Το επιτελικό σχέδιο της Νέας Τάξης για την Ελλάδα - Μέρος 8ο

Η διαφορετικότητα καθαυτή δεν έχει τίποτε άξιο σεβασμού, πέραν της αρχικής καλής θελήσεως που οφείλουμε να έχουμε απέναντι σε κάθε άγνωστο άνθρωπο. Διαφορετικοί είναι και οι βιαστές, οι ληστές και οι δολοφόνοι. Δεν σεβόμεθα κάποιον επειδή είναι διαφορετικός, αλλά εάν και εφόσον είναι άξιος σεβασμού, παρά το ότι είναι διαφορετικός. 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ρωμανός, καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου 

Διαφορετικότητα και σεβασμός της διαφορετικότητας 

Και πάλι στο οπλοστάσιο της αποδόμησης σημαντική θέση έχει ο φιλόσοφος Derrida, με την φιλοσοφική του εμμονή στην έννοια της διαφοράς (la difference). Οι μειονότητες νέας κοπής - από τους «ανθρώπους με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό» ως τους μετανάστες - αξιώνουν να γίνονται σεβαστοί επειδή είναι «διαφορετικοί». Στα προγράμματα της Ε.Ε. στα σχολεία μας και στο δημόσιο χώρο, επιτακτικά προβάλλεται η αξίωση να γίνεται σεβαστή η διαφορετικότητα.

Το επιτελικό σχέδιο της Νέας Τάξης για την Ελλάδα - Μέρος 7ο

Στόχος των σοφιστών της αποδόμησης είναι να αμαυρώσουν εμβληματικές προσωπικότητες  (ήρωες του έθνους) και να εξαλείψουν υποδειγματικούς χαρακτήρες και δράσεις του παρελθόντος  που προσφέρονται για μίμηση στους νεότερους, μετατοπίζοντες τις έννοιες της αρετής προς τη κακία.  

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ρωμανός, καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου 

Η εποχή του Μεταμοντέρνου και η μηχανική της μετατόπισης των εννοιών 

Η αποδόμηση σαν μέθοδος με πραγματικά αποτελέσματα συνδέεται με το «Μεταμοντέρνο», όρο που υποτίθεται ότι περιγράφει την εποχή μας και τα χαρακτηριστικά της. Αυτά είναι ο κατακερματισμός, η σχετικότητα, η απροσδιοριστία, η άρνηση όλων των κοσμοθεωριών.

Πρωθυπουργέ Κυριάκο Μητσοτάκη, έχετε γράμμα

Καλημέρα  κύριε Μητσοτάκη,

Λοιπόν, τι λέγαμε; Για τον πολιτισμό, βεβαίως, βεβαίως. Τον τομέα με το μεγάλο έλλειμμα, μεγαλύτερο από εκείνον της οικονομίας.

Στην πρώτη επίσκεψη που είχατε στο Υπουργείο Πολιτισμού, και στη συνάντησή σας με την Υπουργό κυρία Λίνα Μενδώνη, είπατε ότι η κυβέρνησή σας οραματίζεται για το χώρο του πολιτισμού μια επανάσταση. Πολύ ωραία! Όντως χρειάζεται μια επανάσταση στον πολιτισμό, όπως και σε κάθε άλλο τομέα της σχεδόν τριτοκοσμικής χώρας μας.

Η "κουλτούρα" της αφίσας και της... γραφειοκρατίας

Ας όψεται αυτό το τέρας του δαιδαλώδους και παραθυρότρητου "θεσμικού πλαισίου" της γραφειοκρατίας!

Στους δρόμους γίνεται της... αφίσας.

Ο ιός του "κανιβαλισμού"

Η Ιστορία του ανθρώπινου γένους, ό,τι διαμόρφωσε και διαμορφώνει τον Πολιτισμό του, τις Τέχνες του, την Αισθητική του, ό,τι καταγράφει και ζωντανεύει την πορεία της διαδρομής του, αποτελεί πανανθρώπινη «ιδιοκτησία».

Κάτω τα χέρια από το "Νι" κι από το "Σίγμα γλωσσοφονιάδες!"

Διότι το "Νι" ενεργοποιεί το μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το "Σίγμα" ηρεμεί την ψυχή μας.
Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας και ο αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου. 

Το ποδόσφαιρο των Λυκανθρώπων

Η μπάλα βρωμάει από το… κεφάλι

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Παρατήρηση 1η: Όταν παίζει ο Ολυμπιακός με τον Παναθηναϊκό, η ΑΕΚ με τον ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός με την ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό, αυτό είναι ποδόσφαιρο. Όταν, όμως, παίζει ο Μαρινάκης με τον Μελισσανίδη, ο Μελισσανίδης με τον Σαββίδη, ο Σαββίδης με τον Μαρινάκη και ο Μαρινάκης με τον Αλαφούζο, αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο. Αυτό είναι άλλου τύπου παιχνίδι…

Παρατήρηση 2η: Εδώ και 40 χρόνια επαγγελματικού ποδοσφαίρου, η πολιτική που ακολουθείται (και) στο ποδόσφαιρο «παράγει» διάφορα «διαμάντια»: «Χοντρούς» και «Περίεργους», «Αγαπούλες» και «μπάρμπα-Θωμάδες», «Ρίνγκο» και «Κοκαλιάρηδες», «Τίγρεις» και «Κάου-μπέους». Δεν πρόκειται για ονόματα μαφιόζικων συμμοριών στο Σικάγο. Είναι τα προσωνύμια και τα χαριτωμένα παρατσούκλια ευυπόληπτων παραγόντων που κατά καιρούς διοικούν και ελέγχουν το ελληνικό ποδόσφαιρο…

Hell made in Greece!

Τι κρύβει άραγε αυτή η τρύπα, που είναι σκεπασμένη όπως- όπως με μια τεράστια λαμαρίνα, και κάνει το πέρασμα των τροχοφόρων από πάνω της άκρως επικίνδυνο;

Αφελής η ερώτηση, θα μου πεις... Προφανώς κρύβει τον "πολιτισμό" μας. Η Greece δεν φημίζεται μόνο ως ένας απέραντος σκουπιδότοπος, αλλά είναι διαβόητη και για την εκκωφαντική της ηχορρύπανση. Ο συνδυασμός δε και των δύο αυτών τουριστικών ατραξιόν κάνει τη GREECE μοναδικό πόλο έλξης για τους τουρίστες.

Η "παλλόμενη" αδιαντροπιά της παγκοσμιοποίησης

(...) (...) Πρέπει να μισούν τους ανθρώπους, δεν εξηγείται αλλιώς!  Ο κ. Μπαλτάς έφερε για διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου έναν Βέλγο καλλιτέχνη, τον κ. Γιαν Φαμπρ, μάλλον Φλαμανδό (εθνικότητα την οποίαν ο κ. Μπαλτάς συγχέει με την ολλανδική - μικρό το κακό. Και για τους Φλαμανδούς και για τους Ολλανδούς). 

Γεύση πολιτισμού από το Όσλο

Κάθε φορά που βγαίνω στο εξωτερικό η σύγκριση είναι αναπόφευκτη. Και η σύγκριση με την Ελλάδα απογοητεύει, πληγώνει, εξοργίζει, απελπίζει... Έξω βρίσκω καθαριότητα, τάξη, πράσινο, σιντριβάνια, υψηλή αρχιτεκτονική στα δημόσια κτίρια, γλυπτά στις πλατείες, λαμπερά και αξιοσέβαστα πανεπιστήμια (χωρίς αφίσες, γραφίτη και αναρχικά ή πολιτικά συνθήματα), πεντακάθαρα μέσα συγκοινωνίας χωρίς διαφημίσεις και μουτζουρώματα με σπρέι... Με λίγα λόγια βρίσκω εκείνο που ονομάζουμε ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ!

Κατά καιρούς έχω γράψει άρθρα για την ανάπλαση-τσιμεντοποίηση πλατειών στην Αθήνα (βλέπε εδώ, κι εδώ), που αντί για σιντριβάνια και αγάλματα φιλοξενεί σιδερικά "μοντέρνας" ατεχνίας. Εδώ θα παραθέσω μερικές εικόνες από το Όσλο που μου άρεσαν, ευελπιστώντας ότι θα τις δουν και θα ντραπούν κάποιοι από εκείνους που είναι υπεύθυνοι για τη σύγχρονη αθηναϊκή βαρβαρότητα. Δε θα μπορούσαν άραγε να κάνουν κάτι για να την ανατρέψουν, ή έστω να τη μετριάσουν;
Παρακαλώ, κάντε κλικ πάνω στις εικόνες για μεγέθυνση.

Εικόνες πολιτισμού στην Τουρκία

Σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι να διαφημίσει την Τουρκία αλλά να τονίσει τις διαφορές μεταξύ της γειτονικής χώρας και της Ελλάδας σε θέματα καθαριότητας, πράσινου και ανάδειξης της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ευελπιστώ ότι μια σύγκριση με τις Ελληνικές εικόνες ντροπής που παρουσίασα στο προηγούμενο άρθρο μου - και που αντικρίζετε όλοι καθημερινά - θα προβληματίσει και ίσως προκαλέσει ζήλεια που ενδεχομένως θα οδηγήσει σε μίμηση του ανώτερου. Βλέπετε, όταν ο άνθρωπος δεν εκδηλώνει αυθόρμητα την πηγαία αγάπη "του ωραίου, του μεγάλου, και τ' αληθινού" ώστε να δημιουργεί πολιτισμό χρησιμοποιώντας τη δική του έμπνευση και φαντασία, κι αυτό συμβαίνει επειδή η πνευματική του φύση έχει ατροφήσει λόγω έλλειψης στερεάς πνευματικής τροφής και αυθεντικών προτύπων, ο μόνος τρόπος για να τον παρακινήσεις σε ανώτερες επιλογές είναι ν' απευθυνθείς στα ζωικά ένστικτα της ζήλειας και του μιμητισμού. Εκεί δυστυχώς φτάσαμε...

Εκείνο που μου προκάλεσε εντύπωση είναι ότι δεν έβλεπα ούτε ένα σκουπιδάκι στους δρόμους και τις πλατείες της Κωνσταντινούπολης, αλλά ούτε και στη Ραιδεστό όπου σταματήσαμε για μερικές ώρες - παραθέτω και φωτογραφίες - ενώ οι υπάλληλοι καθαριότητας και οι κηπουροί ήταν πανταχού παρόντες ανά πάσα στιγμή της ημέρας, ακόμη και τις καυτές μεταμεσημεριανές ώρες. Ψάξτε παρακαλώ κι εσείς στις φωτογραφίες που τυχαία τράβηξα, μερικές μάλιστα μέσα από το πούλμαν εν κινήσει, να δείτε αν θα βρείτε πουθενά σκουπίδια. Απίστευτο! Εξάλλου, τα τραμ της Πόλης ήταν απαστράπτοντα και τα παράθυρά τους δεν καλύπτονταν από αποκρουστικές διαφημίσεις επιχειρήσεων, όπως τόσο συχνά γίνεται με τα μεταφορικά μέσα στη χώρα μας - χώρα του ασύδοτου φιλελευθερισμού και της αισχροκέρδειας.

Έκπληξη μου προκάλεσε επίσης το γεγονός ότι δεν είδα πουθενά τοιχογραφική ρύπανση με σπρέι και μπογιές. Τα μνημεία τους, οι τοίχοι τους, οι κάδοι απορριμάτων, οι πινακίδες τους, τα παγκάκια, ήταν πεντακάθαρα, λες και δεν υπήρχαν εκεί οργισμένα νιάτα να θέλουν με αυτό τον τρόπο να ξεσπάσουν και να εκδικηθούν την εξουσία.
Κι όμως η Κωνσταντινούπολη είναι μια τεράστια πόλη με 15 εκατομμύρια κατοίκους! Εξάλλου, η Τουρκία των 70 εκατομμυρίων ψυχών δεν είναι πλούσια χώρα. Η ανεργία βρίσκεται στο 14-15%. Παρόλα αυτά οι απογοητευμένοι νέοι δε βρίσκουν ευχαρίστηση με το να ρυπαίνουν και να καταστρέφουν τη χώρα τους. Η όλη εικόνα που αντίκρισα με έπεισε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι Τούρκοι αγαπούν την πατρίδα τους και τη φροντίζουν στοργικά. Και κέρδισαν το θαυμασμό και την εκτίμησή μου γι' αυτό - δηλαδή για το αυτονόητο που στην Ελλάδα είναι ακατανόητο...

Τα πανεπιστημιακά τους ιδρύματα είναι αξιοζήλευτα από άποψη συντήρησης κτιρίων, καθαριότητας, κήπων και τάξης. Σου εμπνέουν σεβασμό και θαυμασμό μόνο με το να τα ατενίζεις, αντίθετα με τα δικά μας (Πολυτεχνείο, Νομική, κλπ.) που προκαλούν ντροπή και απελπισία. Οι καταλήψεις είναι κάτι άγνωστο στα Τουρκικά πανεπιστήμια.
Άγνωστες είναι επίσης και οι εκτεταμένες πυρκαγιές του δασικού πλούτου της Τουρκίας. Γιατί άραγε; Δεν κάνει εκεί υπερβολική ζέστη το καλοκαίρι;
Δε φυσούν ποτέ ισχυροί άνεμοι; Μάλλον δε θα υπάρχουν οικοπεδοφάγοι-εμπρηστές για να τους ανοίγει η όρεξη...

Κατά την επιστροφή είχα την καλή τύχη να κάθομαι στο μπροστινό κάθισμα του πούλμαν κι έτσι μπόρεσα να τραβήξω κάποια βιντεάκια με τις καταπράσινες πλευρικές διαμορφώσεις των πρανών στον αυτοκινητόδρομο Κωνσταντινούπολης-Ραιδεστού. Οι πληθωρικές ζώνες χιλιομέτρων με ολάνθιστες κόκκινες τριανταφυλλιές ήταν σκέτη μαγεία! Παραθέτω σχετικό βιντεάκι στο τέλος αυτού του εικονογραφημένου άρθρου, καθώς κι ένα άλλο που δείχνει πόσο καθαρή είναι η διαχωριστική νησίδα στον αυτοκινητόδρομο. Λαμπρό παράδειγμα προς μίμηση!

Η πιο ευχάριστη έκπληξη, όμως, ήταν τα παγκάκια στην ακτή της νήσου Χάλκης. Τοποθετημένα σε απόσταση περίπου δύο μέτρων το ένα από το άλλο, έφεραν στην πίσω όψη της πλάτης τη φωτογραφία και το όνομα ενός Τούρκου ποιητή και μπροστά ήταν ανεξίτηλα γραμμένα αποσπάσματα από ποιήματά του. Δείτε πιο κάτω τη φωτογραφία με τους στίχους στο παγκάκι. Τί όμορφη ιδέα! Έτσι, όποιος καθόταν εκεί για να ξεκουραστεί, ατενίζοντας τη θάλασσα του Μαρμαρά, είχε την ευκαιρία να διαλογίζεται πάνω σε κάποιο ποίημα. Κανένας ιερόσυλος δεν είχε βρεθεί να μαυρίσει τους στίχους με σπρέι! Και κανένας βάνδαλος δεν είχε πασαλείψει τα πρόσωπα των ποιητών με μπογιές. Ήταν όλες ανέπαφες. Δυστυχώς είχα τον ήλιο κόντρα και οι φωτογραφίες που τράβηξα δε βγήκαν καλές για να τις παραθέσω εδώ.

Αναρωτιέμαι αν στην Ελλάδα θα επιβίωναν έστω για μισή ώρα στίχοι ποιητών μας και διάσημων Ελλήνων φιλοσόφων χαραγμένοι σε παγκάκια, προτού καλυφθούν με σπρέι από οργισμένους νέους... Όχι βέβαια πως θα είχε κανένας Υπουργός Πολιτισμού τη διάθεση να μιμηθεί τους Τούρκους στο σημείο αυτό. Αν όμως κάποιος το τολμούσε, θα ξεσηκώνονταν όλοι οι ψευτοπροοδευτικοί να τον αποκαλέσουν εθνικιστή και ρατσιστή, ζητώντας την κεφαλή του επί πίνακι, και το ευγενές εγχείρημα θα σταματούσε εν τη γενέσει του. Γι αυτό μας αποκάλεσα βαρβάρους στο προηγούμενο άρθρο μου. Και γι' αυτό τούτη η χώρα έχει μόνο παρελθόν και όχι μέλλον. Διότι ντρέπεται για την ομορφιά και ανέχεται την ασχήμια... Διότι οι Έλληνες κλαψουρίζουν γι' αυτά που τους πήραν οι Τούρκοι ενώ καταστρέφουν και εγκαταλείπουν ό,τι τους έχει απομείνει.

Μήπως τελικά, εκτός από βάρβαροι, είμαστε όλοι σχιζοφρενείς; Τόσο εκείνοι που ρημάζουν και βιάζουν τούτη την πανέμορφη χώρα όσο κι εκείνοι που τους δικαιολογούν και τους ανέχονται;

Αδιάσειστα τεκμήρια της νεοελληνικής βαρβαρότητας

Προσωπικά πιστεύω ότι ο πολιτισμός μιας χώρας δεν αποτιμάται μόνο με βάση τη διαφύλαξη και συντήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς της, που κι εκεί εμείς οι Έλληνες χωλαίνουμε, ούτε με το αν λαβαίνει μέρος σε διαγωνισμούς όπως η Eurovision. Για μένα ο πολιτισμός ή η βαρβαρότητα μιας χώρας αντικατοπτρίζεται στην καθημερινότητα, στην εντιμότητα ή μη των ηγετών της, στις σχέσεις μεταξύ των πολιτών και στην ποιότητα ζωής που προσφέρει στους κατοίκους της. Αντικατοπτρίζεται στην καθαριότητα ή τη βρωμιά των πόλεών της, στις πλατείες με τα σιντριβάνια και τα λουλούδια τους ή την τσιμεντοποίησή τους (βλέπε εδώ κι εδώ), ακόμη και στα παγκάκια που προσφέρει στον αποσταμένο περπατητή. Με βάση όλα τα ανωτέρω και πολύ περισσότερα, απλή παρατήρηση κατατάσσει τους Έλληνες στην κατηγορία των βαρβάρων.

Ναι σήμερα είμαστε βάρβαροι, κύριε Κώστα Πλεύρη, και ποσώς μ’ ενδιαφέρει πόσο “ανώτερη” φυλή ήταν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, όπως ισχυρίζεστε… Ναι είμαστε απολίτιστοι κύριε Υπουργέ Πολιτισμού, κι αυτό δε θα το ακυρώσει ακόμη κι αν όλα τα κλεμμένα γλυπτά του Παρθενώνα επιστρέψουν στο Μουσείο της Ακρόπολης. ΕΙΜΑΣΤΕ ΒΑΡΒΑΡΟΙ!!! Αντιληφθείτε το, κι αν έχει κανένας αρμόδιος τσίπα και φιλότιμο ας κάνει κάτι ριζοσπαστικό να βγούμε κάποτε από την απόλυτη βαρβαρότητα και να περάσουμε έστω στη σχετική.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν, οι οποίες σημειωτέον δεν αντανακλούν το εις τη νιοστή βρώμικο και γκετοποιημένο ιστορικό κέντρο της Αθήνας – το οποίο δε μπορώ να επισκεφτώ και να φωτογραφίσω, επειδή χρειάζομαι άδεια από τον κ. Τσίπρα – αλλά έναν από τους πλουσιότερους δήμους της Αττικής, τη Γλυφάδα, πείθουν περί του λόγου μου το αληθές. Αυτές τις εικόνες βλέπουν οι τουρίστες και δεν ξαναπατάνε το πόδι τους στη χώρα μας. Έχουν άδικο; Μια φορά τους είναι αρκετή. Την επόμενη θα προτιμήσουν τη “φίλη” μας την Τουρκία, η οποία μας έχει βάλει τα γυαλιά και στο πολιτισμό. Αυτό διαπίστωσα στην πρόσφατη επίσκεψή μου στην Κωνσταντινούπολη και οι εικόνες που θα παραθέσω σε επόμενο άρθρο μου θα πείσουν ακόμη και τον πιο σκληροπυρηνικό εθνικιστή και "τουρκοφάγο".

Τις προάλλες μιλούσα μ’ έναν Έλληνα κάτοικο Γερμανίας και τον ρώτησα: «Πώς σας φαίνεται η Ελλάδα;» Η απάντησή του ήταν άμεση, μονολεκτική και αποστομωτική: «ΒΡΩΜΙΚΗ». Η έκφρασή του έδειχνε βαθιά απογοήτευση, ενώ εγώ δεν έβρισκα λόγια να μας δικαιολογήσω. Αυτοί είμαστε οι Έλληνες: βρωμιάρηδες! Κι επειδή η σοφή παροιμία λέει πως η πάστρα είναι η μισή αρχοντιά, η έλλειψή της, δηλαδή η βρωμιά τι είναι; Μα φυσικά βαρβαρότητα και καφρίλα.

Δείτε τώρα μερικά από τα ευρήματα και κράξτε τους πρώην, τους νυν και τους ερχόμενους καρεκλοκένταυρους στο Υπουργείο Πολιτισμού και όλους τους πολιτικάντηδες που έχουν το θράσος να αφορίζουν το 47,3% του εκλογικού σώματος που απείχαν στις εκλογές της 7ης Ιουνίου, 2009. Κύριε Πάγκαλε, εσείς που αποκαλέσατε τους μη ψηφίσαντες, «άχρηστους», και δηλώσατε ότι δε μας θέλετε για ψηφοφόρους σας, χα, χα, χα («Ποιος σε φίλησε που σκουπίστηκες;» λέει η παροιμία), δε δικαιούστε να ομιλείτε. Μάλιστα, επί κυβερνήσεων του εκσυγχρονιστή (από την ανάποδη) Κώστα Σημίτη, έχετε διατελέσει κι εσείς Υπουργός Πολιτισμού και δεν είδα να ξεσηκώσετε καμιά πολιτιστική επανάσταση. Τώρα θα μου πεις το πρώτο βήμα προς μια πολιτιστική επανάσταση θα έπρεπε ν’ αρχίσει από τον εαυτό σας και το δραστικό περιορισμό των περιττών κιλών σας. Διάολε, ένας Υπουργός Πολιτισμού πρέπει να έχει και το ανάλογο στυλ. Νομίζω;

Σχετικά με τα τεκμήρια της νεοελληνικής βαρβαρότητας, που όπως προείπα είναι από τη Γλυφάδα και την πλατεία Κατράκη, να σημειώσω ότι δεν είχα πάει εκεί με πρόθεση να φωτογραφίσω, αλλά βρέθηκα στο πλαίσιο της επίσκεψής μου σε κατάστημα ηλεκτρικών συσκευών για να μάθω περισσότερα για την απόσυρση του παλιού κλιματιστικού μου. Μου την έδωσε όμως καθώς είδα το εκλογικό περίπτερο του ψευτοπράσινου Γιώργου Παπανδρέου να μην έχει ακόμη ξηλωθεί, και κοίταξα στην τσάντα μου να δω αν είχα μαζί μου την ψηφιακή. Από κει και πέρα μου άνοιξε η όρεξη. Έκανα μια βόλτα στα πέριξ και απαθανάτισα τα τεκμήρια της καφρίλας μας, μερικά από τα οποία θα εκθέσω εδώ για να τρομάζουν οι μαμάδες τα μωρά τους, φοβερίζοντάς τα ότι θα τα πάνε βόλτα στη Γλυφάδα όταν δεν τρώνε το φαΐ τους.

Ήταν λίγο μετά τις 4 μ.μ., με τον υδράργυρο να έχει σκαρφαλώσει στους 37 βαθμούς C, όταν κάθισα σ’ ένα παγκάκι της Πλατείας Κατράκη για να πάρω μια ανάσα. Όμως, πετάχτηκα αυτόματα όρθια σα βολίδα διότι το μεταλλικό κάθισμα έκαιγε. Έψηνες ψωμί πάνω του! Σημειωτέον ότι σε κανένα από τα αντιοικολογικά αυτά παγκάκια δε φύτεψαν, δίπλα ή πίσω του, ένα δεντράκι ώστε να κάνει λίγη σκιά και να μην κινδυνεύει από ηλίαση ο αποσταμένος του οποίου ο πισινός και η πλάτη ίσως αντέξουν το καυτό σίδερο.

Ψιλά γράμματα αυτά για να τα έχουν προβλέψει οι αρχιτέκτονες του Δήμου Γλυφάδας προ έτους, όταν είχαν αποδυθεί μετά μανίας στην ανάπλαση επί τα χείρω (τσιμεντοποίηση) της κεντρικής πλατείας Γλυφάδας (ξαναδείτε παρακαλώ εδώ). Ο ήχος ενός συντριβανιού, που χαρίζει δροσιά και τέρπει την όραση και την ακοή του επισκέπτη σε όλες τις πλατείες πολιτισμένων χωρών, είναι ανύπαρκτος κι εδώ, κατά τα μοντέρνα αήθη κι έθιμα των αυτουργών των νεοπλασμάτων των ελληνικών πλατειών (ξαναδείτε και Μοναστηράκι εδώ).

Διότι όταν η παρακμή και ο εκφυλισμός ενός λαού είναι γενικευμένος, τότε αποτυπώνεται παντού, και πρώτα-πρώτα στο περιβάλλον και στην αρχιτεκτονική. Έχουμε και λέμε λοιπόν, κι όποιος αντέξει. Όποιος δεν αντέξει, ας εγκαταλείψει το Γιουνανιστάν πριν κλονιστεί σοβαρά η υγεία του, κι ας ζητήσει άσυλο στη… γείτονα Τουρκία!
(Παρακαλώ κάντε κλικ πάνω στις φωτογραφίες για να τις "απολαύσετε" σε μεγέθυνση.)