Να υπερασπίσουμε, τι;
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χρήστος Γιανναράς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χρήστος Γιανναράς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 6 Ιανουαρίου 2020
Οι "προοδευτικές" δυνάμεις ξερίζωσαν από το σχολείο κάθε εκτίμηση ελληνικότητας
Οι δυνάστες μας - θύματα και αυτοί, αλλά της αυτοχειρίας τους - ξέρουν καλά ότι η "μάζα" προτιμάει το ψέμα, αρκεί να είναι ευφραντικό: να ζει με «εντυπώσεις», όχι με πιστοποιήσεις. Το δικό τους ντοπάρισμα θέλει διαφορετικό αφιόνι, πανάκριβο, και η στέρησή του βασανιστική: δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς δημοσιότητα.
Να υπερασπίσουμε, τι;
Να υπερασπίσουμε, τι;
Δευτέρα 2 Ιουλίου 2012
Ο Γιανναράς εξυμνεί τον Τσίπρα αλλά αφορίζει τον ΣΥΡΙΖΑ!
Ο αυτοπροβαλλόμενος ως φιλόσοφος Χρήστος Γιανναράς, στο πολύκροτο άρθρο του στην Καθημερινή με τον τίτλο «Aλλαγή ή επαναδιαπραγμάτευση της παρακμής;», επιβεβαίωσε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι έχει τρικυμία εν κρανίω, για να το θέσω κομψά. Από τη μια πλέκει το εγκώμιο του Αλέξη Τσίπρα, που πιστεύει πως είναι «σκαρί ηγέτη, στέρεος, πειστικός, ρεαλιστικός, ευφυής πολιτικός λόγος, ασύγκριτος με τις χιλιοφθαρμένες συμβατικότητες όλων των άλλων κομματικών ηγητόρων», από την άλλη φτύνει τον ΣΥΡΙΖΑ που τον θεωρεί «πιο αναξιόπιστο και από τα εντελώς εξευτελισμένα και φαυλεπίφαυλα σχήματα του πράσινου και του γαλάζιου ΠAΣOK»!
Πείτε μου, παρακαλώ, αν αυτό δε συνιστά σχιζοφρένεια! Είναι σα να εκθειάζει κάποιος ως ταλαντούχο το διευθυντή ενός μπουρδέλου, π.χ., ή τον manager μιας χρεοκοπημένης επιχείρησης. Ομολογεί, όμως, ο καθηγητής ταπεινά ότι πρόκειται για προσωπική του κρίση, υποκείμενη σε επαλήθευση ή διάψευση. Μα φυσικά, κύριε Γιανναρά! Ό,τι λέμε είναι προσωπικές μας κρίσεις. Ωστόσο θα περίμενε κανείς η κρίση ενός πανεπιστημιακού δασκάλου, πολυγραφότατου συγγραφέα και φιλοσόφου να μη συγκρούεται τόσο κραυγαλέα με τον κοινό νου.
Κύριε Γιανναρά, έχω ασχοληθεί και στο παρελθόν με άρθρα σας που βρήκα κενά περιεχομένου και προκλητικά, και απορώ και εξίσταμαι πώς υπάρχουν άνθρωποι που πίνουν νερό στ’ όνομά σας. Είναι κι αυτό σημείο των καιρών… Όντας δημόσιο πρόσωπο και χειριζόμενος άριστα την ελληνική γλώσσα, γιατί νομίζετε ότι τούτο σας δίνει το δικαίωμα να γεμίζετε τα κείμενά σας με ανοησίες, παραλογισμούς, κομματικές εμπάθειες και δυσνόητους βερμπαλισμούς; Δεν έχετε, λοιπόν, να δώσετε κάτι θετικό στον ελληνικό λαό, κάτι που να το καταλαβαίνει, κάτι που να τον οικοδομεί πνευματικά και ψυχικά, να του δίνει κατεύθυνση και ελπίδα; Όταν τον άκρως δημαγωγικό λόγο του λαϊκιστή Αλέξη Τσίπρα τον θεωρείτε ρεαλιστικό και στέρεο, σημαίνει ότι έχετε σοβαρό πρόβλημα αντίληψης, και γι’ αυτό είναι ώρα ν’ αποσυρθείτε.
Χρήστος Γιανναράς: «Πολύ συνετά, για το κομματικό του συμφέρον, ο ΣYPIZA επέλεξε και επέμεινε στον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Tα φληναφήματα περί της ανάγκης να συγκροτηθεί κυβέρνηση "εθνικής συνευθύνης" εγγίζουν τα όρια του κωμικού…»
Ώστε είναι σύνεση το να θέτει κανείς το κομματικό του συμφέρον πάνω από το συμφέρον της χώρας του, ε; Και θεωρείτε φληναφήματα τα περί της ανάγκης να συγκροτηθεί κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης! Δεν υπήρχε τέτοια ανάγκη κατά τη γνώμη σας; Όλα πάνε καλά σε τούτη τη χώρα-μπάχαλο, σε τούτο το κράτος-μαϊμού, ώστε δεν χρειαζόταν εθνική συστράτευση για το ξεπέρασμα της πρωτοφανούς αυτής κρίσης;
Απ' όποιους κι αν εκφράστηκε η ανάγκη για κυβέρνηση "εθνικής συνευθύνης", κύριε Γιανναρά, όσο αναξιόπιστοι κι αν υπήρξαν στο παρελθόν, σαν πρόταση ήταν υγιής και συνετή. Άλλωστε όλοι έχουν δικαίωμα στην ανάνηψη. Έτσι δεν είναι "ορθόδοξε" κύριε Γιανναρά; Και αν ο Αλέξης Τσίπρας έβαζε το εθνικό συμφέρον πάνω από το κομματικό και το προσωπικό, θα είχε αποδεχτεί την πρόταση για να συμβάλλει κι αυτός να περισωθεί ό,τι μπορούσε να περισωθεί από τα ερείπια. Εκτός κι αν δεν έχει συνειδητοποιήσει την τραγικότητα της κατάστασης, οπότε έχει το ακαταλόγιστο, περί άλλα κομματικά τυρβάζων. Αντί, λοιπόν, να τον επιπλήξετε για το φιλοτομαρισμό του, τον επαινείτε κιόλας!
Από την άλλη, οποία αντίφαση, αφορίζετε απροκάλυπτα την Αριστερά που εκπροσωπεί ο Αλέξης Τσίπρας, λέγοντας: «Η ελλαδική κομματική έκφραση της "Eυρωαριστεράς" σάρκωσε, στην περίοδο της μεταπολίτευσης, την πιο εξαμβλωματική παραποίηση του ονόματός της. Aντιπροσώπευσε ακριβώς την αντιστροφή, το αναποδογύρισμα των όρων κοινωνιοκεντρικής πολιτικής. Λειτούργησε με στοχεύσεις καθαρά συντεχνιακές, με σκοπιμότητες προωθητικής αλληλοϋποστήριξης οπορτουνιστών, στίβος απροκάλυπτου καριερισμού: Tα πανεπιστήμια, οι εκπαιδευτικοί θεσμοί, οι χώροι της τέχνης και της προώθησης του πολιτισμού γνώρισαν μεσαίωνα ολοκληρωτισμού και τρομοκρατίας κάτω από τον ζυγό της "προοδευτικής" Aριστεράς σαράντα ολόκληρα χρόνια.»
Χρήστος Γιανναράς: «Kαθιέρωσαν σαν προϋπόθεση της ετικέτας του "προοδευτικού" τον μηδενισμό κάθε "νοήματος" της ανθρώπινης ύπαρξης και συνύπαρξης μεταβάλλοντας το ανδρεϊκό δόγμα του "όλα επιτρέπονται" σε απόλυτη κανονιστική αρχή συμπεριφοράς. Tους γνωρίσαμε κατά σύστημα συνηγόρους σε δίκες εγκλημάτων τρομοκρατίας. Yπέρμαχους του "δικαιώματος" των Σκοπιανών να "αυτοπροσδιορίζονται" έστω και βιάζοντας βάναυσα την Iστορία. (…) (...)
Tους ξέρουμε τόσο όσο και το ΠAΣOK ή τη N.Δ. Άσκησαν και ασκούν εξουσία στη χώρα. Mας έχουν οδηγήσει στην εμπειρική βεβαιότητα ότι δεν πιστεύουν σε τίποτα, δεν έχουν φραγμούς και αναστολές, ο οπορτουνισμός και αριβισμός τους δεν έχει ιερά και όσια.»
Συ είπας κύριε Γιανναρά! Αυτή είναι δυστυχώς η αλήθεια για την Αριστερά του παρελθόντος και του παρόντος, και βεβαίως για την Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα. Γι’ αυτό το λεγόμενο βαθύ ΠΑΣΟΚ των κρατικοδίαιτων συντεχνιών έσπευσε να τον αγκαλιάσει. Γι’ αυτό μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου, με τη χώρα στο χείλος του γκρεμού, ο Αλέξης Τσίπρας πήρε τη διερευνητική εντολή, κι αντί να συναντήσει κομματικούς αρχηγούς, ξόδεψε το τριήμερο συναντώντας γνωστούς συνδικαλιστές που έχουν τεράστια ευθύνη για την οικονομική εξαθλίωση της χώρας. Αυτόν, λοιπόν, τον Αλέξη Τσίπρα εσείς θαυμάζετε λέγοντας: «Nα όμως που γέννησαν έναν ταλαντούχο ηγέτη, οι επικεφαλής των άλλων κομμάτων μοιάζουν σπιθαμιαίοι μπροστά του.»
Σε τι συνίσταται, κατά τη γνώμη σας, το ταλέντο ενός ηγέτη, κύριε Γιανναρά; Στο να δημαγωγεί και να λαϊκίζει χαϊδεύοντας τ’ αυτιά του πλήθους που αρέσκεται σε παραμύθια και δεν θέλει να αναλάβει και τις δικές του ευθύνες; Υπήρξαν πολλοί ταλαντούχοι ηγέτες που οδήγησαν τους λαούς τους στην καταστροφή. Ιστορία γνωρίζετε, υποθέτω, καλύτερα από μένα…
Και ο Χρήστος Γιανναράς τελειώνει το άρθρο του ως εξής: «ο κ. Tσίπρας μοιάζει να διαθέτει τη φρεσκάδα και ζωτικότητα της πολιτικής γονιμότητας. Θα μπορούσε να συγκροτήσει ένα κόμμα τίμιας και συνεπούς κοινωνιοκεντρικής Aριστεράς, να υπουργήσει τις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας. Θα του χαριστεί αυτή η (πάντοτε ανταποκριτική στην ανιδιοτέλεια) χάρη;»
Από ποιον να του χαριστεί η χάρη για να υπουργήσει τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, όταν δεν έχει καν αντιληφθεί τα αίτια της κακοδαιμονίας μας; Πώς ένα γιατρός μπορεί να χορηγήσει το σωστό φάρμακο στον ασθενή όταν δεν έχει διαγνώσει σωστά την ασθένεια από την οποία πάσχει και τα αίτια που την προκάλεσαν – αίτια που συνεχίζουν να υπάρχουν και να την επιδεινώνουν; Ο Αλέξης Τσίπρας τη μόνη ασθένεια που βλέπει στην Ελλάδα είναι τα μνημόνια. Όταν εξαλείψει ως δια μαγείας τα μνημόνια, ενώ οι κουτόφραγκοι θα συνεχίζουν να μας χρηματοδοτούν με τα χρήματα των φορολογούμενών τους, η ασθένεια που κατέφαγε τα σωθικά της ελληνικής κοινωνίας θα εξαφανιστεί! Αυτά τα φαιδρά πιστεύει ο κατά το Χρήστο Γιανναρά ταλαντούχος ηγέτης!
Κλείνω με τις δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ από την ιστοσελίδα του κόμματος: «Δεσμευόμαστε, με την καθημερινή συμπαράσταση και κινητοποίηση του λαού μας, να ακυρώσουμε τα μνημόνια, τις δανειακές συμβάσεις, το καθεστώς επιτροπείας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές νομισματικό ταμείο και να ανακόψουμε την καταστροφική πορεία που εξοντώνει την κοινωνία και λεηλατεί τη χώρα.» (πηγή)
OLE, OLE! Τρέμε Ευρώπη! Τρέμε Νομισματικό Ταμείο! Ο Αλέξης Τσίπρας θα τα κάνει γης μαδιάμ, διότι αυτή την εντολή έχει λάβει από τους υπερατλαντικούς «συμμάχους» που τον προαλείφουν για επόμενο Πρωθυπουργό της χώρας μας. Σιγά μπας και δεν είχαν μεριμνήσει για το συνεχιστή του έργου του Γιωργάκη Παπανδρέου! Διότι το παιδί, ο Αλέξης, είναι σαφώς υπέρ της παγκοσμιοποίησης και των ανοιχτών συνόρων σε κάθε πικραμένο, κι αυτό τον κάνει ελκυστικό σ’ εκείνους που προωθούν λάθρα και ιεροκρυφίως την απατηλή παγκόσμια διακυβέρνηση.
Και, ας μην έχουμε αυταπάτες, μια ενωμένη και ισχυρή Ευρώπη είναι αγκάθι στα σκοτεινά, σοσιαλιστικού τύπου, σχέδια ισοπέδωσης που εξυφαίνονται εις βάρος των κρατών-εθνών.
Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2011
Χρήστος Γιανναράς: "Ανασάναμε με το Λουκά Παπαδήμο"!
Αμπελοφιλοσοφίας, ουτοπίας, παραλογισμού και φρούδων ελπίδων το ανάγνωσμα, πρόσχωμεν! Η λογική είναι η δουλειά του Χρήστου Γιανναρά!
Δημοσιογράφος: «Μπορούμε να έχουμε μια ελπίδα, πιστεύετε, μ’ αυτά που έγιναν;»
Χρήστος Γιανναράς: «Κοιτάξτε, είναι αλήθεια ότι ανασάναμε όλοι με την εμφάνιση και μόνο αυτού του ανθρώπου, ο οποίος, η εικόνα του, δείχνει μια ποιότητα άλλης τάξεως που δεν την έχουμε συνηθίσει με τους πολιτικούς. Ένας άνθρωπος, ας μην τον περιγράψω, νομίζω ότι αυτά που είπα αρκούν. Είναι κατανοητά από όλους. Μια άλλη εικόνα, και κυρίως, η οποία παραπέμπει σε μια ανιδιοτέλεια, κατά τεκμήριο.
Βέβαια, αμέσως τον είδαμε να περιστοιχίζετε από όλο το θίασο επί σκηνής. Δηλαδή πάλι τα ίδια πρόσωπα και από τα δύο κόμματα εξουσίας, από τους ίδιους ανθρώπους και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις λίγο σκανδαλωδώς. Φιγούρες οι οποίες έχουν ταυτιστεί στη συνείδηση του λαού με την αποτυχία, με τη φαυλότητα, με την ανικανότητα, με τη μικρόνοια.
Εμφανίζονται σ’ ένα κυβερνητικό σχήμα πολυάριθμο. Και το ερώτημα είναι αν πράγματι αυτό που βλέπουμε ως εικόνα στον κύριο Παπαδήμο, η ποιότητα, αν μπορεί να τιθασεύσει και να αξιοποιήσει τόσο δεύτερο υλικό• τόσο υλικό δεσμευμένο στην ιδιοτέλεια, στη σκοπιμότητα, στη σαλοκαρδία. Εδώ βλέπετε, μέχρι ώρες πιο πριν, χειροκροτούσαν οι βουλευτές αυτοί οι οποίοι, οι 50, ξέρω ’γω, έβαλαν ένα τελεσίγραφο: “Επιτέλους, αμάν, δεν μπορούμε να προχωρήσουμε αν γίνει πρωθυπουργός ο τάδε.”
Αυτοί όμως οι άνθρωποι λίγες ώρες πριν χειροκροτούσαν τον υπαίτιο για πολλά ανάλογα και βαρύτερα παραπτώματα αρχηγό τους.
Από την άλλη μεριά βλέπετε ότι η Νέα Δημοκρατία δεν είχε δίλημμα αν θα είναι Παπαδήμος ή Πετσάλνικος. Της ήταν το ίδιο. Για τον κύριο Σαμαρά αυτό που ενδιαφέρει είναι η 17η Φεβρουαρίου να γίνουν εκλογές μπας και γίνει πρωθυπουργός το συντομότερο δυνατόν.
Δέστε τώρα τι έγινε στην Ιταλία. Δεν το ξέρω πολύ καλά, ό,τι ακούω από τις ειδήσεις• διορθώστε με. Επιλέγουν έναν άνθρωπο που κάνανε προχθές και γερουσιαστή και θα του αναθέσουν, λέει, να κυβερνήσει εν λευκώ. Δηλαδή τι θα πει εν λευκώ; Αυτό που έπρεπε να γίνει κι εδώ: “Ελάτε κύριε Παπαδήμο, και από το φάσμα επιτέλους το πρώτο, το σωτήριο για τη χώρα, επίλεξε εσύ μόνος σου τους συνεργάτες σου. Θέλουμε μια ομάδα ανθρώπων, εμπιστευόμαστε εσένα, η οποία να βγάλει τη χώρα από την κρίση και να την οδηγήσει σε εκλογές.” Εγώ θα προσέθετα να την οδηγήσει σε συντακτική συνέλευση, σε καινούργιο Σύνταγμα.
Αυτό, ή επιτέλους – που αμέσως υπονομευόντουσαν τα πάντα – από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό της Βουλής: “επίλεξε εσύ ένα επιτελείο, όσους χρειάζεσαι, δεκαπέντε, είκοσι ανθρώπους να κάνεις αυτό το έργο.”
Εδώ στήνουμε ένα σκηνικό, το θίασο όπως είπα πριν, και φωνάζουμε τον κύριο Παπαδήμο να χειριστεί αυτό το υλικό. Και μάλιστα, όπως ο ίδιος καυχάται – αυτό λίγο με απέλπισε ομολογώ – άνευ όρων! Καυχάται ο κύριος Παπαδήμος ότι δεν έθεσε κανέναν όρο!»
Δημοσιογράφος: «Καλά αυτό το είπε γιατί… τα κομματικά επιτελεία μεταξύ τους είχαν κάνει τις διαρροές και ήθελε να κλείσει αυτό το θέμα και να υπάρχει μια ισορροπία, να τον εμπιστευθούν.»
Χρήστος Γιανναράς: «Όλο το παιχνίδι… του μέλλοντος αυτής της κοινωνίας και της χώρας παίζεται στο κατά πόσο θα πάψουμε ή όχι να κάνουμε αβαρίες. Κατά πόσο θα συνεχίσουμε να ενεργούμε με βάση τι είπε ο ένας, τι είπε ο άλλος, ή τα κομματικά επιτελεία ή οτιδήποτε άλλο.
Και το κύριο ερώτημα: Σήμερα το πρόβλημα νομίζω ότι είναι πια πάρα πολύ σαφές - το έχουν πει σχεδόν κατά λέξη οι ξένοι που παρεμβαίνουν στην οικονομία μας και τη διευθύνουν - το πρόβλημα είναι θα καταλυθεί το αδηφάγο και σπάταλο κομματικό κράτος; Το πελατειακό κράτος; Ή θα κουρεύουμε αιωνίως το κοινωνικό κράτος;
Δηλαδή η πραγματικότητα της κρατικής μηχανής η οποία πρέπει να δουλέψει ποιοτικά. (…) Θα τα βάλουμε κάποτε με το κομματικό κράτος το οποίο μέχρι στιγμής παραμένει ανέπαφο; (…) Ο κύριος Παπαδήμος θα το κάνει αυτό;»
Δημοσιογράφος: «Έχετε δίκιο. (…)»
Χρήστος Γιανναράς: «Επιτρέψτε μου να πω ότι το καίριο κατά τη γνώμη μου… είναι, εάν θέλουμε πράγματι να μειώσουμε το κράτος, να απολύσουμε όσους διορίστηκαν τα τελευταία δέκα χρόνια χωρίς ΑΣΕΠ. Δηλαδή τους διορισμένους με κομματικό σημείωμα. Δηλαδή να εξαρθρώσουμε τη λογική του πελατειακού κράτους, το ρουσφέτι. Αυτό αρκεί.»
Δημοσιογράφος: «Αρκεί και δείχνει μια κοινωνική δικαιοσύνη (…).»
Χρήστος Γιανναράς: «Κι ένα αίσθημα ότι τα πράγματα πηγαίνουν προς τη σωστή κατεύθυνση… κι ότι τα διαχειρίζονται άνθρωποι, θα ξαναπώ τη λέξη, ανιδιοτελείς.»
Δημοσιογράφος: «Μήπως ο κύριος Παπαδήμος θα έπρεπε να πάρει μία εντολή για μεγαλύτερο χρόνο; Δεν σας το λέω στενά πολιτικά. Έχουμε αναλύσει όλες αυτές τις μέρες ότι δεν μπορεί να γίνει αυτό με τα κόμματα. Σας το λέω από την άποψη της κοινωνίας.»
Χρήστος Γιανναράς: «Εγώ αυτή την πολιτική λογική δεν την πολυκαταλαβαίνω. Καταλαβαίνω όμως τη λογική. Αυτή είναι η δουλειά μου. Το λογικό είναι ότι όταν καλείς έναν άνθρωπο αυτό σημαίνει ότι σαφώς απέτυχες. Κραυγάζει η αποτυχία σου και καλείς κάποιον να βάλει πλάτη. Δεν είναι δυνατόν να του βάλεις χρονικά όρια και μάλιστα τόσο ασφυκτικά, όταν ταυτόχρονα του ορίζεις τρία θέματα , τα οποία ήδη απαιτούν πολύ περισσότερο χρόνο και πάρα πολλή σοβαρή επιτελική δουλειά.
Εάν προχωρήσουμε και λίγο πάρα πάνω … καταλαβαίνουμε ότι, ακόμα κι αυτά τα τρία, ή και ανάλογα οικονομικά θέματα, απαιτούν μια κοινωνική παρέμβαση, δηλαδή κάποιες αλλαγές σε κοινωνικό επίπεδο που θ’ αλλάξουν τη νοοτροπία της λειτουργίας του Δημοσίου, δεν μπορεί να γίνει τίποτα χωρίς τέτοιες κοινωνικές παρεμβάσεις.
Μην ξεχνάτε ότι ζούμε τις συνέπειες ενός κοινωνικού μετασχηματισμού που έγινε στη δεκαετία του ’80 εσκεμμένα και προγραμματικά. Εάν δεν μεταβληθεί αυτό ο κοινωνικός μετασχηματισμός, κανένα οικονομικό μέτρο – συγνώμη που το λέω έτσι αποφθεγματικά αλλά νομίζω ότι είναι στοιχειωδώς λογικό να το συμπεριλάβει κανείς – κανένα οικονομικό μέτρο δεν μπορεί να είναι τελέσφορο.»
Δημοσιογράφος: «Σωστό είναι αυτό που λέτε…»
Χρήστος Γιανναράς: «Να υπάρχει ένας, πώς να το πω; Ένας άξονας αναφοράς, ένας στόχος ο οποίος μπορεί να συνεγείρει μία κοινωνική δυναμική. Εάν δεν υπάρχει τέτοιος στόχος, να το κάνω αυτό προς τι;
Είναι το ερώτημα που πολλές φορές θέτω, εάν μπορεί ο κάθε κρατικός λειτουργός να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του μέχρις ενός σημείου, τότε γιατί ο εφοριακός να μην κλέψει, γιατί ο γιατρός να μην πάρει φακελάκι, γιατί ο πολιτικός…»
Δημοσιογράφος: «Με παραδείγματα. Η κοινωνία λειτουργεί με παραδείγματα.»
Χρήστος Γιανναράς: «Εάν η κοινωνία δεν έχει, όχι με την έννοια του ηθικού παραδείγματος, αλλά να έχει μια απάντηση ρεαλιστική σ’ αυτό το ΓΙΑΤΙ. Εάν εγώ έχω την ευκαιρία στη ζωή μου, μία φορά στη μίζερη ζωή μου, να βάλω στην τσέπη 500 εκατομμύρια, να το αρνηθώ αυτό γιατί; Πρέπει να ’χω κάτι άλλο που να μου δίνει περισσότερη χαρά. Το έχω;
Εκεί παίζεται το παιχνίδι. Μπορώ να δώσω στην κοινωνία ένα όραμα, όραμα κοινωνίας σχέσεων; Να ξαναγίνουμε κοινωνία. Είμαστε ζούγκλα πια. Μια χαρά η οποία να δικαιολογεί τη θυσία. Θα θυσιάσω το εγώ μου γιατί αυτή η κοινωνία μου προσφέρει μία άλλη δυνατότητα. Μια άλλη ποιότητα ζωής.»
Δημοσιογράφος: «Να σας ρωτήσω κάτι: εσείς πιστεύετε ότι, είπατε λίγο πριν, ότι στο πρόσωπο του κυρίου Παπαδήμου, εντάξει, νιώσατε κάπως καλύτερα, να πω τη λέξη.»
Χρήστος Γιανναράς: «Όχι απλώς καλύτερα. Ανασάναμε ύστερα από τις τελευταίες μέρες που είχαμε περάσει.»
Δημοσιογράφος: «Διασυρμού, του απόλυτου διασυρμού. Εγώ διάβασα και το κείμενό σας στην Καθημερινή που ήτανε πολύ πιο καυστικό από αυτά που λέτε τώρα. Έτσι;»
Χρήστος Γιανναράς: «Δεν ξέρω, πάντως τα ίδια προσπαθώ να λέω.»
Δημοσιογράφος: «Κοιτάξτε, νομίζω ότι δίνει την εικόνα, και οι πληροφορίες αυτό λένε, ότι είναι ένας άνθρωπος ο οποίος δεν έχει κομματική ένταξη. Αυτό είναι μέγιστο. Όταν λέω κομματική ένταξη δε λέω να μην πιστεύει στο Α' ή στο Β', να προτιμά το Α' ή το Β', αλλά να μην έχει εμπλακεί στην ψυχοπαθητική ασθένεια να ανήκει.»
Δημοσιογράφος: «Και οι κινήσεις του να μην έχουν σκοπιμότητα… κομματική σκοπιμότητα.»
Χρήστος Γιανναράς: «Βλέπετε, κύριε Χασαπόπουλε, οι άνθρωποι των κομμάτων, συγνώμη που το λέω, αλλά επειδή είναι πόνος αυτός. Έχω φίλους πολύ κοντινούς μου οι οποίοι κάποια στιγμή μπήκανε στην πολιτική. Λέτε και τους άγγιξε το ραβδάκι της Κίρκης. Μεταβλήθηκε ο τρόπος που σκέπτονται. Μεταβλήθηκε ο τρόπος που αντιδρούν. Αρρωσταίνουν οι άνθρωποι. Και κυριολεκτώ διότι είναι ψυχιατρική νόσος η απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. Ξαναλέω τη φράση: Απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν να καταλάβουν τι συμβαίνει γύρω τους. Δεν μπορούν να καταλάβουν πού έχει φτάσει αυτή η χώρα κι αυτή η κοινωνία.»
Δημοσιογράφος: «Πιστεύετε ότι θα προσπαθήσουν να αποδομήσουν την εικόνα του κυρίου Παπαδήμου τα κομματικά επιτελεία;»
Χρήστος Γιανναράς: «Φοβάμαι ότι αυτό δεν θα το αποφασίσουν. Αυτό θα λειτουργήσει νομοτελειακά, μηχανικά.»
Δημοσιογράφος: «Ασυνείδητα, διότι έτσι έχουν συνηθίσει να κάνουν. Μήπως αυτός είναι κι ένας φόβος, γιατί μια τέτοια παρουσία που είναι έξω από τα κόμματα μπορεί να δημιουργήσει μια καλύτερη ελπίδα στην κοινωνία, και τα κόμματα δεν θέλουν ν’ αναμετρηθούν μ’ αυτό;»
Χρήστος Γιανναράς: «Αυτό που πράγματι αξίζει να το θέσει κανείς ως ερώτημα είναι γιατί έκαναν τέσσερις ημέρες να συμβιβαστούν με τη λύση Παπαδήμου. Νομίζω ότι η διαφορά μεταξύ Παπαδήμου και όλων των άλλων ονομάτων που ακούστηκαν ήταν σα να θέλετε να δώσουμε το βραβείο Νόμπελ, και συζητάτε μεταξύ Σεφέρη και… (...)
Αυτό κράτησε τέσσερις ημέρες. Γιατί; Η ταπεινή μου γνώμη είναι ότι φοβούνται τη σύγκριση. Εάν ο Παπαδήμος έφτιαχνε μία κυβέρνηση Παπαδήμου, όχι μια κυβέρνηση σαν αυτή που του φορέσανε καπέλο, και μπορούσε με ελεύθερα χέρια για τέσσερις μήνες, για πέντε μήνες, να δουλέψει ανενόχλητος για να ξαναστήσει στον τόπο την οικονομία, ύστερα από πέντε μήνες θα γύρναγε κανείς να κοιτάξει αυτά τα αποτυχημένα ανθρωπάρια τα οποία προσπαθούν επί τόσα χρόνια τώρα να μας πείσουν για την αξία τους, και δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να μας επιβεβαιώνουν ότι είναι διανοητικά καθυστερημένοι;»
Δημοσιογράφος: «Το λέτε με πολύ πάθος αυτό, βλέπω… Και μπορεί να δημιουργήσει κάποιες οχλήσεις γι΄ αυτό το πράγμα, όταν αποκαλείτε ανθρωπάρια την πολιτική τάξη.»
Χρήστος Γιανναράς: «Κοιτάξτε, δεν αποκαλώ. Είναι η εκτίμησή μου, η οποία νομίζω ότι υπόκειται σε έλεγχο και σε επιβεβαίωση ή σε απόρριψη.»
Δημοσιογράφος: «Έτσι όπως πάμε, αν πετύχει αυτό το πείραμα, λέω αν πετύχει διότι ο χρόνος είναι πολύ μικρός και δεν έχει και νόημα ο ίδιος να προσπαθήσει σε τρεις μήνες να φτιάξει δικιά του κυβέρνηση – διότι ήθελε στελέχη έτοιμα να μπουν να τρέχουνε – αν πετύχει αυτό, ή αν ανασάνει κάπως το πράγμα, μπορεί η κοινωνία να μην τον αφήσει, να μην αφήσει τα κόμματα, πώς να σας το πω, να σταματήσει το έργο της μια τέτοια κυβέρνηση…
Ή να του πούνε, ας πούμε, αργότερα, ότι "αφού πέρασες το πρώτο τεστ, κάνε μια δικιά σου κυβέρνηση τώρα και προχώρα". Η κοινωνία, όχι τα κόμματα.»
Χρήστος Γιανναράς: «Εάν, εκτός από αυτή την καθαρότητα που δείχνει, αν έχει και ταλέντο ο κύριος Παπαδήμος, τότε έστω και σε τέσσερις μήνες ο κόσμος θα ξαναβγεί στο Σύνταγμα και θα φωνάξει: Μόνο Παπαδήμος! Ελπίζω, αλλά αυτό είναι…»
Δημοσιογράφος: «Εμείς οι Έλληνες έχουμε την τάση μόλις έρχεται ένα καινούργιο πρόσωπο να το εξυψώνουμε και μετά να καταρρέει…»
Χρήστος Γιανναράς: «Είμαστε τόσο απελπισμένοι που ζητάμε μια αφορμή να αποθέσουμε ελπίδα…»
Δημοσιογράφος: «Το τελευταίο πράγμα ενός απελπισμένου είναι η ελπίδα. Δεν έχει τίποτα άλλο εκτός από την ελπίδα.»
Κύριε Γιανναρά, κατ’ αρχήν θεωρώ ότι είπατε αρκετές πικρές αλήθειες για το πολιτικό σύστημα στη συνέντευξή σας, και γι' αυτό άλλωστε την ανάρτησα εδώ. Ωστόσο σας προτρέπω να διαβάσετε κάποια πράγματα για το βεβαρυμένο παρελθόν του κ. Παπαδήμου, εδώ, εδώ κι εδώ, ώστε να μην πέσετε σύντομα από τα σύννεφα και σοκαριστείτε απότομα.
Με όλο το σεβασμό, όμως, θα ήθελα να σας εγκαλέσω που δικαιολογείτε τη διαφθορά ελλείψει οράματος “κοινωνίας σχέσεων”, και για το ότι θεωρείτε “θυσία” την αυτονόητη όσο και επιβεβλημένη συμμόρφωση του κρατικού λειτουργού, αλλά και κάθε ανθρώπου, με τη συνείδησή του. Κρίμα κύριε Γιανναρά! Την ξεχάσατε τη συνείδηση; Ή μήπως αγνοείτε τον εσωτερικό άγραφο νόμο, το λύχνο του Θεού εντός ημών, τον πνευματικό σπόρο που διαφοροποιεί τον άνθρωπο από τα ζώα; Κρίμα, διότι σας διαβάζουν χιλιάδες νέοι και περιμένουν από σας μια αχτίδα πνευματικού φωτός. Εσείς πότε θ’ αφυπνιστείτε πνευματικά, δάσκαλε της (αμπελο)φιλοσοφίας;
Όσο για την εμμονή σας ν’ απολυθούν όσοι προσελήφθησαν στο Δημόσιο με κομματικά σημειώματα τα τελευταία δέκα χρόνια, δεν μας είπατε πόσο αυστηρότερα πρέπει να τιμωρηθούν οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί, εκείνοι δηλαδή οι βολευτές και κομματάρχες που χορήγησαν τα σημειώματα παράνομου διορισμού. Ούτε μας είπατε τι θα φάνε οι οικογένειες εκείνων που θα απολυθούν, ή πώς θα πληρωθούν τα στεγαστικά δάνεια και οι άλλες τρέχουσες υποχρεώσεις των απολυμένων... Βλέπετε να υπάρχει καμιά ανάπτυξη για να βρουν δουλειά στον ιδιωτικό τομέα; Ήδη έχουμε ένα εκατομμύριο ανέργους. Τι θα φάνε αυτοί;
Μου έκανε πάντως εντύπωση ότι ξεχάσατε να στηλιτεύσετε τους φοροφυγάδες. Αυτοί, κατά τη γνώμη σας, δεν ευθύνονται για την πτώχευση της χώρας μας;
Κύριε Γιανναρά, ειλικρινά λυπάμαι που χρησιμοποιώ σκληρή γλώσσα για σας. Δεν έχω προηγούμενα μαζί σας, ούτε σας ξέρω ούτε με ξέρετε προσωπικά. Σας παρακολουθώ, όμως, πότε-πότε, και δυστυχώς απογοητεύομαι. Πάντως, ποτέ και για κανέναν από μας δεν είναι αργά για ανάνηψη από πλάνες, όσο είμαστε ακόμη ζωντανοί στη σκηνή...
Και κάτι άλλο: η εθνική παλιγγενεσία την οποία ονειρεύεστε δεν είναι έργο ενός ανδρός. Είναι πρωτίστως έργο των δασκάλων, όπως του λόγου σας, και αυτό είναι μια μακρά, πολύ μακρά και επίπονη διαδικασία. Μην περιμένετε λοιπόν θαύματα από το Λουκά Παπαδήμο, ή οποιονδήποτε άλλο σωτήρα, όταν δάσκαλοι στοιχειώδους, μέσης και ανώτερης εκπαίδευσης θεωρούν, όπως εσείς, θυσία και όχι καθήκον την αποχή από τη διαφθορά που τάχατες δίνει χαρά. Η αμαρτία δεν μπορεί να δίνει χαρά σε κανένα, κύριε Γιανναρά, όσο κρυφή κι αν μείνει… Απεναντίας, η διαφθορά φθείρει την ψυχή και τα σωθικά του διεφθαρμένου, διότι ο εσωτερικός νόμος είναι αμείλικτος.
Κυριακή 1 Μαΐου 2011
Πρωτομαγιάτικοι αφορισμοί του Χρήστου Γιανναρά
Ο λόγος που ασχολούμαι με το Χρήστο Γιανναρά σε τούτο το ιστολόγιο είναι διότι χιλιάδες άνθρωποι, μεταξύ των οποίων και πολλοί νέοι, κρέμονται κυριολεκτικά από την πένα του, και επομένως διαμορφώνει (ή παραμορφώνει) συνειδήσεις. Και πώς θα μπορούσε η άτακτη πυγολαμπίδα να παραμείνει ασυγκίνητη και αμέτοχη στο φαινόμενο Γιανναρά; (Πηγή photo εδώ.)
Για άλλη μια φορά ο “Δάσκαλος”, από την κυριακάτικη στήλη του στην Καθημερινή , αφορίζει με βδελυγμία κόμματα και αρχηγούς, για να καταλήξει σε μια πρόταση διάλυσης του κόμματος της Ν.Δ. και επανίδρυσης του πολιτικού συστήματος (λες και η Ν.Δ. είναι το μοναδικό κόμμα!) με αρχηγό τον Α. Σαμαρά, που στο ίδιο άρθρο αφόρισε ως ανεπαρκή, λέγοντας:
«Aλλά μοιάζει περιττό να μιλάμε και για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. (…) O άνθρωπος δεν επαρκεί για να τολμήσει το ριζοσπαστικά καινούργιο που περιμένει η ελληνική κοινωνία, δεν έχει τη στόφα να διακινδυνεύσει τομές (…).»
Για να δούμε, όμως, τι καλό είπε για το Γιώργο Παπανδρέου:
Χρήστος Γιανναράς: «Για τον πρωθυπουργό είναι περιττό και να μιλάμε, ας όψεται όποιο εξωφρενικό πείσμα τον προώθησε, με χίλια δυο μηχανεύματα, σε θέσεις ηγετικές – έναν ευγενικό άνθρωπο και τον άφησαν έκθετο σε τέτοιο διασυρμό, ξεγύμνωσαν στα τρίστρατα της υφηλίου μια τόσο κραυγαλέα ανθρώπινη ανεπάρκεια, τόσο κατάφωρη μειονεξία.»
Αντιπαρέρχομαι τις ατέλειες της παραγράφου ως προς τα σημεία στίξης και το διαχωρισμό των προτάσεων – λάθη ανεπίτρεπτα για έναν άριστο, όπως λένε, γνώστη της ελληνικής γλώσσας – και πάω στην ουσία: Ο Γιώργος Παπανδρέου, ένας ευγενικός άνθρωπος κατά τον Χρήστο Γιανναρά, δεν είχε φιλοδοξίες να γίνει πρωθυπουργός, αλλά κάποιο εξωφρενικό πείσμα τον προώθησε εκεί, ξεγυμνώνοντας και διασύροντάς τον στα τρίστρατα της υφηλίου, η οποία υφήλιος του απονέμει το ένα διεθνές βραβείο μετά το άλλο!
Προσέξτε τώρα τους αφορισμούς του “Δάσκαλου” για τα κόμματα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, και κυρίως για τους ιδρυτές τους:
Χρήστος Γιανναράς: «H N.Δ. ήταν το κομματικό σχήμα που χρειαζόταν ο Kων. Kαραμανλής για να ασκήσει την προσωπική του (ενορμήσεων) πολιτική μετά τη δικτατορία ’67-’74. Ήταν σχήμα - όχημα ατομικών πολιτικών αντιλήψεων και φιλοδοξιών, όχι κόμμα αρχών. Ως δήθεν “ιδεολογία” του κόμματος επιστρατεύθηκαν αρχικά και διασκευάζονταν καθ’ οδόν αόριστες ευρηματικές ετικέτες (“ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός” και άλλα ηχηρά παρόμοια). Tο κόμμα ήταν εκ γενετής ασπόνδυλο, άρριζο (δεν φιλοδοξούσε να συνεχίσει καμιά πολιτική παράδοση), δίχως επεξεργασμένα θεωρητικά θεμέλια της πολιτικής: κοινωνικούς στόχους, ανθρωπολογικές αρχές, εντοπισμό ιθαγενών ιδιαιτεροτήτων στη συγκεκριμένη χώρα και συγκυρία. H αδιαφορία ή ανικανότητα του Kων. Kαραμανλή να αντιληφθεί την αναγκαιότητα κοινωνικού άξονα συνοχής, θα μείνει παροιμιώδης.»
Ώστε η Νέα Δημοκρατία του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή δεν ήταν κόμμα αρχών, αλλά σχήμα-όχημα ατομικών πολιτικών αντιλήψεων και φιλοδοξιών! Λες και τα κόμματα δεν εκφράζουν εξ ορισμού τις πολιτικές αντιλήψεις και φιλοδοξίες των ιδρυτών τους!
Το κόμμα, είπε, ήταν εκ γενετής ασπόνδυλο, άρριζο, χωρίς κοινωνικούς στόχους και ανθρωπολογικές αρχές! Επ’ ευκαιρία, μιας και ο “Δάσκαλος” μίλησε για αρχές, να του θυμίσω τι έλεγε για αξίες σε συνέντευξη στο ΣΚΑΪ: «Βγάζω σπυριά όταν ακούω να μιλάνε για αξίες. Τι θα πει αξίες; Ποιος τις όρισε και με ποια αυθεντία;» (Δείτε εδώ)
Και μετά το μηδενισμό του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο φιλόσοφος Χρήστος Γιανναράς προχωράει ακάθεκτος στο μηδενισμό του Ανδρέα Παπανδρέου:
Χρήστος Γιανναράς: «Aντίστοιχα και το ΠAΣOK ήταν το κομματικό σχήμα που χρειαζόταν ο Aνδρέας Παπανδρέου για να ικανοποιήσει τη δίχως όρια δίψα του για την ηδονή της εξουσίας. Oύτε εδώ υπήρχαν αρχές ή κοινωνικοί στόχοι. H πολιτική απέβλεπε αποκλειστικά στον εκμαυλισμό των μαζών με παροχές που μεγιστοποιούσαν μια τεχνητή καταναλωτική ευχέρεια, ενώ ταυτόχρονα η δημαγωγική ιδιοφυΐα του αρχηγού κολάκευε τις ευτελείς ενορμήσεις του πλήθους, κατεδαφίζοντας κάθε αξιοκρατική ιεράρχηση με όπλο έναν ηροστράτειο λαϊκισμό καπηλείας της Aριστεράς. Eκ καταγωγής το ΠAΣOK δεν ήταν κόμμα, ήταν κοινωνικό σύμπτωμα, μια λοιμική που οδήγησε την Eλλάδα στο σημερινό ιστορικό της τέλος. Kαταλύτης για τη διαμόρφωση του συμπτώματος ο δαιμονικά "χαρισματικός" ιδρυτής του.»
“Ολίγιστοι”, λοιπόν, για να χρησιμοποιήσω τον προσφιλή χαρακτηρισμό του Χρήστου Γιανναρά, οι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου!
Χρήστος Γιανναράς: «H χρεοκοπία της χώρας και η κρατική διάλυση έχουν, μέχρι στιγμής, ένα φανερό θετικό αποτέλεσμα: Έδειξαν με ενάργεια ότι τα δύο “κόμματα εξουσίας” στη σημερινή Eλλάδα, ΠAΣOK και Nέα Δημοκρατία, ήταν από γεννησιμιού τους κόμματα “μιας χρήσεως”. Δημιουργήθηκαν για να εξυπηρετήσουν τις ατομικές φιλοδοξίες των ιδρυτών τους, όχι για να εκφράσουν κοινωνικές τάσεις και επιδιώξεις, όχι για να υπηρετήσουν στόχους και ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας.»
Βέβαια ο χαρακτηρισμός “κόμματα μιας χρήσεως” είναι ανακριβής, διότι τα κόμματα αυτά είχαν κάμποσες χρήσεις στα τελευταία 37 χρόνια της μεταπολίτευσης. Και φυσικά, αυτός που τα ανεβοκατέβαζε στην εξουσία ήταν ο ελληνικός λαός, στον οποίο ο Χρήστος Γιανναράς δεν αποδίδει καμία ευθύνη, όπως δεν αποδίδει ευθύνες ούτε στη συναλλασσόμενη πανεπιστημιακή κοινότητα και στην κατ’ ευφημισμό πνευματική ηγεσία του τόπου, που παρέμενε απαθής στα τεκταινόμενα.
Η αρχή του άρθρου όμως σπάζει κόκκαλα. Γράφει ο "Δάσκαλος": «Tι σημαίνει η έκφραση “κομματικά μυαλά”; Σημαίνει εγκεφαλικές λειτουργίες παθολογικές, σημαίνει πάθηση. Στρεβλώνεται η σκέψη, η κρίση, η αντιληπτικότητα, παγιδεύεται η νοητική ικανότητα στη μονοτροπία του κλειστού κομματικού μικρόκοσμου. Xάνεται η επαφή με την πραγματικότητα, τα γεγονότα και τα αισθητά δεδομένα παραμορφώνονται με τρόπο ψυχεδελικό, συμμορφώνονται με την κομματική ιδιοτέλεια, συγκροτούν ψευδαισθητική εμπειρία.»
Μα αν τα κομματικά μυαλά προϋποθέτουν και συνεπάγονται παθολογικές εγκεφαλικές λειτουργίες, αν ο κομματισμός στρεβλώνει τη σκέψη, την κρίση και την αντιληπτικότητα, τότε τα κόμματα είναι παθολογικά συστατικά ενός άρρωστου πολιτεύματος που ονόμασαν “Δημοκρατία”. Έτσι δεν είναι κύριε Γιανναρά; Διότι Δημοκρατία χωρίς κόμματα και κομματισμό δεν μπορεί να υπάρξει. Άρα η Δημοκρατία η ίδια γεννά τις παθογένειες που περιγράψατε, επομένως η μόνη σωτηρία για τη χώρα είναι ν’ απαλλαγεί από τα κόμματα, δηλαδή από τη Δημοκρατία που την έφτασε στη σημερινή ηθική, οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση. Μήπως δηλαδή κάποιοι ταγοί πρέπει να προβληματιστούν σοβαρά αν η Δημοκρατία κάνει καλό στην υγεία της Ελλάδας; Μήπως δεν είμαστε άξιοι της δημοκρατίας;
Εγώ βέβαια δεν θα είχα αντίρρηση σε συναινετική και ειρηνική κατάργηση της Δημοκρατίας, έστω για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα μέχρι να σταθούμε στα πόδια μας, αλλά με ενοχλεί που ούτε εσείς ούτε η εφημερίδα που σας φιλοξενεί έχετε το θάρρος να πείτε τα πράγματα με τ’ όνομά τους.
Προσέξτε τώρα και τη μεγαλόπνοη πρόταση του Δάσκαλου:
Χρήστος Γιανναράς: «Προκαλείται ο κ. Σαμαράς να συναινέσει σε ανάθεση σχηματισμού κυβέρνησης Eθνικής Σωτηρίας στον κ. Aλέκο Παπαδόπουλο (περιοδικό «Hλιαία», τ. Aπριλίου), αλλά καμιά πρόταση αγωνίας δεν τον αγγίζει.»
Κοντολογίς, ο Χρήστος Γιανναράς, ούτε λίγο ούτε πολύ, προκαλεί τον Αντώνη Σαμαρά να ακυρώσει τον εαυτό του και το κόμμα του οποίου ηγείται, και να συναινέσει σε κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας υπό τον… Αλέκο Παπαδόπουλο! Και αν υποθέσουμε ότι ο Σαμαράς συναινέσει σε κάτι τέτοιο, τότε θα σχηματιστεί η κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας που προτείνει ο Χ. Γιανναράς, άσχετα με το αν δεν συναινέσουν τα υπόλοιπα κόμματα που έχουν και την συντριπτική πλειοψηφία στη Βουλή; Και να σκεφτείτε ότι τέτοιες σπουδαιογελοίες προτάσεις δημοσιεύονται σε μια σοβαρή εφημερίδα…
Όσο για τον προτεινόμενο ως πρωθυπουργό κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας, ας θυμηθούμε ποιος είναι. Το απόσπασμα που παραθέτω είναι από άρθρο μου που θα βρείτε εδώ: «Λοιπόν, που λέτε, φίλτατοι, την 1/6/2002, μόλις 25 μήνες από την ανάληψη του Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας, ο Αλ. Παπαδόπουλος, έδωσε βαρυσήμαντη συνέντευξη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, όπου μεταξύ άλλων ανέφερε: “Έχω αποφασίσει να μην θέσω υποψηφιότητα στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Νιώθω την ανάγκη να αλλάξω τη ζωή μου. Από πολιτικής απόψεως να περάσω λίγο σε δεύτερο πλάνο. Να ασχοληθώ με πράγματα που αγαπώ και μου έχουν λείψει”.» (Δείτε εδώ.)
Ήταν τότε που ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, κατά κόσμον “Κινέζος”, τον παραίτησε από την Κίνα όπου βρισκόταν για δουλειές, και πολύ καλά έκανε! Ήθελε να τον απαλλάξει μια ώρα αρχύτερα για ν’ ασχοληθεί με τα πράγματα που του είχαν λείψει και που αγαπούσε. Αγγαρεία έκανε ο άνθρωπος.
Έχω κι ένα τελευταίο ερώτημα για το Χρήστο Γιανναρά: Αν κομματικό μυαλό σημαίνει παθολογικές εγκεφαλικές λειτουργίες, τότε το θρησκόληπτο μυαλό τι σημαίνει; Αν η κομματική πλύση εγκεφάλου συνεπάγεται διαστρέβλωση της σκέψης, της κρίσης και της αντιληπτικότητας, τότε η θρησκευτική πλύση εγκεφάλου, που διενεργείται επί αιώνες, πόσο μεγάλη εγκεφαλική βλάβη συνεπάγεται; Μήπως ως θεολόγος και φιλόσοφος ο "Δάσκαλος" έπρεπε ν’ αρχίσει την έρευνά του από κει; Κομμάτι δύσκολο, θα μου πείτε, αφού βρίσκεται και ο ίδιος μέσα στο εθνικό θρησκευτικό κόμμα…
Αυτά τα λίγα και καλό μήνα σε όλους! Μακάρι ο Μάης να σηματοδοτήσει την Άνοιξη στα μυαλά όλων μας.
Τρίτη 5 Απριλίου 2011
Ο Χρήστος Γιανναράς και η “επανάσταση” του γιαουρτιού
Κάθε φορά που διαβάζω κείμενο του «φιλοσόφου» Χρήστου Γιανναρά με απογοητεύει αφάνταστα. Το ίδιο συνέβη και με το προχθεσινό του άρθρο στην Καθημερινή με τον τίτλο:
«Άλλο η αποδοκιμασία και άλλο η βία»
Ρωτάει, λοιπόν, ο Χρήστος Γιανναράς, με αφέλεια νεανίσκου:
«Γιατί είναι "άσκηση βίας" να "γιαουρτώνουν" οι πολίτες έναν πολιτικό που προκαλεί κατ’ εξακολούθησιν τη νοημοσύνη και ευαισθησία τους, την αξιοπρέπειά τους; Oμόφωνα οργισμένοι οι κεκράχτες της κομματοκρατίας, "επιφανείς" δημοσιογράφοι, κομματικοί εκπρόσωποι, αλλά και απλοϊκοί παρακεντέδες της εξουσιαστικής καμαρίλας, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους: Aυτοδικία, ανόσια βία το "γιαούρτωμα".
Aλλά γιατί; Προκαλεί σωματική κάκωση, αποβλέπει σε τραυματισμό, σε βλάβη της σωματικής ακεραιότητας; Γιαούρτι εκσφενδονίζουν οι πολίτες στον πολιτικό που τους προκαλεί, όχι πέτρες, ούτε καρέκλες. Eίναι άλλο πράγμα η αποδοκιμασία και άλλο η άσκηση σωματικής βίας. Kαι μάλιστα θα χαρακτήριζε κανείς το "γιαούρτωμα" μάλλον από τις επιεικέστερες, τις πιο "εξευγενισμένες" μορφές αποδοκιμασίας. Aρχετυπική έκφραση περιφρόνησης, αποστροφής και σιχασιάς είναι το φτύσιμο – ατιμωτική αποδοκιμασία. Πιο οργισμένη, οι σάπιες ντομάτες ή τα κλούβια (δύσοσμα) αυγά. Hπιότερη μορφή, το σφύριγμα, το γιουχάισμα.»
Κύριε Γιανναρά, μπορώ να σας θέσω το εξής ερώτημα; Αν σας γιαούρτωναν οι φοιτητές σας στην αίθουσα διδασκαλίας θα το απολαμβάνατε; Αν σας πέταγαν σάπιες ντομέτες ή κλούβια αυγά, θα πηγαίνατε στο σπίτι σας ευχαριστημένος για να κάνετε την αυτοκριτική σας και να γίνετε καλύτερος Δάσκαλος; Αν σας έφτυναν θα γυρίζατε και το άλλο μάγουλο για να σας φτύσουν και από κει; Και μη μου πείτε ότι εσείς υπήρξατε ο τέλειος Δάσκαλος και δεν κάνατε ποτέ τίποτα που να προκαλεί αγανάκτηση στους φοιτητές σας; Δε γνωρίζω την ιστορία σας, αλλά ουδείς αναμάρτητος.
Το χρυσό κανόνα τον ξέρετε; «Ο συ μισείς ετέρω μη ποιήσεις»! Εσείς θα γιαουρτώνατε κάποιον πολιτικό, ας πούμε τον Πάγκαλο, αν τον συναντούσατε; Δεν το φαντάζομαι! Γιατί λοιπόν εγκρίνετε συμπεριφορές πολιτών από τις οποίες εσείς θα απείχατε; Γιατί οι πολίτες πρέπει να κάνουν κάτι που εσείς απαγορεύετε στον εαυτό σας να το κάνει; Γιατί οι πολίτες πρέπει να έχουν κατώτερα στάνταρντ κοινωνικής συμπεριφοράς από τα δικά σας; Μήπως επειδή εσείς είστε ο καθώς πρέπει και οι πολίτες έχουν το ακαταλόγιστο;
Φαντάζεστε μια κοινωνία που ο καθένας θα πετάει γιαούρτια και ντομάτες σε όποιον τον αδίκησε; Είστε επικίνδυνος, κύριε Γανναρά, διότι, με τον τίτλο του Δασκάλου που υιοθετήσατε, παρασύρετε ανθρώπους να κάνουν τα μη πρέποντα. Είπατε κάποια σωστά στη συνέχεια, για τα οποία λάβατε επαινετικά σχόλια, αλλά η αρχή του άρθρου σας επισκιάζει την αξία τους.
Ώστε, λοιπόν, εσείς δεν βλέπετε άλλη διέξοδο από το χάος που δημιούργησε η φαυλοδημοκρατία μας παρά μια σποραδική ψευτοεπανάσταση ανοργάνωτων θρασύδειλων με γιαούρτια, σάπιες ντομάτες και κλούβια αυγά; Καταδικάζετε το σύστημα, τους πολιτικούς και τους κομματανθρώπους, αλλά δεν προτείνετε λύση διεξόδου. Φαντάζεστε κάποιους άλλους πολιτικούς, κάποιους άλλους κομματανθρώπους ενάρετους, που θα φτιάξουν ενάρετα κόμματα και θα βάλουν την Ελλάδα σε ενάρετη τροχιά, όταν ολόκληρη η κοινωνία μας σαπίζει μέσα στη διαφθορά και στον εθνοκτόνο κατακερματισμό. Ενότητα λαού και δημοκρατία είναι δύο έννοιες αλληλοαναιρούμενες, αφού το αξίωμα της δημοκρατίας είναι το διαίρει και βασίλευε.
Ο κατακερματισμός της κοινωνίας σε αντιμαχόμενα κόμματα και αλληλοϋβριζόμενους κομματάρχες, που ο ένας ρίχνει πάντα το φταίξιμο στον άλλο, είναι το πιο κατάλληλο πολίτευμα και η συντομότερη οδός για να βουλιάξει μια χώρα σε ηθική και οικονομική χρεοκοπία και να τεθεί υπό ξένη κυριαρχία. Όποιος δεν το βλέπει, φταίει η πλύση εγκεφάλου που μακροχρόνια έχει υποστεί, αλλά και τα προσωπικά και οικογενειακά προνόμια που κέρδισε με αντάλλαγμα την ψήφο του.
Το έχω ξαναπεί, και κάποιοι βγάζουν σπυριά όταν με ακούν, ότι για να υπάρξει ποτέ εθνική παλιγγενεσία μία είναι η λύση: έντιμη, ικανή, πατριωτική, αποφασισμένη, ανιδιοτελής και ολιγομελής κυβέρνηση από εξωκοινοβουλευτικούς, και κατάργηση της Βουλής, έως ότου γίνουμε, αν ποτέ εις τον αιώνα τον άπαντα γίνουμε, ικανοί να διαχειριστούμε τη δημοκρατία προς το συμφέρον του λαού και του έθνους.
Δυστυχώς, όμως, κάτι τέτοιο δεν συμφέρει ούτε την πολιτικο-οικονομική ολιγαρχία της χώρας ούτε τα μεγάλα αφεντικά εξαποδώ, στα οποία η κοινοβΟλευτική δημοκρατία μας υποδούλωσε άνευ όρων.
Λοιπόν, κύριε Γιανναρά, έχετε τίποτε άλλο να προτείνετε εκτός από γιαούρτια, σάπιες ντομάτες και κλούβια αυγά εναντίον πολιτικών για να βγει η χώρα από την κρίση; Εδώ σας θέλω! Στην πανεπιστημιακή κοινότητα όλα πάνε καλά; Στη Δικαιοσύνη όλα εξελίσσονται ομαλά; Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν υπάρχει ούτε κακοδιαχείριση ούτε διαφθορά; Στον τομέα της Υγείας όλα είναι ενάρετα; Δεν βλέπετε ότι στην Ελλάδα το πάνω χέρι έχουν οι σάπιοι;
Δηλαδή η γενικευμένη εθνική σαπίλα θα καταπολεμηθεί με γιαούρτια;
Δευτέρα 28 Μαρτίου 2011
Ο Χρήστος Γιανναράς και οι "ολίγιστοι"...
Πολλά αληθινά είπε ο θεολόγος και καθηγητής της φιλοσοφίας, Χρήστος Γιανναράς, στη μακροσκελή συνέντευξη που μόλις ακούσατε, αν βέβαια είχατε την υπομονή να την παρακολουθήσετε μέχρι τέλους.
Προσωπικά σε αρκετά συμφώνησα, σε πολλά διαφώνησα, και σε άλλα διέρρηξα τα ιμάτιά μου. Εκεί που με απογοήτευσε παντελώς ο Δάσκαλος, ή "Δάσκαλος", ήταν η εξής φράση που είπε στο 36ο λεπτό: «Δεν μ' ενδιαφέρουν οι ιδεαλιστικές επικλήσεις. Βγάζω σπυριά όταν ακούω να μιλάνε για αξίες. Τι θα πει αξίες; Ποιος τις όρισε και με ποια αυθεντία; Οι Έλληνες ήξεραν πάντα το αληθές και το ψευδές.»
Ω της σύγχυσης και της ανοησίας το κάγκελο! Και ποιος όρισε το αληθές και το ψευδές στους Έλληνες; Εσείς, όμως, κύριε Γιανναρά, με ποια αυθεντία εκφέρατε όλους αυτούς τους αφορισμούς, αφού δεν υπάρχουν απόλυτες αξίες; Με πιο κριτήριο ορίζετε ποιος είναι ο "ολίγιστος"; Με το κριτήριο της καταπάτησης αρχών και αξιών δεν τον αξιολογείτε; Διότι αν δεν υπάρχουν αρχές και αξίες ως μέτρο και πυξίδα, τότε απομένει μόνο το ένστικτο και ο νόμος του ισχυροτέρου, δηλαδή ο νόμος της ζούγκλας. Κι αυτός ακριβώς ο νόμος της ζούγκλας κυριαρχεί στην πολιτική και κοινωνική μας ζωή.
Τώρα το ποιος όρισε τις αξίες, θα χάσω τα λόγια μου να σας εξηγήσω. Αφού η φιλοσοφία και η θεολογία σας δεν σας το έμαθαν μέχρι τώρα, θα πει ότι είστε ανεπίδεκτος. Φοβάμαι ότι φιλοδοξείτε ν' αποκτήσετε τον τίτλο του ολίγιστου φιλοσόφου. Θυμίζετε την αγελάδα που, αφού την άρμεξαν και γέμισε η καρδάρα, έριξε μια κλωτσιά και έχυσε όλο το γάλα...
Κρίμα κύριε Γιανναρά!
Ας δούμε όμως πώς άρχισε η συζήτηση:
Μπάμπης Παπαδημητρίου: «Κύριε Γιανναρά, θέλω να μου εξηγήσετε γιατί χρησιμοποιήσατε μία λέξη που ελάχιστοι κατάλαβαν, αν και όλοι υποψιάστηκαν. Σε ποιον αναφέρεστε με τη λέξη "ολίγιστος";»
Χρήστος Γιανναράς: «Δεν την χρησιμοποίησα άπαξ. Τη χρησιμοποιώ κατ' εθισμόν, θα έλεγα. Δηλαδή συνέχεια τη λέω. Κοιτάξτε, έχω την εντύπωση ότι τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα αποφεύγουμε ποιοτικές κρίσεις για πρόσωπα και αυτό απηχεί ένα πολύ γενικότερο κλίμα. Μην ξεχνάμε ότι έχουμε εδώ και τρεις δεκαετίες περίπου καταργήσει σ' αυτή τη χώρα κάθε αξιολογική κρίση. Δεν λειτουργεί κρίση πουθενά. »
Κύριε Γιανναρά, αφού δεν ξέρετε τι θα πει αξίες και βγάζετε σπυριά όταν ακούτε άλλους να μιλάνε γι΄αυτές, με ποια κριτήρια θα κάνετε ποιοτική κρίση; Πώς θα βαθμολογήσετε την ποιότητα κάποιου, αν όχι σε σχέση με τις αξίες που ενστερνίζεται και πραγματώνει στη ζωή του; Μιλάτε για αξιολογική κρίση, αλλά η ίδια η λέξη αξιολογική εμπεριέχει τη λέξη άξιος. Και ποιος είναι άξιος; Αυτός που ενσαρκώνει τις αξίες: ειλικρίνεια, υπευθυνότητα, συνέπεια, εργατικότητα, επιμέλεια, υπομονή, θάρρος, επιμονή, ανυστεροβουλία, αγάπη, πίστη και φυσικά γνώση.
Αυτές τις αξίες όταν ακούτε βγάζετε σπυριά, κύριε Γιανναρά;
Προσέξτε τώρα και μια ακόμη αμπελοφιλοσοφία :
Χρήστος Γιανναράς: «Η κρίση να είναι ορθολογική. Ορθολογικό είναι εκείνο το οποίο συναντάει την έγκριση των περισσοτέρων. »
Δηλαδή η ρεμούλα, λούφα και παραλλαγή που συναντάει την έγκριση των περισσοτέρων είναι ορθολογικό, κύριε Γιανναρά; Κοίτα να δεις τι μαθαίνουμε από το Δάσκαλο!
Χρήστος Γιανναράς: «Και μη νομίζεις ότι ο ορθολογισμός είναι κάποιος κώδικας. Είναι κάθε τι το οποίο κοινωνείται.»
Βρε τι ακούμε από διακεκριμένο θεολόγο και φιλόσοφο! Ώστε κάθε τι που κοινωνείται είναι ορθολογισμός, ε; Δηλαδή και η λαμογιά που κοινωνείται είναι ορθολογισμός! Σου λέει ο άλλος, αφού οι έξυπνοι είναι λαμόγια, ας κοινωνήσω κι εγώ λίγη λαμογιά, το κατά δύναμιν και κατά ευκαιρία. Η συναλλαγή προς άγρα ψήφων κοινωνείται μέσα στο πολιτικό σύστημα, άρα είναι ορθολογισμός, ε; Μη γελάτε, εσείς οι "ολίγιστοι", που δε σκαμπάζετε από φιλοσοφία!
Εκτός από τις αξίες, ο ολίγιστος φιλόσοφος (αμπελοφιλόσοφος, με όλο το σεβασμό) απεχθάνεται και τα οράματα!
Χρήστος Γιανναράς: «Η κρίση είναι καθαρά κρίση της πολιτικής. Η παρούσα κρίση έγκειται στο ότι έλειψαν τα κοινωνικά οράματα, τα λέμε - δεν μ' αρέσει η λέξη, ηχεί ιδεαλιστικά - κοινωνικοί στόχοι.»
Ώστε δεν σας αρέσει η λέξη οράματα. Άλλη διαστροφή αυτή! Σας ηχεί ιδεαλιστικά κι αυτό σας ενοχλεί. Δηλαδή ο ιδεαλισμός - στάση ζωής που χαρακτηρίζεται από πίστη σε αρχές και ιδανικά - σας κάνει και βγάζετε σπυριά πάλι; Δεν μου κάνει εντύπωση, διότι αυτό είναι ίδιον των ολίγιστων. Πάντως μην παραπονείστε, κοινωνικοί στόχοι υπάρχουν. Συνοψίζονται στο αξίωμα: Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας.
Χρήστος Γιανναράς: «Δεν υπάρχει δημοκρατία. Το πολίτευμα της χώρας είναι κομματοκρατία.»
Αμ, τι θα ήταν Δάσκαλε; Αφού τα κόμματα είναι εκ των ων ουκ άνευ της δημοκρατίας, δεν θα είχαμε κομματοκρατία; Δημοκρατία χωρίς κομματοκρατία είναι σαν τη σκορδαλιά χωρίς σκόρδο. Γίνεται; Αμ δε γίνεται! Φοβάστε να πείτε ότι η πραγματική Δημοκρατία είναι μια χίμαιρα; Κάτι σας ενοχλεί, αλλά φοβάστε να βάλετε το δάχτυλο στον τύπο των ήλων, μπας και αμφισβητηθεί η δημοκρατικότητά σας.
Χρήστος Γιανναράς: «Αν βρισκόταν ένας ηγέτης ο οποίος να θυσιάσει τα πάντα από πλευράς ψηφοθηρίας και κέρδους των εντυπώσεων, αδιαφορώντας για την επανεκλογή του, και αναστήσει αυτόν τον τόπο, ο λαός θα τον ψήφιζε 30 χρόνια.»
Σώωωπα! Είμαστε τόσο ώριμος λαός και δεν το είχα πάρει χαμπάρι; Δηλαδή η ανάσταση αυτού του τόπου είναι θέμα ενός ηγέτη που ο λαός του δος ημίν σήμερον περιμένει πώς και πώς για να τον ενθρονίσει για 30 χρόνια; Και τη γενικευμένη ανομία που επικρατεί στη χώρα πώς θα την δάμαζε; Με το μαστίγιο; Μα τότε μιλάμε για ένα δικτάτορα με ολόκληρο επιτελείο που θα έβαζε κάθε κατεργάρη στον πάγκο του χρησιμοποιώντας ακόμη και τη βία.
Λυπάμαι, κύριε Γιανναρά, που δεν έχετε πάρει χαμπάρι ότι όλη η κοινωνία μας έχει διαφθαρεί μέχρι το κόκαλο, και ότι ένας καλός ηγέτης δεν αρκεί για να τη μεταλλάξει. Χρειάζεται ένα θαύμα εθνικής αφύπνισης, ένα όραμα εθνικής παλιγγενεσίας, αλλά αυτό εσείς το λέτε εθνικισμό και βγάζετε πάλι σπυριά.
Χρήστος Γιανναράς: «Ο εθνικισμός είναι το ιστορικό τέλος του ελληνισμού. Ο ελληνισμός δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με την έννοια του εθνικού κράτους. Έγινε Βαλκανική επαρχία.
Προσωπικά νομίζω ότι ο Βενιζέλος ήταν μια μεγάλη φυσιογνωμία αλλά δεν κατάλαβε ότι έστω και διπλασιάζοντας την Ελλάδα την καταδίκαζε να είναι Βαλκανική επαρχία από τη στιγμή που της στερούσε την οικουμενική διάσταση.»
Πω, πω, μας "κούφανε" ο Δάσκαλος! Δηλαδή, εάν ο Βενιζέλος είχε περιορίσει την Ελλάδα, ας πούμε στην Πελοπόννησο, δεν θα ήμασταν Βαλκανική επαρχία; Είμαι σίγουρη ότι θα τρίζουν τα κόκαλα του εθνάρχη Ελευθέριου Βενιζέλου ακούγοντας τις μπουρδολογίες του Χρήστου Γιανναρά.
Εννοείτε, κύριε Γιανναρά, ότι στα 400 χρόνια σκλαβιάς, που δεν υπήρχε ελληνικό εθνικό κράτος, είχαμε οικουμενική διάσταση; Ε τότε δεν έχουμε παρά να πούμε ξανά στους Τούρκους "περάστε" για να ξαναβρούμε την οικουμενικότητά μας. Πανεύκολο! Θα μου πεις, τώρα με την παγκοσμιοποίηση σε εξέλιξη, θα ξαναβρούμε την οικουμενικότητά μας από πίσω, κι έτσι δεν θ' ανησυχείτε για τον επάρατο εθνικισμό.
Βρε Χρήστο, μήπως αυτή η λατρεία σου στον Ελληνισμό και στην οικουμενικότητά του είναι καμουφλαρισμένος εθνικισμός και μας δουλεύεις;
Πάντως βρίσκεις το υφεσιακό και αδιέξοδο μνημόνιο απολύτως λογικό, ε; Παραπονέθηκες όμως που σου έβαλαν περισσότερους φόρους, ενώ λογικά σκεπτόμενος θα έπρεπε να το ευχαριστιέσαι!
Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2009
Δεν είναι έτσι, αν έτσι νομίζετε, κ. Χρήστο Γιανναρά
Αξιότιμε κύριε Γιανναρά, στο άρθρο σας με τον τίτλο «Καθηλωμένοι σε μηδενική βάση», που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή στις 8 Φεβρουαρίου 2009, εκθέσατε για μια ακόμη φορά κάποιες ολοκληρωτικές πολιτικές ιδέες που έχετε σχετικά με τη λειτουργία της Δημοκρατίας. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι απόψεις σας, κύριε Γιανναρά, με βρίσκουν αντίθετη, και νιώθω χρέος μου να σχολιάσω μερικές από τις πιο ακραίες θέσεις που διατυπώσατε στο συγκεκριμένο άρθρο, τις οποίες και θα παραθέσω στη συνέχεια με κόκκινο:
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
