Το BBC αναλύει την Ελληνική κρίση for dummies

Χώρες που είναι περισσότερο εκτεθειμένες στο Ελληνικό χρέος:

Ενδιαφέρον παρουσιάζει μια απλουστευμένη ανάλυση του BBC με ερωτήσεις και απαντήσεις για την Ελληνική κρίση. Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 29 Ιουνίου, 2011, μετά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου από τη Βουλή. Παραθέτω μεταφρασμένα τα κυριότερα σημεία:

Ερώτηση: Γιατί βρίσκεται η Ελλάδα σε κρίση;

Απάντηση: Η Ελλάδα ζούσε πάνω από τις δυνατότητές της τα τελευταία χρόνια, και το ανερχόμενο επίπεδο του χρέους έχει προκαλέσει μια τεράστια ένταση στην οικονομία της χώρας.

Η Ελληνική κυβέρνηση δανείστηκε υπερβολικά και εισήλθε σε κάτι σαν γλέντι δαπανών από τότε που υιοθέτησε το ευρώ.

Οι δημόσιες δαπάνες εκτοξεύθηκαν και οι μισθοί του δημοσίου πρακτικά διπλασιάστηκαν την περασμένη δεκαετία.

Όμως, ενώ τα χρήματα έρρεαν έξω από τα ταμεία της κυβέρνησης, το εισόδημα από φόρους έπασχε λόγω της εκτεταμένης φοροδιαφυγής.

Όταν η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση ξέσπασε, η Ελλάδα δεν ήταν προετοιμασμένη για να τα καταφέρει.

Της δόθηκε δάνειο 110 εκατομμυρίων ευρώ για να τη βοηθήσει να ξεπεράσει την κρίση.

Ερώτηση: Γιατί η Ελλάδα χρειάστηκε μια ακόμη διάσωση τόσο σύντομα;

Απάντηση: Η Ελλάδα έλαβε το αρχικό ποσό διάσωσης λίγο πάνω από ένα χρόνο πριν, το Μάιο του 2010.

Ο λόγος που χρειάστηκε να διασωθεί ήταν επειδή είχε καταστεί γι’ αυτήν πολύ ακριβός ο δανεισμός χρήματος από την αγορά.

Είχε δάνεια που έπρεπε να πληρωθούν, και καθώς δεν μπορούσε να δανειστεί από τις χρηματοπιστωτικές αγορές για να τα πληρώσει, στράφηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Η ιδέα ήταν να δοθεί στην Ελλάδα χρόνος για να τακτοποιήσει την οικονομία της έτσι ώστε το κόστος δανεισμού από την αγορά να κατέβαινε.

Αυτό δεν έχει συμβεί ακόμη. Πράγματι η εταιρία αξιολόγησης S&P πρόσφατα αποφάσισε ότι η Ελλάδα ήταν η λιγότερο αξιόπιστη πιστωτικά χώρα που αξιολογεί.

Σαν αποτέλεσμα, η Ελλάδα έχει πολλά χρέη που πρέπει να πληρωθούν, αλλά δεν αντέχει να δανειστεί από την αγορά και δεν έχει αρκετά χρήματα από την πρώτη διάσωση για να τα πληρώσει.

Ερώτηση: Γιατί η Ελλάδα δε μπορεί απλά να αθετήσει τα χρέη της;

Απάντηση: Εάν η Ελλάδα δεν ήταν μέλος της Ευρωζώνης, ίσως να έμπαινε στον πειρασμό απλά να αθετήσει τα χρέη της, πράγμα το οποίο θα σήμαινε είτε να αρνηθεί να πληρώσει τους τόκους ή να επιμείνει να συμφωνήσουν οι δανειστές να δεχτούν χαμηλότερες πληρωμές και να διαγράψουν μέρος του χρέους.

Στην περίπτωση της Ελλάδας αυτό θα συνεπαγόταν τεράστιες δυσκολίες.
Τα επιτόκια που οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης πρέπει να πληρώσουν έχουν κρατηθεί χαμηλά με την υπόθεση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα παρείχαν βοήθεια σε χώρες της ευρωζώνης ώστε να τις αποτρέψουν από τη χρεοκοπία.
Εάν προέκυπτε ότι δεν ήταν έτσι, τότε το κόστος δανεισμού για πολλές από τις μικρότερες χώρες της ΕΕ, μερικές από τις οποίες ήδη δυσκολεύονται να αποπληρώσουν τα χρέη τους, θα αυξανόταν σημαντικά.

Αυτό σημαίνει ότι εάν η Ελλάδα χρεοκοπούσε, τότε ίσως η Ιρλανδία και η Πορτογαλία θα έπρεπε επίσης να χρεοκοπήσουν.

Μια χρεοκοπία θα ήταν επίσης άσχημα νέα για τις τράπεζες που έχουν δανείσει μεγάλα χρηματικά ποσά στις κυβερνήσεις της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και της Ελλάδας.

Εάν όλες αυτές οι Τράπεζες έμπαιναν σε μπελάδες, αυτό θα δοκίμαζε σοβαρά τους πόρους της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, η οποία έχει δανείσει μεγάλα χρηματικά ποσά στις τράπεζες που έχουν εμπλακεί και στα ίδια τα κράτη.

Για όσο διάστημα η Ευρώπη αντέχει να βοηθάει κράτη να αποφύγουν μια χρεοκοπία, μάλλον θα το κάνει.

Ερώτηση: Θα μπορούσε αυτή η κρίση να εξαπλωθεί;

Απάντηση: Εάν η Ελλάδα χρεοκοπήσει, τότε τα προβλήματα θα εξαπλώνονταν στην Πορτογαλία και την Ιρλανδία.

Χωρίς τη χρεοκοπία, θα υπήρχαν ακόμη προβλήματα, διότι οι διασώσεις για την Πορτογαλία και την Ιρλανδία είχαν σχεδιαστεί να βοηθήσουν τις δύο χώρες να ξεπεράσουν τις δυσκολίες μέχρις ότου μπορούσαν να δανειστούν και πάλι από την αγορά, ακριβώς όπως ελπίζονταν για την Ελλάδα. Καθώς αυτό δεν έχει καταστεί δυνατό για την Ελλάδα, οι επενδυτές ίσως αναρωτιούνται εάν η ίδια λύση θα αποδώσει για τις άλλες δύο χώρες που δέχτηκαν διάσωση.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι το τι θα συμβεί στην Ισπανία, η οποία έχει δει το δικό της κόστος δανεισμού να ανεβαίνει πρόσφατα. Η Ισπανική οικονομία είναι τόσο μεγάλη όσο η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία μαζί, και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα ζοριζόταν να τη διασώσει, εάν αυτό γινόταν απαραίτητο.

Αυτά τα λίγα από τους φίλους μας τους Βρετανούς… Ούτε λέξη για τις ευθύνες των διεφθαρμένων, ξεπουλημένων και διαπλεκόμενων ελληνικών κυβερνήσεων. Ούτε λέξη για το φαύλο κύκλο ύφεσης που συνεπάγονται τα επώδυνα μέτρα λιτότητας. Ούτε λέξη για τα ύποπτα παιχνίδια των οίκων αξιολόγησης. Όλα ενάρετα εκεί; Ούτε λέξη για τα βρώμικα παιχνίδια των αγορών με τα επιτόκια και τα ασφάλιστρα κινδύνου. Όλα έντιμα στη διεθνή χρηματοπιστωτική (τοκογλυφική) ελίτ, που υπεξαίρεσε τον πλούτο των εθνών επενδύοντας αέρα κοπανιστό μέσω των απατηλών χρηματιστηριακών εργαλείων, παραγώγων και στοιχημάτων;

Ας όψονται οι διαβολόσποροι του Μαμμωνά που ζητούν την κεφαλή των λαών επί πίνακι!

Και τώρα δείτε παρακαλώ ένα video που προκαλεί όλους μας και προσκαλεί σε αλλαγή σκέψης και συμπεριφοράς:

«Ουδεμία δικαιολογία για την ατέλειωτη τιμωρία του Ελληνικού λαού»!

Η Ελλάδα είναι σκλάβα ομολόγων στην Ευρώπη, έγραφε προχτές η Guardian.

Ο κόσμος το ’χει τούμπανο κι εμείς ακόμη ψαχνόμαστε! Σκλάβοι της Ευρώπης είμαστε, και δυστυχώς μας φαίνεται… Άσκοπο πόνο υφιστάμεθα με τις θυσίες χωρίς αντίκρισμα που μας επιβάλλουν!

Παραθέτω το μεγαλύτερο μέρος από το εξαιρετικό άρθρο του Mark Weisbrot στη Guardian, στις 17/6/2011:

«(…) Εκείνο που κάνει το ελληνικό κοινό ακόμη πιο οργισμένο είναι το ότι η συλλογική τιμωρία τους επιβάλλεται από ξένες δυνάμεις - την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ. Αυτό ίσως υπογραμμίζει το μεγαλύτερο πρόβλημα των ασύδοτων, δεξιών, υπερεθνικών οργανισμών. Η Ελλάδα δεν θα υφίστατο αυτό αν δεν ήταν μέλος μιας νομισματικής ένωσης.

Αν είχε δικούς της ηγέτες που ήταν τόσο ανόητοι ώστε να περιόριζαν δραστικά τις δαπάνες και να αύξαναν τους φόρους κατά τη διάρκεια μιας ύφεσης, αυτοί οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι θα αντικαθίσταντο. Και τότε μια νέα κυβέρνηση θα έκανε ό,τι η συντριπτική πλειοψηφία των κυβερνήσεων του κόσμου έκαναν κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας ύφεσης του 2009, δηλαδή το αντίθετο: θα ανέπτυσσε μια οικονομική τόνωση, ή αυτό που οι οικονομολόγοι αποκαλούν αντικυκλικές (counter-cyclical) πολιτικές.

Και αν αυτό απαιτούσε μια επαναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους, αυτό είναι που η χώρα θα έκανε. Αυτό πρόκειται να συμβεί ακόμα και κάτω από τις Ευρωπαϊκές αρχές, αλλά πρώτα υποβάλλουν τη χώρα σε μη αναγκαία βάσανα ετών. Και εκμεταλλεύονται την κατάσταση για να ιδιωτικοποιήσουν δημόσια περιουσιακά στοιχεία σε τιμές ξεπουλήματος, και για να αναδιαρθρώσουν το ελληνικό κράτος και την οικονομία, έτσι ώστε να ταιριάζει περισσότερο στις προτιμήσεις τους.

Έχω υποστηρίξει για κάποιο χρονικό διάστημα ότι η Ελληνική κυβέρνηση είχε μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη από ό, τι έχει χρησιμοποιήσει, και τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας φαίνεται να το επιβεβαιώνουν. Λόγω της μαζικής αντίθεσης σε περαιτέρω οικονομική αυτοκαταστροφή - οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το 80% των Ελλήνων αντιτίθενται στο να κάνουν περισσότερες παραχωρήσεις στις Ευρωπαϊκές αρχές - η Ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει μέχρι τώρα να καταλήξει σε συμφωνία με το ΔΝΤ για την αποδέσμευση της τελευταίας δόσης δανείου τους στις 29 Ιουνίου.

Τι συνέβη λοιπόν; Σε κάθε περίπτωση, το ΔΝΤ πρόκειται να παραδώσει τα χρήματα, ενώ οι Ευρωπαϊκές αρχές (που έχουν τον έλεγχο των αποφάσεων του ΔΝΤ για θέματα της ελληνικής οικονομικής πολιτικής ) συνεχίζουν να ερίζουν πάνω στο πόσο διάστημα θα αναβάλουν την αναπόφευκτη αναδιάρθρωση του χρέους στην Ελλάδα, τη μετακύλιση (roll-over), ή όπως επιλέξουν να την αποκαλούν.

Αυτό συμβαίνει γιατί η προοπτική μιας μη ελεγχόμενης χρεοκοπίας (default) - όπως θα ενεργοποιούνταν με το ΔΝΤ να είναι απλά προσκολλημένο στο πρόγραμμά του και να μη δανείζει τα χρήματα στην Ελλάδα - είναι πάρα πολύ τρομακτική ακόμη και να τη σκεφτούν οι Ευρωπαϊκές αρχές.

Για το λόγο αυτό, τα πολλά ειδησεογραφικά άρθρα σχετικά με το ενδεχόμενο μιας χρηματοπιστωτικής κατάρρευσης συγκρίσιμης με αυτό που συνέβη μετά τη Lehman Brothers, που κατέρρευσε το 2008, είναι κάπως υπερβολική.

Οι Ευρωπαϊκές αρχές δεν πρόκειται να επιτρέψουν μια τέτοια εξέλιξη για μια ανάξια λόγου δόση του δανείου $17 δις. Τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας ήταν όλα ένα παιχνίδι παρακινδυνευμένης πολιτικής, και οι Ευρωπαϊκές αρχές αναγκάστηκαν να κλείσουν το μάτι, διότι η ελληνική κυβέρνηση, όσο κι αν ήθελε, δεν μπορούσε να πάρει έγκριση για τη συμφωνία.

Μια δημοκρατικά λογοδοτούσα ελληνική κυβέρνηση θα ακολουθούσε μια πολύ σκληρότερη γραμμή με τις Ευρωπαϊκές αρχές. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν ν’ αρχίσουν με ένα μορατόριουμ για τις πληρωμές τόκων, οι οποίοι ανέρχονται σήμερα σε ποσοστό 6,6% του ΑΕΠ. (Αυτό είναι ένα τεράστιο βάρος επιτοκίου, και το ΔΝΤ προβλέπει ότι θα αυξηθεί στο 8,6% το 2014. Για σύγκριση, παρόλο το θόρυβο σχετικά με το βάρος του χρέους των ΗΠΑ, τα καθαρό επιτόκιο για το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ είναι σήμερα στο 1,4% του ΑΕΠ.)

Αυτό θα απελευθέρωνε αρκετά κεφάλαια για ένα σοβαρό πρόγραμμα τόνωσης της οικονομίας, κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης με τις αρχές για το αναπόφευκτο κούρεμα του χρέους. Φυσικά, οι ευρωπαϊκές αρχές - που το εξετάζουν από την άποψη των συμφερόντων των μεγάλων τραπεζών και των πιστωτών γενικότερα – θα εξοργίζονταν, αλλά τουλάχιστον αυτό θα ήταν ένα λογικό άνοιγμα σε μια διαπραγματευτική θέση.

Η τελευταία ανασκόπηση του ΔΝΤ όσον αφορά τη συμφωνία του με την Ελλάδα δείχνει ότι το Ευρώ, για την ελληνική οικονομία, εξακολουθεί να είναι 20-34% υπερτιμημένο. Αυτό κάνει την ανάκαμψη μέσω “εσωτερικής υποτίμησης” - δηλαδή διατήρησης της ανεργίας εξαιρετικά υψηλά και ως εκ τούτου μείωσης των μισθών για να καταστεί η οικονομία περισσότερο ανταγωνιστική σε διεθνές επίπεδο - μια ακόμη πιο απομακρυσμένη πιθανότητα από ό, τι θα ήταν διαφορετικά.

Αλλά το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι η δημοσιονομική πολιτική της χώρας κινείται προς τη λάθος κατεύθυνση. Και φυσικά, δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν νομισματική πολιτική, επειδή αυτή ελέγχεται από την ΕΚΤ.

Οι Ευρωπαϊκές αρχές έχουν περισσότερα από αρκετά χρήματα για να χρηματοδοτήσουν ένα πρόγραμμα ανόρθωσης στην Ελλάδα, και να διασώσουν τις τραπεζές τους, αν δεν θέλουν αυτές ν’ αναλάβουν την αναπόφευκτη ζημιά στα δάνειά τους. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για αυτήν την ατελείωτη τιμωρία του ελληνικού λαού.»

Διαβάστε και παλιότερη συνέντευξη (10/11/2010) του Mark Weisbrot στο ΣΚΑΪ. Δυστυχώς για μας, ο Πρωθυπουργός μας με τον Τσάρο του δεν τον έλαβαν υπ' όψη τους.

Για άλλη μια φορά, πάντως, οι θέσεις του Αντώνη Σαμαρά επιβεβαιώνονται. Ίσως γι’ αυτό έχουν ξεσηκωθεί θεοί και δαίμονες εναντίον του, χρεώνοντάς του τα πάντα, λες και κυβερνά εκείνος. Μου θυμίζει την παροιμία «Της καλής προβατίνας κουδούνια της κρεμάνε.» Ήδη ο Ευάγγελος Βενιζέλος τρέχει πίσω από εκείνα που έλεγε ο Σαμαράς πριν από 20 μήνες, και καλά κάνει… Αλλά εμείς τι φταίμε να υποφέρουμε;

Συγνώμη, δεν ανήκω στη ΝΔ, ούτε θα επιτρέψω στον εαυτό μου ν’ ανήκει σε κανένα κόμμα ή δόγμα. Ανήκω και θ΄ ανήκω μόνο στον εαυτό μου, ώστε να μπορώ να σκέπτομαι και να κρίνω ελεύθερα. Έτσι κι αλλιώς, δεν πιστεύω σε τούτο το μοντέλο της διχαστικής φαυλοδημοκρατίας που διέλυσε τη χώρα μας. Όμως δεν μπορώ ν’ αποκρύψω την αλήθεια για το φόβο μήπως μου κολλήσουν κομματική ταμπέλα, όπως είναι το άθλιο έθιμο σε τούτη τη χώρα.

Είναι τραγικό! Όταν στηρίζω τις θέσεις ενός αριστερού κόμματος – και το έχω κάνει επανειλημμένα από τούτο το ιστολόγιο – να μη νιώθω την ανάγκη ν’ απολογηθώ, αλλά όταν στηρίζω τις θέσεις ενός κεντροδεξιού να πρέπει ν’ απολογηθώ και να δικαιολογηθώ! Ντρέπομαι για λογαριασμό μου! Όμως το κάνω για να μην αποθαρρύνω ορκισμένους αντιδεξιούς επισκέπτες αυτού του ιστολογίου από το να συνεχίσουν να με διαβάζουν.

Ας βγάλουμε τις τσίμπλες από τα μάτια μας, αφήνοντας πίσω κομματικές εμπάθειες και απωθημένα. Όταν διακυβεύεται το μέλλον της χώρας μας δεν υπάρχουν περιθώρια για παδικές ασθένειες και κομματικό παλιμπαιδισμό.

16/6/2011



Διαβάστε κι εδώ αν το αντέχετε.

SOS! Θα υποθηκεύσουν και τα κοτέτσια μας!

Δεν πρόλαβε να περάσει ένας χρόνος από τότε που η Τρόικα μας ενέκρινε το δάνειο των 110 δις, και ούτε δύο μήνες από τότε που ο ΓΑΠ θριαμβολογούσε για την επιμήκυνση αποπληρωμής στα 7,5 χρόνια και τη μείωση του επιτοκίου από 5,2% στο 4,2%, θεωρώντας το γεγονός ως αναγνώριση της προσπάθειας του ελληνικού λαού, και βγήκαμε στη ζητιανιά για περισσότερα! Μεγάαλη ξεφτίλα! Τώρα όμως οι Βρυξέλλες αγρίεψαν και ζητάνε εγγυήσεις περιουσιακών στοιχείων! (Δείτε εδώ.)

Μέχρι πρόσφατα, ο Γ. Παπακωνσταντίνου, γνωστός και ως GPAPAK, μας έλεγε ότι η Ελλάδα θα βγει στις αγορές πριν από το τέλος του 2011, ή το αργότερο στις αρχές του 2012. Βέβαια, αυτό δεν ήταν το μόνο παραμύθι του Υπουργού Οικονομικών. Το άλλο, το πιο χοντρό, είναι ότι δεν θα χρειάζονταν άλλα μέτρα, κι ότι αν χρειάζονταν θα σήμαινε ότι ο ίδιος είχε αποτύχει, άρα θα έπρεπε να μας αδειάσει τη γωνιά. Όμως, ο αποτυχημένος τσάρος της οικονομίας, ένα χρόνο αργότερα, παραμένει ακόμη στη θέση του, χωρίς να ντρέπεται ούτε εκείνος ούτε ο Πρωθυπουργός μας! Ας θυμηθούμε τι έλεγε στις 10/5/2010:



Συ είπας, κύριε Παπακωνσταντίνου! Απέτυχες παταγωδώς! Δίνε του λοιπόν, ΤΩΡΑ! Ακόμη εκεί είσαι;

Αλλά δεν ήταν μόνο το Μάιο του 2010 που ο GPAPAK ήταν αισιόδοξος. Ακόμη και πρόσφατα μας έλεγε τα ίδια παραμύθια:

14/4/2011: Σε συνέντευξη στους Financial Times, ο Γ. Παπακωνσταντίνου μίλησε για την πρόθεση να βγει η χώρα στις αγορές το συντομότερο δυνατό, ακόμα και στο τέλος του 2011. (enet.gr)

20/4/2011: GPAPAK: «Πρόθεσή μας είναι να βγούμε στις αγορές το συντομότερο δυνατόν και το αργότερο έως τις αρχές του 2012». (Κέρδος online)

Εξάλλου, στο ίδιο μήκος κύματος ανερμάτιστης αισιοδοξίας εκινείτο και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος:
Γ. Πεταλωτής: «Αλλά ο στόχος μας είναι αυτός, παραμένει αυτός, να μπορέσουμε μέχρι το τέλος του 2011 να βγούμε στις αγορές. Και προσπαθούμε να δημιουργήσουμε όλες εκείνες τις προϋποθέσεις, σαν κυβέρνηση, έτσι ώστε αυτός ο στόχος μας πραγματικά να υλοποιηθεί. Έχουμε καιρό μπροστά μας, δουλεύοντας κάθε μέρα σκληρά, με πρωτόγνωρες συνθήκες, αλλά ο στόχος μας σαφώς και παραμένει μέχρι τέλους του 2011 να μπορέσουμε να βγούμε στις αγορές.» (29/3/2011)

Τα ίδια έλεγε και ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, Λουκάς Παπαδήμος, πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, και Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος στην περίοδο της μεγάλης ληστείας του Χρηματιστηρίου Αθηνών : «Το 2011 είναι η χρονιά που περιμένω να υπάρξει σημαντική βελτίωση των συνθηκών και η πιθανότητα μιας επιστροφής (της Ελλάδας) στις αγορές θα είναι μεγάλη.» (tanea , 29/9/2010)

Στο ίδιο μήκος κύματος αισιοδοξίας κινούνταν και ο διευθύνων σύμβουλος της Eurobank, κ. Μπαλλής, την 1/2/2011: «Θα ξαναβγούμε στις διεθνείς αγορές, και μάλιστα σύντομα, ίσως και πριν από το τέλος της χρονιάς». (tovima)

Μα καλά, όλοι οι "αρμόδιοι" μας δουλεύουν, ή κανείς δεν ξέρει τι του γίνεται από οικονομικά και τι θα μας ξημερώσει;

Κατά τ’ άλλα, ας θυμηθούμε ότι το Δεκέμβριο του 2010 οι Financial Times βράβευσαν τον Γ. Παπακωνσταντίνου ως τον Υπουργό Οικονομικών των 19 χωρών της Ευρωζώνης με τις καλύτερες πολιτικές ικανότητες (best political skills). (πηγή) Προσέξτε, για τις πολιτικές ικανότητες βραβεύτηκε, δηλαδή για το παραμύθιασμα του λαού, και όχι για τις οικονομικές!

Και επειδή για όλα αυτά τα κατά φαντασίαν επιτεύγματα (μαστίγωμα χωρίς προοπτική) ο ΓΑΠ συνεχίζει να προηγείται στις δημοσκοπήσεις, θα μας κάνει καλό να θυμηθούμε τι είχε εξομολογηθεί για την Ελλάδα σε δείπνο στις Βρυξέλλες, στις 10 Δεκεμβρίου του 2009: «Η χώρα μου είναι διεφθαρμένη από το Α ως το Ω.» (“He was very impressive and very honest. He basically said: ‘My country is a corrupt country from A to Z’.”)



Τώρα για το τι μέλλει γενέσθαι, ουδείς γνωρίζει: Πάρτε μια ιδέα για το κυβερνητικό αλαλούμ στο επόμενο video:

Η Ευρώπη όμηρος των τραπεζών

Καταπέλτης ήταν χτες στη Βουλή ο Παναγιώτης Λαφαζάνης σχετικά με την προνομιακή μεταχείριση των Τραπεζών από την κυβέρνηση. Τα είπε όλα μέσα σε λίγες παραγράφους. Αξίζει να τον ακούσουμε και να προβληματιστούμε. Ξέρω ότι πολλοί, λόγω κομματικής εμπάθειας ή προκατάληψης, περιφρονούν όσα λέγονται από εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, ή βουλευτή άλλου κομματικού μαντριού εκτός εκείνου στο οποίο ως πρόβατα ή res “ανήκουν”. Κι όμως η αλήθεια βρίσκεται παντού και η μισαλλοδοξία βλάπτει σοβαρά την κοινωνία και την δημοκρατία, αν υποτεθεί ότι το πολίτευμά μας είναι ακόμη δημοκρατικό έτσι όπως το έχουν καταντήσει…

Παναγιώτης Λαφαζάνης: «Όμως, αυτό που ξεπερνά κάθε όριο είναι αυτό που κάνετε με τις τράπεζες. Δεν μου λέτε τι κάνετε; Λεηλατείτε την κοινωνία, την ξεζουμίζετε κυριολεκτικά και την ίδια ώρα ενεργοποιείτε κρατικές εγγυήσεις για τις τράπεζες 25 δισεκατομμύρια ευρώ! Έλεος, κύριοι. Έλεος επιτέλους! Ένα δισεκατομμύριο είναι τα κέρδη φέτος μέσα στην κρίση και στις αναδουλειές των τραπεζών. Ένα δισεκατομμύριο! Είναι τα μισά από αυτά που παίρνετε λεηλατώντας φέτος τους μισθούς και τις συντάξεις.

Και έρχεστε και μιλάτε για 25 δισεκατομμύρια εγγυήσεις του δημοσίου στο τραπεζικό κεφάλαιο; Ξέρετε πού έχουν φθάσει αισίως αυτά τα ποσά, κυρίες και κύριοι; Έχουν φθάσει 78 δισεκατομμύρια οι παροχές προς τις "αναξιοπαθούσες" τράπεζες, γιατί έχουν πνίξει την ελληνική κοινωνία στα χρέη και την τοκογλυφία. Επαναλαμβάνω, 78 δισεκατομμύρια! Ξέρετε τι είναι αυτό το ποσό; Το έχετε αναλογιστεί; Είναι έξι φορές τα μέτρα που παίρνει σήμερα η Κυβέρνηση. Είναι πάνω από τις κρατικές δαπάνες. Είναι πάνω από το 1/3 του δημοσίου χρέους. Όλα αυτά "δώρο" στο τραπεζικό κεφάλαιο! "Δώρο" στο τραπεζικό κεφάλαιο!

Δίνετε, λοιπόν, αυτές τις εγγυήσεις. Δεν συμφωνούμε. Δεν μου λέτε όμως, βάζετε και κανένα φόρο για τη ρευστότητα; Γιατί η ρευστότητα των τραπεζών στην οικονομία είναι μηδενική και φέτος καταλήγει αρνητική. Πού πάνε, λοιπόν, αυτά τα λεφτά; Μπορείτε να μας πείτε;

Ξέρετε πού πάνε και ξέρετε γιατί τα δίνετε. Διότι αυτές οι εγγυήσεις δεν μένουν εγγυήσεις στις τράπεζες. Φέρνετε εδώ έναν προϋπολογισμό λεηλασίας για τις τράπεζες. Δεν μένουν ως αυθαίρετες γενικές εγγυήσεις, αλλά αυτές μεταφράζονται μετά σε δανεισμό από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, κύριοι, με 1% επιτόκιο, προνομιακό χαριστικό επιτόκιο. Γι’ αυτό οι τράπεζες παίρνουν τις εγγυήσεις.

Και ερωτώ: Δεν είναι ντροπή αυτό το οποίο κάνετε; Να δανείζετε τοκογλυφικά το δημόσιο και τα spread τώρα να είναι 10% και οι τράπεζες με τις εγγυήσεις του αναξιόπιστου δημοσίου –που βγαίνει στις αγορές για να δανειστεί με 12% και 13% και 14%- να δανείζονται με 1% και με αυτές τις εγγυήσεις; Δεν είναι τρέλα αυτό; Δεν είναι για ζουρλομανδύα;

Ποιους υπηρετείτε, κύριοι; Δεν υπηρετείτε τις τράπεζες; Δεν έχετε μια Ευρώπη των τραπεζιτών; Αυτό δεν είναι το σύστημα; Ξέρετε, κύριοι, πόσα είναι τα δάνεια των τραπεζών με 1% από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα; Το υπόλοιπο αυτών των δανείων είναι 95 δισεκατομμύρια ευρώ! Αμύθητο ποσό! Έπρεπε να έχει πλημμυρίσει η αγορά με φθηνά δάνεια, κύριοι, με το 1%. Φθηνά δάνεια με 95 δισεκατομμύρια! Σκεφτείτε δανειοδότηση. Δεν έπρεπε να έχει πλημμυρίσει η αγορά με φθηνά δάνεια; Όμως, αντ’ αυτού, υπάρχει τοκογλυφία και τεράστια κέρδη.

Όταν εμείς κάναμε μια πρόταση –που την κάναμε από καιρό- μας βγάλατε τρελούς τότε, όταν για πρώτη φορά το είπαμε. Προσωπικά αισθανόμουν μια απίστευτη πίεση λες και έλεγα τη μεγάλη επαναστατική πρόταση, όταν είπαμε ότι πρέπει απευθείας να διεκδικήσετε να δανείζεται το ελληνικό δημόσιο –και όχι μόνο φυσικά- από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σε αυτή ιδιαίτερα τη συγκυρία και μέχρι ένα ορισμένο ποσό ανάσας και ανακούφισης με το 1% και που δεν θα είχαμε πρόβλημα αυτή τη στιγμή!

Ούτε καν διανοείστε να θέσετε μια τέτοια πρόταση. Δεν διανοείστε να τη θέσετε. Και ερωτώ το γιατί. Τις τράπεζες εξυπηρετείτε; Για τους τραπεζίτες είναι η Ευρώπη; Βεβαίως για τους τραπεζίτες είναι. Βεβαίως τις τράπεζες – κατά κύριο λόγο – και το χρηματιστικό κεφάλαιο εξυπηρετείτε!»

Ρίξτε τώρα και μια ματιά σε παλιότερο άρθρο μου που αναφέρω τις ελληνικές τράπεζες Εθνική και Πειραιώς, που χέρι-χέρι με τους ξένους τοκογλύφους είχαν δανείσει το Ελληνικό Δημόσιο με το τοκογλυφικό επιτόκιο του 6,3%.

Στον τελευταίο δανεισμό πριν από το μνημόνιο έλαβαν μέρος στην τοκογλυφία κατά της Ελλάδας, μαζί με τα ξένα κοράκια, και οι τράπεζες ALPHA BANK και Εμπορική. Δείτε εδώ. Δυστυχώς, αυτή είναι η πικρή αλήθεια. Οι τράπεζές μας, με το Ελληνικό Δημόσιο ως εγγυητή, δανείζονται με 1% , για να το δανείσουν στη συνέχεια με 6 και 6,3%, καρπούμενες τη διαφορά!

Ο Π. Λαφαζάνης μίλησε για ζουρλομανδύα που χρειάζονται τραπεζίτες και κυβέρνηση. Κατά τη γνώμη μου, όμως, οι λειτουργοί του ντόπιου και ξένου χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν τρελάθηκαν. Είναι γνήσια πιράνχας, αρχιερείς του Μαμμωνά που ρουφάνε το αίμα των λαών!