Αθετημένες υποσχέσεις "εκσυγχρονισμού", και διηγώντας τες να... φρικάρεις

Ώστε πετύχαμε πολλά εμείς οι Έλληνες, ε;  Εκατοντάδες δισεκατομμύρια δάνεια, αμέτρητες τρύπες στο νερό της οικονομίας, εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, 1,5 εκατομμύριο ανέργους, μερικά εκατομμύρια υποσιτιζόμενους μισθωτούς και συνταξιούχους, καταρρέοντα Ασφαλιστικά Ταμεία, πλήρη απαξίωση της ακίνητης περιουσίας και πολλά ακόμη, ων ουκ έστιν αριθμός, ούτε τέλος... Αυτά "πετύχαμε"!

Αλήθεια, πώς φτάσαμε στο σημερινό τέλμα σαν χώρα, σαν λαός; 
Απλούστατα: Με ανευθύνως αθετημένες υποσχέσεις από όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, αλλά και με ανευθύνως δημαγωγούντα και λαϊκίζοντα κόμματα της εκάστοτε μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης.
Κοντολογίς, φτάσαμε στο βυθό εντελώς "δημοκρατικά"! 

Παραθέτω χαρακτηριστικό άρθρο του 1996, που δείχνει ότι η τότε κυβέρνηση Σημίτη είχε πλήρη επίγνωση των προβλημάτων και των αναγκών της Ελλάδας, που ήταν η εξυγίανση της Οικονομίας και η ανταγωνιστικότητα και ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΚΡΑΤΟΣ.

«Και τώρα εκσυγχρονισμός με νέο ήθος», του Γιάννη Μαρίνου,  06/10/1996

«Αγαπητέ Κύριε, 

Θα θυμόσαστε ίσως ότι σας είχα ενημερώσει εγκαίρως. 

Είχα επισημάνει ότι το κυριότερο όπλο των πολιτικών αντιπάλων του κ. Σημίτη κατά την προεκλογική περίοδο ήταν ότι προκήρυξε πρόωρες εκλογές, ώστε μετά, με άνεση χρόνου (τετραετία), να μπορέσει ανενόχλητος να εφαρμόσει με περισσότερη συνέπεια και σταθερότητα μια σκληρή οικονομική πολιτική, όπως επιβάλλει η δυσκολία καταρτίσεως προϋπολογισμού το 1997, ώστε να καλυφθούν τα ελλείμματα αλλά και οι όροι του προγράμματος σύγκλισης προς τους όρους της Συνθήκης του Μάαστριχτ.

Όλα τα μικρά κόμματα της αντιπολίτευσης και κυρίως εκείνα της ευρύτερης Αριστεράς, αλλά και η ατυχήσασα Πολιτική Άνοιξη του κ. Σαμαρά, αυτό το επιχείρημα επικαλούνταν για να πείσουν τον ελληνικό λαό να καταψηφίσει το ΠαΣοΚ και να μην του δώσει τη δυνατότητα να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. 

Όμως οι Έλληνες ψηφοφόροι, μολονότι πλήρως ενημερωθέντες, υπερψήφισαν και το ΠαΣοΚ και το Πρόγραμμα Σύγκλισης. Άρα, αγνόησαν την αριστερή κινδυνολογία και τις αριστερές πολιτικές παροχών από άδεια ταμεία.

Κανείς δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι αγνοούσε τι ψηφίζει, ούτε ότι απορρίπτει τις σκληρές υποχρεώσεις που έχει επωμισθεί η κυβέρνηση για να εξυγιάνει την οικονομία, να την κάνει περισσότερο ανταγωνιστική, και με παροχή των αναγκαίων κινήτρων να δημιουργήσει ενδιαφέρον στο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, ώστε να επενδύσει χρήματα σε παραγωγικές επιχειρηματικές μονάδες. Αφού μόνες αυτές μπορούν να φέρουν την ποθητή σταθερή οικονομική ανάπτυξη και την αύξηση των θέσεων απασχόλησης, που θα πολεμήσει τον χειρότερο εχθρό της κοινωνίας μας, την ανεργία.

Είναι αλήθεια ότι προεκλογικά οι οικονομικοί υπουργοί του ΠαΣοΚ (αλλά όχι ο κ. Αλέκος Παπαδόπουλος) διαβεβαίωναν ότι δεν υφίσταται πρόβλημα καταρτίσεως του προϋπολογισμού 1997, ότι δεν θα επιβληθούν νέοι φόροι και ότι οι μισθοί θα αυξάνονται κατά τι πάνω από τον πληθωρισμό, ώστε να βελτιώνεται η αγοραστική δύναμη των μισθοσυντήρητων. 

Όμως όλα αυτά λέγονταν δειλά δειλά και διόλου πειστικά και ουδεμία απάντηση δινόταν στον κ. Σαμαρά, στην κ. Παπαρήγα ή στον κ. Τσοβόλα, που προειδοποιούσαν με πολλή σαφήνεια και κατηγορηματικότητα ότι και μετά τις εκλογές θα συνεχισθεί η λιτότητα, και μάλιστα πολύ σκληρότερη από μέχρι τώρα.

Ο ελληνικός λαός, που δεν περιορίζεται να διαβάζει τις κατά κανόνα παραπλανητικού περιεχομένου κομματικές τοποθετήσεις και υποσχέσεις, παρακολουθεί και εφημερίδες και άλλα μέσα ενημέρωσης. 

Έτσι έχει πια κατανοήσει πολύ καλά ότι η πολιτική καταπολέμησης των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, περιορισμού του ασύνετου δανεισμού, του συνεπακόλουθου πληθωρισμού και της αναβάθμισης της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της εθνικής οικονομίας είναι δυστυχώς μονόδρομος.

Και αυτό ακολουθείται σήμερα σε Δύση και Ανατολή, από συντηρητικές και αριστερές κυβερνήσεις, ακόμη και από τις εναπομείνασες χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Ακόμη και από την αριστερή κυβέρνηση της Ιταλίας, η οποία με τόσο ενθουσιασμό χαιρετίστηκε εδώ στην Ελλάδα από τον Συνασπισμό και την αριστερή πτέρυγα του ΠαΣοΚ.

Και αν δεν είναι ανόητος ή ανεύθυνος ο κ. Σημίτης και οι συνεργάτες του, αυτή την πολιτική οφείλουν να συνεχίσουν, και μάλιστα με περισσότερη συνέπεια και αυστηρότητα (διότι, δυστυχώς, κατά τους τελευταίους 2-3 μήνες ο Πρωθυπουργός υπέκυψε στις κομματικές πιέσεις και στους εκβιασμούς κάποιων ισχυρών συντεχνιών και προέβη σε σημαντικές παροχές).

Βεβαίως πρέπει να ανταποκριθεί στις υποσχέσεις του για ευαισθησία έναντι των σημαντικών αριθμητικά νησίδων του πληθυσμού που αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης χωρίς δυνατότητα εξεύρεσης συμπληρωματικών πόρων (κυρίως των συνταξιούχων και των οριακά μισθοδοτούμενων και προ παντός των ανέργων). Και επίσης θα πρέπει να προσέξει περισσότερο τα επιμόνως αναξιόπιστα εθνικά συστήματα υγείας και παιδείας. 

Όμως η πίτα είναι δεδομένη και η αύξηση του εθνικού εισοδήματος πολύ μικρή, ώστε να μπορούν να εξευρεθούν όλοι οι αναγκαίοι πρόσθετοι πόροι. Συνεπώς δεν μπορεί πια να καθυστερήσει άλλο η ασταμάτητα αναγγελλόμενη περικοπή περιττών δαπανών, που συνιστούν ασύνετη και προκλητική σπατάλη σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.

Ήδη ο νέος υπερυπουργός του οικονομικού τομέα κ. Ι. Παπαντωνίου, όχι μόνο δεν εμφανίζεται πια και πολύ χαμογελαστός, αλλά έσπευσε από την πρώτη στιγμή, ­ και πολύ καλά έκανε, ­ να ανακοινώσει ότι αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες και μελετά μαζί με τους συνεργάτες του την κατάσταση. 

Και να μην αμφιβάλλετε ότι, χωρίς να φανεί ασυνεπής προς τις προεκλογικές υποσχέσεις της κυβερνήσεως, θα προχωρήσει σε δραστικές περικοπές φορολογικών απαλλαγών, περιττών δαπανών, αλλά και σε αυξήσεις κάποιων φόρων.

Και φυσικά και σε αυτό δεν θα δείξει ασυνέπεια, αφού οι συνάδελφοί σας δημοσιογράφοι περιορίζονται με μια επιμονή που φθάνει τα όρια της ηλιθιότητας, να ρωτούν στερεοτύπως: "Θα επιβάλετε νέους φόρους;", διευκολύνοντας την αρνητική απάντηση. Ενώ η σωστή ερώτηση είναι: "Θα αυξήσετε πάλι κάποιους φόρους;". 

Έτσι όλοι οι υπουργοί με περισσή ανακούφιση διαβεβαιώνουν ότι δεν θα επιβάλουν νέους φόρους, επιφυλασσόμενοι να αυξήσουν τους παλαιούς φόρους. Πράγμα που φυσικά επιτυγχάνουν και με τη μη τιμαριθμοποίηση των φορολογικών κλιμάκων.

Άλλωστε και ο νέος υπερυπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης κ. Αλέκος Παπαδόπουλος δεν δίστασε από την πρώτη στιγμή να προειδοποιήσει ότι κάποιοι θα ματώσουν. Και από της θέσεως αυτής δεν μπορεί παρά να υπονοεί ως απειλούμενους κυρίως τους έχοντες σχέση με τον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Και ομολογουμένως θα πρέπει να αναγνωρισθεί ότι η ευφυέστερη και η πιο ελπιδοφόρα τοποθέτηση που έκανε ο κ. Πρωθυπουργός στη νέα του κυβέρνηση είναι του κ. Παπαδόπουλου. Διότι από αυτόν εν πολλοίς εξαρτάται να αποκομίσουμε κάποτε μικρότερο, αποτελεσματικότερο, λιγότερο σπάταλο και οικονομικά ή ηθικά υγιέστερο κράτος. 

Και είναι γνωστό ότι ο υπουργός αυτός ποτέ δεν χάιδεψε τα αφτιά του λαού και μιλά πάντα τη γλώσσα της ειλικρίνειας. Ακριβώς γι' αυτό και χαίρει της ευρύτερης εθνικής εμπιστοσύνης ως άριστος κατά κάποιον τρόπο διακομματικός υπουργός. 

Και οφείλει να τιμήσει αυτή την εμπιστοσύνη με την οποία τον περιβάλλουν όλοι οι Ελληνες, πλην φοροφυγάδων, παραοικονομούντων, παρανομούντων και εκμεταλλευομένων το υστέρημα του ελληνικού λαού. 

Αν φυσικά θελήσει να ανταποκριθεί στην υπόσχεση της κυβέρνησης Σημίτη για νέο ήθος και εκσυγχρονισμό.
ΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΝΕΟΣ
και για την αντιγραφή, Γιάννης Μαρίνος»

Δυστυχώς, όπως όλοι γνωρίζουμε, ο μόνος "εκσυγχρονισμός με νέο ήθος" που πέτυχε το ΠΑΣΟΚ του Κώστα Σημίτη ήταν η υπεξαίρεση δεκάδων δισεκατομμυρίων αποταμιεύσεων Ελλήνων νοικοκυραίων δια του απροκάλυπτου εκμαυλισμού τους στο Χρηματιστήριο (απ)Αξιών Αθηνών (1998-1999), όπου ξένα και ντόπια γεράκια υφάρπαξαν νομοτύπως τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων και το βιος τους και τους άφησαν γυμνούς, αναγκάζοντάς τους να καταφεύγουν ακόμη και σε μετοχοδάνεια ώστε να μπουν ακόμη πιο βαθιά στο κόκκινο...

Δείτε εδώ τι έγραφε ο Γιάννης Μαρίνος το 1986, σε άρθρο με τον προφητικό τίτλο: «Προτιμούμε να πνιγούμε χορεύοντας, όπως οι επιβάτες του Τιτανικού;»

Δυστυχώς, αυτό προτιμήσαμε! Μας πήρε μερικά χρόνια αλλά το καταφέραμε, οι πανίβλακες! Οι διεφθαρμένοι-έξυπνοι, βέβαια, που φυγάδευσαν στο εξωτερικό 90 δισεκατομμύρια από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα, σφυρίζουν αδιάφορα για τη συμφορά που μας βρήκε από υπερβολικό "πατριωτισμό"...

Πρωτομαγιάτικοι αφορισμοί του Χρήστου Γιανναρά

Ο λόγος που ασχολούμαι με το Χρήστο Γιανναρά σε τούτο το ιστολόγιο είναι διότι χιλιάδες άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και πολλοί νέοι, κρέμονται κυριολεκτικά από την πένα του, και επομένως διαμορφώνει (ή παραμορφώνει) συνειδήσεις. Και πώς θα μπορούσε η άτακτη πυγολαμπίδα να παραμείνει ασυγκίνητη και αμέτοχη στο φαινόμενο Γιανναρά; (Πηγή photo εδώ.)

Για άλλη μια φορά ο “Δάσκαλος”, από την κυριακάτικη στήλη του στην Καθημερινή , αφορίζει με βδελυγμία κόμματα και αρχηγούς, για να καταλήξει σε μια πρόταση διάλυσης του κόμματος της Ν.Δ. και επανίδρυσης του πολιτικού συστήματος (λες και η Ν.Δ. είναι το μοναδικό κόμμα!) με αρχηγό τον Α. Σαμαρά, που στο ίδιο άρθρο αφόρισε ως ανεπαρκή, λέγοντας:
«Aλλά μοιάζει περιττό να μιλάμε και για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. (…) O άνθρωπος δεν επαρκεί για να τολμήσει το ριζοσπαστικά καινούργιο που περιμένει η ελληνική κοινωνία, δεν έχει τη στόφα να διακινδυνεύσει τομές (…).»

Για να δούμε, όμως, τι καλό είπε για το Γιώργο Παπανδρέου:

Χρήστος Γιανναράς: «Για τον πρωθυπουργό είναι περιττό και να μιλάμε, ας όψεται όποιο εξωφρενικό πείσμα τον προώθησε, με χίλια δυο μηχανεύματα, σε θέσεις ηγετικές – έναν ευγενικό άνθρωπο και τον άφησαν έκθετο σε τέτοιο διασυρμό, ξεγύμνωσαν στα τρίστρατα της υφηλίου μια τόσο κραυγαλέα ανθρώπινη ανεπάρκεια, τόσο κατάφωρη μειονεξία.»

Αντιπαρέρχομαι τις ατέλειες της παραγράφου ως προς τα σημεία στίξης και το διαχωρισμό των προτάσεων – λάθη ανεπίτρεπτα για έναν άριστο, όπως λένε, γνώστη της ελληνικής γλώσσας – και πάω στην ουσία: Ο Γιώργος Παπανδρέου, ένας ευγενικός άνθρωπος κατά τον Χρήστο Γιανναρά, δεν είχε φιλοδοξίες να γίνει πρωθυπουργός, αλλά κάποιο εξωφρενικό πείσμα τον προώθησε εκεί, ξεγυμνώνοντας και διασύροντάς τον στα τρίστρατα της υφηλίου, η οποία υφήλιος του απονέμει το ένα διεθνές βραβείο μετά το άλλο!

Προσέξτε τώρα τους αφορισμούς του “Δάσκαλου” για τα κόμματα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, και κυρίως για τους ιδρυτές τους:

Χρήστος Γιανναράς: «H N.Δ. ήταν το κομματικό σχήμα που χρειαζόταν ο Kων. Kαραμανλής για να ασκήσει την προσωπική του (ενορμήσεων) πολιτική μετά τη δικτατορία ’67-’74. Ήταν σχήμα - όχημα ατομικών πολιτικών αντιλήψεων και φιλοδοξιών, όχι κόμμα αρχών. Ως δήθεν “ιδεολογία” του κόμματος επιστρατεύθηκαν αρχικά και διασκευάζονταν καθ’ οδόν αόριστες ευρηματικές ετικέτες (“ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός” και άλλα ηχηρά παρόμοια). Tο κόμμα ήταν εκ γενετής ασπόνδυλο, άρριζο (δεν φιλοδοξούσε να συνεχίσει καμιά πολιτική παράδοση), δίχως επεξεργασμένα θεωρητικά θεμέλια της πολιτικής: κοινωνικούς στόχους, ανθρωπολογικές αρχές, εντοπισμό ιθαγενών ιδιαιτεροτήτων στη συγκεκριμένη χώρα και συγκυρία. H αδιαφορία ή ανικανότητα του Kων. Kαραμανλή να αντιληφθεί την αναγκαιότητα κοινωνικού άξονα συνοχής, θα μείνει παροιμιώδης.»

Ώστε η Νέα Δημοκρατία του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή δεν ήταν κόμμα αρχών, αλλά σχήμα-όχημα ατομικών πολιτικών αντιλήψεων και φιλοδοξιών! Λες και τα κόμματα δεν εκφράζουν εξ ορισμού τις πολιτικές αντιλήψεις και φιλοδοξίες των ιδρυτών τους!
Το κόμμα, είπε, ήταν εκ γενετής ασπόνδυλο, άρριζο, χωρίς κοινωνικούς στόχους και ανθρωπολογικές αρχές! Επ’ ευκαιρία, μιας και ο “Δάσκαλος” μίλησε για αρχές, να του θυμίσω τι έλεγε για αξίες σε συνέντευξη στο ΣΚΑΪ: «Βγάζω σπυριά όταν ακούω να μιλάνε για αξίες. Τι θα πει αξίες; Ποιος τις όρισε και με ποια αυθεντία;» (Δείτε εδώ)

Και μετά το μηδενισμό του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο φιλόσοφος Χρήστος Γιανναράς προχωράει ακάθεκτος στο μηδενισμό του Ανδρέα Παπανδρέου:

Χρήστος Γιανναράς: «Aντίστοιχα και το ΠAΣOK ήταν το κομματικό σχήμα που χρειαζόταν ο Aνδρέας Παπανδρέου για να ικανοποιήσει τη δίχως όρια δίψα του για την ηδονή της εξουσίας. Oύτε εδώ υπήρχαν αρχές ή κοινωνικοί στόχοι. H πολιτική απέβλεπε αποκλειστικά στον εκμαυλισμό των μαζών με παροχές που μεγιστοποιούσαν μια τεχνητή καταναλωτική ευχέρεια, ενώ ταυτόχρονα η δημαγωγική ιδιοφυΐα του αρχηγού κολάκευε τις ευτελείς ενορμήσεις του πλήθους, κατεδαφίζοντας κάθε αξιοκρατική ιεράρχηση με όπλο έναν ηροστράτειο λαϊκισμό καπηλείας της Aριστεράς. Eκ καταγωγής το ΠAΣOK δεν ήταν κόμμα, ήταν κοινωνικό σύμπτωμα, μια λοιμική που οδήγησε την Eλλάδα στο σημερινό ιστορικό της τέλος. Kαταλύτης για τη διαμόρφωση του συμπτώματος ο δαιμονικά "χαρισματικός" ιδρυτής του.»

“Ολίγιστοι”, λοιπόν, για να χρησιμοποιήσω τον προσφιλή χαρακτηρισμό του Χρήστου Γιανναρά, οι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου!

Χρήστος Γιανναράς: «H χρεοκοπία της χώρας και η κρατική διάλυση έχουν, μέχρι στιγμής, ένα φανερό θετικό αποτέλεσμα: Έδειξαν με ενάργεια ότι τα δύο “κόμματα εξουσίας” στη σημερινή Eλλάδα, ΠAΣOK και Nέα Δημοκρατία, ήταν από γεννησιμιού τους κόμματα “μιας χρήσεως”. Δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετήσουν τις ατομικές φιλοδοξίες των ιδρυτών τους, όχι για να εκφράσουν κοινωνικές τάσεις και επιδιώξεις, όχι για να υπηρετήσουν στόχους και ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.»

Βέβαια ο χαρακτηρισμός “κόμματα μιας χρήσεως” είναι ανακριβής, διότι τα κόμματα αυτά είχαν κάμποσες χρήσεις στα τελευταία 37 χρόνια της μεταπολίτευσης. Και φυσικά, αυτός που τα ανεβοκατέβαζε στην εξουσία ήταν ο ελληνικός λαός, στον οποίο ο Χρήστος Γιανναράς δεν αποδίδει καμία ευθύνη, όπως δεν αποδίδει ευθύνες ούτε στη συναλλασσόμενη πανεπιστημιακή κοινότητα και στην κατ’ ευφημισμό πνευματική ηγεσία του τόπου, που παρέμενε απαθής στα τεκταινόμενα.

Η αρχή του άρθρου όμως σπάζει κόκκαλα. Γράφει ο "Δάσκαλος": «Tι σημαίνει η έκφραση “κομματικά μυαλά”; Σημαίνει εγκεφαλικές λειτουργίες παθολογικές, σημαίνει πάθηση. Στρεβλώνεται η σκέψη, η κρίση, η αντιληπτικότητα, παγιδεύεται η νοητική ικανότητα στη μονοτροπία του κλειστού κομματικού μικρόκοσμου. Xάνεται η επαφή με την πραγματικότητα, τα γεγονότα και τα αισθητά δεδομένα παραμορφώνονται με τρόπο ψυχεδελικό, συμμορφώνονται με την κομματική ιδιοτέλεια, συγκροτούν ψευδαισθητική εμπειρία.»

Μα αν τα κομματικά μυαλά προϋποθέτουν και συνεπάγονται παθολογικές εγκεφαλικές λειτουργίες, αν ο κομματισμός στρεβλώνει τη σκέψη, την κρίση και την αντιληπτικότητα, τότε τα κόμματα είναι παθολογικά συστατικά ενός άρρωστου πολιτεύματος που ονόμασαν “Δημοκρατία”. Έτσι δεν είναι κύριε Γιανναρά; Διότι Δημοκρατία χωρίς κόμματα και κομματισμό δεν μπορεί να υπάρξει. Άρα η Δημοκρατία η ίδια γεννά τις παθογένειες που περιγράψατε, επομένως η μόνη σωτηρία για τη χώρα είναι ν’ απαλλαγεί από τα κόμματα, δηλαδή από τη Δημοκρατία που την έφτασε στη σημερινή ηθική, οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση. Μήπως δηλαδή κάποιοι ταγοί πρέπει να προβληματιστούν σοβαρά αν η Δημοκρατία κάνει καλό στην υγεία της Ελλάδας; Μήπως δεν είμαστε άξιοι της δημοκρατίας;

Εγώ βέβαια δεν θα είχα αντίρρηση σε συναινετική και ειρηνική κατάργηση της Δημοκρατίας, έστω για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα μέχρι να σταθούμε στα πόδια μας, αλλά με ενοχλεί που ούτε εσείς ούτε η εφημερίδα που σας φιλοξενεί έχετε το θάρρος να πείτε τα πράγματα με τ’ όνομά τους.

Προσέξτε τώρα και τη μεγαλόπνοη πρόταση του Δάσκαλου:

Χρήστος Γιανναράς: «Προκαλείται ο κ. Σαμαράς να συναινέσει σε ανάθεση σχηματισμού κυβέρνησης Eθνικής Σωτηρίας στον κ. Aλέκο Παπαδόπουλο (περιοδικό «Hλιαία», τ. Aπριλίου), αλλά καμιά πρόταση αγωνίας δεν τον αγγίζει.»

Κοντολογίς, ο Χρήστος Γιανναράς, ούτε λίγο ούτε πολύ, προκαλεί τον Αντώνη Σαμαρά να ακυρώσει τον εαυτό του και το κόμμα του οποίου ηγείται, και να συναινέσει σε κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας υπό τον… Αλέκο Παπαδόπουλο! Και αν υποθέσουμε ότι ο Σαμαράς συναινέσει σε κάτι τέτοιο, τότε θα σχηματιστεί η κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας που προτείνει ο Χ. Γιανναράς, άσχετα με το αν δεν συναινέσουν τα υπόλοιπα κόμματα που έχουν και την συντριπτική πλειοψηφία στη Βουλή; Και να σκεφτείτε ότι τέτοιες σπουδαιογελοίες προτάσεις δημοσιεύονται σε μια σοβαρή εφημερίδα…

Όσο για τον προτεινόμενο ως πρωθυπουργό κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας, ας θυμηθούμε ποιος είναι. Το απόσπασμα που παραθέτω είναι από άρθρο μου που θα βρείτε εδώ: «Λοιπόν, που λέτε, φίλτατοι, την 1/6/2002, μόλις 25 μήνες από την ανάληψη του Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας, ο Αλ. Παπαδόπουλος, έδωσε βαρυσήμαντη συνέντευξη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, όπου μεταξύ άλλων ανέφερε: “Έχω αποφασίσει να μην θέσω υποψηφιότητα στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Νιώθω την ανάγκη να αλλάξω τη ζωή μου. Από πολιτικής απόψεως να περάσω λίγο σε δεύτερο πλάνο. Να ασχοληθώ με πράγματα που αγαπώ και μου έχουν λείψει”.» (Δείτε εδώ.)

Ήταν τότε που ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, κατά κόσμον “Κινέζος”, τον παραίτησε από την Κίνα όπου βρισκόταν για δουλειές, και πολύ καλά έκανε! Ήθελε να τον απαλλάξει μια ώρα αρχύτερα για ν’ ασχοληθεί με τα πράγματα που του είχαν λείψει και που αγαπούσε. Αγγαρεία έκανε ο άνθρωπος.

Έχω κι ένα τελευταίο ερώτημα για το Χρήστο Γιανναρά: Αν κομματικό μυαλό σημαίνει παθολογικές εγκεφαλικές λειτουργίες, τότε το θρησκόληπτο μυαλό τι σημαίνει; Αν η κομματική πλύση εγκεφάλου συνεπάγεται διαστρέβλωση της σκέψης, της κρίσης και της αντιληπτικότητας, τότε η θρησκευτική πλύση εγκεφάλου, που διενεργείται επί αιώνες, πόσο μεγάλη εγκεφαλική βλάβη συνεπάγεται; Μήπως ως θεολόγος και φιλόσοφος ο "Δάσκαλος" έπρεπε ν’ αρχίσει την έρευνά του από κει; Κομμάτι δύσκολο, θα μου πείτε, αφού βρίσκεται και ο ίδιος μέσα στο εθνικό θρησκευτικό κόμμα…

Αυτά τα λίγα και καλό μήνα σε όλους! Μακάρι ο Μάης να σηματοδοτήσει την Άνοιξη στα μυαλά όλων μας.

Λοβέρδο είσαι αισιόδοξος; "ΟΧΙ"!

Μ’ αρέσει ο Λοβέρδος! Καλό παιδί φαίνεται. Τον θεωρώ ειλικρινή, καλοπροαίρετο και δουλευταρά. Επίσης πιστεύω ότι έχει και κάποιες σοσιαλιστικές ευαισθησίες, από τις οποίες δεν διαθέτουν ούτε ίχνος τα μεταλλαγμένα συντρόφια του στη μνημονιακή "κυβέρνηση" του George Papandreou. Θυμάμαι ότι στο θέμα της αποπομπής με μια μονοκονδυλιά των παιδιών των STAGE – ξεχάστηκαν τώρα πια… – είχε φέρει αντιρρήσεις, αλλά πέρασε του Πάγκακου, συγνώμη "Πάγκαλου" ήθελα να πω.

Τι να σου κάνει όμως ο άνθρωπος με το τέρας του ΕΣΥ (ΕΣΑ) που έμπλεξε; Για όσους δεν είστε ενημερωμένοι, ΕΣΑ είναι το ακρωνύμιο για το Εθνικό Σύστημα Αθεράπευτων, ή Εθνικό Σύστημα Απροσάρμοστων, ή Εθνικό Σύστημα Αυτιστικών, ή Εθνικό Σύστημα Αναίσχυντων, κλπ. Το ΕΣΑ (ΕΣΥ) είναι ο καθρέφτης μας, εκεί μέσα αντικατοπτρίζεται όλη η ασχήμια της ράτσας μας. Στο βούρκο του ΕΣΥ βλέπουμε το κατάντημα-κατάρα ενός ολόκληρου λαού που ανέχτηκε και προσκύνησε κυβερνήσεις ανίκανων και διεφθαρμένων πολιτικάντηδων επί δεκαετίες, παίρνοντας όπου μπορούσε και ο ίδιος μέρος στο εθνικό πάρτι της διαφθοράς και καταβρόχθισης της σάρκας του.

Τα τετράπαχα πιράνχας της "Υγείας"

Δεν πίστευα στ’ αυτιά και στα μάτια μου όταν στη χθεσινοβραδινή εκπομπή «Ζούγκλα» άκουσα φαρμακοποιό να καταγγέλλει την ίδια της την επιχείρηση, από «απόγνωση και αηδία»! Κατά την απουσία της λόγω ασθένειας, οι συνεργάτες της συνταγογραφούσαν ακόμη και για νεκρούς!

Δείτε παρακαλώ στα video που παραθέτω τις σατανικής σύλληψης απάτες.
Τελικά τι λαός είμαστε; Πώς εκφυλίστηκε το κύτταρο του Έλληνα; Από πού άρχισε το κακό; Υπάρχει ελπίδα αφύπνισης των αποχαυνωμένων συνειδήσεων; Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα βρεις διαφθορά. Όμως, η ειδεχθέστερη διαφθορά είναι εκείνη που συντελείται από "επιστήμονες" με άσπρες ρόμπες κι έχει να κάνει με εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου, δηλαδή της αρρώστιας και του θανάτου. Εδώ δεν υπάρχουν ελαφρυντικά και η μόνη τιμωρία, μιας και δεν υπάρχει η θανατική καταδίκη, είναι να σαπίζουν οι επίορκοι στη φυλακή ισοβίως.



Γνωστή ήταν από παλιά η εκτεταμένη διαφθορά στο ΕΣΥ, αλλά οι επίορκοι πολιτικάντηδες προτιμούσαν τη φυγή από την κάθαρση της κόπρου. Γι’ αυτό θεωρώ και τη διαχρονική πολιτική εξουσία συνυπεύθυνη στο έγκλημα, συμπεριλαμβανομένης και της ανάπηρης Δικαιοσύνης. «"ΦΕΥΓΩ πριν με φάνε και μένα τα πιράνχας" είχε πει το 2002 ο κ. Αλ. Παπαδόπουλος προτού εγκαταλείψει το υπουργείο Υγείας.» (πηγή)

Καμαρώστε το φυγόμαχο πολιτικό που ήρθε πρόσφατα να μας κάνει και κήρυγμα για το πώς θα βγούμε από την κρίση! (Δείτε εδώ) Η δικαιολογία της φυγομαχίας, “για να μην το φάνε τα πιράνχας”, δείχνει προκλητική ανευθυνότητα και κυνισμό. Οι περισσότεροι μπαίνουν στην πολιτική από τυχοδιωκτισμό, για να περάσουν καλά κι όχι για να λύσουν προβλήματα και να καθαρίσουν την κόπρο της διαφθοράς. Και, δυστυχώς, τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ δεν βρίσκουν τίποτα το επιλήψιμο στη φυγομαχία των πολιτικών ώστε να τους καταγγείλουν ανηλεώς και να τους παραδώσουν στη λαϊκή κατακραυγή! Είναι άραγε αυτά τα πιράνχας που λυμαίνονται το χώρο της Υγείας πιο ισχυρά από την εκάστοτε πολιτική εξουσία της χώρας ώστε να μη μπορεί κανείς να τα εξαρθρώσει; Υπάρχει οργανωμένη και πανίσχυρη μαφία τη Υγείας;
Δυστυχώς, όμως, ο Αλέκος Παπαδόπουλος δεν ήταν ο μοναδικός φυγόμαχος υπουργός.
«Δύο χρόνια αργότερα το Υπουργείο ανέλαβε ο κ. Ν. Κακλαμάνης και σε συνέντευξή του στο "ΒΗΜΑ" ομολογούσε τότε ότι τα "πιράνχας" στα νοσοκομεία ζουν και βασιλεύουν. "Φοβάμαι μη με φάνε κι εμένα" σημείωνε, και έπειτα από δύο χρόνια αποχωρούσε, απογοητευμένος κι εκείνος, για να διεκδικήσει τον Δήμο της Αθήνας, διαπιστώνοντας ότι δύσκολα μπορεί να μπει τάξη στον χώρο της Υγείας. Τέσσερα χρόνια μετά, τα "πιράνχας" όχι μόνο ζουν αλλά έχουν γίνει και τετράπαχα!», έγραφε το ΒΗΜΑ της περασμένης Κυριακής.

Και πάλι κυνισμός, και πάλι ανευθυνότητα, και πάλι παταγώδης αποτυχία της πολιτικής και προδοσίας των πολιτικών. Αναρωτιέμαι, όμως, πώς ο Καραμανλής έχρισε έναν άχρηστο Υπουργό Υγείας για υποψήφιο Δήμαρχο της Αθήνας; Κοινός νους υπαγορεύει πως, όταν ένας υπουργός προδίδει την αποστολή του αποφεύγοντας τα δύσκολα ή επειδή είναι ανίκανος, σε όποιο πόστο κι αν τον βάλεις ανίκανος και ανεύθυνος θα είναι. Το να μετακινείς έναν άχρηστο υπουργό σε άλλο δημόσιο αξίωμα δεν θα τον μεταμορφώσει σε υπεύθυνο και ικανό, και σε κάθε περίπτωση δεν του αξίζει δεύτερη ευκαιρία και πρέπει να πάει στο σπίτι του προς δημόσιο παραδειγματισμό.

Θα μου πεις και ο επόμενος Υπουργός, που δεν εγκατέλειψε το πόστο, δυστυχώς για μας, δεν ήταν καλύτερος. Ο λόγος για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, στη θητεία του οποίου τα χρέη των νοσοκομείων αυξήθηκαν αστρονομικά, ενώ έβγαινε στις τηλεοράσεις κι έκανε τρομοκρατικές δηλώσεις ότι 2.000.000 Έλληνες θα προσβάλλονταν από την απατηλή γρίπη των χοίρων! Αλήθεια, αυτό το τεράστιο σκάνδαλο πότε θα εξιχνιαστεί; Πόσα εκατομμύρια από τον ιδρώτα του φορολογούμενου πετάχτηκαν επιπόλαια στις φαρμακοβιομηχανίες για τα άχρηστα εμβόλια; Δεν υπήρξαν άραγε και εδώ χοντρές μίζες;

«Κυβερνητικές πηγές υποστηρίζουν ότι είναι πιθανόν ο αριθμός των ασφαλισμένων που έχουν πεθάνει και θεωρούνται ακόμη ασφαλισμένοι να αγγίζει τις 150.000. Μάλιστα έχουν εντοπιστεί αρκετές περιπτώσεις συνταγογράφησης φαρμάκων σε πρόσωπα που δεν βρίσκονται στη ζωή, αλλά και περιπτώσεις νοσηλείας προσώπων που έχουν πεθάνει σε νοσοκομεία της περιφέρειας.» (πηγή)

Έλεος! Οργίζομαι όταν κυβερνητικές πηγές απλώς πιθανολογούν και δεν είναι σε θέση να ξεσκεπάσουν την αλήθεια και να κόψουν κεφάλια. Τι θα πει «είναι πιθανόν»; Αυτό μπορεί να το λέει ο λαός, όχι όμως και η εξουσία. Η εξουσία πρέπει να ξέρει τι ακριβώς γίνεται σε κάθε δημόσιο τομέα-μπάχαλο. Γι' αυτό τους πληρώνουμε!

Πάντως η έρευνα της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ είναι σοκαριστική. Στο δια ταύτα χωλαίνουμε, όμως. Σε πόσους από τους επίορκους γιατρούς αφαιρέθηκε οριστικά η άδεια ασκήσεως επαγγέλματος; Πόσα φαρμακεία έκλεισαν οριστικά διότι οι φαρμακοποιοί ήταν βουτηγμένοι στη διαφθορά; Σε πόσες εταιρείες προμήθειας νοσοκομειακού υλικού με κέρδη και πάνω από 700% επιβλήθηκαν τσουχτερά πρόστιμα; Περί αυτών δεν ακούμε τίποτα. Διαπιστώσεις, συνοφρύωμα, αφορισμοί, λήθη και συνέχεια, business as usual…

Γι’ αυτό δεν ξημερώνει ποτέ στο Γιουνανιστάν. Για τούτο δυσκολεύομαι να ελπίζω ότι θα ξημερώσει άσπρη μέρα και για μας. Διότι η διαφθορά όσων διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα – δηλαδή χρήμα του λαού – έχει διαπεράσει μέχρι του μυελού των οστών τους, και δυστυχώς δεν υπάρχει Δικαιοσύνη για δαύτους, δεν υπάρχουν οι τιμωροί.

Και η κ. Ξενογιαννακοπούλου, τι κάνει; Τι κάνει η Μαριλίζα μας; Η Φώφη Γεννηματά πώς ενεργεί για να περισώσει το κύρος του ΕΣΥ που είναι παιδί του πατέρα της; Πόσο μείωσαν τα χρέη των νοσοκομείων από τότε που ανέλαβαν το καυτό Υπουργείο Υγείας; Απ’ ότι είχα διαβάσει εδώ, τα χρέη όχι μόνο δεν μειώθηκαν αλλά αυξήθηκαν και μέχρι τούτη τη στιγμή συνεχίζουν να πηγαίνουν τον ανήφορο…

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος βγήκε από τη ναφθαλίνη;

Βρε, βρε, βρε! Πού ήταν αυτός; Τον θυμάστε; Τι; Δεν σας λέει τίποτα το όνομά του; Έ, τότε θα είστε ανήλικοι. Για προσπαθήστε να θυμηθείτε εσείς οι μεγαλύτεροι. Θυμάστε το σοκ που είχε υποστεί ο "Κινέζος" όταν βρισκόταν στην Κίνα για δουλειές; Ποιος Κινέζος; Ο Σημίτης ντε! "Κινέζος" ήταν το χαϊδευτικό του.

Όταν λοιπόν τον άκουσα να μιλάει για σοκ, το μυαλό μου πήγε πίσω στο άλλο σοκ που είχε προκαλέσει ο Αλέκος Παπαδόπουλος όχι μόνο στον "Κινέζο" αλλά και στο Πανελλήνιο, που ήλπιζε ότι αυτός θα ήταν ο Ηρακλής που ως Υπουργός Υγείας θα καθάριζε την κόπρο του ΕΣΥ. Εκείνος όμως την έκανε με πηδηματάκια λαγού, κοινώς μας πούλησε όλους!

Ωστόσο, φαίνεται ότι τελευταία με τα πες, πες του Γιώργου Καρατζαφέρη ότι προσωπικότητες σαν τον Αλέκο Παπαδόπουλο πρέπει να μπουν στην κυβέρνηση, κλπ., το πίστεψε κι ίδιος και νάσου μας έκανε την εμφάνισή του δριμύτερος για να μας ξανασοκάρει.

Μιλώντας σήμερα σε εκδήλωση της Πρωτοβουλίας Εκσυγχρονισμού του Κοινωνικού Κράτους (δείτε εδώ) ο "σοσιαλιστής" αυτός, που, όπως και τόσοι άλλοι ψευδοπροφήτες, δεν δικαιούται να ομιλεί, πρότεινε μεταρρυθμίσεις-σοκ για να "εξυγιανθούμε"! Ας είναι... Δε νομίζετε, όμως, ότι άργησε να συμβουλέψει την κυβέρνηση; Πού βρισκόταν από τον περασμένο Οκτώβριο; Δεν έβλεπε προς τα πού κατρακυλούσε η χώρα με την αδράνεια, την αναποφασιστικότητα και τις παλινδρομήσεις της Κυβέρνησης και με το φλερτ του Πρωθυπουργού με το ΔΝΤ; Γιατί δεν μιλούσε όλον αυτό τον καιρό;

Είπε, λοιπόν, ευθαρσώς ο Αλ. Παπαδόπουλος ότι «Είναι επωφελέστερο τόσο για την αξιοπιστία της χώρας όσο και για την ταχύτερη έξοδό μας από την κρίση, τις μεταρρυθμίσεις-σοκ να τις προτείνουμε πρώτοι και να τις καθοδηγήσουμε εμείς οι ίδιοι κι όχι ρυμουλκούμενοι, παριστάνοντας τους μελωδούντες και υποδυόμενοι τους βαρυγκωμούντες να εμφανιζόμαστε ως απλοί 'αθώοι' διεκπεραιωτές των 'επαχθών' αποφάσεων του ΔΝΤ.»

Φαίνεται ότι ο πρώην Υπουργός των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ ζούσε σε άλλο πλανήτη και δεν είχε αντιληφθεί ότι εδώ και κάτι μήνες το ΔΝΤ είναι εδώ και μας επιτηρεί, και μας κηδεμονεύει, προτείνοντας στενά "κοστούμια" άγριας λιτότητας για το λαό. Και δίνει την εντύπωση, επίσης, ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει την ανεπάρκεια των κυβερνώντων κι ότι δε νογάνε να κυβερνήσουν, όπως δε νόγαγαν και στο παρελθόν οι κυβερνήσεις στις οποίες ο ίδιος συμμετείχε και μας βούλιαξαν, εναλλάξ με τις "γαλάζιες"...

Ο μετά ΔΝΤ "προφήτης" πρότεινε μεταξύ άλλων «Δραστικό περιορισμό των μισθοδοτούμενων υπαλλήλων στο στενό και ευρύτερο Δημόσιο, στα Νομικά Πρόσωπα και στους ΟΤΑ.» Κοίτα να δεις, φίλε μου, που του διέφυγε να προτείνει και περικοπή των βολευτών από 300 σε 200, πράγμα που το προβλέπει και το Σύνταγμα!

Και πρότεινε επιπλέον μειώσεις μισθών και στον ιδιωτικό τομέα με παράλληλη μείωση τιμών! Ο Θεός να με συγχωρέσει, είναι σα ν’ ακούω το Ντομινίκ Στρος-Καν! Στουπόχαρτο! Βρε Αλέκο, σε ποιον τα λες αυτά; Ζητάς από τα πολυκαταστήματα, π.χ., να μειώσουν τις τιμές υπό την απειλή όπλου; Και η ελεύθερη οικονομία, στο όνομα της οποίας ορκίζεται και ο ψευτοσοσιαλισμός, θα πάει περίπατο; Εδώ η κυβέρνηση αύξησε δυο φορές τη βενζίνη, αύξησε το ΦΠΑ, αυξάνει τα τιμολόγια της ΔΕΗ, κλπ., κι εσείς λέτε να μειωθεί η τιμή της ντομάτας ή του ψωμιού; Πώς; Με το ζόρι; Ας μειώσει η κυβέρνηση όλα όσα αύξησε ήδη και μετά να μιλάει για μειώσεις τιμών και μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Δηλαδή προτείνετε όλοι εσείς επιλεκτικό αποπληθωρισμό;

Και το άλλο που έλεγε προεκλογικά ο Πρωθυπουργός και το πρωτοπαλίκαρό του ο Γ. Παπακωνσταντίνου ότι ακόμη και με πάγωμα μισθών θα προκαλούνταν ένας φαύλος κύκλος ύφεσης, πού το πας;

Όμως πρέπει να θυμηθούμε λίγο ποιος μιλάει. Λοιπόν, που λέτε, φίλτατοι, την 1/6/2002, μόλις 25 μήνες από την ανάληψη του Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας, ο Αλ. Παπαδόπουλος, έδωσε βαρυσήμαντη συνέντευξη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, όπου μεταξύ άλλων ανέφερε: «Έχω αποφασίσει να μην θέσω υποψηφιότητα στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Νιώθω την ανάγκη να αλλάξω τη ζωή μου. Από πολιτικής απόψεως να περάσω λίγο σε δεύτερο πλάνο. Να ασχοληθώ με πράγματα που αγαπώ και μου έχουν λείψει». (Δείτε εδώ)

Καταλάβατε για ποιο πολιτικό ανάστημα μιλάμε; Ένιωθε την ανάγκη να αλλάξει τη ζωή του ο άνθρωπος! Ήθελε ν' ασχοληθεί με πράγματα που αγαπούσε και του είχαν λείψει! Προφανώς την πολιτική δεν την αγαπούσε, και ούτε λόγος να γίνεται για αίσθηση καθήκοντος προς την πατρίδα και το κοινωνικό σύνολο. Απλά ασκούσε ένα επάγγελμα και το είχε βαρεθεί!

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές οργίζομαι, διότι ο Αλ. Παπαδόπουλος δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό πολιτικού που δεν έχει συνειδητοποιήσει το υψηλό λειτούργημα που ασκεί και τις υποχρεώσεις και θυσίες που αυτό συνεπάγεται. Φοβάμαι ότι αυτή είναι η πλειοψηφία των βολευτών και υπουργών οι οποίοι βρίσκονται στην πολιτική για λάθος λόγους. Γι' αυτό η χώρα έχει πάει κατά διαβόλου μεριά, πάντα "δημοκρατικά"...

Ο τότε Πρωθυπουργός Κ. Σημίτης έμαθε τα άσχημα μαντάτα κατά την προσγείωσή του στην Κίνα και έγινε μπαρούτι. Όμως ουδέν σχόλιο από το Πεκίνο (δείτε εδώ). Άμα τη επιστροφή του ζήτησε την παραίτηση του Υπουργού, που είχε τάχα ανασκουμπωθεί να εξυγιάνει το ήδη άρρωστο Εθνικό Σύστημα Υγείας, και την έλαβε. Τότε είχα χειροκροτήσει την απόφαση του Σημίτη. Ποιος θέλει στην κυβέρνησή του έναν υπουργό που ομολογεί δημόσια ότι έχει καλύτερα πράγματα να κάνει κι ότι θέλει ν’ αλλάξει τη ζωή του;

Έτσι λοιπόν φυγομάχησε ο Αλ. Παπαδόπουλος που έρχεται τώρα να μας προτείνει μεταρρυθμίσεις-σοκ, ενώ ο ίδιος είχε εγκαταλείψει τις μεταρρυθμίσεις που σχεδίαζε να κάνει στο ΕΣΥ όταν ήταν Υπουργός Υγείας και Πρόνοιας! Είχε πηδήξει και αυτός από την βάρκα που κλυδωνιζόταν μεσοπέλαγα. Κι έζησε αυτός καλά κι εμείς χειρότερα... Σας θυμίζει κάποιον;