Έλληνες διχασμένοι πάντα ηττημένοι

Μια ζωή προδότες οι Έλληνες...

Ποιος άνοιξε την Κερκόπορτα;

29 Μαΐου 1453 (...) Το άνοιγμα της Κερκόπορτας  δεν συμβαίνει την ώρα της τελικής αναμέτρησης, αλλά πριν, πολύ πριν. Κι ο εχθρός προσκαλείται στην ουσία να καταλάβει την πόλη ανοχύρωτη. 

Το λέγει παραστατικά ο Παλαμάς στον «Δωδεκάλογο του Γύφτου»:

 «Και ήταν οι καιροί που η Πόλη

 πόρνη σε μετάνοιες ξενυχτούσε

 και τα χέρια της δεμένα τα κρατούσε

 και καρτέραγ΄ ένα μακελάρη

 (...) Και καρτέραγε τον Τούρκο να την πάρει».

Προς τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας, Recep Tayyip Erdoğan

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Αξιότιμε κ. Πρόεδρε,
Με έκπληξη σας ακούσαμε να λέτε στην ανταπάντησή σας προς τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας στις 7 Δεκεμβρίου 2017 ότι θα μιλήσετε με ειλικρίνεια, κάτι που βεβαίως επιβάλλει την μη απόκρυψη γεγονότων, και στη συνέχεια να παραλείπετε να αναφέρετε μια σειρά καταπιεστικών μέτρων και διώξεων εις βάρος της ελληνικής μειονότητας της Κωνσταντινούπολης διαχρονικά. 

Επειδή είμαστε βέβαιοι ότι πράγματι μιλήσατε με ειλικρίνεια, αντιλαμβανόμαστε ότι οι υπηρεσίες σας έχουν σκοπίμως αποκρύψει πολλά από όσα δεινά υπέστη ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης.
Αναφέρατε ότι δήθεν έχουν σχεδιαστεί σύμβολα στις πόρτες μουσουλμάνων και ότι δεν επιτρέπεται η αναγραφή πινακίδων με την ένδειξη «τουρκικό» στην Θράκη. 

Δεν ξέρουμε τι σύμβολα είναι αυτά, ωστόσο, σίγουρα δεν ανέγραφαν «Πατριώτη, κάθε λίρα που αφήνεις σε αυτό το κατάστημα γίνεται σφαίρα που στρέφεται εναντίον των Τούρκων στην Κύπρο» όπως έγραφαν οι πινακίδες στην Πόλη την δεκαετία του 1960. Επιπλέον, δεν πιστεύουμε ότι κανείς στην Θράκη ξυλοκοπήθηκε επειδή μιλούσε τουρκικά στον δρόμο. Άλλωστε δεν υφίσταται κάτι ανάλογο στην Θράκη της σχετικής εντολής «Πατριώτη μίλα Τουρκικά» (επί ποινή ξυλοκοπήματος) που κυκλοφορούσε τότε στην Πόλη.

Είπατε για την μη αναγραφή πινακίδων με την ένδειξη «τουρκικό», ωσάν στην Πόλη να επιτρέπεται να αναγράφεται «ελληνικό». Σας πληροφορούμε ότι στην Κωνσταντινούπολη όχι μόνο ξηλώθηκαν οι ιστορικές επιγραφές στην ελληνική γλώσσα από όλα τα εξωτερικά των κτηρίων, αλλά και μέσα στα σχολεία ξηλώθηκαν ακόμη και τα μάρμαρα που ανέγραφαν τα ονόματα των δωρητών επειδή ήταν στην ελληνική. Στους Έλληνες μαθητές απαγορεύτηκε να μάθουν την ιστορία τους. Το μάθημα των Νέων Ελληνικών αφαιρέθηκε από το πρόγραμμα του Γυμνασίου.

Είπατε ότι οι μουφτήδες στην Θράκη διορίζονται ενώ ο Πατριάρχης στην Κωνσταντινούπολη εκλέγεται. Εκλέγεται μεν αλλά από ένα κατάλογο στον οποίο η τουρκική διοίκηση έχει το δικαίωμα ασκήσεως «βέτο» αφαιρώντας όλα τα «ανεπιθύμητα» ονόματα. Δεν μπορούμε να μιλούμε λοιπόν για εκλογή. Πρέπει να σας υπενθυμίσουμε ότι οι μουφτήδες σε όλα τα μουσουλμανικά κράτη και αυτής της Τουρκίας συμπεριλαμβανομένης δεν εκλέγονται - όπως εσφαλμένα ισχυριστήκατε - αλλά διορίζονται από το κράτος. Ειδικά στην Ελλάδα, επειδή ασκούν δικαστικά καθήκοντα και μισθοδοτούνται από το ελληνικό κράτος είναι φυσικό να διορίζονται. 

Και βέβαια δεν θα περνούσε από το μυαλό ουδενός στην Τουρκία, κάποιοι να προέβαιναν σε αντιποίηση αρχής παριστάνοντας τους μουφτήδες και μάλιστα οι ιθύνοντες ξένου κράτους να επισκέπτονταν την περιοχή και να χαριεντίζονταν μαζί τους.

Οι μουσουλμάνοι της ελληνικής Θράκης, το ξέρετε καλά ότι δεν είναι όλοι τουρκογενείς, αφού μεταξύ τους υπάρχουν Πομάκοι και Ρομά. Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου αναφέρεται στο ατομικό δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού και όχι σε ομαδικό. Η απόφαση του δικαστηρίου δεν έρχεται σε αντίθεση με την Συνθήκη της Λωζάννης, καθ΄ όσον και δεν αναφέρεται εξάλλου σε αυτήν ώστε να απαιτείται αλλαγή της.

Μιλάτε για «επικαιροποίηση» της Συνθήκης της Λωζάννης αποβλέποντας, όπως αναφέρετε, δήθεν στα δικαιώματα των μουσουλμάνων της Θράκης. 

Η Τουρκία όμως κατάργησε μονομερώς τα άρθρα υπέρ των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου. Κατάργησε το ειδικό καθεστώς των νησιών αυτών, απέλασε ένα μεγάλο μέρος Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης που παρέμεναν εκεί βάσει της Σύμβασης περί Ανταλλαγής των Πληθυσμών της Λωζάννης και καταπάτησε τα δικαιώματα όλων των Ελλήνων που παρέμεναν στην Τουρκία με τον πιο βάναυσο τρόπο, ασκώντας πρωτοφανείς διωγμούς και εφαρμόζοντας εξοντωτικά μέτρα, με αποκορύφωμα το πογκρόμ του 1955 και τις απελάσεις του 1964. 

Συνέπεια όλων αυτών είναι η δραματική συρρίκνωση κατά 98% του ελληνικού πληθυσμού στην Τουρκία, ενώ αντίθετα ο μουσουλμανικός πληθυσμός της ελληνικής Θράκης αυξήθηκε περισσότερο από 50%, υπό καθεστώς πλήρους ελευθερίας που εγγυάται και εξασφαλίζει στους πολίτες της η Ελληνική Δημοκρατία στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τέλος, αναφέρατε ότι το μέσο εισόδημα στην ελληνική Θράκη είναι πολύ κατώτερο του μέσου όρου της Ελλάδας. Ωστόσο, τα στατιστικά στοιχεία δεν καταδεικνύουν διαφορές στο κατά κεφαλήν εισόδημα των κατοίκων της Ελλάδας, και πάντως η ελληνική Θράκη δεν είναι η φτωχότερη περιφέρεια της χώρας. 

Εξάλλου, ουδείς έχει επιβάλει φόρο περιουσίας (varlik vergisi) στους μουσουλμάνους της Θράκης, και ουδείς έχει απαγορεύσει την άσκηση δεκάδων επαγγελμάτων εκ μέρους τους, όπως έγινε στην Πόλη την δεκαετία του 1930. Επιπλέον, ουδείς έχει απαγορεύσει να μετοικίσουν σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, αν θεωρούν ότι εκεί το εισόδημά τους θα είναι μεγαλύτερο.

Κύριε Πρόεδρε, η επιθυμητή και ειρηνική συνύπαρξη και συνεργασία Ελλάδος και Τουρκίας, καθώς και η διασφάλιση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας στην Τουρκία, προϋποθέτει εκ μέρους σας το σεβασμό και όχι την καταστρατήγηση του Διεθνούς Δικαίου.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΩΝ

πηγή

Εικόνες πολιτισμού στην Τουρκία

Σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι να διαφημίσει την Τουρκία αλλά να τονίσει τις διαφορές μεταξύ της γειτονικής χώρας και της Ελλάδας σε θέματα καθαριότητας, πράσινου και ανάδειξης της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ευελπιστώ ότι μια σύγκριση με τις Ελληνικές εικόνες ντροπής που παρουσίασα στο προηγούμενο άρθρο μου - και που αντικρίζετε όλοι καθημερινά - θα προβληματίσει και ίσως προκαλέσει ζήλεια που ενδεχομένως θα οδηγήσει σε μίμηση του ανώτερου. Βλέπετε, όταν ο άνθρωπος δεν εκδηλώνει αυθόρμητα την πηγαία αγάπη "του ωραίου, του μεγάλου, και τ' αληθινού" ώστε να δημιουργεί πολιτισμό χρησιμοποιώντας τη δική του έμπνευση και φαντασία, κι αυτό συμβαίνει επειδή η πνευματική του φύση έχει ατροφήσει λόγω έλλειψης στερεάς πνευματικής τροφής και αυθεντικών προτύπων, ο μόνος τρόπος για να τον παρακινήσεις σε ανώτερες επιλογές είναι ν' απευθυνθείς στα ζωικά ένστικτα της ζήλειας και του μιμητισμού. Εκεί δυστυχώς φτάσαμε...

Εκείνο που μου προκάλεσε εντύπωση είναι ότι δεν έβλεπα ούτε ένα σκουπιδάκι στους δρόμους και τις πλατείες της Κωνσταντινούπολης, αλλά ούτε και στη Ραιδεστό όπου σταματήσαμε για μερικές ώρες - παραθέτω και φωτογραφίες - ενώ οι υπάλληλοι καθαριότητας και οι κηπουροί ήταν πανταχού παρόντες ανά πάσα στιγμή της ημέρας, ακόμη και τις καυτές μεταμεσημεριανές ώρες. Ψάξτε παρακαλώ κι εσείς στις φωτογραφίες που τυχαία τράβηξα, μερικές μάλιστα μέσα από το πούλμαν εν κινήσει, να δείτε αν θα βρείτε πουθενά σκουπίδια. Απίστευτο! Εξάλλου, τα τραμ της Πόλης ήταν απαστράπτοντα και τα παράθυρά τους δεν καλύπτονταν από αποκρουστικές διαφημίσεις επιχειρήσεων, όπως τόσο συχνά γίνεται με τα μεταφορικά μέσα στη χώρα μας - χώρα του ασύδοτου φιλελευθερισμού και της αισχροκέρδειας.

Έκπληξη μου προκάλεσε επίσης το γεγονός ότι δεν είδα πουθενά τοιχογραφική ρύπανση με σπρέι και μπογιές. Τα μνημεία τους, οι τοίχοι τους, οι κάδοι απορριμάτων, οι πινακίδες τους, τα παγκάκια, ήταν πεντακάθαρα, λες και δεν υπήρχαν εκεί οργισμένα νιάτα να θέλουν με αυτό τον τρόπο να ξεσπάσουν και να εκδικηθούν την εξουσία.
Κι όμως η Κωνσταντινούπολη είναι μια τεράστια πόλη με 15 εκατομμύρια κατοίκους! Εξάλλου, η Τουρκία των 70 εκατομμυρίων ψυχών δεν είναι πλούσια χώρα. Η ανεργία βρίσκεται στο 14-15%. Παρόλα αυτά οι απογοητευμένοι νέοι δε βρίσκουν ευχαρίστηση με το να ρυπαίνουν και να καταστρέφουν τη χώρα τους. Η όλη εικόνα που αντίκρισα με έπεισε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι Τούρκοι αγαπούν την πατρίδα τους και τη φροντίζουν στοργικά. Και κέρδισαν το θαυμασμό και την εκτίμησή μου γι' αυτό - δηλαδή για το αυτονόητο που στην Ελλάδα είναι ακατανόητο...

Τα πανεπιστημιακά τους ιδρύματα είναι αξιοζήλευτα από άποψη συντήρησης κτιρίων, καθαριότητας, κήπων και τάξης. Σου εμπνέουν σεβασμό και θαυμασμό μόνο με το να τα ατενίζεις, αντίθετα με τα δικά μας (Πολυτεχνείο, Νομική, κλπ.) που προκαλούν ντροπή και απελπισία. Οι καταλήψεις είναι κάτι άγνωστο στα Τουρκικά πανεπιστήμια.
Άγνωστες είναι επίσης και οι εκτεταμένες πυρκαγιές του δασικού πλούτου της Τουρκίας. Γιατί άραγε; Δεν κάνει εκεί υπερβολική ζέστη το καλοκαίρι;
Δε φυσούν ποτέ ισχυροί άνεμοι; Μάλλον δε θα υπάρχουν οικοπεδοφάγοι-εμπρηστές για να τους ανοίγει η όρεξη...

Κατά την επιστροφή είχα την καλή τύχη να κάθομαι στο μπροστινό κάθισμα του πούλμαν κι έτσι μπόρεσα να τραβήξω κάποια βιντεάκια με τις καταπράσινες πλευρικές διαμορφώσεις των πρανών στον αυτοκινητόδρομο Κωνσταντινούπολης-Ραιδεστού. Οι πληθωρικές ζώνες χιλιομέτρων με ολάνθιστες κόκκινες τριανταφυλλιές ήταν σκέτη μαγεία! Παραθέτω σχετικό βιντεάκι στο τέλος αυτού του εικονογραφημένου άρθρου, καθώς κι ένα άλλο που δείχνει πόσο καθαρή είναι η διαχωριστική νησίδα στον αυτοκινητόδρομο. Λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση!

Η πιο ευχάριστη έκπληξη, όμως, ήταν τα παγκάκια στην ακτή της νήσου Χάλκης. Τοποθετημένα σε απόσταση περίπου δύο μέτρων το ένα από το άλλο, έφεραν στην πίσω όψη της πλάτης τη φωτογραφία και το όνομα ενός Τούρκου ποιητή και μπροστά ήταν ανεξίτηλα γραμμένα αποσπάσματα από ποιήματά του. Δείτε πιο κάτω τη φωτογραφία με τους στίχους στο παγκάκι. Τί όμορφη ιδέα! Έτσι, όποιος καθόταν εκεί για να ξεκουραστεί, ατενίζοντας τη θάλασσα του Μαρμαρά, είχε την ευκαιρία να διαλογίζεται πάνω σε κάποιο ποίημα. Κανένας ιερόσυλος δεν είχε βρεθεί να μαυρίσει τους στίχους με σπρέι! Και κανένας βάνδαλος δεν είχε πασαλείψει τα πρόσωπα των ποιητών με μπογιές. Ήταν όλες ανέπαφες. Δυστυχώς είχα τον ήλιο κόντρα και οι φωτογραφίες που τράβηξα δε βγήκαν καλές για να τις παραθέσω εδώ.

Αναρωτιέμαι αν στην Ελλάδα θα επιβίωναν έστω για μισή ώρα στίχοι ποιητών μας και διάσημων Ελλήνων φιλοσόφων χαραγμένοι σε παγκάκια, προτού καλυφθούν με σπρέι από οργισμένους νέους... Όχι βέβαια πως θα είχε κανένας Υπουργός Πολιτισμού τη διάθεση να μιμηθεί τους Τούρκους στο σημείο αυτό. Αν όμως κάποιος το τολμούσε, θα ξεσηκώνονταν όλοι οι ψευτοπροοδευτικοί να τον αποκαλέσουν εθνικιστή και ρατσιστή, ζητώντας την κεφαλή του επί πίνακι, και το ευγενές εγχείρημα θα σταματούσε εν τη γενέσει του. Γι αυτό μας αποκάλεσα βαρβάρους στο προηγούμενο άρθρο μου. Και γι' αυτό τούτη η χώρα έχει μόνο παρελθόν και όχι μέλλον. Διότι ντρέπεται για την ομορφιά και ανέχεται την ασχήμια... Διότι οι Έλληνες κλαψουρίζουν γι' αυτά που τους πήραν οι Τούρκοι ενώ καταστρέφουν και εγκαταλείπουν ό,τι τους έχει απομείνει.

Μήπως τελικά, εκτός από βάρβαροι, είμαστε όλοι σχιζοφρενείς; Τόσο εκείνοι που ρημάζουν και βιάζουν τούτη την πανέμορφη χώρα όσο κι εκείνοι που τους δικαιολογούν και τους ανέχονται;

“Ελληνορθόδοξη” κακομοιριά και στο Πατριαρχείο!

Η επίσκεψή μου στα Τούρκικα μνημεία της Κωνσταντινούπολης, παλάτια και τζαμιά, με γέμισε με θαυμασμό για τους Τούρκους. Καλοδιατηρημένα, με άψογη καθαριότητα, με θαυμαστούς και πληθωρικούς κήπους, όπου κυριαρχούσαν τα κόκκινα τριαντάφυλλα, μου έδιναν την αίσθηση ενός πολιτισμένου και πειθαρχημένου λαού που αγαπάει τη χώρα του, φροντίζει τους θησαυρούς και τα μνημεία του και τα εκθέτει με μεγάλη δεξιοτεχνία στα εκατομμύρια των τουριστών, με το αζημίωτο, φυσικά. Δε γνωρίζω τι συμβαίνει στις φτωχογειτονιές της Κωνσταντινούπολης των 15 εκατομμυρίων κατοίκων, αλλά η βιτρίνα της ήταν άψογη και μ’ εντυπωσίασε.

Ο τουρίστας που θα φτάσει στην Πόλη δε θα βρει ποτέ, π.χ., το ανάκτορο του Ντολμά-μπαχτσέ κλειστό λόγω απεργίας των υπαλλήλων του, όπως συχνά βρίσκει κλειστή την Ακρόπολη των Αθηνών. Ούτε θα βρει τους δρόμους του κέντρου κλειστούς λόγω επεισοδιακών συλλ-αλητηρίων. Και δε θα βρει βουνά τα όζοντα σκουπίδια στο κέντρο της Πόλης λόγω κλειστής χωματερής. Γι’ αυτούς και για πολλούς ακόμη λόγους που έχουν να κάνουν με αρτιότερη και φθηνότερη παροχή υπηρεσιών, πέρυσι επισκέφτηκαν την Κωνσταντινούπολη 32 εκατομμύρια τουρίστες, κι εφέτος θα φτάσουν τα 40 εκατομμύρια, ενώ στην Ελλάδα δεν αναμένεται να ξεπεράσουν τα 14,36 εκατομμύρια, με τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις! Η διεθνής κρίση, που δήθεν ευθύνεται για τη μείωση κατά 10% του τουρισμού στην Ελλάδα, δεν ακουμπάει τον τουρισμό της Τουρκίας.

Στην ιστορία των λαών τίποτα δεν είναι τυχαίο και συμπτωματικό. Όλα εξελίσσονται σύμφωνα με τους κυρίαρχους νόμους της νομοτέλειας, την οποία κανένας θεός δε μπορεί να παραβιάσει. Για την κακοδαιμονία μας, λοιπόν, δεν ωφελεί να κατηγορούμε τους εξωτερικούς εχθρούς. Ο μεγάλος εχθρός είναι εσωτερικός και είναι ο αδιόρθωτος ραγιάς που κρύβουμε μέσα μας. Θα περίμενε κανείς ότι οι ελάχιστοι εναπομείναντες Έλληνες της Κωνσταντινούπολης θα φρόντιζαν ως κόρη οφθαλμού τα λιγοστά μνημεία που τους απέμειναν, πολύ περισσότερο όταν βλέπουν με πόση επιμέλεια συντηρούν και αναδεικνύουν οι Τούρκοι τα δικά τους μνημεία. Δε συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο, όπως με απογοήτευση διεπίστωσα στην πρόσφατη επίσκεψή μου στην Πόλη.

Επισκεφτήκαμε τον Πατριαρχικό ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι στις 28 Μαΐου του 2009, Ορθόδοξη γιορτή της Αναλήψεως. Στη λειτουργία χοροστατούσε ο Πατριάρχης Ρουμανίας, ενώ ο κ. Βαρθολομαίος είχε αποσυρθεί κάπου στο ιερό. Ο ναός ήταν κατάμεστος από πιστούς, κι εγώ που ήθελα να πάρω φωτογραφίες έπρεπε ν’ ανέβω στο δεύτερο γυναικωνίτη, αφού ο πρώτος ήταν επίσης κατάμεστος. Μπαίνοντας από τη διάπλατα ανοιχτή πόρτα στο πλάι, ένιωσα ντροπή και θλίψη από το θέαμα που αντίκρισα. Η κακομοιριά και η βρωμιά σε όλο τους το αποκρουστικό μεγαλείο. Παραθέτω σχετική φωτογραφία.

Στη συνέχεια, θέλοντας να μάθω αν θα βγει ο Πατριάρχης από το ιερό και πότε, κατευθύνθηκα στο κτίριο γραφείων που είναι απέναντι από την είσοδο του ναού, στον ίδιο περίβολο. Είχα διακρίνει μια ανδρική φιγούρα μέσα από ένα ανοιχτό παράθυρο, και πλησίασα για να τον ρωτήσω. Μου είπε πως σε κάποια στιγμή θα έβγαινε και ο Πατριάρχης, αλλά δε γνώριζε πότε ακριβώς. Καθώς μιλούσα με τον κύριο με τη χαρακτηριστική προφορά των Ελλήνων της Πόλης, το μάτι μου έπεσε στα αριστερά, σε μια ανοιχτή βρώμικη αυλή λίγα σκαλιά κάτω, και πάλι ένιωσα ντροπή, θυμό και οργή. Θυμηθείτε, το Πατριαρχείο είναι η βιτρίνα του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας στην Κωνσταντινούπολη, και ό,τι πιο πολύτιμο έχει απομείνει. Φωτογράφισα τα ευρήματα και τα παραθέτω, μπας και πέσουν στην αντίληψη κανενός αρμοδίου και κοκκινίσει ώστε να βελτιώσει την κατάσταση. Βλέπετε, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Δείτε παρακαλώ τις φωτογραφίες, και αν έχετε πρόσβαση σε κάποιους ανευθυνο-υπεύθυνους προωθήστε αυτό το άρθρο, μήπως γίνει κανένα θαύμα και νεκραναστηθεί εκείνο που έλεγαν κάποτε ότι έχουμε, το ελληνικό φιλότιμο…