Πρωτοχρονιάτικα σπαραξικάρδια ευχολόγια χωρίς αντίκρισμα του Κάρολου Παπούλια

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ και πέεερα βρέχει μας εύχεται και φέτος ο καλοβολεμένος "ψυχοπονιάρης" Πρόεδρος της "Δημοκρατίας", Κάρολος Παπούλιας.  (Από πού πέρασε η δημοκρατία και δεν την είδα;)

Ανέξοδες οι υποκριτικές ευχές του, που επαναλαμβάνονται παπαγαλιστί χρόνος μπαίνει χρόνος βγαίνει...
Όσο για μας, στο ίδιο δραματικό έργο θλιβεροί παίκτες κι αποχαυνωμένοι θεατές, στα ίδια παχιά λόγια ευνουχισμένοι ακροατές και στο μηδέν ξαναγυρνάμε κακομοίρηδες, όπως και χθες, όπως προχθές κι αντιπροχθές, αναστενάζοντας "κάθε πέρυσι και καλύτερα"...

Μνημόνια ασφυξίας: Η συνταγή των παρανοϊκών

Δεν υπάρχει πια καμία αμφιβολία ότι εάν η κυβέρνηση παιδικής χαράς του GAP προχωρήσει σ' ένα δεύτερο μνημόνιο στα πρότυπα του πρώτου, και μάλιστα ενισχυμένου με περισσότερη σκληρότητα και αναλγησία, πρέπει να εξεταστεί μαζί με την κοινοβουλευτική της ομάδα από ψυχιάτρους, κατά προτίμηση παιδοψυχιάτρους. Από ψυχιάτρους επίσης πρέπει να εξεταστεί και η Τρόικα που θα συνυπογράψει την ίδια αποτυχημένη συνταγή με την ίδια παρανοϊκή κυβέρνηση.

Και για να μη θεωρήσουν κάποιοι ότι υπερβάλλω, θα θυμίσω ότι ο Αϊνστάιν είχε πει πως παράνοια είναι το να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά, κι ωστόσο κάθε φορά να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα. Αλίμονο, όμως, δεν έχει βρεθεί το φάρμακο για τη θεραπεία της παράνοιας, και ούτε προβλέπεται να βρεθεί...

Η προσφυγή σ' ένα σκληρότερο “μνημόνιο δύο” θ' αποδείξει επίσης περίτρανα ότι ο Γιώργος Παπανδρέου, στα πρόσφατα σπαραξικάρδια προσκλητήρια για συναίνεση που ξεγέλασαν και συγκίνησαν και τη γράφουσα, υποκρινόταν για μια ακόμη φορά, κατά την πάγια τακτική του που έχει γίνει δεύτερη φύση του, επιχειρώντας να κρύψει και πάλι τις βάρβαρες και παρανοϊκές προθέσεις του πίσω από τη μη-συναίνεση της αντιπολίτευσης.
Κοντολογίς, θα επιβεβαιώσει ότι έχει παραδοθεί οριστικά σε αδόκιμο νου, όντας πλανών και συγχρόνως πλανώμενος. Στο χέρι του είναι, όμως, να μας διαψεύσει όλους την ύστατη στιγμή. Και μη μας πει ότι μας δέρνει για χάρη της πατρίδας, διότι πατρίδα είναι ο λαός της!

Βρε τι μας βρήκε, αλί και τρισαλί...
Είθε από τους αγανακτισμένους να το βρει!

Περί σκατώματος και ξεσκατώματος ο λόγος

Τι γύρευε ο Ντομινίκ να σκαλίζει τα σκατά;
Τελικά βρήκαμε το μάστορά μας με τον Στρος-Καν. Δε μασάει τα λόγια του! «Η πραγµατικότητα είναι πως αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται µέσα στα σκατά. Και µάλιστα πολύ βαθιά», είπε για μας, τον άλλο περιούσιο λαό, ο επικεφαλής του ΔΝΤ, και σωτήρας μας. Πω, πω, σκατολουσία! Διαβάστε εδώ αν δε με πιστεύετε.

Και το αμείλικτο ερώτημα τώρα είναι: είμαστε ή δεν είμαστε χωμένοι μέχρι το λαιμό μέσα στα σκατά; Ή, για να το θέσω πιο κομψά, τάχουμε ή δεν τάχουμε σκατώσει; Προφανώς και τάχουμε σκατώσει, "δημοκρατικά" όμως! Σημειωτέον ότι, λόγω εθισμού, τα "δημοκρατικά" σκατά είναι πιο εύοσμα και εύληπτα από τα δικτατορικά σκατά. Οι περισσότεροι που τρώνε "δημοκρατικό" σκατό το ευχαριστιούνται κιόλας. Φέρε μου δημοκρατία κι ας φάω και σκατά, σου λένε. Μάλιστα, το ανακάτωμα των σκατών στις κάλπες είναι η ύψιστη ηδονή του δημοκράτη. Ούτε λόγος να γίνεται περί αυτού, και σκασμός εσύ ιερόσυλε φασίστα.

Τώρα το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι μας αντιμετωπίζουν μέχρι στιγμής με κατανόηση, είναι διότι δημοκρατίες έχουν κι αυτοί κι όσο νάναι από "δημοκρατικά" σκατά κάτι γνωρίζουν. Άλλωστε πολλοί από δαύτους, μέχρι προχτές, ανακατεύοντας τα ελληνικά σκατά εύρισκαν χρυσό, πακτωλό χρυσού! Δηλαδή εμείς χέζαμε εαυτούς και αλλήλους κι όλοι μαζί τη χώρα μας, κι εκείνοι από το σκατό μας βγάζανε παξιμάδι τύπου Siemens. Αληθινοί αλχημιστές!

Συγνώμη, παίδες, για τη σκατολογία, αλλά δεν φταίω εγώ. Ο Ντομινίκ, ο φίλος του Γιώργου, φταίει. Βέβαια ο Τζέφρυ τον πλησίασε για να μας ξεσκατώσει, αλλά κατά τη διαδικασία του ξεσκατώματος τα σκάτωσε ακόμη χειρότερα... Και πάλι, όμως, το σοσιαλιστικό σκάτωμα είναι πιο ανεκτό από το δεξιό σκάτωμα, γι’ αυτό και ο Γιώργος βρίσκεται ακόμη πρώτος στις δημοσκοπήσεις-κωλονοσκοπήσεις. Άλλωστε το πράσινο σκάτωμα προϋποθέτει συστηματικό τάισμα με πολύ κουτόχορτο, κι αυτό είναι οικολογικό και ευκοίλιο.

Σύμφωνα με την ίδια πηγή (tanea) ο Ντομινίκ διευκρινίζει περαιτέρω το σκάτωμα, λέγοντας: «οι Έλληνες αισθάνονται ότι τους εξαπάτησαν και όµως είναι εκείνοι που μαγείρεψαν τα στοιχεία και που δεν πληρώνουν φόρους. H απάτη πάει σύννεφο.» Και ο παμπόνηρος Ντομινίκ συνεχίζει: «Τα πρόσωπα είναι πολύ κατσουφιασµένα.»

Αμ τι ήθελες να είναι, άνθρωπέ μου; Έχεις δει κανένα που κολυμπάει στο σκατό να χαμογελάει από ευτυχία;

«Δεν χρησιμεύει σε τίποτα να προσπαθείς να προχωρήσεις στο χάος», προσθέτει ο Στρος-Καν, ρίχνοντας άλλη μια δόση σκατά στα μούτρα μας. Κι εσύ γιατί προχώρησες στο χάος, Ντομινίκ; Από συμπάθεια στο φίλο σου το Γιώργο;



Πρωθυπουργέ μου, σε είδα μελαγχολικό στο μήνυμα από τις Βρυξέλλες και ράγισε η καρδιά μου. Μεγάλο το φορτίο που σηκώνεις, ομολογουμένως… Βιαζόσουνα όμως να το αναλάβεις, σπρώχνοντας επίμονα τον χοντρό να πάει σε πρόωρες εκλογές, για να τον κατηγορείς μετά ότι λιποτάκτησε. Τα θυμάσαι; Φαντάζεσαι να είχε φέρει ο Καραμανλής το ΔουΝουΤου τι θα είχε γίνει; Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου! Δεν θα είχε μείνει ούτε κολυμπηθρόξυλο.

Εύχομαι οι Ευρωπαίοι Εταίροι μας να σου φερθούν καλά σήμερα και να μη σε μαλώσουν που μέχρι τώρα τα έχεις σκατώσει. Σκάτωσες ακόμη και τη συναίνεση, βρε αφιλότιμε! Τι μανία είναι αυτή; Τι μαζοχισμός; Τι σχιζοφρένεια; Να ζητάς συναίνεση, να σου εκτείνει ο άλλος το χέρι συναινετικά, και εσύ να του το δαγκώνεις! Δεν ξέρεις ότι με αυτό τον τρόπο συσσωρεύεις κι άλλη αρνητική ενέργεια πάνω σου που δεν βοηθάει στις δύσκολες αποστολές σου; Δεν σου φτάνουν δηλαδή οι αναθεματισμοί της Παπαρήγα και των κόκκινων; Γιώργο, είσαι αυτοκαταστροφικός και μεταφυσικά αναλφάβητος. Δεν εξηγείται αλλιώς. Εμείς όμως τι σου φταίμε;



Το επόμενο video προστέθηκε στις 15/3/2011

Συναίνεση ζητά εναγωνίως ο Γ. Παπανδρέου!

Συναίνεση; Μακάρι! Αμήν και πότε; Μετά το παιδαριώδες και άκρως επικίνδυνο σύνθημα που έριξε ο Μίκης Θεοδωράκης για ΑΝΥΠΑΚΟΗ, η λέξη συναίνεση, όταν βγαίνει από το στόμα του Πρωθυπουργού κι έχει πραγματικό αντίκρισμα, είναι βάλσαμο στην καρδιά των αγωνιώντων Ελλήνων. Αρκεί ο George Papandreou να μην εννοεί τη συναίνεση ως «Ναι σε όλα». Αρκεί να τείνει ευήκοον ους προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης και να βάλει κι αυτός νερό στο κρασί του.

Τι σημαίνει συναίνεση στην κυριολεξία της; Η λέξη προέρχεται από τη σύνθεση του συν και του αίνεση, από το ρήμα αινώ που σημαίνει δοξολογώ, επαινώ, κοινώς λιβανίζω κάποιον. Συν-αινώ, επομένως σημαίνει ότι επαινώ μια θέση, μια πολιτική, κλπ., που προτείνει ο άλλος. Κατά το λεξικό του Δ. Δημητράκου, συναίνεση σημαίνει συγκατάθεση. Συναινώ σημαίνει συμφωνώ, συγκατατίθεμαι σε κάτι. Σημαίνει επίσης συγκατατίθεμαι εις παραχώρηση, παραχωρώ, χορηγώ, δίδω. Κατά το λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη, συναινώ σημαίνει εκδηλώνω σύμφωνη γνώμη, αποδοχή, συγκατανεύω, συγκατατίθεμαι, συμφωνώ.

Ας έλθουμε τώρα στη σημερινή δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας, με πρωταρχική ευθύνη όλως ανεξαιρέτως των κομμάτων μετά τη μεταπολίτευση, σε διαφορετικό βεβαίως βαθμό, και δευτερευόντως με ευθύνη του ελληνικού λαού. Δεν ανήκω σ’ εκείνους που αποδίδουν την ευθύνη για όλα τα κακά της μοίρας μας σε ξένες σκοτεινές δυνάμεις που τάχα μας φθονούν. Οι ξένοι, ως άλλοι γύπες, βεβαίως επιπίπτουν μετά βουλιμίας και ξεκοκαλίζουν τα πτώματα. Όμως ένας οργανισμός σαπίζει εκ των έσω.

Πριν προχωρήσω, να θυμίσω κάτι που έχω αναλύσει σε προηγούμενα άρθρα μου, ότι δηλαδή δεν πιστεύω ότι τούτο το μοντέλο της πελατειακής και διχαστικής "Δημοκρατίας", που απεργάστηκε την ηθική, κοινωνική, περιβαλλοντική και οικονομική χρεοκοπία της χώρας μας, μπορεί το ίδιο να μας βγάλει από την κρίση και να οδηγήσει την Ελλάδα σε ευημερία, ειρήνη και ασφάλεια. Ένα άλλο μοντέλο διακυβέρνησης πρέπει ν' αναζητηθεί.

Όμως, μέχρι να βρεθεί αποτελεσματικότερο μοντέλο χρηστής διακυβέρνησης και οι ικανοί, αδέκαστοι και ανιδιοτελείς ηγέτες που θα το εφαρμόσουν, πρέπει να προσπαθήσουμε με νύχια και με δόντια να επιβιώσουμε μέσα στο υπάρχον σάπιο πολιτικό σύστημα, είτε μας αρέσει είτε όχι. Όταν έχει πιάσει φωτιά το σπίτι σου, δεν κάνεις έρευνα για το τι υλικά θα ήταν άκαυστα ώστε να χτίσεις με αυτά το επόμενο. Κοιτάζεις πρώτα πώς θα σβήσεις τη φωτιά για να γλιτώσεις ό,τι σου έχει απομείνει. Αφού τη σβήσεις, τότε σκέπτεσαι την αναστύλωσή της με καινούργια άκαυστα υλικά.

Εδώ, λοιπόν, βρισκόμαστε τούτη τη στιγμή: το σπίτι μας, η Ελλάδα, έχει πιάσει φωτιά, και οι εμπρηστές είμαστε εμείς οι ίδιοι! Κι ας τα ρίχνει ο Μίκης όλα στους ξένους. Τι κάνουμε τώρα;

Ας έλθουμε στη συναίνεση που ζητάει ο Γιώργος, και στο τι ακριβώς εννοεί. Κατ’ αρχήν, προτού καταφέρει ν' αποσπάσει την οποιαδήποτε συναίνεση από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ο Πρωθυπουργός, η κυβέρνησή του και το ΠΑΣΟΚ πρέπει να υποστείλουν τη σημαία της αλαζονείας, και να σταματήσουν να ρίχνουν όλες τις ευθύνες για την κατάντια μας στη ΝΔ. Εκτός κι αν ο Πρωθυπουργός διεκδικεί το αλάθητο του πάπα για τον εαυτό του και το κυβερνητικό του επιτελείο, και το αναμάρτητο όλων των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ της τελευταίας τριακονταετίας.

Αν ο Γιώργος Παπανδρέου ταπεινωθεί και ομολογήσει τα δικά του πρόσφατα λάθη και εκείνα των προηγούμενων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, ζητώντας συγνώμη από τον ελληνικό λαό, τότε θ’ ανοίξει ένα παράθυρο για κάποια, μερική έστω, συναίνεση. Όμως, απ’ ό,τι βλέπω στα τηλεοπτικά παράθυρα, και επιβεβαιώνει και το video που παρέθεσα, η αλαζονεία και η αυτοδικαίωση είναι το κύριο χαρακτηριστικό που προβάλλουν όλα τα μέλη της κυβέρνησής του, και μάλιστα με νηπιακής φύσεως ανωριμότητα. Συνεχίζουν το ίδιο μονότονο και εκνευριστικό τροπάριο, ρίχνοντας όλα τα βάρη της κακοδαιμονίας μας στη ΝΔ, και καταγγέλλοντάς την για στείρα αντιπολίτευση, όταν έχει δείξει συναινετικά δείγματα γραφής έχοντας υπογράψει 30 από τα 65 νομοσχέδια που έφερε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή. Και αυτό δεν σημαίνει ότι η προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ δεν έχει βαρύτατες ευθύνες για τη σημερινή κρίση, κι ότι ο Καραμανλής νομιμοποιείται να κρύβεται.

Σε σημερινό άρθρο της Καθημερινής, διάβασα ότι ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου θα καταθέσει πρόταση τεσσάρων σημείων στον πρόεδρο της Ν.Δ. κ. Αντ. Σαμαρά, προκειμένου να διαμορφωθούν όροι μίνιμουμ συναίνεσης και η χώρα να πορευθεί χωρίς μεγάλους πολιτικούς κραδασμούς διά μέσου των σκοπέλων του 2011. Σύμφωνα με το άρθρο, ο Γιώργος Παπανδρέου θα ζητήσει:

1) Σαφή προσδιορισμό των σημείων του Μνημονίου με τα οποία συμφωνεί η Ν.Δ., όπως για παράδειγμα το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και ουσιαστική στήριξη της κυβέρνησης στην προσπάθεια υλοποίησής τους.
Παράλληλα, ο κ. Γ. Παπανδρέου θα εμφανιστεί «ανοικτός» στην επισήμανση, εκ μέρους του κ. Σαμαρά, πτυχών της συμφωνίας με την Τρόικα που είναι δυνατόν να αποτελέσουν αντικείμενο «επαναδιαπραγμάτευσης».

Σοφόν το σαφές! Εδώ και τώρα, λοιπόν, να μάθουμε πόσα απίδια βάζει ο σάκος του Αντώνη Σαμαρά! Για ποιους όρους του Μνημονίου θα ζητήσει επαναδιαπραγμάτευση, ασχέτως των πιθανοτήτων επιτυχίας; Θα ζητήσει, π.χ., επαναδιαπραγμάτευση για την επαναφορά, εν όλω ή εν μέρει, του 13ου και 14ου μισθού και συντάξεων; Ιδού η Ρόδος Αντώνη!

Θα ζητήσει μείωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης βενζίνης, και μείωση του ΦΠΑ; Ή μήπως αυτά δεν περιλαμβάνονταν καν στο Μνημόνιο αλλά ήταν φαεινές και εύκολα υλοποιήσιμες ιδέες του τσάρου της οικονομίας Γ. Παπακωνσταντίνου για να μειώσει το έλλειμμα; Ας προσδιορίσει σαφώς ο κ. Σαμαράς τι θέλει ν’ αλλάξει, για να μάθουμε κι εμείς. Το να μιλάει γενικώς για άλλο μίγμα δεν μας αρκεί.

2) Συναίνεση στο σχέδιο εξυγίανσης των ΔΕΚΟ, καθώς, όπως επισημαίνουν συνεργάτες του κ. Γ. Παπανδρέου, ούτως ή άλλως η Ρηγίλλης συμμερίζεται την άποψη ότι δεν μπορεί να παράγουν συνεχώς ελλείμματα με τα οποία εν συνεχεία επιβαρύνεται ο ελληνικός λαός.

Εδώ ίσως υπάρξουν σημεία διαφωνίας ως προς τον τρόπο εξυγίανσης των ΔΕΚΟ, και αυτά θα θέλαμε να τα γνωρίζουμε.

3) Παραδοχή της αρχής ότι η κυβέρνηση έχει την πλειοψηφία και άρα το δικαίωμα να λαμβάνει αποφάσεις και να νομοθετεί, ειδικά καθώς ο πρωθυπουργός έχει δηλώσει ότι αναλαμβάνει προσωπικά το όποιο πολιτικό κόστος. Δι' αυτού του τρόπου ο κ. Γ. Παπανδρέου θα καλέσει τον κ. Σαμαρά να αποθαρρύνει εμπράκτως, μέσω των δυνάμεων της Ν.Δ. στον συνδικαλιστικό χώρο, απεργιακές κινητοποιήσεις που δημιουργούν συνθήκες κοινωνικής αναταραχής και «απορρυθμίζουν» περαιτέρω την οικονομία στη δύσκολη τρέχουσα συγκυρία.

Εδώ αρχίζουν οι παραλογισμοί. Ο Πρωθυπουργός θα ζητήσει από την Αξιωματική Αντιπολίτευση να παραδεχτεί το αυτονόητο, ότι δηλαδή η πλειοψηφία αποφασίζει και νομοθετεί, αλλά της ζητάει συγχρόνως να απεμπολήσει το άλλο αυτονόητο, δηλαδή το θεσμικό της δικαίωμα και χρέος της να αντιπολιτεύεται όταν διαφωνεί! Και της ζητάει ακόμη να αποθαρρύνει εμπράκτως τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Ώπα! Δηλαδή οι απεργοί και οι συνδικαλιστικές τους ηγεσίες δεν έχουν δική τους κρίση; Άγονται και φέρονται από τα κόμματα και όχι από τα συμφέροντα και τα δίκαια του κλάδου τους; Όμως οι περισσότερες απορρυθμίσεις προέρχονται από το ΠΑΜΕ, κι αυτοί ρυθμίζονται από τον Περισσό, κύριε Παπανδρέου! Την Αλέκα πώς θα την καλοπιάσετε που δεν πιάνεται φίλη;

4) Συμφωνία, στο μέτρο του δυνατού, επί του Εθνικού Σχεδίου που εκπονεί η κυβέρνηση για το 2011 με πολιτικές ανά υπουργείο που εκτείνονται πέραν του Μνημονίου, με πρώτο -χρονικά- παράδειγμα τη μεταρρύθμιση στον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Εδώ πάλι μας τα χαλάει η κυβέρνηση. Ζητάει συμφωνία επί των προτάσεών της, κι όχι δημιουργική σύνθεση με αντιπροτάσεις της ΝΔ.
Ως «αντάλλαγμα» στην προσπάθεια δημιουργίας όρων ελάχιστης συναίνεσης μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων, ο πρωθυπουργός δέχεται εισηγήσεις να εντάξει στο πλαίσιο των κυβερνητικών πρωτοβουλιών ορισμένες απόψεις του κ. Σαμαρά στο σκέλος της ανάπτυξης, διάβασα στο ίδιο άρθρο της Καθημερινής.

Όταν ακούω για ανταλλάγματα, με πιάνει ναυτία, παίδες. Ο νους μου πάει στις συναλλαγές... Δηλαδή ο Γιώργος δεν είναι υπέρ της ανάπτυξης; Δεν θεωρεί την ανάπτυξη εκ των ων ουκ άνευ για να βγούμε από την κρίση; Απλά θα κάνει παραχώρηση σε κάτι που δεν πιστεύει, για να του δώσει ο άλλος συναίνεση σε κάτι που δεν θεωρεί δίκαιο και αποτελεσματικό;

Κοντολογίς, παίδες, αν οι προσερχόμενοι για επίτευξη μίνιμουμ έστω συναίνεσης δεν γνωρίζουν πώς να χωρίσουν δίκαια δυο γαϊδουριών άχυρα, αν δεν έχουν επίγνωση της ασθένειας του ελληνικού συστήματος και των ιών που την προκάλεσαν, αν έχουν απεμπολήσει την κοινή λογική όσον αφορά τις στοιχειώδεις αρχές πολιτικής οικονομίας, αν δεν διακατέχονται από αίσθηση δικαίου, αν δεν βάζουν το εθνικό συμφέρον πάνω από το ατομικό και κομματικό, αν ο εγωισμός τους σπάζει κόκκαλα και δεν τους επιτρέπει να παραδεχτούν τα λάθη τους και τη σωστή άποψη του άλλου, αν υπάρχουν ξεπερασμένες ιδεοληπτικές αγκυλώσεις, κομματικές εμπάθειες και ρεβανσιστικές τάσεις, τότε η επίτευξη συναίνεσης μεταξύ των πολιτικών αρχηγών θα παραμένει άπιαστο όνειρο ενώ η κοινωνία θα σέρνεται από το κακό στο χειρότερο.

Ας θυμηθούμε τώρα τι ειπώθηκε στη Βουλή την 1/2/2010, σχεδόν τρεις μήνες πριν από την υπογραφή του δολοφονικού Μνημονίου:



Διαβάστε τώρα εδώ μια καταπληκτική λογοτεχνική αφήγηση για την αποφράδα ημέρα της 23ης Απριλίου του 2010. Παραθέτω χαρακτηριστικό απόσπασμα:

«Πάνω από εκατό αγκίστρια είχα χαµένα κι έπρεπε να τα ξαναφτιάξω, µονάχα για φαΐ σηκώθηκα, το µεσηµέρι, σαν γύρισε η χάρη της κι έπιασε να µου δώκει ρεπόρτο, κάτι για µια σηµαντική εξαγγελία πως έκανε ο Πρωθυπουργός, πως µας έβαλε σ’ ένα διεθνές ταµείο και πως θα φτωχύνουµε όλοι από δω και µπρος µου ’λεγε, σηµασία δεν της έδινα, λες και ήµασταν πλούσιοι ως τα τώρα, µα εκεί που έτρωγα, τσουπ, µου ’βαλε και την τηλεόραση, να δούµε λέει στα νέα το νησί που έχει την τιµητική του. Και τότε κατάπεσα τελείως. Γιατί δείξανε κι εµένα οι ρουφιάνοι. Ναι. Σε µια στιγµή µε δείξανε σαν περνούσα µε το καΐκι από πίσω από τον Πρωθυπουργό την ώρα που ’κανε κείνες τις καταραµένες τις εξαγγελίες του…»


Εσύ, Ελλάδα, θα το προλάβεις το πλοίο της γραμμής;;;

Ιδού η "συναίνεση" στο δρόμο προς την "ΙΘΑΚΗ"!

Ευτυχώς που βρέθηκε ένας "αποδιοπομπαίος τράγος" για να του φορτώσουμε όλες τις αμαρτίες της μεταπολίτευσης που έφτασαν τη χώρα μας στο χείλος του γκρεμού. Κι' αυτός ο χρήσιμος "τράγος" που καλείται να σηκώσει τις διαχρονικές αμαρτίες της φαυλοδημοκρατίας και τα παραδοσιακά κουσούρια της φυλής μας δεν είναι άλλος από τον Κώστα Καραμανλή και τις κυβερνήσεις του από το 2004 έως το 2009. Αυτοί διέλυσαν την τάχατες "ανθούσα" οικονομία της Εσπερίας και διέφθειραν τα τάχατες "χρηστά" ήθη των νομοταγών Ελλήνων πολιτών!

Όλως παραδόξως οι νουνεχείς Έλληνες πολίτες, παρά τον παράδεισο που βίωναν στην οκταετία Σημίτη, το 2004 αποφάσισαν να φτύσουν τον παράδεισό τους και να πέσουν στις αγκάλες της επάρατης Δεξιάς για να βασανιστούν ανηλεώς. Μιλάμε για μεγάααλο μαζοχισμό ή σχιζοφρένεια. Προηγουμένως ο διαπρεπής πρωθυπουργός, που ευθυνόταν για τη χρυσή οκταετία 2996-2004 του ΠΑΣΟΚ, λάκισε νύχτα από την προεδρία του ευγενούς πράσινου κόμματος παραδίδοντας το δαχτυλίδι της διαδοχής στο Γιώργο Παπανδρέου, τον αρχιτέκτονα της "συναίνεσης" που θα μας πάει στην "Ιθάκη"!

Που λέτε, παίδες, πριν από τον Κώστα Καραμανλή οι Έλληνες ήταν ένας ενάρετος και χαριτωμένος λαός! Δεν είχαν ιδέα, ούτε και ακουστά, τι θα πει ρεμούλα, τι θα πει φοροδιαφυγή, τι θα πει αυθαίρετο, τι θα πει κλειστός ημιυπαίθριος, τι θα πει ρουσφετολογικός διορισμός, τι θα πουν προκλητικά επιδόματα στο Δημόσιο, τι θα πει πλαστές υπερωρίες και φουσκωμένα οδοιπορικά, τι θα πει φακελάκι και γρηγορόσημο, τι θα πει συναλλαγή και διαπλοκή σε υψηλό επίπεδο, τι θα πει πρόωρες συνταξιοδοτήσεις στα 40 ή μετά από δεκαπέντε χρόνια υπηρεσίας, τι θα πει να τζογάρουν οι κυβερνήσεις τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων στο χρηματιστήριο, τι θα πει κουκούλωμα σκανδάλων και διαφυγή ενόχων στο εξωτερικό, τι θα πει ξεπούλημα κρατικών χρυσαφικών και ασημικών για να βουλώσουν μαύρες τρύπες του προϋπολογισμού, και άλλα διαβολικά σκαρφίσματα. Με άλλα λόγια, πριν από την εφιαλτική θητεία του Κ. Καραμανλή, η Ελλάδα ήταν ένας παράδεισος και οι Έλληνες αγγελούδια! Μόνο τα φτερά τους έλειπαν! Όλες τις κακές συνήθειες τις απόχτησαν στα 5,5 χρόνια των κυβερνήσεων Καραμανλή του Μικρού!

Αυτή με λίγα λόγια ήταν η πεμπτουσία της "συναινετικής" ομιλίας του πρωθυπουργού στο χθεσινό Υπουργικό Συμβούλιο. Στιγμιότυπα θα δείτε στο video που παραθέτω. Ακολουθούν αποσπάσματα του "συναινετικού" λόγου, και ο Θεός να βάλει το χέρι του για να μη μας βρουν τα χειρότερα. Αλλά τι λέω; Ο Θεός δε μπορεί να βάλει το χέρι του όπου υπάρχει μίσος και αλληλοσπαραγμός... Δεν του το επιτρέπουμε εμείς η ίδιοι. Γι' αυτό έχω ξορκίσει τόσες φορές μέσα από άρθρα μου τη φαυλοδημοκρατία που ο βιότοπός της είναι ο διχασμός, η πόλωση και η μισαλλοδοξία. Ας το προσέξει αυτό ο Πρωθυπουργός, μήπως αντί για την Ιθάκη, σπρώξει τη βάρκα 'Ελλάδα' σε βραχώδη ύφαλο και γίνουμε συντρίμμια.

Γιώργος Παπανδρέου:

«Μάλιστα, τα όσα αντιπολιτευτικά λέγαμε τα τελευταία χρόνια, ωχριούν μπροστά στην πραγματικότητα που ο καθένας μας βρήκε στον ανάλογο τομέα ευθύνης του. Η σπατάλη, η διαφθορά, η πελατειακή διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, οι πολιτικές υπέρ των ισχυρών και ενάντια στο γενικό συμφέρον, το συμφέρον της χώρας, το ξεχαρβάλωμα της Δημόσιας Διοίκησης λόγω κομματικών και αναξιοκρατικών παρεμβάσεων, είναι οι αιτίες. Τα γνωρίζουμε καλά. (...)

Κι εδώ, λόγω της εγκληματικής πολιτικής του πρόσφατου παρελθόντος, δεν χρειάστηκε μόνο να πείσουμε τους εταίρους μας για τη βούλησή μας, αλλά βρεθήκαμε ξεκρέμαστοι μπροστά στις διεθνείς αγορές. Μπροστά στις ορέξεις τους, τις δικές τους αντιλήψεις και προκαταλήψεις. (...)

Η αλήθεια, που πικραίνει κάθε Έλληνα και κάθε πατριώτη, είναι πως τα τελευταία χρόνια η χώρα μας γνώρισε έναν κατήφορο χωρίς προηγούμενο. Με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, όλα τα φώτα ήταν στραμμένα πάνω μας, ως θετικό παράδειγμα, ως μια μικρή χώρα που κατάφερε πολλά και μεγάλα επιτεύγματα. Έξι χρόνια μετά, είμαστε και πάλι, επί μήνες, η πρώτη παγκοσμίως, αλλά αρνητική είδηση αυτή τη φορά.

Υπάρχουν ιστορικές ευθύνες γι' αυτό τον κατήφορο και καλά θα κάνουν οι υπαίτιοι να είναι πιο σοβαροί και μετρημένοι στα λόγια τους. Να μην προκαλούν τους Έλληνες, που σήμερα στριμώχνονται, γιατί αυτοί είχαν επιλέξει να περνούν καλά στις πλάτες τους, επί τόσα χρόνια.

Έχουν ανυπολόγιστες ευθύνες για τη μεγάλη δοκιμασία που βιώνουν σήμερα η Ελλάδα και οι Έλληνες. Κάποιοι απομύζησαν μέχρι εκεί όπου δεν πάει άλλο τη χώρα και το κράτος, και σηκώθηκαν και έφυγαν χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού.
Λεηλατούσαν μέχρι και το "παρά πέντε", χωρίς καμιά ντροπή απέναντι στον Ελληνικό λαό, που σήμερα άναυδος παρακολουθεί τη χώρα μας να διασύρεται διεθνώς, λόγω των επιλογών τους.

Τα λέω αυτά, διότι σε κάθε μάχη που δίνω, τα βρίσκω μπροστά μου. Μου αναφέρουν τις πολιτικές του παρελθόντος, ως απόδειξη ότι δεν μπορούν να εμπιστευτούν τους Έλληνες. Και βεβαίως, αυτό μας πληγώνει όλους. Ευθύνες έχουν και όσοι, από ιδιοτέλεια ή μικροκομματική βλέψη, τόσα χρόνια χάιδεψαν αυτή τη διεφθαρμένη αντίληψη εξουσίας και μας εξίσωναν με μια καταστροφική κυβέρνηση, προσφέροντας κατά βάθος άλλοθι σε αυτήν.»

(Ολόκληρη η ομιλία εδώ)

Κύριε Πρωθυπουργέ, πού πας ξυπόλυτος στ' αγκάθια; Ίσως να μην είναι αργά να φορέσεις έστω και τώρα τα "παπούτσια" της συναίνεσης, διότι αλλιώς τα πόδια σου θα πληγωθούν και θα ματώσουν. Και μαζί με σένα και την κυβέρνησή σου, θα ματώσει περισσότερο και ο ήδη αναιμικός από τις αλλεπάλληλες αιμορραγίες λαός. Εκτός κι αν αυτό είναι η φιλοδοξία σου, που δεν το φαντάζομαι... Α, ναι, να μην ξεχάσω να ρωτήσω, γιατί έβαλες στη ναφθαλίνη τους αρχιτέκτονες του "οικονομικού θαύματος" της Ελλάδας προ Καραμανλή, δηλαδή τους Κ. Σημίτη και Γ. Παπαντωνίου; Είναι ικανότερα τα τρυφερούδια που μάζεψες στην κυβέρνηση-παιδική χαρά; Τουλάχιστον οι προηγούμενοι κάτι θα είχαν διδαχτεί έστω από τα λάθη τους.

Πρόσεχε λοιπόν να μην υποδαυλίζεις εμφυλιοπολεμικά πολιτικά σύνδρομα του εφιαλτικού παρελθόντος, διότι όπως λέει ο λαός, "πίσω έχει η αχλάδα την ουρά". Ακόμη και οι πολεμοχαρείς στρατηγοί δε χτυπούν ανηλεώς τον πεσμένο κατά γης ηττημένο αντίπαλό τους! Άκουσες ποτέ τον Ομπάμα, που θαυμάζεις, να ρίχνει τις ευθύνες για την κρίση των ΗΠΑ στον απελθόντα πρόεδρο Μπους; Ως αμερικανοτραφής που είσαι, θα περίμενα να έχεις περισσότερο πολιτικό πολιτισμό, αλλά μ' έχεις απογοητεύσει... Έχεις περάσει ήδη τα όρια του ανεκτού, και η περαιτέρω κατασυκοφάντηση και ταπείνωση του αντιπάλου-αδελφού σου, που όντως έχει βαριές αμαρτίες, είναι άκρως επικίνδυνη για τη συνοχή του λαού. Σου θυμίζει τίποτα το βιβλικό ρητό, "Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλλέτω;"

Συναίνεση στην ανευθυνότητα...

Σοφίστηκε προσφάτως ο Καραμανλής,

Δήθεν συναίνεση να βολιδοσκοπήσει,

Κι απ’ των κομμάτων τους οπλαρχηγούς,

Τη στήριξη στην κρίση, τάχα, να ζητήσει.

Και πήγανε στην ώρα τους οι οπλαρχηγοί,

Ο ένας πίσω από τον άλλο,

Προτάσεις για ν’ ακούσουνε,

Απ’ του Μαξίμου τον μεγάλο.

Πρώτος επήγε, υπό βροχήν, ο Γιώργος μας,

Πανέτοιμος για να διαφωνήσει,

Και προσφυγή στις κάλπες να εισηγηθεί,

Ώστε την "Πράσινη Ανάπτυξη" να επιμεληθεί.