Μα άνθρωποί μου, ω εσείς άξιοι υπηρέτες του θεού του χρήματος (Μαμμωνά), δε σας είπε ποτέ η γιαγιά σας στα παραμύθια ότι οι φούσκες έτσι ξαφνικά σπάζουν; Από τη μια στιγμή στην άλλη το παθαίνουν. Δε σπάζουν σταδιακά. Έχετε δει κανένα μπαλόνι να σπάζει λίγο-λίγο; Το φουσκώνεις, το ξαναφουσκώνεις, το τρομπάρεις, το ξανατρομπάρεις, και σε κάποια στιγμή που εσύ ανυποψίαστος το καμαρώνεις που έγινε τόσο μεγάλο, επέρχεται η ρήξη και σούρχονται τα κομμάτια κατακέφαλα. Αυτό συνέβη και τώρα, ενώ οι οικονομικοπολιτικοί ηγέτες της συμφοράς τρέχουν και δε φτάνουν απαρηγόρητοι. Τους καημένους τους λυπάμαι! Προκάλεσαν φθίση στην “αγελάδα” που τους έδινε γάλα – το λαό – και τώρα δεν έχουν ποιον ν’ αρμέξουν, οι τρισάθλιοι… Για ελάτε στη θέση τους. Τι να σας πω, εγώ συμμερίζονται την αγωνία τους.
