Μέσω της Δημοκρατίας ο καπιταλισμός επιβάλλει τη θέλησή του ως λαϊκή θέληση

Ποιος είπε το "ΟΧΙ" την 28η Οκτωβρίου 1940 που γιορτάζουμε σήμερα; Οι Έλληνες ντρέπονται να πουν το όνομά του...

«Πας γαρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και τω κρούοντι ανοιγήσεται», λέει η Βίβλος. Κι εγώ ψάχνοντας και κρούοντας και διερωτώμενη αν το σύστημα-έκτρωμα που μας κυβερνά είναι "δημοκρατία", προβληματισμένη και από παλαιότερο άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη, βρήκα εδώ τα εξής ενδιαφέροντα και "αιρετικά" που παραθέτω στη συνέχεια. Προσοχή, όμως, τα όσα θα διαβάσετε βλάπτουν σοβαρά τη "δημοκρατία"!

«Το καθεστώς τής "4ης Αυγούστου" που επέβαλε ο Μεταξάς στην Ελλάδα (1936-1941) καταπολέμησε την κεφαλαιοκρατία (καπιταλισμό) αποτελεσματικά. Ο Μεταξάς γνώριζε τις σχέσεις κεφαλαιοκρατίας και δημοκρατίας και τις είχε μάλιστα ξεκάθαρα παρουσιάσει στο "Τετράδιο των σκέψεων" (22 Ιαν. 1940) όπου συγκεκριμένα έγραφε:

"Αυτή λοιπόν η Δημοκρατία - ή Democracy - είναι το παιδί του Καπιταλισμού. Είναι το όργανο με το οποίο ο Καπιταλισμός κυριαρχεί επάνω στη λαϊκή μάζα. Είναι το όργανο με το οποίο κατορθώνει ο Καπιταλισμός να παριστάνει τη θέλησή του ως τη λαϊκή θέληση.

Αυτό το είδος της Δημοκρατίας χρειάζεται εκλογές καθολικής μυστικής ψηφοφορίας, άρα οργανωμένα κόμματα, και συνεπώς μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζεται για τον ίδιο λόγο εφημερίδες, άρα μεγάλα κεφάλαια.  

Χρειάζεται εκλογική οργάνωση κάθε φορά και εκλογικούς αγώνες, άρα χρήματα. Και τόσα άλλα που απαιτούν κεφάλαια.

Άνθρωποι ή και ομάδες ανθρώπων χωρίς κεφάλαια, όσο μεγάλα κι αν είναι τα ιδανικά που υπερασπίζονται, είναι προορισμένοι να χάσουν. 

Όταν δε έχει κανείς τις εφημερίδες, τότε μορφώνει την κοινή γνώμη όπως θέλει. Και αν ακόμα υπερασπίζεται πράγματα που γυμνά απεστρέφετο ο λαός, τα σκεπάζει με τέτοια δημοσιογραφικά ρούχα ώστε να τα καταπίνει ο λαός. Ή αν δεν τα καταπίνει, βάζει τις εφημερίδες να λένε πως τα κατάπιε. Και τότε ο καθένας πιστεύει ότι όλοι οι άλλοι τα κατάπιαν. Και υποτάσσεται και αυτός.

Λοιπόν η Δημοκρατία είναι το μονογενές και γνήσιον παιδί του Καπιταλισμού, και το όργανο που επιβάλλει τη θέλησί του κάνοντάς την να φαίνεται ως λαϊκή θέλησι.

Από την άλλη μεριά ο Καπιταλισμός, για να συσσωρεύσει τα κεφάλαια στα χέρια εκείνων που τον εκπροσωπούν, και να κάμει όλον τον κόσμο σκλάβους του - μα σκλάβους που να νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι - έχει ανάγκη της ελευθέρας οικονομίας και του περιορισμού του Κράτους από κάθε επέμβαση εις την οικονομία της Κοινωνίας. Και αν πάλι πού και πού χρειάζεται επεμβασούλα, πάλι πρέπει η μηχανή του Κράτους να είναι στα χέρια του, ώστε η επέμβαση, πάντα όσο το δυνατόν μικρότερη, να είναι πάντα προς όφελός του.

Κράτη με διευθυνόμενη οικονομία, όσο και αν είναι δημοκρατικά - και εννοούμε τέτοια που αποσκοπούν το γενικό συμφέρον του λαού - δεν συμφέρουν τον Καπιταλισμό. Γιατί μέσα σε τέτοια Κράτη δεν είναι δυνατή η εκμετάλλευση του συνόλου του Λαού από τους εκπροσώπους του καπιταλισμού. Ακόμα δε περισσότερο όταν αυτά τα κράτη είναι και ολοκληρωτικά. Γιατί εκεί μέσα ούτε καν τον Τύπο μπορεί ο Καπιταλισμός να έχει στα χέρια του, ούτε την Κοινή Γνώμη να διευθύνει κατά τα συμφέροντά του, ούτε με κομματικές μανούβρες να αναποδογυρίζει ό,τι δεν τον συμφέρει, ούτε με εκλογές να γίνεται κύριος της Κρατικής Μηχανής.

Τέτοια Κράτη μπορεί να είναι λαϊκότατα και να κυριαρχεί μέσα σ' αυτά καθαρότατο λαϊκό συμφέρον. Αλλά ο Καπιταλισμός τα ονομάζει τυραννίες - φασιστικές, χιτλερικές κτλ.  Ονομάζει δε Δημοκρατίες, παίζοντας με τη λέξη, τα Κράτη που στο σύστημά τους επικρατεί αυτός. Και ξεγελάει το μικρό κόσμο με τις λέξεις. Την κυριαρχία του την ονομάζει Δημοκρατία. Το σύστημά του το πολιτικό που επιβάλλεται, το ονομάζει λιμπεραλισμό, φιλελευθερία, άρα και Ελευθερία.

Με τη Ρωσία όμως συνέβηκε το παράδοξο: να έχει πέρασει στην Αμερική ως Δημοκρατία, ενώ ήταν ολοκληρωτικό Κράτος. Γιατί; Γιατί ένα μεγάλο μέρος του Αμερικάνικου λαού συμπαθούσε τον Κομμουνισμό και η ροπή της Νεολαίας προς αυτόν ήτανε. Και έτσι ήτανε συμφέρον εις τον Καπιταλισμό, δια της κολακείας προς τη Ρωσία, να κρατάει τον εσωτερικό του κομμουνισμό δίπλα του. Και έπειτα τα εθνικά ολοκληρωτικά Κράτη ήτανε ενάντια προς τη Ρωσία ένεκα του διεθνικού κομμουνισμού της. Και αυτά ήτανε τα πιο επικίνδυνα για το Καπιταλιστικό σύστημα, γιατί ήτανε οργανωμένα για την οικονομική πάλη. (...) (...)

Ώστε δεν πρόκειται για ιδανικά και για ανατροπή των. Τουλάχιστον για εκείνους που διευθύνουν. Και εννοούμε ιδανικά της Ελευθερίας, της Ισότητας, της Δικαιοσύνης, της Ανεξαρτησίας και τα τέτοια.

Πρόκειται απλούστατα για τα εξής: Επικράτησις του Καπιταλισμού και επιβολή των μέσων της κυριαρχίας του, οργάνωσις της Κοινωνίας, διανομή του πλούτου, υποταγή του ατόμου εις το σύνολον, Τύπος ως όργανο του συνόλου κτλ. (...)" Κηφισιά, 22 Ιανουαρίου 1940.

Στην πράξη ο Μεταξάς εφάρμοσε ευρύτατη φιλεργατική πολιτική. Άλλως τε είναι γνωστόν ότι όλη, το ξαναλέω όλη, η εργατική νομοθεσία είναι έργον του (οκτάωρο, ΙΚΑ, συλλογικές συμβάσεις, 15ήμερη άδεια, δώρο, Κυριακάτικη αργία, εργατική εστία, διαιτησία, εργατικό εισιτήριο, προικοδότηση εργατριών κ.τ.λ.) Παράλληλα οργάνωνε την ιδιωτική οικονομία (σωματειακό κράτος) έτσι ώστε να αποτρέπονται οι κεφαλαιοκρατικές (καπιταλιστικές) εκμεταλλευτικές επιδιώξεις».

Κατόπιν τούτων των ολίγων, τι γνώμη έχετε, σύντροφοι; Αυτοί που μας κυβέρνησαν στη μεταπολίτευση και μας έφτασαν στη χρεοκοπία ενώ οι ίδιοι θησαύριζαν, και όσοι μας κυβερνούν με το βούρδουλα τα τελευταία δέκα χαλεπά χρόνια των μνημονίων και εξακολουθούν να θησαυρίζουν, για ποιανού τα συμφέροντα μεριμνούν και τυρβάζουν; Πάντως όχι για το κοινό συμφέρον. (Δείτε εδώ την έκρηξη της φτώχειας.)

Και ποιο είναι το "κυριώτατον πάντων αγαθόν" κατά τον Αριστοτέλη; Ποια είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την εξασφάλιση της υλικής, πνευματικής και ηθικής ικανοποίησης του ανθρώπου, δηλαδή του εὖ ζῆν του ατόμου και της κοινωνίας; η ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ!

Αυτά για όσους αναμένουν την ευδαιμονία με τη μείωση των επιτοκίων και την επιστροφή της Ελλάδας για αέναο δανεισμό στην ελεύθερη αγορά (ζούγκλα) των τοκογλύφων.

Το "ΟΧΙ" του Ιωάννη Μεταξά απέναντι στα "ΝΑΙ" των δωσίλογων πρωθυπουργών μας

Το διάγγελμα του Ιωάννη Μεταξά προς τον Ελληνικό Λαό στις 28 Οκτωβρίου 1940

Ο δικτάτορας Ι. Μεταξάς έβαλε την Ελλάδα πάνω από τους δανειστές και τις τράπεζες

Πώς διέγραψε το χρέος της Ελλάδας ο Ι. Μεταξάς και δικαιώθηκε για αυτό. 

Mὲ αὐτὴ τὴν ἀπόφαση σώθηκε καὶ ἡ Ἀργεντινή... (που τώρα ο Μ. Μάκρι οικειοθελώς την ξανακαταστρέφει) ἀλλὰ ὄχι ἐμεῖς. 

Ευρύτερα γεωπολιτικά παιχνίδια παίζονται στην πλάτη της Ελλάδας

Στα 7 δισ. τα μέτρα των δανειστών

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση τσαρλατάνων.

Προς άτακτη χρεωκοπία.

Από Κ. Μ. 

Ακολουθώντας ως σκυλάκι η Κομισιόν, συμφώνησε με το ΔΝΤ ότι τα μέτρα που θα πρέπει να ψηφίσει προκαταβολικά η κυβέρνηση θα πρέπει να ανέλθουν τώρα σε 7 δισ. από τα 4,5 δισ. που ζητούνταν μέχρι σήμερα.

Ποιος θα αξιολογήσει τους αξιολογούντες δανειστές;

Ποιος είπε στους τοκογλύφους δανειστές ότι είναι άξιοι να αξιολογούν την οικονομία μας κι ότι έχουν το αλάθητο του Πάπα; Και ποιος είπε ότι όποιος δανείζει δεν αναλαμβάνει κάποιο ρίσκο, όπως ο τζογαδόρος, κι ότι οι δανειστές είναι στο απυρόβλητο, ότι δεν πρέπει να πληρώνουν για τα λάθη ή τις αμαρτίες τους κι ότι είναι απαλλαγμένοι από τις συνέπειες των επιπόλαιων ή πονηρών πράξεών τους; Ποιος είπε ότι δεν έχουν υποχρέωση να εξετάζουν εκ των προτέρων και να προβλέπουν αν ο δανειζόμενος είναι αξιόπιστος και αν θα μπορέσει να αποπληρώσει το δάνειο που του χορηγούν μαζί με τους τόκους;

Καλλιτέχνες φίλοι των πραξικοπηματιών που φόρεσαν τη μάσκα του αντιστασιακού

 Ουδέν κρυπτόν υπό τον Ήλιον!

Ο Στρατηγός Παττακός, οι καλλιτέχνες και η 21η Απριλίου

Σε μια από τις πολλές - εξόχως διδακτικές και διαφωτιστικές! - συνεντεύξεις που έδωσε ο ΑΘΑΝΑΤΟΣ Στρατηγός Παττακός, υπερασπιζόμενος το τιτάνιο έργο της 21ης Απριλίου, στην κυπριακή εφημερίδα «Μάχη», έκανε αναφορά στους καλλιτέχνες (ηθοποιούς, τραγουδιστές και λοιπούς) που ύμνησαν την 21η Απριλίου. Κάποιοι εξ’ αυτών παρέμειναν αξιοπρεπείς όταν ήρθε η μεταπολίτευση, κάποιοι άλλοι όμως δε δίστασαν να το παίξουν… αντιστασιακοί. Ας τους θυμηθούμε:

Ευάγγελος Βενιζέλος: Επίκαιρο το "ΌΧΙ" στο ναζισμό!

Όλοι οι κρυφοφασίστες υποκριτές στην πίστα!

Ζήτω η απροκάλυπτη αντιχρυσαυγίτικη προπαγάνδα των προνομιούχων της "δημοκρατικής" χούντας!

Με αφορμή την επέτειο του "ΌΧΙ" της 28ης Οκτωβρίου, που τόλμησε να εκστομίσει ο αμελέτητος "ναζιστής" δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς στο τελεσίγραφο των "συναδέλφων" του Ιταλών ναζιστών το 1940, ας πούμε "ΝΑΙ" όλοι μαζί στον κοινοβΟλευτικό ναζιστοφασισμό της μνημονιακής κυβέρνησής μας, εντολοδόχου της άξιας απογόνου του Χίτλερ, Άνγκελας Μέρκελ, και των Τροϊκανών στη χώρα μας.

Η μπότα η Γερμανική είναι και πάλι εδώ,

και μας πατάει με μετρομανία στο λαιμό

ώσπου φασιστοδημοκρατικά να βγει η ψυχή μας...

Βροντοφωνάξτε "NAI" στον Τροϊκανισμό,

"ΝΑΙ" στο Γερμανικό νεοφασιστοναζισμό, 

 Και "ΟΧΙ" στον επάρατο το χρυσαυγιτισμό!

Ακολουθεί βαρυσήμαντο Μήνυμα του Αντιπροέδρου της κυβέρνησης και Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελου Βενιζέλου, για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 

«Την 28η Οκτωβρίου τιμούμε την Ελλάδα που έχει αποδείξει ιστορικά πως γνωρίζει τι σημαίνει και πώς κερδίζεται η εθνική κυριαρχία και η εθνική αξιοπρέπεια. 

Αυτές οι επέτειοι μας διδάσκουν κάθε χρόνο, επίμονα, κάτι πολύ σημαντικό: Να είμαστε ενωμένοι, υπεύθυνοι, υπερήφανοι, αισιόδοξοι και αποφασισμένοι για να βγάλουμε, όλοι μαζί, τη χώρα μας από την μέγγενη της κρίσης. 

Το "ΟΧΙ" στο ναζισμό είναι τώρα πάλι πιο επίκαιρο παρά ποτέ. 

Και μας γεμίζει αισιοδοξία ότι η ελληνική κοινωνία έχει επιλέξει να ξεπεράσει, όχι μόνο την οικονομική κρίση, αλλά και την κρίση αξιών και συμπεριφορών που ταλανίζουν τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. 

Σ’ αυτή την προσπάθεια απευθύνουμε πρόσκληση να συμμετάσχει κάθε Έλληνας και κάθε Ελληνίδα.» 

Αλληλούια! Καθίστε καλά και προσκυνάτε ευλαβικά τη "δημοκρατική" μας χούντα, αδέλφια μου, ραγιάδες! Μπρος στα κάλλη τση "δημοκρατίας"-λαμογιοκρατίας τι αξία έχουν οι αυτοκτονίες απελπισμένων Ελλήνων;

Ιωάννης Μεταξάς: Η "Δημοκρατία" είναι το όργανο της κεφαλαιοκρατίας

«Πας γαρ ο αιτών λαμβάνει και ο ζητών ευρίσκει και τω κρούοντι ανοιγήσεται», λέει η Βίβλος. Κι εγώ ψάχνοντας και κρούοντας και διερωτώμενη αν το σύστημα-έκτρωμα που μας κυβερνά είναι "δημοκρατία", προβληματισμένη και από το πρόσφατο άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη, βρήκα εδώ τα εξής ενδιαφέροντα και "αιρετικά" που παραθέτω στη συνέχεια. Προσοχή, όμως, τα όσα θα διαβάσετε βλάπτουν σοβαρά τη "δημοκρατία"!

«Το καθεστώς τής "4ης Αυγούστου" που επέβαλε ο Μεταξάς στην Ελλάδα (1936-1941) καταπολέμησε την κεφαλαιοκρατία (καπιταλισμό) αποτελεσματικά. Ο Μεταξάς γνώριζε τις σχέσεις κεφαλαιοκρατίας και δημοκρατίας και τις είχε μάλιστα ξεκάθαρα παρουσιάσει στο "Τετράδιο των σκέψεων" (22 Ιαν. 1940) όπου συγκεκριμένα έγραφε:

"Αυτή λοιπόν η Δημοκρατία - ή Democracy - είναι το παιδί του Καπιταλισμού. Είναι το όργανο με το οποίο ο Καπιταλισμός κυριαρχεί επάνω στη λαϊκή μάζα. Είναι το όργανο με το οποίο κατορθώνει ο Καπιταλισμός να παριστάνει τη θέλησή του ως τη λαϊκή θέληση.

Αυτό το είδος της Δημοκρατίας χρειάζεται εκλογές καθολικής μυστικής ψηφοφορίας, άρα οργανωμένα κόμματα, και συνεπώς μεγάλα κεφάλαια. Χρειάζεται για τον ίδιο λόγο εφημερίδες, άρα μεγάλα κεφάλαια.  

Χρειάζεται εκλογική οργάνωση κάθε φορά και εκλογικούς αγώνες, άρα χρήματα. Και τόσα άλλα που απαιτούν κεφάλαια. Επομένως μόνον οι κάτοχοι του κεφαλαίου ή τα όργανά τους μπορούν να κάμουν τέτοιους αγώνες.

Άνθρωποι ή και ομάδες ανθρώπων χωρίς κεφάλαια, όσο μεγάλα κι αν είναι τα ιδανικά που υπερασπίζονται, είναι προορισμένοι να χάσουν. 

 Όταν δε έχει κανείς τις εφημερίδες, τότε μορφώνει την κοινή γνώμη όπως θέλει. Και αν ακόμα υπερασπίζεται πράγματα που γυμνά απεστρέφετο ο λαός, τα σκεπάζει με τέτοια δημοσιογραφικά ρούχα ώστε να τα καταπίνει ο λαός. Ή αν δεν τα καταπίνει, βάζει τις εφημερίδες να λένε πως τα κατάπιε. Και τότε ο καθένας πιστεύει ότι όλοι οι άλλοι τα κατάπιαν. Και υποτάσσεται και αυτός.

Λοιπόν η Δημοκρατία είναι το μονογενές και γνήσιον παιδί του Καπιταλισμού, και το όργανο που επιβάλλει τη θέλησί του κάνοντάς την να φαίνεται ως λαϊκή θέλησι.

Από την άλλη μεριά ο Καπιταλισμός, για να συσσωρεύσει τα κεφάλαια στα χέρια εκείνων που τον εκπροσωπούν, και να κάμει όλον τον κόσμο σκλάβους του - μα σκλάβους που να νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι - έχει ανάγκη της ελευθέρας οικονομίας και του περιορισμού του Κράτους από κάθε επέμβαση εις την οικονομία της Κοινωνίας. Και αν πάλι πού και πού χρειάζεται επεμβασούλα, πάλι πρέπει η μηχανή του Κράτους να είναι στα χέρια του, ώστε η επέμβαση, πάντα όσο το δυνατόν μικρότερη, να είναι πάντα προς όφελός του.

Κράτη με διευθυνόμενη οικονομία, όσο και αν είναι δημοκρατικά - και εννοούμε τέτοια που αποσκοπούν το γενικό συμφέρον του λαού - δεν συμφέρουν τον Καπιταλισμό. Γιατί μέσα σε τέτοια Κράτη δεν είναι δυνατή η εκμετάλλευση του συνόλου του Λαού από τους εκπροσώπους του καπιταλισμού. Ακόμα δε περισσότερο όταν αυτά τα κράτη είναι και ολοκληρωτικά. Γιατί εκεί μέσα ούτε καν τον Τύπο μπορεί ο Καπιταλισμός να έχει στα χέρια του, ούτε την Κοινή Γνώμη να διευθύνει κατά τα συμφέροντά του, ούτε με κομματικές μανούβρες να αναποδογυρίζει ό,τι δεν τον συμφέρει, ούτε με εκλογές να γίνεται κύριος της Κρατικής Μηχανής.

Τέτοια Κράτη μπορεί να είναι λαϊκότατα και να κυριαρχεί μέσα σ' αυτά καθαρότατο λαϊκό συμφέρον. Αλλά ο Καπιταλισμός τα ονομάζει τυραννίες - φασιστικές, χιτλερικές κτλ.  Ονομάζει δε Δημοκρατίες, παίζοντας με τη λέξη, τα Κράτη που στο σύστημά τους επικρατεί αυτός. Και ξεγελάει το μικρό κόσμο με τις λέξεις. Την κυριαρχία του την ονομάζει Δημοκρατία. Το σύστημά του το πολιτικό που επιβάλλεται, το ονομάζει λιμπεραλισμό, φιλελευθερία, άρα και Ελευθερία.

Με τη Ρωσία όμως συνέβηκε το παράδοξο: να έχει πέραση στην Αμερική ως Δημοκρατία, ενώ ήταν ολοκληρωτικό Κράτος. Γιατί; Γιατί ένα μεγάλο μέρος του Αμερικάνικου λαού συμπαθούσε τον Κομμουνισμό και η ροπή της Νεολαίας προς αυτόν ήτανε. Και έτσι ήτανε συμφέρον εις τον Καπιταλισμό, δια της κολακείας προς τη Ρωσία, να κρατάει τον εσωτερικό του κομμουνισμό δίπλα του. Και έπειτα τα εθνικά ολοκληρωτικά Κράτη ήτανε ενάντια προς τη Ρωσία ένεκα του διεθνικού κομμουνισμού της. Και αυτά ήτανε τα πιο επικίνδυνα για το Καπιταλιστικό σύστημα, γιατί ήτανε οργανωμένα για την οικονομική πάλη. (...) (...)

Ώστε δεν πρόκειται για ιδανικά και για ανατροπή των. Τουλάχιστον για εκείνους που διευθύνουν. Και εννοούμε ιδανικά της Ελευθερίας, της Ισότητας, της Δικαιοσύνης, της Ανεξαρτησίας και τα τέτοια.

Πρόκειται απλούστατα για τα εξής: Επικράτησις του Καπιταλισμού και επιβολή των μέσων της κυριαρχίας του, οργάνωσις της Κοινωνίας, διανομή του πλούτου, υποταγή του ατόμου εις το σύνολον, Τύπος ως όργανο του συνόλου κτλ. (...)"
Κηφισιά, 22 Ιανουαρίου 1940.

Στην πράξη ο Μεταξάς εφάρμοσε ευρύτατη φιλεργατική πολιτική. Άλλως τε είναι γνωστόν ότι όλη, το ξαναλέω όλη, η εργατική νομοθεσία είναι έργον του (οκτάωρο, ΙΚΑ, συλλογικές συμβάσεις, 15ήμερη άδεια, δώρο, Κυριακάτικη αργία, εργατική εστία, διαιτησία, εργατικό εισιτήριο, προικοδότηση εργατριών κ.τ.λ.)
Παράλληλα οργάνωνε την ιδιωτική οικονομία (σωματειακό κράτος) έτσι ώστε να αποτρέπονται οι κεφαλαιοκρατικές (καπιταλιστικές) εκμεταλλευτικές επιδιώξεις. »
 
Ας δούμε τώρα τις θέσεις του Αριστοτέλη για το "ορθόν" πολίτευμα, διότι έχω την εντύπωση ότι κάπου ομοιάζουν με τις θέσεις του Ιωάννη Μεταξά:

Κατά τον Αριστοτέλη, τα πολιτεύματα χωρίζονται σε ορθά και παρεκβάσεις, όχι ανάλογα του αν κυβερνά ένας, ή λίγοι ή πολλοί, αλλά ανάλογα του ποια συμφέροντα εξυπηρετούν.

Ορθά πολιτεύματα ονομάζει ο Αριστοτέλης τα πολιτεύματα στα οποία η ύψιστη αρχή στην πόλη (ένα άτομο, λίγα άτομα ή το πλήθος) ασκεί την εξουσία για την εξυπηρέτηση του κοινού συμφέροντος. Τα ορθά πολιτεύματα δίνουν προτεραιότητα στο ΚΟΙΝΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ.

Οι παρεκβάσεις είναι τα πολιτεύματα στα οποία η εξουσία ασκείται όχι για το κοινό συμφέρον αλλά για την εξυπηρέτηση του συμφέροντος των ασκούντων την εξουσία και επί μέρους προσώπων ή κοινωνικών ομάδων.  Πίσω από το κριτήριο του αριθμού (ένας-λίγοι-πολλοί ή μονάρχης-πλούσιοι-φτωχοί) διακρίνουμε τώρα ένα ταξικό κριτήριο.

Με άλλα λόγια, το θέμα που απασχολεί τον Αριστοτέλη δεν είναι πόσοι κυβερνούν αλλά για το συμφέρον ποιας κοινωνικής ομάδας κυβερνούν.

Τα είδη των πολιτευμάτων για τον Αριστοτέλη είναι τα εξής: 

ΟΡΘΑ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΑ
1. ΒΑΣΙΛΕΙΑ: κυβερνά ένας και έχει στόχο το κοινό συμφέρον
2. ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΑ: κυβερνούν λίγοι με στόχο το κοινό συμφέρον 
3. ΠΟΛΙΤΕΙΑ: κυβερνούν πολλοί για το κοινό συμφέρον 

ΠΑΡΕΚΒΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΟΡΘΩΝ 
1. ΤΥΡΑΝΝΙΔΑ: κυβερνά ένας με στόχο το προσωπικό συμφέρον 
2. ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ: κυβερνούν λίγοι για το συμφέρον των πλουσίων
3. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: κυβερνούν πολλοί για το συμφέρον των απόρων

“…Παρεκβάσεις δὲ τῶν εἰρημένων τυραννὶς μὲν βασιλείας, ὀλιγαρχία δὲ ἀριστοκρατίας, δημοκρατία δὲ πολιτείας. Η μὲν γὰρ τυραννίς ἐστι μοναρχία πρὸς τὸ συμφέρον τὸ τοῦ μοναρχοῦντος, ἡ δ᾽ ὀλιγαρχία πρὸς τὸ τῶν εὐπόρων, ἡ δὲ δημοκρατία πρὸς τὸ συμφέρον τὸ τῶν ἀπόρων: πρὸς δὲ τὸ τῷ κοινῷ λυσιτελοῦν οὐδεμία αὐτῶν….”  (πηγή)


Κατόπιν τούτων των ολίγων, τι γνώμη έχετε, σύντροφοι; Αυτοί που μας κυβέρνησαν στη μεταπολίτευση και μας έφτασαν στη χρεοκοπία ενώ οι ίδιοι θησαύριζαν, και όσοι μας κυβερνούν με το βούρδουλα τα τελευταία τρία χαλεπά χρόνια των μνημονίων και εξακολουθούν να θησαυρίζουν, για ποιανού τα συμφέροντα μεριμνούν και τυρβάζουν; Πάντως όχι για το κοινό συμφέρον. (Δείτε εδώ την έκρηξη της φτώχειας.)

Και ποιο είναι το "κυριώτατον πάντων αγαθόν" κατά τον Αριστοτέλη; Ποια είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την εξασφάλιση της υλικής, πνευματικής και ηθικής ικανοποίησης του ανθρώπου, δηλαδή του εὖ ζῆν του ατόμου και της κοινωνίας; η ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ!

Αυτά για όσους αναμένουν την ευδαιμονία με τη μείωση των spreads και την επιστροφή της Ελλάδας για αέναο δανεισμό στην ελεύθερη αγορά (ζούγκλα) των τοκογλύφων.

Ποιος είπε το “ΟΧΙ” παιδιά; Ξέρει κανείς;

Μεθαύριο ο μήνας έχει 28 (ενώ 'εννιά' έχει κάθε μέρα για τους πολιτικούς μας, χα, χα), κι εμείς από συνήθεια θα “γιορτάσουμε” για μια ακόμη φορά το “ΟΧΙ”. Οι ρεπόρτερ θα βγουν στο δρόμο με τα μαρκούτσια για να ρωτήσουν μαθητές τι έγινε στις 28 Οκτωβρίου του 1940, και τα παιδιά, που ξέρουν όλα τα ονόματα ποδοσφαιριστών απέξω κι ανακατωτά, θα τους απαντήσουν ένα σωρό ανοησίες. Στη συνέχεια οι ανοησίες αυτές θ’ ανακοινωθούν δίκην χαβαλέ στο τηλεοπτικό κοινό από τη μικρή οθόνη, κι όλοι μαζί θα διασκεδάσουμε, όπως είναι το έθιμο, με τα χάλια μας.
Εκείνο, βέβαια, για το οποίο οι μαθητές έχουν πιο άγρια μεσάνυχτα είναι το ποιος διάολο είπε το “ΟΧΙ”. Αυτό είναι επτασφράγιστο μυστικό για να μην προσβληθεί η “δημοκρατία” μας και γίνει καμιά ανεπιθύμητη σύγκριση με τους χαραμοταϊσμένους πολιτικούς ηγετίσκους μας. Πω, πω, ανατριχιάζω! Ωστόσο, οι πιο διαβασμένοι από τους ερωτώμενους θα απαντήσουν, “ο λαός”, διότι αυτά τους λένε οι φαρισαίοι και υποκριτές. Και να φανταστείτε το 1940 δεν υπήρχε τηλεόραση για δημοσκοπήσεις, προπαγάνδα, πλύση εγκεφάλου και συντονισμό… Πάντως, δεν είναι η μοναδική φορά που οι “προοδευτικοί” Έλληνες φτύνουν την ιστορία τους.
Στο διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό ο (αμελέτητος) Ιωάννης Μεταξάς – χτύπα ξύλο – τόνιζε:

"Η στιγμή επέστη που θα αγωνισθώμεν διά την ανεξαρτησίαν της Ελλάδος, την ακεραιότητα και την τιμήν της.

Μολονότι ετηρήσαμεν την πλέον αυστηράν ουδετερότητα και ίσην προς όλους, η Ιταλία μη αναγνωρίζουσα εις ημάς να ζήσωμεν ως ελεύθεροι Έλληνες, μου εζήτησε σήμερον την 3ην πρωινήν ώραν την παράδοσιν τμημάτων του Εθνικού εδάφους κατά την ιδίαν αυτής βούλησιν και ότι προς κατάληψιν αυτών η κίνησις των στρατευμάτων της θα ήρχιζε την 6ην πρωινήν. Απήντησα εις τον Ιταλόν Πρεσβευτήν ότι θεωρώ και το αίτημα αυτό καθ' εαυτό και τον τρόπον με τον οποίον γίνεται τούτο ως κήρυξιν πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδος.

Έλληνες
Τώρα θα αποδείξωμεν εάν πράγματι είμεθα άξιοι των προγόνων μας και της ελευθερίας την οποίαν μας εξησφάλισαν οι προπάτορές μας. Όλον το Έθνος θα εγερθή σύσσωμον. Αγωνισθήτε διά την Πατρίδα, τας γυναίκας, τα παιδιά μας και τας ιεράς μας παραδόσεις. Νυν υπέρ πάντων ο αγών.»
Δυστυχώς, όμως, το μεγάλο "ΟΧΙ" του 1940, που σύμφωνα με τη “δημοκρατική” εκδοχή της ιστορίας δεν το είπε ο Μεταξάς στο λαό αλλά το επέβαλε ο λαός στο Μεταξά, ακυρώθηκε στη συνέχεια με το "ΝΑΙ" στην επάρατη αδελφοσφαγή που είπε ο ίδιος ο ηρωικός λαός μας, απαντώντας “ΝΑΙ” στις αντιμαχόμενες εξωτερικές δυνάμεις που προωθούσαν τα δικά τους κυριαρχικά σχέδια στη χώρα μας. Ευτυχώς για τον (αμελέτητο) δικτάτορα, είχε πεθάνει στις 29 Ιανουαρίου του 1941, γιατί αλλιώς οι “δημοκράτες” θα του φόρτωναν και τις ευθύνες για τον αιματηρό εμφύλιο του 1944-49.

Ωστόσο, μέχρι τις μέρες μας, ο λαός συνεχίζει ποικιλοτρόπως να ακυρώνει το ηρωικό “ΟΧΙ” του 1940, παρόλο που το οικειοποιείται ως εντελώς δικό του... Βλέπετε, για να λειτουργήσει η κομματοκρατία, την οποία λιβανίζουμε ως θεά, χρειάζεται το μίσος, το διχασμό και τις πλατείες “Κλαυθμώνος”, ενώ τον πικρό καρπό της “δημοκρατίας” που απολαμβάνουμε τον γευόμαστε καθημερινά και μοιρολογάμε χωρίς τέλος για το τι μας βρήκε…

Τώρα, το παραμύθι ότι το μεγάλο "ΟΧΙ" το είπε ο λαός και όχι ο δικτάτορας Μεταξάς μου δημιουργεί την απορία: γιατί τις τελευταίες δεκαετίες ο ίδιος ηρωικός λαός λέει συνεχώς "ΝΑΙ" σ' εκείνους που τον ταπεινώνουν και τον καταδυναστεύουν οδηγώντας τη χώρα του στον απόλυτο εξευτελισμό, την αθλιότητα και τη χρεοκοπία; Αναρωτιέμαι, πώς εκφυλίστηκαν τόσο οι απόγονοι των υπερήφανων ηρώων του “ΟΧΙ” του 1940, που έχυσαν το αίμα τους για να υπερασπιστούν τα πάτρια εδάφη;

"Φταίνε οι πολιτικοί ηγέτες μας", θ’ απαντήσει ο δημοκράτης και φασιστοθάφτης. “Και τι σημασία έχουν οι ηγέτες;”, ρωτάω εγώ η αφελής. Ας κάνει μόνος του κουμάντο ο λαός, όπως ενήργησε και το 1940, απαντώντας “OXI” στα σχέδια της φασιστικής Ιταλίας του Μουσσολίνι, χωρίς εντολή άνωθεν! Αυτό δεν πιστεύουν οι “προοδευτικοί” δημοκράτες; Άλλωστε αυτό βροντοφωνάζουν με μολότοφ και οι αντιεξουσιαστές, ότι δηλαδή οι λαοί δε χρειάζονται ηγέτες για καθοδήγηση!

Λοιπόν, για να ανακεφαλαιώνουμε, έχουμε και λέμε: Το 1940 το "ΟΧΙ" δεν το είπε μόνο ο Ιωάννης Μεταξάς. Το είπε μετά απ' αυτόν ΚΑΙ ο λαός, και κυρίως ο στρατός, όχι μόνο επειδή το ένιωθε – και δεν έχω κανένα λόγο ν’ αμφισβητήσω τον πατριωτισμό των Ελλήνων – αλλά επειδή στις δικτατορίες οι λαοί, θέλουν δε θέλουν, λένε πάντα ό,τι τους διατάσσει ο δικτάτορας να πουν. Αυτός άλλωστε είναι και ο ορισμός της δικτατορίας: να λέει ο λαός "ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ" τα κελεύσματα του δικτάτορα.

Το περίεργο είναι ότι σήμερα, χτες, και προχτές που οι πολιτικοί μας ηγετίσκοι, μωροφιλόδοξοι οσφυοκάμπτες, λένε συνεχώς "YES" στους καμουφλαρισμένους “αφέντες του κόσμου”, ο λαός λέει επίσης "YES" στους εκλεγμένους "yes men" του, αν και δεν έχουμε δικτατορία! Κάτι πράγματα! Ο παλιός καλός ηρωισμός φαίνεται πως εξέλιπε από τα κύτταρά μας… Το πώς και γιατί μπορεί να το απαντήσει εύκολα όποιος διαθέτει ακόμη εν λειτουργία κοινό νου.

Δια της εις άτοπον απαγωγής, λοιπόν, το μόνο λογικό συμπέρασμα στο οποίο οδηγούμαι, επειδή η αθλιότητα του "YES" των ηγετίσκων μας είναι επαναλαμβανόμενη και ο "περήφανος" λαός δεν τους λέει "ΟΧΙ", είναι ότι μόνο όταν βρεθεί κάποιος σαν τον Με... (Σσστ, πιπέρι!) να πει ξανά το "ΟΧΙ", μπορεί να δούμε άσπρη μέρα. Αλλά πού τέτοια τύχη... Μας προσέχουν τώρα οι εξαποδώ "φίλοι" μας μπας και ξεστρατήσουμε και τους χαλάσουμε τα καταχθόνια κυριαρχικά σχέδια...

Επί τω έργω τώρα παιδιά: αν δεν το έχετε ήδη κάνει, κολλήστε μου την ταμπέλα της "φασίστριας", επειδή τολμάω να ξεστομίσω αυτό που πολλοί αγανακτισμένοι πολίτες θα έβλεπαν σα σανίδα σωτηρίας, αλλά δεν τολμούν να το αρθρώσουν. (Μόνο στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις το ψιθυρίζουν.) Μάλιστα, κάποιοι αμετανόητοι εθνικιστές – φασίστες του κερατά – ψιθυρίζουν πως αντί της εξυφαινόμενης παγκόσμιας δικτατορίας, που φαίνεται να την αποδεχόμαστε αναντίρρητα σα γνήσιοι ραγιάδες, θα ήταν προτιμότερη μια ντόπια… Η παροιμία δε λέει, «Παπούτσι από τον τόπο σου κι ας ειν’ και μπαλωμένο»;
Σκασμός, ρε! Τι μουρμούρισες ζωντόβολο φασιστόμουτρο; Για τη δικτατορία της κουκούλας που έχει εγκαθιδρυθεί; Α, αυτή είναι στις αρμοδιότητες του αρχάγγελου Μιχαήλ. Ας τον εμπιστευτούμε.

Τι θα έλεγε, άραγε, αν ζούσε ο μεγάλος πατριώτης Μάνος Χατζιδάκις για τη σημερινή πολιτική εξαχρείωση και κοινωνική εξαθλίωση; Ο εθνικός μας μουσικοσυνθέτης συνήθιζε να τα λέει έξω απ’ τα δόντια. Δείτε ένα προφητικό απόσπασμα από μια συγκλονιστική συνέντευξη του συνθέτη και διανοούμενου Μάνου Χατζιδάκι, που μεταδόθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό ΤΟΡ-FΜ και δημοσιεύθηκε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» της 9ης Φεβρουαρίου 1989, δηλαδή πριν από 20 χρόνια!

«"Όποια κι αν είναι η δουλειά σου, πρέπει να κατέβεις κάτω και να μιλήσεις. Αυτό είναι υποχρέωση κάθε πολίτου, και ακόμα περισσότερο ενός υπεύθυνου πολίτου, αλλά όχι μέσα από την τέχνη. Κάθε άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να μιλήσει, πάντα την έχει. Αλλά πρέπει να είναι έτοιμος να πληρώσει ένα τίμημα. Και εκεί είναι που γίνεται η μεγάλη μάχη με τον εαυτό μας. Πόσοι είμαστε αποφασισμένοι να πληρώσουμε;

Ζούμε τη μοιραία κατάληξη ενός κόσμου που προετοιμάσθηκε για την εξαφάνισή του. Ο μεταπολεμικός κόσμος, και ιδιαίτερα ο πολιτικός, δεν προετοίμασε το σπάνιο είδος και το πολύ ακριβό, του ελεύθερου πολίτη. Εγώ δεν έχω καμιά ελπίδα (για τη χώρα μας), παρά αν γίνει ένα θαύμα. Εγώ δεν πιστεύω ότι έχουμε σήμερα τη δύναμη να επιβιώσουμε σαν εθνική οντότητα. Θα μείνουμε σαν νάνοι αλλοτινών καιρών. Και θα το δείτε, όταν θα έρθει η πλήρης ένωση με την Ευρώπη, σε ποια κατάσταση θα βρισκόμαστε. Ποια είναι η υποδομή για να υπάρξουν επιβιώνοντα έστω ένα δύο χαρακτηριστικά της εθνικότητάς μας;"

Στην ερώτηση: "Φρονείτε ότι δεν υπάρχει κάποια ελπίδα, κάποια διέξοδος; Τι θα μπορούσε να γίνει κατά τη γνώμη σας;" απαντά: "Τίποτα. Η πλήρης εξαφάνισή μας. Και θα γίνει. Είμαι βέβαιος. Και μην ξεχνούμε ότι, σε τελευταία ανάλυση, οι μόνες στιγμές που σκεφθήκαμε σοβαρά σαν έθνος ήταν στις καταστροφές. Ας περάσουμε μια καταστροφή μήπως και σωθούμε".» (Πηγή)

Και, πού είστε, "αδέλφια μου, αλήτες, πουλιά": "Φέρτε μου ένα μαντολίνο, για να δείτε πώς πονώ" αναγκαζόμενη να πω αυτά που είπα...