Δεν έχω θυμό μέσα μου!
Δεν έχω έχθρα για κανέναν!
Όμως μέσα μου κοιμάται μια λύπη!
Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

Ο Αλέξης Τσίπρας εκφώνησε άλλον ένα «πύρινο» λόγο χθες στο ΕΚ στο Στρασβούργο, με την άνεση του Ευρωπαίου «αριστερού» που κυβερνάει με τα χρήματα των «νεοφιλελεύθερων» δανειστών.Αυτή την αίσθηση μπορεί να αποκομίσει κανείς, αν αφήσει στην άκρη όλες τις κοινοτοπίες για τους ευρωπαϊκούς θεσμούς ή την ανάγκη για μία δημοκρατικότερη Ευρώπη.
Ο κ. Τσίπρας κατάφερε να διατηρήσει την θέση του, όχι επειδή υπήρξε συνεπής με την πολιτική του φιλοσοφία αλλά γιατί συνέπραξε με αυτή την «άδικη» και «νεοφιλεύθερη» ευρωπαϊκή νομενκλατούρα. Μια ομάδα ηγετών και ένα σύνολο μηχανισμών που στήριξαν την κυβέρνησή του και του έδωσαν το δικαίωμα να μπορεί αυτή τη στιγμή να συνεχίζει να διοικεί την χώρα του αλλά και να ασκεί κριτική στην Ευρώπη.Κι όμως, είχε την δυνατότητα να αποδείξει ότι δεν χρειάζεται ούτε τόσο πολύ τα χρήματα των Ευρωπαίων ούτε και τις εξαρτήσεις τους.
Αντί για τα παραπάνω, ο «δημοκράτης» και «ονειροπόλος» πρωθυπουργός προτίμησε να απολαύσει όλα τα προνόμια των «νεοφιλελεύθερων» ξένων πακέτων για να συντηρήσει το κομματικό κράτος και να διαιωνίσει όλες τις παθογένειες της ελληνικής οικονομίας και της δημοκρατίας.Αυτός λοιπόν, που δεν θέλει και δεν μπορεί να αλλάξει τη χώρα του επιμένει ακόμα να θέλει να αλλάξει την Ευρώπη!
Το κακό όμως είναι ότι ο Τσίπρας, όπως και άλλοι λαϊκιστές κάνουν ακριβώς αυτό που αρέσει σε πολύ κόσμο: κρίνουν εκ του ασφαλούς, χωρίς να δίνουν λόγο για τις πράξεις τους.Αδιαφορώντας προφανώς ότι τα μεγάλα λόγια των μικρών ανθρώπων δεν συγκρίνονται με τις μεγάλες πράξεις των σπουδαίων ηγετών...
Είναι υπεύθυνοι οι Πολίτες για την κατάρρευση της παιδείας τους, ή μήπως η κομματική και πνευματική τους ηγεσία η οποία, είτε όταν ενεργεί, είτε όταν ενημερώνει, ευρίσκεται εντελώς εκτός τόπου και χρόνου;
