Της ανεκπαίδευτης "Παιδείας" το κάγκελο

Δεν μπορείς να διδάξεις τον άνθρωπο να γίνει Άνθρωπος. Μπορείς μόνο να τον εκ-παιδεύσεις να βρει την ανθρωπιά μέσα του (στο πνεύμα του) και να την εκδηλώσει προς τα έξω. Το εκ-παιδεύω στα Λατινικά λέγεται "educo" (εκ του οποίου και το Αγγλικό educate, education). Η άλλη σημασία του "educo" είναι εξέλκω, εξάγω. Μέσα μας είναι η πηγή της εκ-παίδευσης. Το γνωρίζουν αυτό οι εκ-παιδευτικοί; Στην πλειοψηφία τους μάλλον όχι, αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα. Κι αυτή είναι η τραγωδία για τη χώρα μας...

Ο καθιερωμένος εκβιασμός μέσω απεργίας -  κατά προτίμηση σε ευαίσθητη περίοδο ώστε ο πόνος και η ταλαιπωρία που θα προκαλέσει στο κοινωνικό σύνολο να είναι ο μέγιστος δυνατός  και ο θόρυβος εκκωφαντικός -  είναι εκ των ων ουκ άνευ της ελληνικής "Δημοκρατίας".  Το αν ο εκάστοτε απεργιακός εκβιασμός αντίκειται στους άγραφους ηθικούς κανόνες που διέπουν, πρέπει να διέπουν, τις ανθρώπινες κοινωνίες για να μην προσομοιάζουν με ζούγκλες αλληλοσπαρασσόμενων θηρίων, ουδόλως απασχολεί τους εκβιαστές.

 Άλλωστε το δικαίωμα του απεργείν είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο, διότι προφανώς ο νομοθέτης γνώριζε ότι στις ολιγαρχίες με κοινοβουλευτική μάσκα σαν τη δικιά μας, τα συμφέροντα των εργαζομένων δεν συμπίπτουν συνήθως με τα συμφέροντα της πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας.

Όλοι οι κλάδοι των εργαζομένων είναι ένοχοι τέτοιων απεργιακών εκβιασμών καθ' έξιν και κατ' εξακολούθησιν. Το εκβιάζειν σημαίνει άσκηση των δημοκρατικών καθηκόντων σου. Τίποτα στη "Δημοκρατία" του Τρελλαδιστάν-Μπαχαλιστάν δεν επιτεύχθηκε ποτέ άνευ εκβιασμού εκ μέρους των διεκδικούντων και ομηρίας των υπολοίπων αγανακτούντων.
Συνήθως, 9 στις 10 φορές τέτοιοι εκβιασμοί αποδίδουν καρπό για τους εκβιάζοντες.

Τρία τινά μπορεί να συμβαίνουν στη "Δημοκρατία" μας:

1. Ή οι κυβερνήσεις μας είναι ανόητες και δεν γνωρίζουν ποιες είναι οι ανάγκες και τα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων, συνεπώς χρειάζονται τις απεργίες για να ξυπνήσουν,

2. Ή τα γνωρίζουν αλλά αντικειμενικά δεν μπορούν να τα ικανοποιήσουν, είτε διότι δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα είτε διότι είναι άδικα και συγκρούονται με τα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου, 

3. Ή τραβάει ο οργανισμός τους τον εκβιασμό και ηδονίζονται με την ταλαιπωρία του κοινωνικού συνόλου.

--Αν ισχύει η πρώτη περίπτωση, τότε φταίει ο λαός που στέλνει στην εξουσία ανόητους.

--Αν ισχύει η δεύτερη περίπτωση τότε ο οποιοσδήποτε εκβιασμός μέσω απεργίας δεν πρέπει να τελεσφορεί.

--Αν ισχύει η τρίτη περίπτωση, τότε εξηγείται γιατί  όσα πέτυχαν οι εργαζόμενοι σ' αυτή τη χώρα επιτεύχθηκαν μέσω εκβιασμών και γιατί οι απεργιακοί εκβιασμοί είναι επαναλαμβανόμενοι και ολοένα πιο θρασύτεροι στο ΤρΕλλαδιστάν.

Ας δούμε τώρα μια σύντομη ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος των "εκπαιδευτικών" της Δημόσιας Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ("εκπαίδευσης" κατ' ευφημισμόν, διότι τα δεκανίκια των ιδιωτικών φροντιστηρίων αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο βάρος)  από το βιβλίο των Χρήστου Κάτσικα – Κώστα Θεριανού - Σαββάλας 2007 (Β΄ έκδοση). (πηγή)

Εκείνο που είναι προφανές από μια πρόχειρη ανάγνωση είναι διαρκής αντιπαράθεση με την  εκάστοτε κυβέρνηση,  γκρίνια, εκβιασμοί  και απεργίες εκ μέρους των καθηγητών, πράγμα απολύτως αρνητικό για τη ψυχική υγεία των μαθητών, τη μάθησή τους και τη διαμόρφωση καλού κ' αγαθού χαρακτήρα, κάτι που θα έπρεπε να είναι ο πρωταρχικός στόχος της Παιδείας.

«Η ΟΛΜΕ ιδρύθηκε το 1924 και η έκδοση του δελτίου της (Δελτίον της ΟΛΜΕ) άρχισε το 1926. Η ίδρυση της ήταν εν μέρει προϊόν των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών που επικρατούσαν στην Ελλάδα την ταραγμένη περίοδο μετά τη μικρασιατική καταστροφή. Το αρχικό οργανωτικό της σχήμα ήταν μια τριμελής διοικούσα επιτροπή.

Πριν από την ΟΛΜΕ, στο χώρο της εκπαίδευσης, είχαν ιδρυθεί και δραστηριοποιηθεί ο Εκπαιδευτικός Σύνδεσμος (1914) με ιδρυτή το Δημήτρη Γληνό, ο οποίος περιέπεσε σε αδράνεια όταν ο ιδρυτής του ανέλαβε τη γραμματεία του Υπουργείου Παιδείας.

Το 1936 το καθεστώς της 4ης Αυγούστου διέλυσε την ΟΛΜΕ, η οποία ανασυστάθηκε το 1949. 

Ένας από τους πρώτους της στόχους ήταν η βαθμολογική εξέλιξη του κλάδου και πέρα από το βαθμό του διευθυντή β'.
Η δράση πήρε τη μορφή ομαδικής υποβολής παραιτήσεων υπηρετούντων εκπαιδευτικών. Παραιτήθηκαν 3.260 εκπαιδευτικοί και τελικά το αίτημα δεν έγινε δεκτό εκτός από κάποιες βαθμολογικές βελτιώσεις και μια μικρή αύξηση του μηνιαίου επιδόματος της πρόσθετης εργασίας.

Το 1955, όπου κυριαρχεί το "πείνα, ξύλο και Ακρόπολη" (Β. Ρώτας, Καραγκιόζικα) επί κυβερνήσεως Παπάγου, 4.200 εκπαιδευτικοί παραιτούνται και κηρύχθηκε 4ήμερη απεργία (2-5 Μαρτίου 1955) με αίτημα την καθιέρωση ιδιαίτερου μισθολογίου για τους εκπαιδευτικούς και αυξήσεις της τάξης του 10-20%.

Η ΟΛΜΕ παρακολουθεί από κοντά τις προτάσεις Επιτροπής Παιδείας της κυβέρνησης της ΕΡΕ (Κ. Καραμανλής). Αξιολογώντας τα πορίσματα της Επιτροπής Παιδείας τα κρίνει ως "υπερβολικά πτωχόν έργον". Σε ανακοίνωση της επισήμανε ότι παρά τις διαπιστώσεις, η Επιτροπή Παιδείας δεν μπαίνει στην ουσία του προβλήματος που ήταν η έλλειψη στοιχειωδών μέσων για τη διδασκαλία στα γυμνάσια και τα φοβερά κενά στο προσωπικό.

Το 1961 γίνεται 24ωρη προειδοποιητική απεργία (26-1-1961) και σε συνεργασία με τη ΔΟΕ εξαγγέλλεται απεργία διαρκείας. Η κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή υποχωρεί στο αίτημα της αύξησης αποδοχών.

Το 1963 γίνεται απεργία είκοσι ημερών (19/1/1963 – 7/2/1963) η οποία λήγει με την πολιτική επιστράτευση των εκπαιδευτικών. Πρωθυπουργός ήταν ο Κ. Καραμανλής.

Τα έτη 1963-65, η Ένωση Κέντρου ως κυβέρνηση ικανοποιεί οικονομικά αιτήματα της ΟΛΜΕ χορηγώντας οικονομικό επίδομα στους εκπαιδευτικούς. Από την πλευρά της η ΟΛΜΕ στήριξε τη μεταρρύθμιση του Γ. Παπανδρέου για δημόσια και δωρεάν παιδεία και δημοτική γλώσσα.

Στο πλαίσιο της πολιτικής αστάθειας των ετών 1965-66 προωθείται ενιαίο μισθολόγιο που υποβάθμιζε τον κλάδο. Η ΟΛΜΕ αποφασίζει απεργία διαρκείας (Φεβρουάριος 1966) που λήγει στις 8/2/66 με πολιτική επιστράτευση. Το ενιαίο μισθολόγιο ψηφίζεται.

Στα χρόνια της δικτατορίας η ΟΛΜΕ λειτουργεί με διορισμένη διοίκηση. 

Τον Ιούνιο του 1975 εκλέγεται νέο Δ.Σ. με κεντρικά αιτήματα την κάθαρση από τους υποστηρικτές της χούντας, την άρση των μισθολογικών αδικών και την ψήφιση νέου νόμου για την εκπαίδευση.

Το 1976 γίνεται η μεταρρύθμιση (ν. 309/76). 

Το 1977 η ΟΛΜΕ ξεκινά απεργία διαρκείας με οικονομικά αιτήματα. Η απεργία (2/3/77 – 1/4/77) λήγει με την κατάκτηση της αύξησης της υπερωριακής αποζημίωσης. 

Το 1979 ξεκινά νέα απεργία διαρκείας με οικονομικά αιτήματα η οποία λήγει σε έξι μέρες (10-16/3/79) καθώς χαρακτηρίζεται παράνομη και καταχρηστική με δικαστική απόφαση.

Στις 26-11-1980 η ΟΛΜΕ ξεκινά απεργία διαρκείας με τη μορφή επαναλαμβανόμενων εξαήμερων (άρχισε από 3/12/ μέχρι 23/12/80 και από 9/1/81 μέχρι 18/1/81), η οποία αναστέλλεται με την απόφαση 309/81 του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών ως παράνομη και καταχρηστική. Υπουργός παιδείας ήταν ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος, ο οποίος στις 12/1/81 έκανε και την προσφυγή κατά της απεργίας.

Το ΠΑΣΟΚ κερδίζει τις εκλογές στις 18/10/1981 και ικανοποιεί μισθολογικά αιτήματα του κλάδου.

Τον Απρίλιο 1982 γίνεται νέο καταστατικό της ΟΛΜΕ ενώ την 1η Ιουλίου του 1982 δημοσιεύεται ο ν.1264/82 (ΦΕΚ 79, τ. Α΄) για τον εκδημοκρατισμό του συνδικαλιστικού κινήματος, τη δυνατότητα εκλογών με συνδυασμούς, συνδικαλιστικές άδειες και προστασία των συνδικαλιστών.

Το 1985 ψηφίζεται ο νόμος 1566/85.

Το Νοέμβριο του 1987 (υπουργός Αντώνης Τρίτσης) γίνονται προειδοποιητικές απεργίες (24ωρη στις 25-11-87, 48ωρη στις 8 και 9 – 12-87, τρεις φορές τριήμερη από 5 μέχρι 17-12-1987, από 10 μέχρι 12-2-88 και από 16 μέχρι 18-3-88). 

Ο Α. Τρίτσης παραιτείται από τη θέση του υπουργού Παιδείας και αναλαμβάνει ο Απόστολος Κακλαμάνης. 

Νέα απεργία των εκπαιδευτικών (απόφαση στις 7-5-1988) για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια των εξετάσεων. Η απεργία έληξε με δικαστική απόφαση στις 23-6-1988 με την οποία η απεργία χαρακτηρίστηκε παράνομη και καταχρηστική. Ο νέος υπουργός Παιδείας Γεώργιος Παπανδρέου θα προχωρήσει στην καθιέρωση των "τριμήνων" (υπερωριακό επίδομα εξωδιδακτικού έργου).

Τον Απρίλιο του 1990 η Νέα Δημοκρατία σχηματίζει κυβέρνηση (Κ. Μητσοτάκης) και Υπουργός Παιδείας αναλαμβάνει ο Β. Κοντογιαννόπουλος. 

Το Μάιο του 1990, ξεσπά μια από τις μεγαλύτερες αναταράξεις στο χώρο της Μέσης Εκπαίδευσης (απεργίες, συγκεντρώσεις διαδηλώσεις εκπαιδευτικών, απειλή καταλήψεων εξεταστικών κέντρων, αναβολή για ένα μήνα των Γενικών εξετάσεων) με φόντο "την εκφρασμένη διάθεση του κυβερνώντος κόμματος για επιβολή λιτότητας στη δημόσια εκπαίδευση και ιδεολογική χειραγώγηση εκπαιδευτικών και εκπαιδευομένων" (Ανακοίνωση ΟΛΜΕ 16/5/1990).

Η Γ.Σ. των Προέδρων ΕΛΜΕ (Οργανωτική ΙΙ 17-2-1990) εκτιμά ότι "η κατάσταση της Δημόσιας Μέσης Εκπαίδευσης και του Καθηγητή χειροτερεύει συνεχώς. Η Οικουμενική Κυβέρνηση δεν πήρε κανένα μέτρο για την αντιμετώπιση αυτής της κρίσιμης κατάστασης". 

Οι διεκδικήσεις επικεντρώνουν στην αύξηση των μισθών, στη μειωση του ορίου συνταξιοδότησης και στην αύξηση των διορισμών. Οι καθηγητές διεκδικούν: αύξηση 18.000 δρχ. στους μισθούς, γνήσια ΑΤΑ, νομοθετικά κατοχυρωμένη, συντάξιμες αποδοχές στο 80% των εν ενεργεία αποδοχών, άμεση δημιουργία 4000 νέων οργανικών θέσεων, αύξηση των δαπανών για την παιδεία, 6000 νέες αίθουσες, πρωινό και μειωμένο ωράριο.

Η αθέτηση της Κυβέρνησης "των δεσμεύσεων και αντιμετώπιση των αιτημάτων του κλάδου, οδήγησε στην ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ για απεργιακές κινητοποιήσεις μετά το Πάσχα μέχρι και την περίοδο των εξετάσεων, ανεξάρτητα από την κυβέρνηση που θα εκλεγόταν από τις εκλογές της 8ης Απριλίου" (Ομόφωνη Απόφαση του Δ.Σ της ΟΛΜΕ στις 29-3-90, Μηνιαίο Πληροφοριακό Δελτίο της ΟΛΜΕ, τευχ. 620/1991, σ.4).

Στις 22 και 23 Μαίου 1990 πραγματοποιείται διήμερη απεργία των καθηγητών και στις 6 Ιουνίου ακολουθεί νέα μονοήμερη απεργία. 

Από το δεύτερο 15νθήμερο του Μαΐου μέχρι και για δύο περίπου μήνες πραγματοποιούνται 10 συλλαλητήρια στην Αττική και αντίστοιχα σε όλες σχεδόν τις πρωτεύουσες νομών. Αποφασίζεται από το ΥΠΕΠΘ αναβολή των Γενικών Εξετάσεων και παράταση του διδακτικού έτους μέχρι 31 Ιουλίου 1990. 

Στις 16 Ιουλίου 1990 πρώτη μέρα των Γενικών Εξετάσεων "σε βαριά ατμόσφαιρα και με συλλαλητήρια των εκπαιδευτικών έξω από τα εξεταστικά κέντρα πραγματοποιούνται τελικά οι εξετάσεις" (Ανακοίνωση ΟΛΜΕ 16/7/1990).

Το Νοέμβριο του 1990 δημοσιεύονται στα ΦΕΚ 154Α, 155Α και 156 Α / 21-11-1990 το Π.Δ. 390/90 "Οργάνωση και Λειτουργία των Δημοτικών Σχολείων", το Π.Δ. 392/90 "Οργάνωση και Λειτουργία Λυκείων" και το Π.Δ. 393/90 "Οργάνωση και Λειτουργία Γυμνασίων". Τα Π.Δ. επαναφέρουν τις εξετάσεις και τη βαθμολογία στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο και καθιερώνουν τις "μονάδες παιδαγωγικού ελέγχου" ανάλογα με τις οποίες χαρακτηρίζεται η διαγωγή των μαθητών.

Στις 22/11/1990, μέρα που δημοσιεύονται στο Φύλλο της "Εφημερίδας της Κυβερνήσεως" (ΦΕΚ) τα Π.Δ. που αναφέρονται στην οργάνωση και λειτουργία των σχολείων της Α/βάθμιας και Β/βάθμιας εκπαίδευσης, οι μαθητές Γυμνασίων και Λυκείων του Ηρακλείου Κρήτης, της Κέρκυρας, της Πάτρας, της Θεσσαλονίκης καταλαμβάνουν τα σχολεία τους. Ακολουθεί η Αθήνα και μέχρι 10/12/1990 καταλαμβάνονται εκατοντάδες Γυμνάσια και Λύκεια σε όλη τη χώρα. 
Γίνονται συγκρούσεις μέσα και έξω από τα κατειλημμένα σχολεία καθώς γονείς και μέλη του κυβερνώντος κόμματος προσπαθούν να σταματήσουν τις καταλήψεις. Σε μια από αυτές δολοφονείται στην Πάτρα ο καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας στις 8/1/1991.

Η παραίτηση του Υπουργού Παιδείας Β. Κοντογιαννόπουλου, η ανακοίνωση από το νέο Υπουργό Γιώργο Σουφλιά ότι τα Π.Δ. δεν θα ισχύσουν και θα "συζητηθούν εξ αρχής ως προς το περιεχόμενό τους", η εξαγγελία για επιπλέον δημόσια χρηματοδότηση 15 δις και κυρίως ο "πόλεμος του Κόλπου" (18/1/91) "ξεθυμαίνουν" τις μαθητικές αντιδράσεις. 

Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΟΛΜΕ "η έκρηξη του μαθητικού κινήματος ήταν το κορυφαίο γεγονός της χρονιάς αυτής. Εξέφρασε με αυτόνομο τρόπο και με άμεσες μορφές δημοκρατίας την αντίδραση στις κυβερνητικές αυτές επιλογές. Αναπτύχθηκε στο γόνιμο έδαφος των μεγάλων αγώνων για καλύτερη Παιδεία και μόρφωση. Αφομοίωσε και συνδέθηκε με τους αγώνες, τα αιτήματα και τις προσδοκίες των δικών μας αγώνων". (Μηνιαίο Πληροφοριακό Δελτίο της ΟΛΜΕ, τευχ. 620/1991, σ. 5).

Τον Οκτώβριο του 1993 επανέρχεται το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση. Υπουργός Παιδείας αναλαμβάνει την πρώτη περίοδο ο Δ. Φατούρος και από το Φθινόπωρο του 1994 ο Γ. Παπανδρέου.

Από τις 19-10-1993 σε υπόμνημά της προς το νέο Υπουργό Παιδείας Δ. Φατούρο η ΟΛΜΕ αφού τονίζει ότι: "ένα απίστευτο πλέγμα νόμων και ΠΔ που ψηφίστηκαν και εκδόθηκαν κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα, ενεργοποιούν και ενισχύουν ένα αυταρχικό, ασφυκτικό πλαίσιο λειτουργίας των σχολείων και της εκπαίδευσης, με στόχο το φρονηματισμό και τη χειραγώγηση των εκπαιδευτικών και τον έλεγχο της μετάδοσης της γνώσης" ζητάει ανάμεσα σε άλλα:
α. ριζική αναθεώρηση του νομοθετικού πλαισίου της Διοίκησης της εκπαίδευσης
β. να αποδεσμευτεί η επιμόρφωση από τις διαδικασίες βαθμολόγησης και κατάταξης των εκπαιδευτικών
γ. να καταργηθεί το ΠΔ 320/93 για την "αξιολόγηση των εκπαιδευτικών"
δ. να καταργηθεί το ΠΔ για τα "Ωρολόγια Προγράμματα των Γυμνασίων" ( Μηνιαίο Πληροφοριακό Δελτίο της ΟΛΜΕ, τ. 640/1993, σσ 4-5).

Το Νοέμβριο του 1994 αναστέλλεται το ΠΔ 320/93 για την "Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση" και αναγγέλλεται η αναμόρφωσή του. Επίσης καταργούνται μερικά οι διαδικασίες βαθμολόγησης και κατάταξης των εκπαιδευτικών στην επιμόρφωση (ΠΕΚ) με τροποποίηση διατάξεων του ΠΔ 250/92.

Αλλαγές γίνονται και στο σύστημα αξιολόγησης των μαθητών στα Δημοτικά και στα Γυμνάσια το οποίο τελικά ρυθμίζεται με την έκδοση του ΠΔ 409/94 (ΦΕΚ 226 Α / 22-12/1994). 

Το νέο σύστημα αξιολόγησης των μαθητών περιλαμβάνει:
Γραπτές ανακεφαλαιωτικές εξετάσεις Ιουνίου, 
Ωριαίες υποχρεωτικές γραπτές δοκιμασίες ανά μία κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων τριμήνων, 
τεστ ολιγόλεπτα, 
συνθετικές δημιουργικές εργασίες και περιγραφική αξιολόγηση. 
Προτείνεται, επίσης, νέο σύστημα πρόσβασης στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση (Εθνικό Απολυτήριο) το οποίο τελικά δε θα εφαρμοσθεί.

Το 1997 με υπουργό τον Γ. Αρσένη ψηφίζεται ο  ν. 2525/97.

Από τις πρώτες μέρες της σχολικής χρονιάς 1996/97 υπήρχαν σημάδια που έδειχναν ότι η κατάσταση στην εκπαίδευση θα είναι εκρηκτική. Οι σοβαρές ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό, η δραματική κατάσταση των σχολείων, που στην πλειοψηφία τους λειτουργούν σε διπλή ή και τριπλή βάρδια, σε συνδυασμό με την οικονομική υποβάθμιση των καθηγητών δημιουργούσαν ένα εκρηκτικό μείγμα.

Το "Ενιαίο" μισθολόγιο που ανακοινώνει η κυβέρνηση "εξαιρώντας τους υπαλλήλους του Υπουργείου Οικονομικών είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι της οργής και της αγανάκτησης, αφού προβλέπει ονομαστικές μειώσεις των αποδοχών" (Ανακοίνωση ΟΛΜΕ 14/1/1997).

Την 20η Ιανουαρίου 1997 οι καθηγητές αρχίζουν μια από τις μεγαλύτερες σε έκταση και ένταση απεργίες που διαρκεί μέχρι την 14η Μαρτίου. 

Σε ανοιχτή επιστολή της ΟΛΜΕ την 19/2/1997, η οποία φαίνεται να εκφράζει την ουσία της κινητοποίησης των εκπαιδευτικών επισημαίνεται ανάμεσα σε άλλα ότι "ο απεργιακός αγώνας δεν έχει στενόθωρα κίνητρα και ταπεινά ελατήρια. Είναι ένας αγώνας στον οποίο μας ώθησε μια πολιτική συνεχούς υποβάθμισης και απαξίωσης της ελληνικής δημόσιας εκπαίδευσης και των λειτουργών της. (…) 
Η έννοια της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης μέρα με τη μέρα χάνει κάτι από το συστατικό της περιεχόμενο, καθώς η ελληνική οικογένεια υφίσταται συνεχή οικονομική αφαίμαξη από την παρασχολική δραστηριότητα" (ΟΛΜΕ, 19/2/1997).

Τον Ιούνιο του 1998 έχουμε μια ακόμη μεταξύ Κυβέρνησης και εκπαιδευτικών με αιτία την κατάργηση της επετηρίδας και αφορμή τον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ. Στη διάρκεια του πρώτου διαγωνισμού του ΑΣΕΠ (11-15/6) για την πρόσληψη εκπαιδευτικών, 30 εξεταστικά κέντρα σε όλη την Ελλάδα πολιορκούνται από περίπου 15.000 αδιόριστους και μόνιμους εκπαιδευτικούς αλλά και φοιτητές.

Όμως στη μεταρρύθμιση υπήρξε και μαθητική αντίδραση. Μια από τις μεγαλύτερες και πιο παρατεταμένες αναταράξεις στο χώρο της Μέσης Εκπαίδευσης σημειώνεται με τις μαθητικές καταλήψεις που πραγματοποιούνται από το Νοέμβριο του 1998 έως τον Ιανουάριο του 1999 με αίτημα την κατάργηση των ν. 2525/97 και 2640/98. 

Το πρώτο δεκαήμερο του Δεκεμβρίου τα 2/3 των Λυκείων και περίπου 200 Γυμνάσια τελούν υπό κατάληψη ενώ την ίδια ημέρα δεκάδες χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί συμμετέχουν σε μαχητικές διαδηλώσεις σε 46 ελληνικές πόλεις. Οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται με την ίδια περίπου ένταση και έκταση και αμέσως μετά τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές, μέχρι τις πρώτες μέρες του Φεβρουαρίου του 1999.

Από τον Οκτώβριο του 1998 σημειώνονται σποραδικές αποχές και καταλήψεις δημοτικών σχολείων με αιχμή την υποχρεωτική επαναφορά του ορίου των 30 μαθητών ανά τάξη και αίτημα την αποσυμφόρηση των σχολικών τάξεων. 

Στη διάρκεια των μαθητικών καταλήψεων και με βασικό αίτημα την κατάργηση του ν. 2525/97 η ΟΛΜΕ πραγματοποιεί 24ωρη απεργία στις 9 Δεκεμβρίου 1998, συμμετέχει στην πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία στις 15 Δεκεμβρίου 1998, συνδιοργανώνει πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 15 Ιανουαρίου 1999 και στις 19/1/1999. 

Παράλληλα "για να εκφραστεί η αντίθεση του κλάδου στο εντεινόμενο κλίμα αυταρχισμού κατά των μαθητών και για να ακυρωθεί κάθε προσπάθεια χρησιμοποίησης των εκπαιδευτικών σε κατασταλτικούς ρόλους" (Απολογισμός δράσης Δ.Σ. ΟΛΜΕ στη διετία 1997/1999) κηρύσσει 2ωρες στάσεις εργασίας στις 8/1/1999, 14/1/99 και 18/1/99 και δύο 24ωρες απεργίες στις 21 και 25/1/99.

Στις 28/1/99 πραγματοποιείται 48ωρη απεργία και νέες δίωρες στάσεις εργασίας τις 2 πρώρες ώρες λειτουργίας κάθε κύκλου στις 26/1/99, 27/1/99, 1/2/99 και 2/2/99. 

Στις 4/11/98 πραγματοποιείται κοινή συγκέντρωση μαθητών και καθηγητών έξω από το ΥΠΕΠΘ με αίτημα την κατάργηση των ν. 2525/97 και 2640/98. 

Νέα μαθητικά συλλαλητήρια στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη στο Βόλο και στα Τρίκαλα στις 11/11/98 πρωτοφανή σε όγκο. 

Το δεύτερο δεκαήμερο του Νοεμβρίου περίπου 280 Λύκεια σε όλη τη χώρα τελούν υπό κατάληψη (1/4 περίπου των Λυκείων). 

Στο τρίτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου περίπου 400 Λύκεια βρίσκονται σε κατάληψη ενώ στις 26/11/98 πάνω από 15.000 διαδηλωτές (κυρίως μαθητές) στην Αθήνα και δεκάδες χιλιάδες σε 30 πόλεις της Ελλάδας συμμετέχουν σε συλλαλητήρια.

Το πρώτο δεκαήμερο του Δεκεμβρίου τα 2/3 των Λυκείων και περίπου 200 Γυμνάσια τελούν υπό κατάληψη (Ανακοίνωση ΟΛΜΕ 4/12/98) ενώ στις 9/12/98 δεκάδες χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί συμμετέχουν σε μαχητικές διαδηλώσεις σε 46 ελληνικές πόλεις. 

Η ανατάραξη συνεχίζεται με την ίδια περίπου ένταση και έκταση και αμέσως μετά τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές, μέχρι τις πρώτες μέρες του Φεβρουαρίου του 1999. Στα συνθήματα των μαθητικών κινητοποιήσεων ανιχνεύονται τα αιτήματα των μαθητών που επικεντρώνουν ουσιαστικά στο εξεταστικό σύστημα του Ενιαίου Λυκείου και στα ΤΕΕ.

Η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών είχε συνειδητοποιήσει ότι οι απανωτές εξεταστικές διαδικασίες που προέβλεπε ο νόμος 2525/97, περά από τις διακηρύξεις περί βελτίωσης της παιδείας και ανεβάσματος του πήχη, είχαν ένα και μόνο στόχο: να μειώσουν το μαθητικό πληθυσμό στο Λύκειο και να στρέψουν ένα σημαντικό τμήμα του μαθητικού πληθυσμού στα ΤΕΕ.» (πηγή)

«Στη διάρκεια των μαθητικών καταλήψεων και με βασικό αίτημα την κατάργηση του ν. 2525/97 η ΟΛΜΕ πραγματοποιεί 24ωρη απεργία στις 9 Δεκεμβρίου 1998, συμμετέχει στην πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία στις 15 Δεκεμβρίου 1998, συνδιοργανώνει πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 15 Ιανουαρίου 1999 και στις 19/1/1999. 

Παράλληλα "για να εκφραστεί η αντίθεση του κλάδου στο εντεινόμενο κλίμα αυταρχισμού κατά των μαθητών και για να ακυρωθεί κάθε προσπάθεια χρησιμοποίησης των εκπαιδευτικών σε κατασταλτικούς ρόλους" (Απολογισμός δράσης Δ.Σ. ΟΛΜΕ στη διετία 1997/1999) κηρύσσει 2ωρες στάσεις εργασίας στις 8/1/1999, 14/1/99 και 18/1/99 και δύο 24ωρες απεργίες στις 21 και 25/1/99.

Στις 28/1/99 πραγματοποιείται 48ωρη απεργία και νέες δίωρες στάσεις εργασίας τις 2 πρώρες ώρες λειτουργίας κάθε κύκλου στις 26/1/99, 27/1/99, 1/2/99 και 2/2/99. » (πηγή)

Αν αυτά που διαβάσατε δεν σας θυμίζουν τρελοκομείο, τότε η τρέλα έχει πάει στα βουνά...

Συνεχίζω με απεργίες των καθηγητών στα επόμενα έτη.  Πάντως είναι δύσκολο να βρει κανείς στοιχεία σχετικών κινητοποιήσεων περασμένων ετών στη Google διότι καλύπτονται από το δάσος δημοσιεύσεων για τις τρέχουσες εξαγγελίες απεργίας της ΟΛΜΕ εν μέσω Πανελλαδικών. Και φυσικά δεν είμαι διατεθειμένη να ψάχνω καμιά εβδομάδα.

--Στις 3 Φεβρουαρίου του 2000 κατέβηκαν στους δρόμους σε 48άωρη απεργία οι εκπαιδευτικοί Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης διεκδικώντας γενναία χρηματοδότηση και αναβάθμιση της δωρεάν παιδείας και των εκπαιδευτικών. (πηγή)

16 Μαΐου 2010: 
«Κάλεσμα στους εκπαιδευτικούς να συμμετάσχουν στην 24ωρη απεργία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, στις 20 Μαΐου, απηύθυνε η ΟΛΜΕ.

Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση: «Απεργούμε από κάθε εκπαιδευτική διαδικασία που είναι προγραμματισμένη εκείνη την ημέρα (όπως ενδοσχολικές εξετάσεις, εργασίες στα βαθμολογικά κέντρα, πανελλαδικές εξετάσεις των τελειοφοίτων των εσπερινών λυκείων κάθε τύπου κ.λπ.)».

Η Ομοσπονδία των εκπαιδευτικών μέσης εκπαίδευσης καλεί την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας να αναβάλει τις προγραμματισμένες για εκείνη την ημέρα Πανελλαδικές Εξετάσεις των εσπερινών λυκείων.

"Σε διαφορετική περίπτωση η ευθύνη για τις συνέπειες θα βαρύνουν το Υπουργείο Παιδείας" καταλήγει η ανακοίνωση της ΟΛΜΕ.» (πηγή)

15 Δεκεμβρίου 2010: 
«15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ
* Έκοψαν το 20% από τους μισθούς μας
* Κατάργησαν τα δώρα, μετατρέποντάς τα σε «φιλανθρωπικό επίδομα»
*Μας αναγκάζουν να δουλεύουμε μέχρι τα 65 χρόνια
* Αύξησαν τα χρόνια εργασίας στα 40
* Κατάργησαν τη δυνατότητα να συνταξιοδοτούμαστε με 30 χρόνια εργασίας, έστω και με μειωμένη σύνταξη 
*Μας μείωσαν τις συντάξεις
*Μας κλέβουν τα ασφαλιστικά μας Ταμεία ̧ 
*Μας καθυστερούν και ετοιμάζονται να καταργήσουν το εφάπαξ ̧ 
*Έκοψαν 270 εργαστηριακές ιατρικές εξετάσεις και πρέπει να τις πληρώνουμε ̧ Διαλύουν την υγειονομική μας περίθαλψη
*Ετοιμάζονται τη νέα χρονιά να μειώσουν κι άλλο τους μισθούς μας με το νέο μισθολόγιο *Στοχοποιούν το επίδομα εξωδιδακτικής απασχόλησης και ετοιμάζουν το κλίμα για την περικοπή του 
*Στοχοποιούν τους εκπαιδευτικούς ως «υπεύθυνους» για όλα τα δεινά του δημόσιου σχολείου 
*Περικόπτουν δραματικά τις δαπάνες για την παιδεία 
* Ετοιμάζουν συγχωνεύσεις – καταργήσεις σχολείων  ̧
*Ετοιμάζουν «επίθεση» στο ωράριο εργασίας που κατακτήσαμε με αγώνες 
*Διαλύουν τις εργασιακά μας σχέσεις 
*Μας μετατρέπουν σε εκπαιδευτικούς “delivery” 
ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ;» (πηγή)

«Απεργία στις 30 Μαρτίου 2011 με αίτημα να αποσυρθεί η απόφαση του υπουργείου Παιδείας για τις συγχωνεύσεις των σχολικών μονάδων θα πραγματοποιήσουν οι καθηγητές.(...) Παράλληλα, οι καθηγητές αποφάσισαν να αναρτηθούν μαύρες σημαίες και πανό διαμαρτυρίας στα σχολεία που συγχωνεύονται ή καταργούνται, αλλά και να ζητηθεί από την εκτελεστική επιτροπή της ΑΔΕΔΥ κήρυξη απεργίας (με ενδεικτική ημερομηνία την 13η Απριλίου), καθώς και απογευματινό συλλαλητήριο πριν τη σύνοδο κορυφής στις 25 Μαρτίου.» (πηγή)

13 Απριλίου 2011: «Το ενδεχόμενο να προχωρήσει σε κινητοποιήσεις κατά τη διάρκεια των πανελληνίων εξετάζει η ΟΛΜΕ, σε περίπτωση που δε γίνουν οι απαιτούμενες ενέργειες για την πληρωμή των καθηγητών που θα συμμετάσχουν σε αυτές.» (πηγή)

24 Σεπτεμβρίου 2012, Κάλεσμα ΟΛΜΕ: «Στη γενική απεργία στις 26/9 δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την ενημέρωση των συναδέλφων και το γενικό ξεσηκωμό που απαιτείται. Συμμετέχουμε μαζικά στα συλλαλητήρια που οργανώνονται από τα συνδικάτα σε όλη τη χώρα. Καλούμε τα ΔΣ των ΕΛΜΕ να πάρουν άμεσα πρωτοβουλίες για την καλύτερη οργάνωση της απεργίας και των συλλαλητηρίων. Οργανώνουμε περιοδείες στα σχολεία, συσκέψεις και συντονισμούς με συλλόγους γονέων και με άλλα σωματεία εργαζομένων σε κάθε περιοχή, ανάρτηση πανό σε κάθε σχολείο. 
ΟΧΙ ΣΤΑ ΝΕΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΑΝΤΙΛΑΪΚΑ ΜΕΤΡΑ 
ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ ΤΩΡΑ ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΤΡΟΪΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΝΤ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 26ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ 
ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ: ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΟΛΜΕ 11 π.μ. ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ.» (πηγή)

12 Δεκεμβρίου 2012, Κάλεσμα ΟΛΜΕ: «Οφείλουμε να συνεχίσουμε τον αγώνα μας για : να ανατρέψουμε την πολιτική των μνημονίων κυβέρνησης και τρόικας (ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ) και των εφαρμοστικών τους νόμων, που πλήττουν τους εκπαιδευτικούς αλλά και όλους τους εργαζόμενους, τη δημόσια εκπαίδευση αλλά και όλα τα κοινωνικά αγαθά (υγεία, νερό, ρεύμα, συγκοινωνίες κ.λπ.)

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 19-12-2012 ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΠΕΡΓΙΑΚΑ ΣΥΛΑΛΛΗΤΗΡΙΑ 
ΑΘΗΝΑ: ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ 12 μ.» (πηγή)

Με αυτά που παρέθεσα, είναι ηλίου φαεινότερο πλέον ότι η Παιδεία μας κλαίει και οδύρεται διαχρονικά. Και όταν η Παιδεία κλαίει από απόγνωση, τότε δεν υπάρχει μέλλον γ' αυτή τη χώρα.

Ανεξαρτήτως του αν τα αιτήματα των εκπαιδευτικών είναι δίκαια, ή αν είναι δυνατόν κάτω από τις παρούσες συνθήκες να ικανοποιηθούν - όταν μάλιστα δεν ικανοποιήθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες υπό πολύ καλύτερες οικονομικές συνθήκες - είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι η Παιδεία νοσεί νόσον βαρείαν. Και σαν συνέπεια, ολόκληρη η κοινωνία, το κράτος, το έθνος μας ΝΟΣΕΙ.  
Κι όταν τα πάντα νοσούν, τότε είναι προφανές ότι η Δημοκρατία νοσεί.

Μα αλίμονο, δεν υπάρχουν οι θεράποντες ιατροί. Και όσοι κατά το παρελθόν προσποιήθηκαν τους γιατρούς, ως επί το πλείστον από κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, θεράπευσαν τις πληγές της Παιδείας επιπολαίως. Απλά τις σκέπασαν με γάζες για ν' αποκομίσουν πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη, ενώ από μέσα οι πληγές πυορροούσαν.

Και συνεχίζουν δυστυχώς να πυορροούν...

Με ή χωρίς απεργία στις Πανελλαδικές, τα υπαρκτά προβλήματα της Παιδείας δεν θα λυθούν, αν πρώτα δεν λυθούν τα προβλήματα της Δημοκρατίας στη χώρα μας.  Και δεν είναι απλά ζήτημα χρημάτων και κονδυλίων.  Άλλο είναι το ζητούμενο: Δει δη Παιδείας, και οι εκπαιδευτικοί μας όλων των βαθμίδων είναι ατομιστές και ανεκπαίδευτοι, ξύλα απελέκητα από άποψη ψυχικής καλλιέργειας και μεγαλείου. 

Αυτός είναι ο "γόρδιος δεσμός". Και ο γόρδιος δεσμός δεν λύνεται εύκολα. Μόνο να κοπεί μπορεί...

Ελλαδιστάν: Ταχυενδοσκόπηση του απόλυτου μπάχαλου

"Διψάσαμε το μεσημέρι" μοιρολογάνε εδώ και δεκαετίες οι Έλληνες, "μα το νερό γλυφό"...
Μια ζωή διψασμένοι...
Μια ζωή το νερό που πίνουμε είναι γλυφό και δεν μας ξεδιψάει...
Μια ζωή ομολογούμε ότι "πήραμε τη ζωή μας λάθος", μα μια ζωή αρνούμαστε ν' αλλάξουμε ζωή...
Μια ζωή μαγκούφηδες, μια ζωή κακομοίρηδες, μια ζωή κλαψιάρηδες, μια ζωή εχθροί της ζωής, εχθροί της αγάπης, εχθροί του εαυτού μας...
Μια ζωή, και με δικτατορία και με "δημοκρατία", με αχ και βαχ ξημεροβραδιαζόμαστε...
Ποιος άραγε μας βάσκανε; Ποια κατάρα κουβαλάμε; Ποιος, ποιοι μας μισούν;

Βρέχει στη φτωχογειτονιά, βρέχει και στην καρδιά μου, αναστενάζει ο ραγιάς κάτω από οποιοδήποτε καθεστώς. Ολόκληρος ο ντουνιάς είναι μικρός για να χωρέσει τον αναστεναγμό του!

Φεύγουν οι μέρες μας βαριά σαν της βροχής τις στάλες...  Τραγικό!

Μικρά κι ανήλιαγα είναι τα στενά που φυτοζωούμε, τόσο στενά που δεν τα βλέπει ποτέ ο ήλιος της δικαιοσύνης, της αξιοπρέπειας και της ευημερίας...

Γκρεμισμένα σπίτια μέσα στο σκοτάδι... 
Έτσι μοιάζει η ζωή μας μεσημέρι βράδυ! Γκρεμισμένα σπίτια... Γκρεμισμένα όνειρα... Γκρεμισμένες ελπίδες... Άπιαστες χαρές...

Κι όμως, έρχεται το άλλο τραγουδάκι να μας δώσει  παρηγοριά κι ελπίδα ότι θάρθει και για μας μια "Κυριακή"... Λέτε;

Μην κλαις και μη φοβάσαι το σκοτάδι, εμείς που ζήσαμε φτωχοί, του κόσμου η απονιά δεν μας τρομάζει, θα έρθει και για μας μια Κυριακή! 

Δυστυχώς, όμως,  η "Κυριακή" αργεί να φτάσει...
Τα καλοκαίρια μας είναι μικρά, μικρές αναλαμπές ανάμεσα  σ' ατέλειωτους χειμώνες...

Μήπως, όμως, το τραγούδι αυτό μας αδικεί;
Μήπως δεν είναι ατέλειωτος ο χειμώνας που ζούμε;

Πότε άραγε θα ξημερώσει άσπρη μέρα και για μας;

Αλίμονο, αργεί να ξημερώσει άσπρη μέρα στη Γραικιά...

Προς το παρόν η μαύρη νύχτα που βιώνουμε έχει δειγματοληπτικά ως εξής:

--Λίστα Λαγκάρντ: βρέθηκε σβησμένο αρχείο...

-- 41,6 εκατ. ευρώ πληρώνονται τα μέλη του ΤΧΣ! 

-- Μικρότερες οι μειώσεις στις βουλευτικές συντάξεις

-- Προκλητική η ατιμωρησία των επίορκων δημοσίων υπαλλήλων

-- Συνεχίζονται οι σπατάλες σε Κράτος, Δήμους, Πανεπιστήμια και Νοσοκομεία

-- Εκσυγχρονισμός εφοριών σε τσουβάλια στη Λαμία

-- Έλληνες φοροφυγάδες αγοράζουν ακίνητα στο εξωτερικό...

-- Ζουν και βασιλεύουν οι φοροφυγάδες

-- Κλέβουν ρεύμα στα βόρεια προάστια


-- 4.000.000 Έλληνες κάτω από το όριο της φτώχειας

-- Ατέλειωτος ο Γολγοθάς των καταναλωτών της ΔΕΗ

-- 500.000 ιδιωτικοί υπάλληλοι αντιμέτωποι με μείωση μισθών έως 30%

-- Αδυνατούν να πληρώσουν τους φόρους και κόβουν από το φαγητό

--Χέρια απλωμένα για μια σακούλα ζαρζαβατικά

--Συσσίτια στα Ναυπηγεία της Ελευσίνας


--Ταλαιπωρία από τα χαράματα στα υποκαταστήματα του ΙΚΑ

--Μισθοδοτούνται επίορκοι υπάλληλοι του ΙΚΑ ακόμη και στη φυλακή

-- 5 εκατομμύρια ευρώ για μίζες σε γιατρούς

-- Γολγοθάς ασφαλισμένων για τα φάρμακα

--Έμφραγμα στα εφημερεύοντα νοσοκομεία

--Ασθενείς χάνουν τη ζωή τους περιμένοντας ένα κρεβάτι στην εντατική

--Παλιά μαγειρεία μετατρέπονται σε εξωτερικά ιατρεία 

-- Συνωστισμός και ταλαιπωρία στα νοσοκομεία παίδων

-- Νησιά χωρίς γιατρούς και φάρμακα

-- Μπάχαλο με την επιτροπή αναπηρίας Κορωπίου

-- Νέες στρατιές οδηγούνται στον εφιάλτη της ανεργίας

-- Από τον ΑΣΕΠ στην ανεργία

-- Προθεσμία 20 ημερών για κατασχέσεις λόγω απλήρωτων οφειλών

-- Πολλοί Έλληνες μεταναστεύουν στην Αυστραλία

-- Ο τραγικός απολογισμός των μνημονίων

Νομίζω ότι η δειγματοληψία είναι αρκετή - αν δεν ήταν και βαρετή για πολλούς βολεμένους - για να συνειδητοποιήσουμε ότι κάτι δεν πάει καλά με το μυαλό που κουβαλάμε εμείς οι Έλληνες κι ότι θ' αργήσει πολύ να ξημερώσει άσπρη μέρα.

Πιστέψαμε ότι με τη μαγκιά μπορούσαμε να καταπατάμε - ατομικά και συλλογικά - νόμους, αρχές και αξίες χωρίς να έχουμε αρνητικές συνέπειες. Αμ, δε γίνεται! Η κάθε αιτία φέρνει ένα αποτέλεσμα. Ο σπόρος φέρνει καρπό κατά το είδος αυτού. Θερίζουμε αυτό που σπείραμε.  Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς, λέει η παροιμία.

Μα, φταίνε οι κυβερνήσεις μας, θα μου πείτε. Συμφωνώ ότι κυρίως φταίνε οι κυβερνήσεις μας, δηλαδή η ηγεσία που ηγείται. Εμείς ο λαός, όμως, τι ρόλο παίζουμε; Του απλού θεατή;  Έπρεπε ν' ακολουθούμε την ηγεσία, ακόμη κι αν μας οδηγούσε στο γκρεμό, όπως έκανε επί δεκαετίες;  Τόσο ανίκανοι ήμασταν να προβλέψουμε τη χρεοκοπία που νομοτελειακά  ερχόταν; Τόσο ανήμπορος ή απρόθυμος ήταν ο λαός να αντιδράσει; Τότε τι διάολο σημαίνει δημο-κρατία;

Εξάλλου, δεν έχουμε κι εμείς ευθύνες που εκλέγουμε μωροφιλόδοξους, άχρηστους και ανεπαρκείς πολιτικάντηδες, έστω κάτω από τη μεθοδευμένη πλύση εγκεφάλου από τα ΜΜΕ;

Αλήθεια, πότε ξεσηκωθήκαμε μαζικά στους δρόμους μόνο και μόνο για ν' απαιτήσουμε κάθαρση του πολιτικού κατεστημένου από τη διαφθορά; Πότε διαδηλώσαμε για να μειωθούν οι αποδοχές των βΟλευτών σε επίπεδο δημοσίων υπαλλήλων ώστε να μην έλκονται στην πολιτική τυχοδιώκτες φιλοχρήματοι αλλά μόνον εκείνοι οι έντιμοι και ικανοί πατριώτες που θέλουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στη χώρα έστω και με οικονομική ζημιά; Πότε απαιτήσαμε συλλογικά μείωση του αριθμού των χαραμοφάηδων εθνοπροδοτών σε 150 το πολύ;

Πότε οι υπάλληλοι μιας ΔΕΚΟ έκαναν έλεγχο στα οικονομικά της,  απαιτώντας άμεση παραίτηση των άχρηστων και επίορκων προϊστάμενών τους εάν η επιχείρηση δεν ήταν κερδοφόρα;   Ποτέ, δυστυχώς! Μόνο για τα προνόμιά τους αγωνίζονταν.

Τι έγιναν τώρα τα προνόμια; Καπνός και στάχτη... Επόμενο δεν ήταν ότι θα συνέβαινε κάποτε και αυτό; Ας αφήσουν λοιπόν τις κλάψες οι έτσι κι αλλιώς προνομιούχοι, λόγω μονιμότητας, δημόσιοι υπάλληλοι.

Τι να πουν οι 1.500.000 άνεργοι του ιδιωτικού τομέα - "παιδιά ενός κατώτερου θεού";
Τι να πουν οι σημερινοί άθλιοι που εργάζονταν για να επιδοτούν με τον ιδρώτα τους τα προκλητικά προνόμια των δημοσίων υπαλλήλων - κομματικών πελατών μιας κολασμένης πολιτικής νομενκλατούρας;

Ελάτε στο Ξυλόκαστρο για αξέχαστες διακοπές!

Ιδού ο "πολιτισμός" των βαρβάρων! Η ηχορύπανση είναι το σήμα κατατεθέν της σύγχρονης Ελλάδας, με τη διαφθορά να έρχεται δεύτερη και καταϊδρωμένη.

Τα έλεγα και πέρυσι, αλλά ποιος με άκουσε; Ποιανού αρμοδιο-αναρμόδιου ίδρωσε τ' αυτί; ΚΑΝΕΝΟΣ!

Λοιπόν, παίδες Ελλήνων, τελικά με καθυστέρηση ενός έτους κατάλαβα γιατί δεν επεμβαίνει ο Δήμαρχος, η Αστυνομία Ξυλοκάστρου, η Αστυνομία Κορίνθου, το Υπουργείο ΠΡΟ.ΠΟ., και όλοι γενικώς οι άχρηστοι καρεκλοκένταυροι στους οποίους είχα απευθυνθεί και τους οποίους χρυσοπληρώνουμε για να κάνουν στοιχειωδώς τη δουλειά τους. Διότι ο θόρυβος των μηχανόβιων με τις σπασμένες εξατμίσεις είναι η μουσική της κόλασης, stupid! Κι επειδή είμαστε όλοι κολασμένοι, αφού από το πρωί έως το βράδυ καταριόμαστε ο ένας τον άλλο για τις απάτες, τις αδικίες και τα υπόλοιπα στραβά, κακά κι ανάποδα του ΤρΕλλαδιστάν, η μόνη "μουσική" που μας "φτιάχνει" είναι εκείνη που παράγουν οι μηχανόβιοι.

Γι' αυτό οι μανιακοί της ηχορύπανσης αφήνονται ασύδοτοι να δρουν! Έτσι ξυπνάνε τα αίματα των αποχαυνωμένων, τα μωρά στα καροτσάκια που τα πάνε βόλτα οι μαμάδες στον παραλιακό πεζόδρομο ουρλιάζουν από την τρομάρα - αυριανοί νευρασθενικοί -, όσα νήπια κοιμούνται στα σπίτια τους ξυπνάνε κάθε τόσο με κλάματα και με βλάβες στ' ακουστικά τύμπανα, τα σκυλιά γαυγίζουν ακατάσχετα, οι εστιάτορες της παραλίας ρίχνουν διαρκώς νερό μπροστά από τα μαγαζιά τους, με τη ελπίδα ν' ανακόψουν ταχύτητα οι υστερικοί μηχανόβιοι μπας και σταυρώσουν κάνα πελάτη, και κάποιοι μαζοχιστές σαν και του λόγου μου καταγράφουν σε video το σύγχρονο "πολιτισμό" των βαρβάρων ώστε να τον μεταδώσουν διαδικτυακά σ' όλη την οικουμένη. Βλέπετε, υπάρχουν διαστροφές και διαστροφές...

Όσο για τα διαμερίσματα των παραλιακών πολυκατοικιών, τα περισσότερα παραμένουν άδεια από καλοκαιρινούς ενοικιαστές, ακόμη και από ιδιοκτήτες που τα έχουν αγοράσει ως εξοχικά, εκτός από κανέναν κουφό που δεν ενοχλείται από την "μουσική" της κόλασης.

Η ιδιότυπη "μουσική" των μηχανόβιων παίζει ολόκληρη την ημέρα: πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ, με κλιμάκωση μετά τα μεσάνυχτα και μέχρι τις 3-4 το πρωί. Απολαύστε την κι εσείς που δεν έχετε την τύχη να ζείτε από κοντά το βάρβαρο "πολιτισμό". Και μην ξεχάσετε να έρθετε για διακοπές στο άγριο και αφιλόξενο Ξυλόκαστρο, αν δεν έχετε τίποτα χειρότερο να κάνετε, κι αν είστε μαζοχιστές σαν και του λόγου μου...

Πώς θα μπορούσε άραγε να λυθεί το πρόβλημα; "Σαμαράκια" είναι η πρώτη λύση. Καλύτερη αστυνόμευση και αυστηρότερες τιμωρίες των παρανομούντων είναι η δεύτερη λύση, που όμως πρέπει να εφαρμοστεί παράλληλα με την πρώτη.

Εδώ ΤρΕλλαδιστάν: Του ΦουΠουΑχ το κάγκελο!

Αν αγαπάς τα αλμυρά, θα φας μεγάλο ΦΠΑ!
Αν προτιμάς τα γλυκά, θα τη γλιτώσεις πιο φτηνά!
Και μετά σου λέει οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές!
Επιείκεια στη ζάχαρη, χαράτσι στο αλάτι!



Ζήτω η τρέλα του ΤρΕλλαδιστάν!

«Άλλος ΦΠΑ στα γλυκά... κι άλλος στα αλμυρά

Άλλος ΦΠΑ στο... όρθιο και άλλος... στο τραπέζι...
(...)
9. Τα έτοιμα προς άμεση κατανάλωση (ψημένα κλπ.) σφολιατοειδή και πίτες, όπως τυρόπιτες, λουκανικόπιτες, κασερόπιτες, μπουγάτσες, κρέπες, κρουασάν, κλπ., στην περίπτωση που δεν πρόκειται για παραδόσεις τυποποιημένων αγαθών ευρείας κατανάλωσης, (σ.σ. τα γεύματα των φτωχών) υπάγονται στον κανονικό συντελεστή Φ.Π.Α 23% (είτε καταναλώνονται εντός των καταστημάτων από τα οποία διατίθενται, είτε όχι). Αν ορισμένα από τα παραπάνω σφολιατοειδή και πίτες ή αρτοσκευάσματα περιέχουν γλυκαντικές ύλες, με αποτέλεσμα να προσδίδουν σε αυτά γλυκιά γεύση, θεωρούνται γλυκά και υπάγονται στο μειωμένο συντελεστή 13%, όταν δεν καταναλώνονται εντός των καταστημάτων από τα οποία διατίθενται.» reporter.gr

Και αναρωτιέται ο αποσβολωμένος πολίτης: Γιατί τόσο μίσος στα αλμυρά; Η απάντησή μου είναι: διότι η βλακεία των βλοσυρών νομοθετών δεν ελέγχεται με βλακόμετρα. Δυστυχώς όμως η βλακεία, όπως και η προδοσία, έχουν χορηγό! Πάντως υπάρχει διέξοδος: Βάλτε ίχνη γλυκαντικών ουσιών σε κάθε τι που τρώγεται.

Ας γνωρίζουν, όμως, οι αυτιστικοί νομοθέτες ότι, με την κατακρεούργηση μισθών και συντάξεων και την αύξηση του συντελεστή, τα έσοδα από το ΦΠΑ θα είναι ξανά μειωμένα σημαντικά. Και άντε πάλι ο φαύλος κύκλος της ύφεσης, άντε πάλι ο θρήνος κλαυθμός και οδυρμός συνταξιούχων και μισθωτών από τη νέα σφαγή, ώστε η διαβόητη όσο και πολυπόθητη "ανταγωνιστικότητα" (κινεζοποίηση) να επιτευχθεί όταν οι Έλληνες, προκειμένου να μην πάνε από ασιτία, θα δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί στους Γερμανούς αφεντάδες!

Εδώ επαληθεύεται η παροιμία, εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το γάϊδαρο…
Αυτό θα πει "ανταγωνιστικότητα", παίδες! Το προδοτικό ΠΑΦΑΚ (πρώην ΠΑΣΟΚ) θέλει να μας κάνει πρωταθλητές στο φτηνό μεροκάματο για να μας γλιτώσει από το περιττό λίπος και τη χοληστερίνη, για το "καλό" μας...

Ψηλά το κεφάλι, σύντροφοι! Ραγιάδες είμαστε και μας φαίνεται! Ραγιάδες απέναντι στην προδοτική ντόπια και την αρπακτική Γερμανική πολιτικοοικονομική αλητεία που μας καταδυναστεύουν ανεμπόδιστα, χάρη στη "δημοκρατική" μεθόδευση του διαίρει και βασίλευε…

Μας πονάει η αλήθεια, ε; Κι όμως, ο δρόμος ενός έθνους προς την ηθική, πολιτική και οικονομική εξαθλίωση περνάει μέσα από την ηττοπάθεια, το ραγιαδισμό, το διχασμό και τη βλακεία. Η αιτία που διολισθήσαμε στην εθνική ταπείνωση και χρεοκοπία δεν ήταν κάποια απρόβλεπτη και καταστροφική θεομηνία αλλά η πολιτική διαφθορά, η ανομία, η ατιμωρησία, η κομματική αλληλοφαγωμάρα, και άλλες εθνικές αμαρτίες. Όλα αυτά - κάτω από τα απλανή βλέμματα της διαβρωμένης Δικαιοσύνης - διευκόλυναν τα μάλα την καταλήστευση του ΤρΕλλαδιστάν από τα μεγαλολαμόγια, που τώρα σταλίζουν τα κλεμμένα τους στην Ελβετία, σφυρίζοντας αδιάφορα για τη συμφορά που μας βρήκε…

Όμως θαρσείτε, τα πρώτα εκατό χρόνια είναι δύσκολα. Κατόπιν έρχεται η παντοτινή ανάπαυση εν κόλποις Αβραάμ! Δυστυχώς, ούτε μετά θάνατον δε γλιτώνουμε από τον Αβραάμ! Γι αυτό έχει φροντίσει δεόντως η μητέρα Ορθοδοξία.

Ανακάλεσε ο παρ’ ολίγον αντάρτης Γ. Παναγιωτακόπουλος!

Δεν εκπλήσσομαι, βέβαια, διότι το ΠΑΣΟΚ είναι γεμάτο κότες.
Σύμφωνα με τη real.gr, χοντρό επεισόδιο μεταξύ Παπανδρέου – Παναγιωτακόπουλου σημάδεψε τη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, στις 8/6/2011.

«Το επεισόδιο μεταξύ του πρωθυπουργού και του μέλους του Πολιτικού Συμβουλίου ξεκίνησε όταν ο κ. Παναγιωτακόπουλος τόνισε ότι η επιτροπή από την τρόικα “αγγίζει τα όρια της εθνικής μας κυριαρχίας”. “Είναι ένα είδος εθνικής υποτέλειας” είπε χαρακτηριστικά.» real.gr

Ιδού η σπαραξικάρδια στιχομυθία από την ίδια πηγή:

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Εγώ ζήτησα τεχνογνωσία. Από την αρχή άλλωστε όταν οι τροϊκανοί ζητούσαν διάφορα πράγματα εγώ τους έλεγα ότι είμαστε ανίκανοι να τα κάνουμε. Μετά άρχισαν να το καταλαβαίνουν και αυτοί ότι είμαστε ανίκανοι.

Γ.ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Έχω διαφορετική αντίληψη για τον ελληνικό λαό, δεν είναι ανίκανος ή άχρηστος.

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: (Σε έξαλλη κατάσταση) Είμαι πρωθυπουργός και να σέβεσαι αυτά που λέω. Να ανακαλέσεις.

Γ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Έχω διαφορετική άποψη για τον ελληνικό λαό. Και η τεχνογνωσία κατ’ ουσίαν σημαίνει πολιτική υποταγή.

Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: (Χτυπώντας το χέρι συνεχώς στο τραπέζι και σε πολύ έντονο ύφος) Να ανακαλέσεις. Εγώ την μόνη υποθήκη που μπορεί να βάλω είναι το σπίτι που έχω στο Καστρί. Και αυτό μόνο για το μερίδιο που εγώ έχω.

Γ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: (Μετά από προσπάθεια του Δημήτρη Ρέππα αλλά και άλλων στελεχών) Αν επιμένετε ότι είναι απλώς για τεχνογνωσία να ανακαλέσω όμως ο ελληνικός λαός είναι ικανότατος λαός. Ό,τι ανέλαβε, όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες, το έφερε απολύτως σε πέρας. Αν η δημόσια διοίκηση είναι χάλια φταίμε πρωτίστως εμείς που κυβερνάμε τόσα χρόνια.

Να και μια φορά που συμφωνώ απόλυτα με τον GAP με τα πολλά gaps!
Ναι πράγματι, είμαστε ανίκανοι, και πρέπει να το παραδεχτούμε ταπεινά και μοιρολατρικά!

Είμαστε ανίκανοι, διότι κάναμε αρχηγό κόμματος και στη συνέχεια πρωθυπουργό έναν ανίκανο με πολλά gaps, μόνο και μόνο επειδή ήταν γόνος πολιτικής οικογένειας...

Είμαστε ανίκανοι, διότι αφού πιστέψαμε στα ασύστολα ψεύδη του GAP και τον κάναμε πρωθυπουργό, στη συνέχεια τον διατηρούμε με ευλάβεια στην εξουσία που υφάρπαξε με την εξαπάτηση του ελληνικού λαού.

Είμαστε ανίκανοι, διότι ανεχτήκαμε και ανεχόμαστε, παρ’ ότι κυρίαρχος λαός, έναν πρωθυπουργό που παραχώρησε ερήμην μας την εθνική κυριαρχία στους δανειστές-τοκογλύφους, με την υπογραφή του κατάπτυστου και παντελώς αδιέξοδου μνημονίου-μνημοσύνου.

Είμαστε ανίκανοι, διότι ανεχτήκαμε και ανεχόμαστε έναν ανίκανο πρωθυπουργό με ανίκανο οικονομικό επιτελείο, που απέτυχαν παταγωδώς μέχρι σήμερα σε όλους τους στόχους, και μας ετοιμάζουν ένα δεύτερο ασφυστικό πένθιμο κοστούμι, με το λεγόμενο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, διάβαζε μνημόσυνο δύο. Κι αυτό, παρόλες τις δημόσιες υποσχέσεις του GPAPAK ότι δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα, κι ότι , αν υπήρχαν, αυτός θα είχε αποτύχει και δεν θα ήταν υπουργός οικονομικών!

Είμαστε ανίκανοι, διότι υποκύψαμε στους τρομοκρατικούς εκβιασμούς του GAP και του GPAPAK , που μας εξαθλίωσαν οικονομικά και ετοιμάζονται να ξεπουλήσουν τα ζωτικά όργανα της χώρα μας αντί πινακίου φακής.

Είμαστε ανίκανοι, διότι, αντί να οδηγούμαστε από τη λογική και το πνεύμα, σερνόμαστε και κατακερματιζόμαστε σα λαός από τις κομματικές εμπάθειες, αφήνοντας τους ανίκανους να μας εξαθλιώνουν με το διαίρει και βασίλευε.

Είμαστε ανίκανοι, διότι δε μπορέσαμε ν' ανατρέψουμε το φαύλο κατεστημένο της διαπλεκόμενης πολιτικο-οικονομικο-μιντιακής εξουσίας που μας κατάντησε ζητιάνους της Ευρώπης, παράδειγμα προς αποφυγή, περίγελως των εθνών.

Ναι, είμαστε ανίκανοι, διότι χειροκροτούμε και υποτασσόμαστε στους φαύλους, τους ψεύτες και τους ανίκανους, ενώ θάβουμε τους ικανούς και έντιμους προτού προλάβουν να σκάσουν μύτη στο δημόσιο βίο.

Κοντολογίς είμαστε ανίκανοι, διότι αν δεν ήμασταν δε θα είχαμε φτάσει στο θλιβερό σημερινό κατάντημα…

Τι νομίζετε; Τζάμπα επικράτησε το δημοφιλέστατο μεταξύ των νέων γλοιώδες προσωνύμιο, εθνόσημο της μακακίας μας;

Καμαρώστε τώρα τον ανίκανο πρωθυπουργό ενός ανίκανου για ανάνηψη λαού:



Θαυμάστε και το τρομοκρατικό διάγγελμα ενός αποτυχημένου, ου μην αλλά αμετανόητου και αδιάντροπου, Yπουργού Οικονομικών, του Γιώργου Παπακωνσταντίνου:



Συλλυπητήρια σε όλους μας, και... “καλά κρασιά” παιδιά! Στο ΤρΕλλαδιστάν, τα πρώτα 100 χρόνια είναι δύσκολα… Θα τα καταφέρουμε, έστω και αγκομαχώντας...
Άλλωστε, τι είναι ο πόνος μπρος στα κάλλη τσι "Δημοκρατίας";
Φάτε τον τραχανά σας εσείς οι συνταξιούχοι, κι εγώ μαζί, και τσιμουδιά!
Κι ας μην ξεχνάμε ότι οι λαοί έχουν τις ηγεσίες που τους αξίζουν...

Η ευγενής ράτσα των απατΕλλήνων "διασφαλίζει" τα κλεμμένα...

Από την αρχή της δημοσιοποίησης και ηχηρής κυβερνητικής διαφήμισης της επικείμενης πτώχευσης του ΤρΕλλαδιστάν, οι "υπερπατριώτες" απατΈλληνες ένα μόνο πονοκέφαλο είχαν: σε ποια χώρα να φυγαδεύσουν το μαύρο αφορολόγητο χρήμα που είχαν συσσωρεύσει στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους και πώς να το επενδύσουν για να μην κινδυνεύει, ώστε να "εξασφαλίσουν" τις οικογένειές τους, παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα, τρισέγγονα, και φυσικά τις γκόμενες. Δηλαδή να τους εξασφαλίσουν χλιδάτη χαμοζωή με τα κλεμμένα, αφού από την αρρώστια και το θάνατο δεν μπορεί να εξασφαλιστούν ούτε οι "εξασφαλισμένοι".

Έτσι λοιπόν, παίδες Ελλήνων πενόμενων, οι γαλαζοαίματοι της βρωμοφυλής μας επέπεσαν εγκαίρως ως λαίλαπα στα υπερλούξ ακίνητα της Βρετανικής πρωτεύουσας, αναδεικνυόμενοι σε ισχυρούς παίκτες που άφησαν πίσω και καταϊδρωμένους τους δισεκατομμυριούχους, ελαίω πετρελαίου, Άραβες των Εμιράτων.

«Το εντυπωσιακό είναι ότι οι Έλληνες πελάτες είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν όσα όσα και ακόμη και μετρητά. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο κ. Κουτσογιαννάκης, "έρχονται άνθρωποι που μου λένε, δεν με ενδιαφέρει η τιμή. Τα χρήματα δεν είναι το πρόβλημα. Κάποιοι δεν κάνουν καν έρευνα αγοράς". Μάλιστα οι μεσίτες του Λονδίνου έχουν πλέον και παρατσούκλι για τους Έλληνες πελάτες, τους αποκαλούν "Έλληνες τοις μετρητοίς".

Την ώρα που υπάρχουν αντιδράσεις τόσο από την κυβέρνηση όσο και από τους απλούς πολίτες για τη μεταφορά μεγάλων χρηματικών ποσών στο εξωτερικό, αρκετοί από αυτούς προσπαθούν να διασφαλίσουν τα χρήματά τους μέσω αγορών στο Λονδίνο. Ο κ. Κουτσογιαννάκης σημειώνει ότι "πολλοί από τους πελάτες γράφουν τα σπίτια στα παιδιά τους, όπως άλλωστε συνηθίζεται και στην Ελλάδα".» (πηγή)

Τι παζάρια να κάνει κανείς με τα κλεμμένα από τον τρύπιο δημόσιο κορβανά του ΤρΕλλαδιστάν; Μήπως ίδρωσε για να τ' αποκτήσει; Και μη νομίζετε ότι οι απατέλληνες αγοράζουν ό,τι κι ό,τι. Όπως διάβασα εδώ, χτυπάνε και διαμερίσματα πλήρως εξοπλισμένα αλλά και με υπηρεσίες ενός πεντάστερου ξενοδοχείου διαθέσιμες σε 24ωρη βάση!

«Μετά τους Ρώσους ολιγάρχες και τους εκατομμυριούχους της Μέσης Ανατολής, τους τελευταίους μήνες τα μεσιτικά γραφεία του Λονδίνου μιλούν για μια νέα ανερχόμενη δύναμη στο βρετανικό real estate.

Πρόθυμοι να ξοδέψουν από 1 έως 3 εκατ. στερλίνες, αυτοί οι πελάτες ενδιαφέρονται μόνο για τις πιο ακριβές γειτονιές του Λονδίνου, όπως το Knightsbridge, το Mayfair και η Belgravia.» (Δείτε εδώ)

«Την ίδια ώρα που οι Έλληνες πολίτες καλούνται να βγάλουν για άλλη μια φορά το φίδι από την τρύπα της Ελληνικής οικονομίας, πληρώνοντας με μειώσεις μισθών, συντάξεων και απολύσεις, την αδυναμία των κυβερνήσεων που έχουν περάσει τα τελευταία χρόνια από την χώρα, να ελέγξουν στοιχειωδώς την διαπλοκή, οι ...διαπλεκόμενοι κάνουν αγορές.» (πηγή)

«Στην περιοχή μάλιστα του Νάιτμπριτζ υπάρχει μια πολυκατοικία που την έχουν ονομάσει "Αθήνα Χάουζ", από το γεγονός ότι τα περισσότερα -πανάκριβα- διαμερίσματα της πολυκατοικίας τα έχουν αγοράσει Έλληνες. Ένα διαμέρισμα 80-90 τετραγωνικών σ’ αυτή την πολυκατοικία στοιχίζει δύο εκατομμύρια λίρες.» (Δείτε εδώ)

Όμως οι απατέλληνες δεν αρκούνται μόνο στην αγορά υπερπολυτελών ακινήτων στο εξωτερικό. Όχι βέβαια! «Την περίοδο της κρίσης οι παραγγελίες των Ελλήνων στα περίφημα ναυπηγεία Perini Navi (με έδρα στο Viareggio και τη La Spezia της Λιγουρίας) γνωστά για τα σκάφη των 20 έως 60 μέτρων, φέρεται να έχουν διπλασιαστεί.» (πηγή)

Και επειδή οι κρυφοαπατεώνες συμπατριώτες μας είναι και φιλότεχνοι (πού να φτύσω;) «και στις δημοπρασίες πανάκριβων έργων τέχνης ηχηρά ονόματα του ελληνικού επιχειρείν σαρώνουν στο Frieze Art Fair ή στην αγορά των Sotheby' s.», διάβαζα στην ίδια πηγή.

Όμως εσύ ραγιά μη ζηλεύεις, είναι αμαρτία! Ουκ επιθυμήσεις όσα τω πλησίω σου εστί. Σκύψε το κεφάλι, σφίξε το ζωνάρι, κάνε το σκατό σου παξιμάδι που λέει και ο λαός, ώστε να μην κακοπάθουν οι απατεώνες συμπατριώτες σου, οι γαλαζοαίματοι βρικόλακες - φοροφυγάδες, μιζαδόροι του δημόσιου μπάχαλου, διαπλεκόμενοι και μηδέποτε συλλαμβανόμενοι, κλπ. εφιάλτες - που σου πίνουν ποικιλοτρόπως το αίμα. (Την ίδια προτροπή, βέβαια, απευθύνω και στον εαυτό μου, αφού το μόνο που κάνω είναι να γράφω και να καταγγέλλω. Δυστυχώς, όμως, τα παχύδερμα δεν καταλαβαίνουν από λόγια, όσο σκληρά κι αν είναι...)

Αυτά έχει η Δημοκρατία, βρε! Η Δημοκρατία έγινε από λαμόγια για τα λαμόγια. Σιγά μην έγινε για το δίκιο του εργάτη. Άντε να φας το κουτόχορτό σου τώρα, οπαδέ, και μην παραλείψεις, λιγούρη μου, όταν δεις το Γιωργάκη σε κάνα μπαλκόνι να σε παραμυθιάζει να τον καταχειροκροτήσεις και να τον δοξάσεις. Διότι, αν δεν το κατάλαβες ακόμη, και ο Τζέφρυ τους γαλαζοαίματους απατεώνες υπηρετεί, όπως έκαναν και οι πριν απ' αυτόν, και οι πιο πριν, και οι προηγούμενοι...