ακεραιότητας κρατούν τα σχολεία ανοιχτά και αντιστέκονται. Και κύριε συνάδελφε, αντιστέκονται στη βία μειοψηφιών. Γιατί, βεβαίως, εγώ δεν μίλησα ούτε για τις διεκδικήσεις ούτε για τους αγώνες ούτε για όλα αυτά που η κοινωνία έτσι όπως είναι σήμερα, βεβαίως, τα εκφράζει μέσα, όμως, στα πλαίσια μιας δημοκρατικής λειτουργίας.
Πρέπει λοιπόν, να απαντήσετε: Πρέπει να αναπληρωθούν οι ώρες; Διότι αυτά λέει η εγκύκλιος. Εκτός αν θεωρείτε ότι η εκπαιδευτική διαδικασία και στα σχολεία και στα πανεπιστήμια είναι το τελευταίο πράγμα και ότι δεν μας ενδιαφέρει αν κάνουν μάθημα τα παιδιά.»
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: «Εσείς θα απαντήσετε στο αν θα αναπληρωθούν οι ώρες;»
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαΐδου): «Παρακαλώ, αφήστε την Υπουργό να ολοκληρώσει. Ξεπερνάει τα πέντε λεπτά στην ομιλία της.»
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Βεβαίως και δεν θα με αφήσετε να μιλήσω, γιατί έχουμε δώσει όλα τα στοιχεία ότι πότε ξανά τα σχολεία δεν είχαν τέτοια πληρότητα σε δασκάλους, όπως σήμερα. Και βεβαίως, δεν θα με αφήσετε να σας απαντήσω, γιατί ξέρετε πολύ καλά ότι σε όλη την Ελλάδα έχουμε παρεμβάσεις του ΠΑΜΕ που μπαίνουν μέσα στα σχολεία με πρωτόγονο τρόπο. Με πρωτόγνωρο τρόπο μπαίνουν συνδικαλιστικές παρατάξεις μέσα στα σχολεία. Και αυτό το θεωρείτε δικαίωμά σας, ενώ δεν θεωρείτε δικαίωμα του Υπουργείου, του περιφερειακού διευθυντή να σπάει την αλυσίδα. Και έχετε το θράσος, κύριε συνάδελφε, να καταγγέλλετε το διευθυντή που σπάει την αλυσίδα και τα λουκέτα στο σχολείο.
Η κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργήσει με τους όρους που εσείς θέτετε. Πρέπει να μας απαντήσετε: Απορρίπτετε και καταδικάζετε την είσοδο εξωσχολικών – όποιοι και αν είναι οι εξωσχολικοί– μέσα στα σχολεία; Δεν μπορείτε να μην πάρετε θέση σε αυτό. Απορρίπτετε και καταδικάζετε τους βανδαλισμούς, τις καταστροφές;»
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαΐδου): «Κυρία Υπουργέ, παρακαλώ ολοκληρώστε. Μη βάζετε ερωτήματα που δεν μπορούν να απαντηθούν.»
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: «Αυτά αλλού! Κομμένα αυτά στο ΚΚΕ! Κομμένα αυτά για τους βανδαλισμούς στο ΚΚΕ!»
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαΐδου): «Παρακαλώ, κύριε Παφίλη! Κυρία Υπουργέ, απαντήστε στην ερώτηση και μη βάζετε ζητήματα που δεν μπορούν να απαντηθούν. Παρακαλώ!»
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: «Αυτά να τα πείτε αλλού. Ξέρει ο ελληνικός λαός.»
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαΐδου): «Κυρία Υπουργέ, ολοκληρώστε παρακαλώ.»
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: «Κυρία Πρόεδρε, έχει περάσει ο χρόνος. Είναι πεντέμισι λεπτά!»
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαΐδου): «Προηγουμένως, μιλούσε για πεντέμισι λεπτά η Υπουργός. Θα έπρεπε να τη σταματήσω; Προσπαθούμε να λειτουργήσουμε πάρα πολύ αντικειμενικά, κύριε συνάδελφε. Δεν χρειάζεται να διαμαρτύρεστε, ειδικά εσείς.»
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ: «Για εσάς, ναι.»
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαΐδου): «Κυρία Υπουργέ, προχωρήστε και ολοκληρώστε, παρακαλώ.»
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Αυτού του είδους τον τσαμπουκά, λοιπόν, που θα μου λέτε εμένα που είμαι Υπουργός και εσείς που είστε Βουλευτής μέσα στο Κοινοβούλιο “κομμένα αυτά” εκεί που σας παίρνει!»
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: «Τα περί βανδαλισμών αφήστε τα! Είναι προβοκατόρικα!»
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Υπάρχουν βανδαλισμοί στα σχολεία και πρέπει να τους καταγγείλετε.»
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: «Είναι προβοκατόρικα αυτά! Ξέρετε τις αρχές μας.»
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαΐδου): «Μην διακόπτετε, για να ολοκληρώσει η Υπουργός. Κυρία Υπουργέ, ολοκληρώστε την απάντησή σας.»
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: Δεν είναι δυνατόν να ανεχόμαστε ως κοινωνία να καταστρέφονται θρανία, υπολογιστές, τοίχοι, να γράφονται σχολεία και να μην βγάζετε και εσείς και άλλα κόμματα της Αριστεράς μία καταγγελία!»
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: «Σε εμάς τα λέτε αυτά;»
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Βεβαίως, γιατί δεν είδα να ασχολείστε με τους βανδαλισμούς, είδα να ασχολείστε μόνο με τους διευθυντές και να τους κατακρίνετε.»
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: «Ξέρετε πολύ καλά ότι εμείς τα περιφρουρούμε αυτά.»
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαΐδου): «Κυρία Υπουργέ, έχει τελειώσει ο χρόνος σας.»
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Κυρία Πρόεδρε, σας παρακαλώ! Με διακόπτει συνέχεια…»
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαΐδου): «Παρακαλώ, ολοκληρώστε. Έχετε ξεπεράσει προ πολλού το χρόνο σας και στην πρωτολογία σας και τώρα, παρά τις διακοπές.»
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Δεν έχω ξεπεράσει το χρόνο μου, γιατί με διακόπτει συνεχώς. Και να σας πω κάτι; Δεν υπάρχει κανείς εδώ μέσα που να έχει περισσότερα δικαιώματα, ούτε θα κουνά κανείς το χέρι στον άλλον.»ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: «Ούτε κανένας θα προβοκάρει τον άλλον!»
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: «Μίλησα με τον πλέον σαφή και ήρεμο τρόπο, αλλά η έλλειψη απόλυτης αντίληψης του να ακούμε, να μιλάμε, να υπάρχει δημοκρατία, είναι αυτό που σας χαρακτηρίζει, γιατί είναι η λογική της κραυγάζουσας μειοψηφίας και όχι η λογική της μεγάλης πλειοψηφίας.
Εν πάση περιπτώσει, κυρία Πρόεδρε, πρέπει να πούμε πια ότι ζούμε μία πολύ δύσκολη περίοδο. Κατανοούμε και τον κόσμο που βγαίνει στους δρόμους και την αγανάκτηση. Και εμείς από τα σπλάχνα του λαού είμαστε. Από εκεί μέσα είμαστε όλοι εμείς και έχουμε τον ίδιο πόνο με τον ελληνικό λαό, αλλά δεν γίνεται να καταλύσουμε τη δημοκρατία. Ως Κυβέρνηση κάνουμε λάθη πολλά, γιατί είμαστε υπό φοβερή πίεση και πολλές φορές περνούμε κάτω από τον πήχη που πρέπει και ο οποίος υψώνεται συνεχώς. Θέλουμε να μας πείτε ο δικός σας πήχης πού είναι…»
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: «Είναι τέτοιος που να μην σέρνεται ο κόσμος…»
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: «…Ο πήχης της διάλυσης της ελληνικής κοινωνίας, της διάλυσης με όρους εξουσίας τους οποίους φαντασιώνεται το Κομμουνιστικό Κόμμα και που δεν υπάρχουν σε καμιά χώρα. Όμως, έστω και τώρα, εγώ διατηρώ την ελπίδα ότι σε αυτή τη χώρα θα υπάρξει όχι συναίνεση – η συναίνεση είναι το δεύτερο- αλλά συμφιλίωση, κύριοι συνάδελφοι. Δεν θα ζούμε με το καθεστώς του εμφυλίου πολέμου μέχρι το 2011. Σήμερα χρειαζόμαστε συμφιλίωση των δυνάμεων του λαού και της κοινωνίας, για να αντιμετωπίσουμε το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχε ποτέ η χώρα, για να μην εξελιχθεί η ιστορία σε συμφορά. Και σε αυτήν την συμφορά θα πάρετε και εσείς τις ευθύνες σας, όπως τις παίρνουμε όλοι μας.»
