Με αφορμή την πρόσφατη παραμόρφωση της πρόσοψης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου από γκράφιτι, πολλά ερωτήματα ανακύπτουν επιτακτικά και ζητούν απάντηση. Ας μην κρυβόμαστε, το γκράφιτι είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που πρέπει να μελετηθεί ως προς τα αίτια που το προκαλούν και τις επιπτώσεις του στο περιβάλλον και στον πολιτισμό.
Κατ' αρχήν πρέπει ν' απαντήσουμε αν το γκράφιτι είναι τέχνη ή απλά βανδαλισμός ξένης περιουσίας. Αν το συγκρίνουμε με πολλά έργα αφηρημένης τέχνης που κοσμούν εθνικές πινακοθήκες και κυβερνητικά γραφεία, θα έλεγα ότι και το γκράφιτι μπορεί να θεωρηθεί τέχνη, και μάλιστα συχνά ανώτερη από έργα κάποιων καλοπληρωμένων επωνύμων ζωγράφων...
Τι επιδιώκουν άραγε οι νεαροί καλλιτέχνες-βάνδαλοι;
Μήπως αυτοεπιβεβαίωση;
Μήπως αναγνώριση του ταλέντου τους από συναδέλφους-καλλιτέχνες εντός και εκτός της φυλής-συμμορίας τους;
Μήπως εκδίκηση εναντίον της κοινωνίας που τους αδικεί και δεν τους καταλαβαίνει;
Είναι άραγε το γκράφιτι μια κραυγή απόγνωσης, ένα εικαστικό κλάμα, για να τους προσέξουν οι νομοταγείς πολίτες;

