Η "μαφία του βορρά" και η μαφία της εξουσίας

Τι έκανε λέει; Παράνομα κέρδη της μαφίας των τοκογλύφων 43 εκατομμυρίων ευρώ; Σιγά τα ωά! Εδώ η κυβερνητική μαφία τις τελευταίες δεκαετίες έχει υπεξαιρέσει δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, χρήματα του ελληνικού λαού, με την παραδοσιακή μέθοδο της μίζας, και δε μπήκε κανένας φυλακή, ακόμη κι όταν ομολόγησαν το έγκλημα, βλέπε Τσουκάτος. Στα €43 εκατομμύρια, λοιπόν, θα κολλήσουμε; Εδώ οι τράπεζες της Ελβετίας έχουν κατακλυστεί με δισεκατομμύρια ευρώ μαύρου χρήματος από Έλληνες καταθέτες, κι εσείς θέλετε να μας εντυπωσιάσετε με τα 43 εκατ. ευρώ κέρδη των τοκογλύφων; Προσωπικά δεν συγκινούμαι από την "επιτυχία", ούτε θα πω "μπράβο" σε κανέναν!

«Τα συγχαρητήριά του στις δυνάμεις ασφαλείας της Θεσσαλονίκης εξέφρασε την Πέμπτη ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Χρήστος Παπουτσής για την εξάρθρωση των τεσσάρων εγκληματικών ομάδων στην Θεσσαλονίκη.»(skai.gr)

Συγκλονιστική η είδηση! Λαυράκι για τα ΜΜΕ! Σανίδα σωτηρίας για την "Παπαδήμιο" συγκυβέρνηση σε τούτη την κρίσιμη ώρα. Τουλάχιστον 2.000 επιχειρηματίες, λέει, είχαν πέσει θύματα τεσσάρων κυκλωμάτων τοκογλυφίας, εκβιασμών και ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, που είχαν απλώσει τα πλοκάμια τους και στην Αθήνα!

Σιγά το πράγμα! Εδώ ένας ολόκληρος λαός τρομοκρατείται επί καθημερινής βάσεως τα τελευταία δύο χρόνια από την κυβέρνηση, που επισείει το μπαμπούλα της μη καταβολής της επιούσιας δόσης του, και δε συγκινείται κανείς! Ένας ολόκληρος λαός εκβιάζεται από την κυβερνητική μαφία με την απειλή διακοπής ρεύματος, αν δεν πληρώσει το χαράτσι για το ακίνητό του – το μέτρο με τα πολλά προσόντα όπως το αποκάλεσε ο εμπνευστής του Βάγγος ο αδίστακτος. Ένας ολόκληρος λαός μαστιγώνεται καθημερινά από διεθνείς και ντόπιους, θεσμικά καθαγιασμένους, τοκογλύφους – "σωτήρες", μαθές – και δεν υπάρχουν εκείνοι που θα τον λυτρώσουν!

Μεταξύ των εγκεφάλων της συμμορίας των εκβιαστών υπήρχε, λέει, και κάποιος διευθυντής ΣΔΟΕ! Δεν το πιστεύω! Ήταν «εφοριακός, επικεφαλής της συνδικαλιστικής οργάνωσης ΠΑΣΚΕ Εφοριακών, μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη. Στις εσωκομματικές εκλογές του 2007 είχε ταχθεί διακριτικά υπέρ του Ευάγγελου Βενιζέλου. Προϊστάμενος Εφοριών επί χρόνια, τοποθετήθηκε το περασμένο καλοκαίρι επικεφαλής της Επιχειρησιακής Διεύθυνσης Ειδικών Υποθέσεων Θεσσαλονίκης του ΣΔΟΕ. Φέρεται να υπερασπίστηκε εφοριακό που είχε συλληφθεί με προσημειωμένα χαρτονομίσματα σε καφετέρια. Στην υπόθεση της τοκογλυφίας, κατηγορείται ότι αποσιώπησε καταγγελίες που έφταναν στο ΣΔΟΕ εις βάρος του …»(tanea)

Σωπάτε καλέ, δε συμβαίνουν αυτά! Κάτι λάθος θα έχει γίνει. Τα υψηλόβαθμα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όταν μάλιστα συμβαίνει να είναι και επικεφαλής πράσινων συνδικαλιστικών οργανώσεων, είναι ενάρετα! Όπως φυσικά είναι και τα αντίστοιχα, ελάχιστα ομολογουμένως, της ΝΔ και των άλλων κομμάτων.

Πάντως, για «αυτοκάθαρση του ΣΔΟΕ» έκανε λόγο ο αρχιτρομοκράτης του λαού, Ευάγγελος Βενιζέλος! Σιγά την "αυτοκάθαρση"! Όλα τώρα θα κυλήσουν καλά και άγια. Δεν θα υπάρχει ούτε φοροφυγάς ούτε επίορκος εφοριακός! Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ο βερμπαλιστής Βαγγέλης ο εξολοθρευτής μας δουλεύει ψιλό γαζί…

Πάντως, θέλουμε δε θέλουμε, επανερχόμαστε στο αξίωμα "Δημοκρατία μήτηρ πάσης κακίας". Η κοινοβολευτική μας "Δημοκρατία" λειτουργεί με κόμματα-κομμάτια της κοινωνίας, και τα κόμματα χρειάζονται εκλογική πελατεία. Η εκλογική πελατεία είναι εύκολο ν’ αποκτηθεί μέσω κομματικοποίησης και εκμαυλισμού της συνδικαλιστικής ηγεσίας και παροχής προνομίων σε συνδικαλιστικές ομάδες με αντάλλαγμα ψήφους, και πάει λέγοντας, και κλαίγοντας για μας τους υπόλοιπους… Πώς νομίζετε ότι φτάσαμε ένας απλός υπάλληλος εδάφους της αμαρτωλής Ολυμπιακής να παίρνει €3.000 σύνταξη, και μάλιστα με πρόωρη συνταξιοδότηση και παχυλό εφάπαξ στα 45 του/της; Άλλο τώρα αν πρόσφατα, υπό την πίεση της Τρόικας, την κουρέψανε μέχρι ο συνταξιούχος να φτάσει τα 55. Θα την ξαναδώσουν άραγε τότε ατόφια;

Το επιτόκιο, λέει, που χρέωναν οι τοκογλύφοι ήταν από 5% έως 15% μηνιαίως. (skai.gr) Και γιατί η άχρηστη σοσιαληστρική κυβέρνηση της επαιτείας και της ξεφτίλας δεν μερίμνησε ώστε όλοι οι χρεωμένοι επιχειρηματίες να μπορούν να δανείζονται από τις τράπεζες με λογικό επιτόκιο; Γιατί τους άφησε έρμαια των τοκογλύφων; Θα μου πεις, μήπως οι τράπεζες, τότε που δάνειζαν αβέρτα, δε χρέωναν τοκογλυφικά επιτόκια; Δεν έκαναν και δεν κάνουν κατασχέσεις; Λίγοι άνθρωποι έχουν αυτοκτονήσει από τους εκβιασμούς και τις απειλές των τραπεζών; Γι’ αυτό θεωρώ την κυβέρνηση ως ηθικό αυτουργό της τραγωδίας για την οποία μιλάμε.

«Στο πλαίσιο των αστυνομικών ερευνών, συνελήφθησαν με την αυτόφωρη διαδικασία, πενήντα τρία (53) συνολικά άτομα, εκ των οποίων (5) αρχηγικά στελέχη και (48) κύρια και περιφερειακά μέλη των εγκληματικών οργανώσεων.» (skai.gr)

Πείτε μου σας παρακαλώ: τις εγκληματικές οργανώσεις των κυβερνήσεών μας και των αφεντικών τους διεθνών τοκογλύφων ποιος θα τις συλλάβει; Ποιος θα συλλάβει εκείνους που λεηλάτησαν τ' ασφαλιστικά ταμεία παίζοντας τ’ αποθεματικά τους στο τζόγο; Ποιος θα εξαρθρώσει τη μαφία της δήθεν δημοκρατίας για να δούμε άσπρη μέρα;

18/1/2012

Ο χαμαιλεοντισμός του Μάκη Βορίδη

ΒΟΥΛΗ, 19-1-2012
ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ (Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων):
«(…) Η δεύτερη τάξη συζήτησης είναι ότι θα πρέπει να είμαστε όλοι ξεκάθαροι σε ζητήματα τα οποία αφορούν στην τήρηση των διεθνών υποχρεώσεων της χώρας. Θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι και εκεί το ζήτημα είναι πολύ σημαντικότερο και κρισιμότερο από τις οποιεσδήποτε επιμέρους συμφωνίες ή διαφωνίες. Η χώρα οφείλει να δείχνει και να αποδεικνύει την αποφασιστικότητά της καθημερινά και αυτό πρέπει να εκφράζεται τόσο σε κυβερνητικό επίπεδο, όσο όμως και στο επίπεδο των πολιτικών δυνάμεων.

Θα πρέπει, λοιπόν, να αποδεικνύει καθημερινά την αποφασιστικότητά της να ανατάξει την οικονομία της, να δημιουργήσει ανταγωνιστικό περιβάλλον, να ανασυγκροτήσει το ελληνικό Δημόσιο και να κάνει εκείνες τις παρεμβάσεις που είναι απαιτούμενες, προκειμένου να διασφαλίσει την οικονομική της βιωσιμότητα.

Αυτό δεν είναι όρος πολιτικής και οικονομικής επιβίωσης της Κυβέρνησης, αλλά της χώρας. Αυτό είναι που μας αφορά και – όσο παράξενο και αν φαίνεται και ίσως να μην το έχουμε συνηθίσει – αυτό είναι αυτό που πρέπει να κάνει τον πολιτικό λόγο του κάθε συναδέλφου βαρύ, γιατί η κάθε κουβέντα πια εκτιμάται και μετριέται και ο κάθε συσχετισμός έχει τη σημασία του. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα καινούργιο κρίσιμο περιβάλλον, μέσα στο οποίο πρέπει να ζήσουμε.

Έχοντας πει αυτό, επιτρέψτε μου να θίξω ακόμα ένα θέμα. Εγώ αντιλαμβάνομαι ότι προφανώς υπάρχουν κόμματα μέσα στην Αίθουσα, ιδεολογίες, πολιτικές λογικές. Όμως, αυτό που πρέπει να αφαιρέσουμε από την Αίθουσα είναι οι μικροπολιτικές και μικροκομματικές σκοπιμότητες. Αυτά πρέπει να τα αφαιρέσουμε στην παρούσα φάση. Δεν πρέπει να υπάρχουν μικρές πολιτικές εκτιμήσεις, μικροκέρδη και μικροζημίες μέσα σ’ αυτή τη διαδικασία. Πρέπει όλοι να έχουμε μπροστά μας συνεχώς τη μεγάλη εικόνα. Η μεγάλη εικόνα είναι ότι πρέπει να γίνει ό,τι είναι απαραίτητο για τη σωτηρία της χώρας. (…)»



Ας γυρίσουμε τώρα τρεις μήνες ενωρίτερα. Περασμένες αγορεύσεις και διηγώντας τες να κλαις…

ΒΟΥΛΗ, 19-10-2011
ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ (Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΛΑΟΣ): «Για κάποιο λόγο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτές τις μέρες όλοι μιλάμε για πατρίδα και είμαι έτοιμος να συμφωνήσω ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. (…)

Υπάρχει ένας μύθος τον οποίο προσπαθεί να ενεργοποιήσει ο κ. Ευ. Βενιζέλος. Τι λέει ο κ. Βενιζέλος; Δεν το λέει τώρα, το λέει συνεχώς. "Εάν δεν ψηφιστεί κάθε φορά η δέσμη μέτρων που προτείνει η Κυβέρνηση, τότε αυτό οδηγεί περίπου στην καταστροφή της πατρίδος". Άρα, όποιος δεν ψηφίζει αυτήν τη δέσμη μέτρων κάθε φορά, μπορεί να είναι το μεσοπρόθεσμο, μπορεί να είναι ο εφαρμοστικός, μπορεί να είναι τα φορολογικά νομοσχέδια, μπορεί να είναι οτιδήποτε, όποιος όμως δεν το κάνει αυτό, ενεργεί αντιπατριωτικά.

Βρισκόμαστε πραγματικά σε παραλήρημα και σε αλαζονεία. Ο κ. Βενιζέλος έχει ταυτίσει την πολιτική του ΠΑ.ΣΟ.Κ με την πατρίδα. Αυτή δε η ταύτιση γίνεται όλως αυθαιρέτως, διότι γιατί κανείς δεν εξηγεί ότι σε τελευταία ανάλυση μπορεί να υπάρξουν και άλλες πολιτικές που να σώζουν την πατρίδα, που είναι και η βασική μας συζήτηση εδώ μέσα;

Όλοι, λοιπόν, όσοι διαφωνούμε με την πολιτική του κ. Βενιζέλου και του ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν είμαστε στο πατριωτικό μπλοκ, γιατί δεν θέλουμε να σωθεί η πατρίδα. Ο μόνος ο οποίος εκφράζει την πατριωτική πολιτική είναι το ΠΑ.ΣΟ.Κ., γιατί μόνο αυτά τα μέτρα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σώζουν την πατρίδα. Ερώτηση: Υπάρχουν άλλα μέτρα τα οποία θα μπορούσαν να φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα; Υπάρχουν άλλες πολιτικές που θα μπορούσαν να φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα;

Περαιτέρω βαθύτερη ερώτηση, απευθυνόμενη και στον Πρωθυπουργό, ο οποίος επικαλείται την πατρίδα: Τι θα γίνει, εάν εδώ συνομολογηθεί ότι επί δύο χρόνια αστοχεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ και ότι η αστοχία του ΠΑ.ΣΟ.Κ είναι αυτή που φέρνει συνεχώς τα καινούργια μέτρα; Δεν θα ήταν τότε πατριωτικό καθήκον να σηκωθεί να φύγει το ΠΑ.ΣΟ.Κ., να αφήσει κανέναν άλλο να κάνει τη δουλειά; Δεν θα ήταν προϊόν της πατριωτικής ευαισθησίας του Πρωθυπουργού να ομολογήσει την αποτυχία της Κυβερνήσεώς του και να μας απαλλάξει, για να δούμε άλλου είδους πολιτικές; Πώς έτσι μονοσήμαντα οδηγούμαστε και οδηγείται η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ σε ένα τέτοιο δίλλημα;

(…) Γιατί φτάσαμε στο σημείο να είναι μονοσήμαντο και υποχρεωτικό και μη αντικαταστάσιμο το να πρέπει να οδηγήσουμε το αφορολόγητο όριο στα 5.000 ευρώ; Ποιος το λέει αυτό δηλαδή; Γιατί δεν υπάρχουν άλλες πολιτικές; Ποιος το έχει πει; (…)

Μπορεί να εξηγήσει στο ΠΑΣΟΚ, γιατί λόγου χάρη είναι επωφελής η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων για την οικονομία; (…) Εμείς δεν το ψηφίζουμε, δεν πειστήκαμε. Αλλά στους Βουλευτές του ένα επιχείρημα μπορεί να εισφέρει; (…)

Εσείς, όμως, που καλείστε να το ψηφίσετε, θα το ψηφίσετε με την επιχειρηματολογία ότι αν δεν το ψηφίσετε καταστρέφεται η πατρίς; Και γιατί καταστρέφεται η πατρίς; (…)

Να ανοίξουν, βεβαίως, μεγάλες και ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Σε ποια βάση όμως; Στη βάση ενός πολιτικού ορθολογισμού, στη βάση ενός κοινού συμφέροντος, στη βάση – αν θέλετε ακόμα – και αξιακών επιχειρημάτων.

Μα, δεν ακούγεται τίποτα από αυτά μέσα σ’ αυτή την Αίθουσα. Εκείνο που ακούγεται είναι ότι το είπε η Τρόικα και άμα δεν το κάνουμε, δεν θα πάρουμε τη δόση. Και πρέπει να πάει ο Πρωθυπουργός την Κυριακή έχοντας ψηφισμένο το νόμο, γιατί άμα δεν ψηφιστεί ο νόμος, δεν μπορούμε να πάρουμε τα λεφτά.

Μα, πού οδηγείται με αυτήν την έννοια η πολιτική; Και γιατί εν συνεχεία θα αδικήσουμε τους πολίτες που διαμαρτύρονται, που απαξιώνουν το Εθνικό τους Κοινοβούλιο, τη στιγμή που το ίδιο το Εθνικό Κοινοβούλιο με αυτήν την ψήφο, με αυτήν τη λογική, το ίδιο απεκδύεται των δικών του αρμοδιοτήτων;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ, αυτό κάνετε. Δεν έχει τόση μεγάλη σημασία το αν θα ψηφίσετε το άρθρο 37 ή αν θα ψηφίσετε την εργασιακή εφεδρεία ή αν θα ψηφίσετε το αφορολόγητο. Σημασία έχει ότι το ψηφίζετε, όχι γιατί είστε πεισμένοι ότι αυτές είναι σωστές πολιτικές. Το ψηφίζετε σε μία λογική ενδοτικότητας σε εκβιασμούς, χωρίς κανένα επιχείρημα πίσω από αυτό. Πώς αυτό μπορεί να γίνει αποδεκτό;

Και πάω και παραπέρα. Πόσο πειστικοί μπορεί να είστε σε οποιονδήποτε τρίτο; Εάν υπήρχαν επιχειρήματα, τότε κάποιοι θα επείθοντο, κάποιοι δεν θα επείθοντο. Αυτό είναι δημοκρατία. Κάποιοι θα συμφωνούσαν, κάποιοι θα διαφωνούσαν. Κάποιοι θα έλεγαν "ναι, αυτές είναι σωστές πολιτικές", κάποιοι θα έλεγαν "αυτές είναι λάθος". Ποιος θα πειστεί στη λογική ότι ξέρετε, θα κάνουμε πράγματα που τα θεωρούμε εσφαλμένα - εσείς τα θεωρείτε εσφαλμένα - θα κάνουμε πράγματα που θεωρούμε ότι είναι αδιέξοδα - αυτή είναι η δική σας επιχειρηματολογία - θα κάνουμε πράγματα, τα οποία τα θεωρούμε άδικα; Πόσες φορές δεν το έχουμε ακούσει από αυτό το Βήμα;

Οι μισοί σας Βουλευτές έχουν ανέβει εδώ και λένε μετά σπαραγμού καρδίας και μετά πόνου ψυχής το ότι είναι υποχρεωμένοι να ψηφίσουν για λόγους πατριωτικούς αυτό το νομοσχέδιο αλλά, δεν ήθελαν να το ψηφίσουν και δεν θα το ψήφιζαν σε καμία άλλη περίπτωση. Και αφού τα έχετε πει όλα αυτά, εσείς περιμένετε να πείσετε κάποιον, να πείσετε την κοινωνία σε μια συγκεκριμένη πολιτική. Μα, πώς θα γίνει αυτό; Μα, ποιος θα πειστεί σ' αυτό;

Και από ένα σημείο και μετά αυτού του τύπου οι αναγκαιότητες πόσο πραγματικές είναι; Ακούω τον κ. Βενιζέλο: "Τα πράγματα θα πάνε πολύ χειρότερα". Ενδεχομένως, μπορεί να πάνε πολύ χειρότερα. Το "μπορεί να πάνε πολύ χειρότερα" είναι κάτι δυνητικό. Μπορεί να πάνε χειρότερα, μπορεί να πάνε καλύτερα. Εδώ, όμως, έχουμε ένα βίωμα πια όλοι μας, ότι η πολιτική του ΠΑΣΟΚ επί μία διετία έχει κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα.

Μάλιστα υπάρχει και κάτι ακόμα, κύριοι συνάδελφοι, το οποίο δεν έχετε λάβει υπ’ όψιν σας, ότι όσοι συναίνεσαν αλλά και ο ελληνικός λαός έχει δείξει τεραστία ανοχή. Για ένα πολύ σημαντικό χρονικό διάστημα, ανέχθηκε πολιτικές, υπέστη θυσίες, δέχθηκε περικοπές στις αποδοχές του, ανέχθηκε την τεράστια φορολογία. Αυτό γιατί το έκανε; Γιατί πείστηκε ότι μπροστά του - και μάλιστα εσείς του λέγατε για αρχές του 2012 - είναι ξανά η ένταξη της χώρας στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, στις αγορές, η εύκολη χρηματοδότηση των τραπεζών και επομένως τελειώνει η περιπέτεια. Υπάρχει τέλος σε αυτήν την ιστορία πια;

Ευτυχώς πια δεν δεσμεύεστε. Διότι βγαίνει ο Πρωθυπουργός και λέει "Δεν ξέρω ακριβώς. Ξέρω ότι αυτό είναι που πρέπει να γίνει, αλλά το πού οδηγεί αυτό δεν το ξέρω". Ακούστε, διαβάστε τις ομιλίες του κ. Βενιζέλου, διαβάστε τις στο Μεσοπρόθεσμο, διαβάστε τις στον Εφαρμοστικό. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ, τι σας έλεγε; Αλλά και τι λέγατε! Σας έλεγε ότι είναι το τελευταίο άδικο μέτρο; (…) Σας έλεγε ότι πλέον, η προσπάθεια ολοκληρώνεται. Σας έλεγε ότι όλα θα διορθωθούν με το εθνικό φορολογικό που είναι ante portas, έρχεται, έτοιμο για ψήφιση. Αυτά καλοκαιριάτικα. Σας έλεγε ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο, ότι, σε τελευταία ανάλυση, πλέον δρομολογούνται τα πράγματα, εκτελείται ο Προϋπολογισμός. Και πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρις, έρχεται το Τέλος Ακινήτων. Μήπως θυμάστε τι σας έλεγα για το Τέλος Ακινήτων;

Είναι πια πανομοιότυπες οι ομιλίες. Δεν μιλάει ο κ. Βενιζέλος για κανένα ζήτημα ουσίας. Δεν επιχειρηματολογεί για τα μέτρα του Μεσοπροθέσμου. Δεν επιχειρηματολογεί για τον Εφαρμοστικό Νόμο. Δεν επιχειρηματολογεί για το τέλος των ακινήτων, ούτε για την εφεδρεία. Δεν επιχειρηματολογεί για τη μείωση του αφορολόγητου στις 5.000. Δεν μας λέει τίποτα ο κ. Βενιζέλος.

Ο κ. Βενιζέλος μας λέει ότι άμα δεν ψηφίσουμε το νομοσχέδιο, καταστρέφεται η πατρίς. Αστοχεί εν συνεχεία το οικονομικό επιτελείο, του λείπει 1,5 δισεκατομμύρια και έρχεται με έναν καινούριο φόρο, με μια καινούρια περικοπή, με μια καινούρια μείωση. Ξανααστοχεί και ξαναέρχεται και πάλι καταστρέφεται η πατρίς. Και συνεχώς δίνουμε τη μητέρα όλων των μαχών. Ο κ. Βενιζέλος είναι ο Σαντάμ Χουσεΐν ο οποίος δίνει τη μητέρα όλων των μαχών στην Βαγδάτη, μόνο που μετά δυο ώρες μπήκαν μέσα οι Αμερικάνοι. Αυτό είναι που γίνεται. Κάθε φορά είναι η μητέρα όλων των μαχών.

Πρέπει, λοιπόν, να τελειώνουμε. Ποια είναι η πολιτική πραγματικότητα που ζούμε αυτή τη στιγμή; Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ, αυτό που θα σας πω τώρα είναι το πατριωτικό σας καθήκον. Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν έχει πια πολιτικό κεφάλαιο. Αυτό δεν είναι θεωρία. Αυτό επηρεάζει και τα δημοσιονομικά μεγέθη. Τα δικαστήρια δεν λειτουργούν, η καθαριότητα δεν υπάρχει, το Γενικό Λογιστήριο είναι υπό κατάληψη, το Υπουργείο Υγείας είναι εδώ και τρεις μήνες υπό κατάληψη, τα σχολεία είναι υπό κατάληψη, τα πανεπιστήμια είναι υπό κατάληψη, τα μέσα μεταφοράς δεν λειτουργούν, οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να πάνε στις δουλειές τους.

Αυτή είναι μια χώρα η οποία πια δεν λειτουργεί. Εσείς θέλετε να βγάζει ΑΕΠ αυτή η χώρα; Θέλετε να παράγει με αυτές τις συνθήκες πλούτο, τον οποίο να μπορεί να φορολογεί το κράτος για να έχει έσοδα; Αυτή είναι μια χώρα, που στα χέρια του ΠΑΣΟΚ καταρρέει. Εσείς λέτε τώρα ποιο είναι το επόμενο μέτρο. Η απάντηση είναι ότι δεν έχει καμία σημασία ποιο είναι το επόμενο μέτρο. Διότι κανένα μέτρο δεν εφαρμόζεται και κανένα μέτρο δεν λειτουργεί, γιατί δεν υπάρχει η ελάχιστη κοινωνική συμφωνία.

Υπάρχει, λοιπόν, ένα πολύ σοβαρό πατριωτικό έργο που πράγματι έχει να επιτελέσει ο κ. Παπανδρέου. Αυτό είναι να φύγει από την εξουσία - με πασοκική φρασεολογία - εδώ και τώρα. Αυτό είναι το πατριωτικό του καθήκον.

Τι θα γίνει από εδώ και πέρα; Θα πάμε σε εκλογές; Εγώ θα σας πω το εξής. Αυτό είναι δική σας απόφαση. Είναι απόφαση του Πρωθυπουργού. Μπορεί να θέλει να πάει σε εκλογές ή μπορεί να θέλει το ΠΑΣΟΚ να διερευνήσει τη δυνατότητα μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας.

(...) Αν σε τελευταία ανάλυση δεν σας αρέσει η λύση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, τότε πάντοτε υπάρχει η λύση των εκλογών.»

Ολόκληρη η αγόρευση του Μάκη Βορίδη εδώ.

Στέφανος Ροζάνης: Η "προσομοίωση" ενός φιλοσόφου

Η συνέντευξη είναι λίγο μπαγιάτικη (14/11/2011), αλλά ενημερώθηκα για την ύπαρξή της μέσω Email μόλις προχθές από εδώ. Ωστόσο η φιλοσοφία είναι πάντα επίκαιρη, όπως είναι και η αμπελοφιλοσοφία διασκεδαστική. Είπα, λοιπόν, να κάνω ένα διάλειμμα από τα καταθλιπτικά οικονομικοπολιτικά δρώμενα και ν’ αναζητήσω λίγη δροσιά στη φιλοσοφία ή ευθυμία στην αμπελοφιλοσοφία. Όπως θέλετε το παίρνετε κι όπου σας καθίσει…

Έτσι διέθεσα κόπο και χρόνο ν’ απομαγνητοφωνήσω τη συνέντευξη, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να βγάλω ζουμί, αφού δεν είχα καταλάβει γρι ακούγοντας τα video. Εις μάτην όμως… Ίσως εσείς είστε πιο προχωρημένοι στη σκέψη από μένα και πιάσετε τα άπιαστα νοήματα του συμπαθέστατου φυσιογνωμικά "φιλόσοφου" Στέφανου Ροζάνη.

Προσωπικά γηράσκω αεί διδασκόμενη, και πάντα ψάχνω για μαργαριτάρια κρυμμένα ακόμη και στην αμπελοφιλοσοφία. Και υπήρχαν κι εδώ κάποια ψήγματα σοφίας. Ελπίζω ο άγνωστός μου κύριος Στέφανος Ροζάνης να μου συγχωρήσει την αδυναμία εμβάθυνσης στη φιλοσοφική του σκέψη, αναγνωρίζοντας έστω τον κόπο μου ν’ απομαγνητοφωνήσω τη συνέντευξή του και να την πληκτρολογήσω εδώ προς τέρψιν των αναγνωστών αυτού του ιστολογίου. Διότι ο διαλογισμός πάνω σε κείμενο είναι ευκολότερος από το διαλογισμό σε έπεα πτερόεντα.

Καυτό ερώτημα: Εάν το φιλοσοφικό άλας μωρανθεί, εν τίνι αλισθήσεται;

(Αμπελο) Φιλοσοφίας το ανάγνωσμα πρόσχωμεν!

Στέφανος Ροζάνης: Καθηγητής φιλοσοφίας, δοκιμιογράφος, ποιητής, πολυγραφότατος με 30 βιβλία στο ενεργητικό του. Έχει διδάξει στη Σορβόννη, στο Εδιμβούργο, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, και σήμερα διδάσκει φιλοσοφία στη Δραματική Σχολή του Εργατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Στα 70 του χρόνια το χόμπι του παραμένει να είναι φοιτητής, ν’ ακούει σοφούς δασκάλους, συντροφιά με τα βιβλία που του έχουν γλυκάνει, όπως λέει, τη ζωή.
Μιλώντας για τη σημερινή οικονομική κρίση, επιμένει ότι είναι ένα επινόημα. Είναι πρωτίστως μια βαθύτατα πολιτισμική κρίση. Κρίση των αξιών που συγκρατούν το ύφος και το ήθος της ζωής μας.

Έλλη Στάη: Λοιπόν, εδώ είμαστε και πάλι, και έχω τη χαρά να καλωσορίσω τον καθηγητή φιλοσοφίας, πολυγραφότατο συγγραφέα, τον κύριο Στέφανο Ροζάνη. Καλώς ήλθατε.

Στέφανος Ροζάνης: Καλησπέρα κυρία Στάη.

Έλλη Στάη: Καλώς ήλθατε για μια άλλη συζήτηση, όπως συνηθίζουμε τα βράδια της Δευτέρας, και νομίζω ότι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον μια τέτοια συζήτηση γιατί περνάμε από την αρένα της πολιτικής συνήθως σε μια άλλη οπτική της πραγματικής ζωής.

Λοιπόν, ας μπούμε κατευθείαν στο θέμα μας. Κι επειδή παρακολουθούμε όλα όσα γίνονται στην πολιτική σκηνή της χώρας, θέλω να μου πείτε πώς βλέπετε αυτή την κρίση μέσα από τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις. Ο σχηματισμός της κυβέρνησης αυτής, η διαδικασία που περάσαμε για να φτάσουμε σ’ αυτό το σχηματισμό αυτής της κυβέρνησης συνεννόησης, ξέρω εγώ, δεν ομονοούμε και στο πώς θα την πούμε - συνεννόησης, συνεργασίας, συγκυβέρνησης - εδώ υπάρχουν πολλές διαφορετικές απόψεις. Πώς το βλέπετε; Είναι ένα βήμα προς τα μπρος; Είναι πισωπάτημα;

Στέφανος Ροζάνης: Εγώ κυρία Στάη το βλέπω σύμπτωμα. Τι εννοώ το βλέπω σύμπτωμα. Πάρα πολλές φορές ο άνθρωπος πάσχει από κάτι. Δεν θα το ξέρει παρά μόνον όταν το σύμπτωμα της πάθησής του εκδηλωθεί. Το να θεραπεύει όμως κανείς το σύμπτωμα δεν είναι τίποτα άλλο παρά να το μεταθέτει. Να το μεταθέτει κάπου αλλού αφήνοντας την αιτία που δημιουργεί το σύμπτωμα να παραμένει σταθερά αμετάβλητη, το ίδιο επικίνδυνη όσες και συμπτωματικές μορφές κι αυτή να πάρει.

Έλλη Στάη: Ν’ αποκωδικοποιήσουμε, ποιο είναι το σύμπτωμα και ποια είναι η αιτία που δημιούργησε το σύμπτωμα;

Στέφανος Ροζάνης: Μάλιστα. Το σύμπτωμα είναι αυτό που ζούμε τώρα: Η κρίση. Κι όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στη Γαλλία, και στη Γερμανία, και στην Ιταλία και παντού. Το πρόβλημά μας δεν είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη φυσικά, ούτε να δούμε τις παραμέτρους του συμπτώματος, ούτε να προσπαθήσουμε με οποιουσδήποτε τρόπους να συγκαλύψουμε αυτό το σύμπτωμα, είτε δίνοντας ελπίδα σ’ έναν άρρωστο ότι κάποτε θα γιάνει, ούτε αποκλείοντάς του την ελπίδα να επιβιώσει. Το πρόβλημά μας είναι να κοιτάξουμε την αιτία, τι δημιούργησε το πρόβλημα.

Έλλη Στάη: Τι δημιούργησε το πρόβλημα κατά τη γνώμη σας;

Στέφανος Ροζάνης: Το τι δημιούργησε το πρόβλημα. Μία, επιμένω να λέω, μία επινόηση, ένα επινόημα, μία κατασκευή την οποία ονομάσανε κρίση.

Έλλη Στάη: Οικονομική κρίση;

Στέφανος Ροζάνης: Οικονομική.

Έλλη Στάη: Γιατί είναι επινόημα η οικονομική κρίση;

Στέφανος Ροζάνης: Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, κυρία Στάη. Ξέραμε πολύ καλά, κι εσείς κι εγώ, ότι κάθε θεσμός μέσα σ’ έναν κοινωνικό ιστό δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια επινόηση, μια κατασκευή. Το Δίκαιο είναι μια επινόηση, είναι μια κατασκευή. Δεν είναι;

Έλλη Στάη: Ναι.

Στέφανος Ροζάνης: Άλλο ήταν το Δίκαιο πριν από 100 χρόνια, άλλο το Δίκαιο είναι τώρα.

Έλλη Στάη: Ναι. Εξελίσσεται όμως μαζί με την κοινωνική εξέλιξη.

Στέφανος Ροζάνης: Μπράβο. Όχι με την κοινωνική εξέλιξη, αν μου επιτρέπετε, ανάλογα με την κοινωνική δυναμική. Ανάλογα δηλαδή με την πορεία που ακολουθεί μια κοινωνική δομή προς επιτέλεση στόχου τινός, όπως θα μας λέγανε οι παλιοί μας δάσκαλοι. Σημαίνει όμως κάτι.

Έλλη Στάη: Δηλαδή, συγνώμη. Η οικονομική κρίση, αυτή την οποία βιώνουμε τόσο δύσκολα εμείς στη χώρα μας, και όχι μόνο εμείς, είναι σχεδόν παγκόσμια αυτή η κρίση…

Στέφανος Ροζάνης: Παγκόσμια.

Έλλη Στάη: Πώς επινοήθηκε κατά τη γνώμη σας;

Στέφανος Ροζάνης: Πώς επινοήθηκε. Ας ξεκινήσουμε βάζοντας, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, τα πρώτα πράγματα πρώτα. Εν αρχή υπήρξε μία πορεία του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος προς ολοκλήρωση. Αυτό το ονομάσαμε παγκοσμιοποίηση. Η παγκοσμιοποίηση αυτή έφερε τον κλασσικό καπιταλισμό σε μια κατάσταση οξεία.
Συνηθίζουμε από τη σχολή της Φραγκφούρτης και πέρα να τον ονομάζουμε υστεροκαπιταλισμό ή, αν θέλετε πολύ πιο κοινά, καταναλωτικό καπιταλισμό. Αυτός ο καπιταλισμός δεν μπορεί να διαχωρίσει την ιδιωτική σφαίρα από τη δημόσια σφαίρα.

Μην ξεχνάτε κυρία Στάη ότι οι κλασσικοί του καπιταλισμού διαχωρίζουν πλήρως την ιδιωτική σφαίρα από τη δημόσια σφαίρα. Ο νόμος αφορά τη δημόσια σφαίρα. Το τι εσείς κάνετε στο δημόσιο χώρο. Δεν αφορά όμως την ιδιωτική σας σφαίρα, τι εσείς μπορείτε να κάνετε μέσα στον ιδιωτικό σας χώρο.

Δείτε πώς τώρα μεταβάλλονται τα πράγματα. Αυτό το οποίο υπονοώ είναι το ακόλουθο: ότι οι κοινωνίες είναι πειθαρχικές κατ’ αρχάς. Εάν εσείς παραβείτε ένα νόμο, έρχεται ο νόμος σας συλλαμβάνει και σας τιμωρεί.

Έλλη Στάη: Ναι.

Στέφανος Ροζάνης: Όταν περνάμε στη φάση τη νεωτερική, την οποία ονομάζουμε υστεροκαπιταλισμό, ανατρέπεται πλήρως το δικαιϊκό σύστημα, έτσι ώστε να αφορά τον ιδιωτικό σας βίο, όχι το δημόσιό σας βίο.

Έλλη Στάη: Στην περίπτωση της οικονομικής κρίσης που βιώνουμε, πώς έχει χτυπήσει ευθέως τον ιδιωτικό μας βίο; Μέσα από ποια διαδικασία; Γιατί βεβαίως φτάνουμε, απ’ τη στιγμή που κόβονται μισθοί και συντάξεις, απ’ τη στιγμή που υπάρχει αδυναμία σε προσέγγιση καταναλωτικών αγαθών και μια κοινωνία μεταλλάσσεται, σε κάτι το οποίο είναι πιο αδύνατο και πιο οδυνηρό απ’ αυτό που ήταν πριν. Δηλαδή δεν έχουμε τα ίδια πράγματα που είχαμε, τις ίδιες δυνάμεις. Πώς λοιπόν έγινε αυτό;

Στέφανος Ροζάνης: Αυτό προσπαθώ να εξηγήσω. Πριν είδατε έναν θαυμάσιο πολιτικό με τον οποίο συνομιλούσατε. Άκουγα όσο περίμενα. Ο πολιτικός αυτός εξέφερε ένα λόγο ο οποίος υποτίθεται ότι ήταν δημόσιος. Ωραία. Το πρόβλημα είναι ότι αυτός ο πολιτικός, ο κατά τα πάντα εξαιρετικός πολιτικός…

Έλλη Στάη: Να μην το προσωποποιήσουμε.

Στέφανος Ροζάνης: Όχι, καθόλου.

Έλλη Στάη: Ένας πολιτικός.

Στέφανος Ροζάνης: Ένας πολιτικός. Ομιλούσε με όρους οι οποίοι ανήκουν στην πειθαρχική κοινωνία κι όχι στην βιοπολιτική. Τι ονομάζουμε βιοπολιτική; Βιοπολιτική ονομάζουμε την κοινωνία του ελέγχου. Σας ελέγχω, κυρία Στάη, απ’ το σουπερμάρκετ που αγοράζετε τα προϊόντα σας, από το κατάστημα που αγοράζετε τα υφάσματά σας, από τις κάρτες τις οποίες έχετε ή έχω στο πορτοφόλι μου για να προμηθεύομαι τα προϊόντα μου, που σημαίνει τι;

Έλλη Στάη: Σημαίνει ότι εκμηδενίζεται το άτομο; Αυτό λέτε;

Στέφανος Ροζάνης: Α, μπράβο!

Έλλη Στάη: Ότι μέσα απ’ αυτό το σύστημα το αξιακό, το κοινωνικό, αποδυναμώνεται το άτομο.

Στέφανος Ροζάνης: Αποδυναμώνεται η ανθρώπινη οντότητα.

Έλλη Στάη: Και με την αποδυναμωμένη ανθρώπινη οντότητα οδηγούμαστε σε αλλεπάλληλες κρίσεις, λέτε. Σήμερα μπορεί να είναι οικονομική, αύριο μπορεί να είναι άλλη.

Στέφανος Ροζάνης: Αύριο θα είναι άλλη κρίση. Όχι “μπορεί να είναι”. Αύριο θα είναι άλλη κρίση. Από τη στιγμή που το ανθρώπινο υποκείμενο, η ανθρώπινη υποκειμενικότητα, ηττάται μέσω της βιοπολιτικής, από τη στιγμή εκείνη έχω μια υπαναχώρηση πλήρως του ανθρώπου στη μεταμόρφωσή του σε εργαλειακό άνθρωπο. Εργαλειακός άνθρωπος σημαίνει άνθρωπος ο οποίος εξυπηρετεί συγκεκριμένο σκοπό μέσα στην κοινωνική δομή.

Έλλη Στάη: Θέλετε να πείτε δηλαδή ότι χάνοντας την οντότητά του ως άτομο ο σύγχρονος άνθρωπος λειτουργεί ως ένα είδος ρομπότ.

Στέφανος Ροζάνης: Ακριβώς.

Έλλη Στάη: Παίζει ένα παιχνίδι προσομοίωσης δηλαδή. Το έχετε πει κι έχετε δώσει και παράδειγμα με τη Ναόμι Κάμπελ.

Στέφανος Ροζάνης: Με τη Ναόμι Κάμπελ. Να σας δώσω κατ΄ αρχάς το παράδειγμα που προτείνει – αυτό διδάσκουμε – ο Ζίγκμουν Μπάουμαν. Τι είναι προσομοίωση; Τι είναι simulatum; Γιατί ο σημερινός άνθρωπος δεν είναι ατομικότητα. Είναι προσομοίωση. Είναι ένας μηχανισμός προσομοίωσης.

Έλλη Στάη: Προσομοίωση προς ένα ιδανικό άτομο ή προς το επιβαλλόμενο άτομο γι’ αυτή την κοινωνία που περιγράφετε. Δώστε μας το παράδειγμα το συγκεκριμένο.

Στέφανος Ροζάνης: Εάν σας δώσω το παράδειγμα θα δείτε ότι είναι πολύ εύκολο κανείς να το καταλάβει. Ένας απλός άνθρωπος πηγαίνει στο γιατρό. Και του λέει: Γιατρέ, κάνω 4 βήματα κι αμέσως αρχίζω και λαχανιάζω. Μου κόβεται η ανάσα κι αισθάνομαι συγχρόνως ένα σφίξιμο στο στήθος μου φοβερό. Πού θα πάει το μυαλό του γιατρού; Σε στεφανιαία νόσο.
Τον στέλνει τον άνθρωπο αυτό και κάνει τις εξετάσεις του. Φέρνει τις εξετάσεις πίσω στο γιατρό. Κοιτάζει ο γιατρός και με έκπληξή του βλέπει ότι όλοι οι δείκτες - κρατήστε αυτό που σας λέω - οι δείκτες είναι φυσιολογικοί. Το ερώτημα είναι ο άνθρωπος αυτός είναι άρρωστος ή όχι;

Έλλη Στάη: Αν δεν αισθάνεται καλά πρέπει να είναι άρρωστος.

Στέφανος Ροζάνης: “Αν δεν αισθάνεται καλά πρέπει να είναι άρρωστος”. Αυτή είναι η προσομοίωση. Αυτό είναι το simulatum. Το πρόβλημα είναι ότι ο άνθρωπος προσομοιώνεται.

Έλλη Στάη: Μας το λέτε και με το παράδειγμα της Κάμπελ;

Στέφανος Ροζάνης: Βεβαίως. Ας πούμε ότι μία από τις φοιτήτριές μου τις νέες έχει όλη τη διάθεση να εμφανιστεί με μια άλλη εικόνα στον κόσμο, όπου νάναι ελκυστική, μια εικόνα θηλυκότητας, όπως νομιμοποιείται να το κάνει.

Έλλη Στάη: Ναι, είναι το μοντέλο το οποίο βγαίνει από τα κοινωνικά δεδομένα. Ναι.

Στέφανος Ροζάνης: Ωραία. Έτσι λοιπόν αυτή η κοπέλα θα αναζητήσει ποιο πρότυπο είναι εκείνο το οποίο συγκεντρώνει επάνω του όλες τις ποιότητες μιας υποτιθέμενης θηλυκότητας. Ε, έπεσε στο γκούτσι… Αυτό που θα προσομοιωθεί δεν θάνει η ίδια αλλά θα είναι η κούκλα που είδε στη βιτρίνα ντυμένη με το φόρεμα του Yves Saint Laurent.
Κάποτε έδινα εξετάσεις…

Έλλη Στάη: Αυτό να σας ρωτήσω. Πέστε μου αυτό για τις εξετάσεις.

Στέφανος Ροζάνης: Ναι, έδινα εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο, και ο καθηγητής μου παρουσίασε μια γιγαντοαφίσα της κόκα κόλα, απ’ αυτές που κυκλοφορούσαν, ξέρετε. Και ήταν ένα κορίτσι πανέμορφο μ’ ένα έτσι κάπως αποκαλυπτικό μαγιό. Επάνω στο σώμα της είχαν σταθεί όλες οι στάλες του νερού όταν αναδύεται το θηλυκό σώμα απ’ το νερό, και έπινε μια κόκα κόλα. Και μου είπε: κύριε εξηγήστε μου αυτήν την αφίσα σημειολογικά και εννοιολογικά. Εγώ ήμουνα ένας καλός φοιτητής κι έβαλα όλες τις γνώσεις και τις θεωρίες μου για να εξηγήσω αυτό το πράγμα που έβλεπα.

Έλλη Στάη: Και τι είπατε;

Στέφανος Ροζάνης: Αφήστε τι είπα εγώ. Το πρόβλημα είναι τι είπε αυτός.

Έλλη Στάη: Τι σας είπε;

Στέφανος Ροζάνης: Μου λέει, αγαπητέ μου ξέρετε πάρα πολλά αλλά πρέπει να σας κόψω γιατί δεν μου είπατε το πιο σημαντικό: ότι αυτή η διαφήμιση σημαίνει ότι πρέπει να πιεις το κορίτσι που δείχνει την κόκα κόλα.

Έλλη Στάη: Όχι την κόκα κόλα;

Στέφανος Ροζάνης: Όχι την κόκα κόλα!

Έλλη Στάη: Το κορίτσι;

Στέφανος Ροζάνης: Το κορίτσι! Ε, αυτό ακριβώς είναι αυτό που κάνει και το ανθρώπινο ον: μετάθεση.

Έλλη Στάη: Να σας πω κάτι τώρα. Αυτά όλα μπορεί κανείς να τα κατανοήσει. Πλην όμως οι οργανωμένες κοινωνίες από πάντα δημιουργούσαν ένα τέτοιο πλαίσιο που εσείς το περιγράφετε προσομοίωση, δηλαδή αναγκάζεται το κάθε άτομο να πάει και να γίνει το μοντέλο που δίνει μία οργανωμένη κοινωνία, και πρέπει να δούμε ποιοι είναι αυτοί οι οποίοι εξουσιάζουν την κοινωνία και δίνουν το μοντέλο. Αυτό όμως είναι κάτι που μπορεί να ανατραπεί, πώς;

Δηλαδή αν τώρα ανατραπεί το σημερινό μοντέλο της κοινωνίας που δημιούργησε αυτή την οικονομική κρίση, ένα άλλο μοντέλο θα πρέπει να φτιαχτεί οργανωμένης κοινωνίας. Πάλι δεν θα πέσουμε στα φαινόμενα αυτά της καθοδήγησης και μετά της εκμηδένισης του κάθε ανθρώπου, να το πω εγώ πιο απλά; Αυτό δεν είναι νομοτελειακό;

Στέφανος Ροζάνης: Μάλιστα. Η ιστορία μας έχει δείξει πράγματι αυτό που έλεγε ο Μπερντιάεφ: η ανθρώπινη ελευθερία δεν μπορεί να είναι ιστορικό γεγονός. Η ανθρώπινη ελευθερία είναι γεγονός του πνεύματος αλλά όχι της ιστορίας. Η ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια εναλλαγή μορφών δουλείας.

Ας πούμε ο δουλοπάροικος ξεσηκώθηκε μέσω της αστικής επανάστασης αναζητώντας την ελευθερία του για να καταντήσει εργάτης στα αστικά εργοστάσια. Ο εργάτης στα αστικά εργοστάσια ξεσηκώθηκε αναζητώντας την ελευθερία του για να καταντήσει κολκόζος στα σοβιετικά κολκόζ. Κι εμείς καταντήσαμε υποκείμενα των προσομοιώσεων.

Έλλη Στάη: Αυτά που περιγράψαμε.

Στέφανος Ροζάνης: Αυτά που περιγράψαμε.

Έλλη Στάη: Ότι τα κοριτσάκια ακολουθούν το παράδειγμα των μοντέλων και των γκούτσι και όλα τα υπόλοιπα παραδείγματα που μπορεί να βρει κανείς. Έτσι; Του κινητού τηλεφώνου που έχετε πει πολλές φορές σε διαλέξεις, κλπ. Αυτό όμως…

Στέφανος Ροζάνης: Πώς μπορεί να ανατραπεί;

Έλλη Στάη: Όχι, εγώ θα σας κάνω μια άλλη ερώτηση. Γιατί πρέπει να ανατραπεί; Αυτό είναι που μας οδήγησε στην κρίση;

Στέφανος Ροζάνης: Ναι, ακριβώς αυτό. Ναι, κυρία Στάη, ακριβώς αυτό. Η βιοπολιτική μας οδήγησε στην κρίση. Η κρίση δεν υπάρχει.

Έλλη Στάη: Μπορείτε να μας πείτε τι είναι η βιοπολιτική με λόγια που δεν απευθύνονται στους φοιτητές των βιντάτων σας; Που μπορεί να απευθύνεται σε κόσμο ο οποίος δεν έχει την προσέγγιση σ’ αυτά τα ζητήματα.

Στέφανος Ροζάνης: Ναι. Με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση να το κάνω. Βιοπολιτική είναι ο έλεγχος του ανθρωπίνου υποκειμένου μέσω του ελέγχου των επιθυμιών του. Δηλαδή σήμερα έχουμε φτάσει σ’ ένα σημείο όπου δεν γνωρίζουμε αν οι επιθυμίες μας είναι όντως πραγματικές ή τεχνητές. Μας τις υποβάλλουν.

Έλλη Στάη: Τις υποβάλλει το πλαίσιο που ζούμε. Μιλάτε για την ανάγκη των υλικών αγαθών βασικά;

Στέφανος Ροζάνης: Ναι ακριβώς. Γιατί τόσους αιώνες μπορέσαμε κι ερωτευθήκανε, αγαπηθήκανε, ζήσανε χωρίς κινητό τηλέφωνο; Χωρίς SMS; Για ποιο λόγο; Εμείς δηλαδή τι ακριβώς κάναμε; Να σας πω, κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα, απλώς ακυρώσαμε τον έρωτα και μιλάμε greeklish.

Έλλη Στάη: Πώς τον ακυρώσαμε τον έρωτα;

Στέφανος Ροζάνης: Τον ακυρώσαμε τον έρωτα γιατί ο έρωτας βρίσκεται στην ομιλία.

Έλλη Στάη: Στην ομιλία ή στην ανθρώπινη επικοινωνία;

Στέφανος Ροζάνης: Όχι, κάθετα. Η γνώμη μου είναι όχι.

Έλλη Στάη: Στις λέξεις;

Στέφανος Ροζάνης: Στις λέξεις βρίσκεται ο έρωτας.

Έλλη Στάη: Για πέστε μού το πρακτικά αυτό.

Στέφανος Ροζάνης: Στην ομιλία, στο ομιλείν του ανθρώπου βρίσκεται ο έρως. Στο ότι οι λέξεις δεν έχουν νοήματα αλλά σημασία. Εάν οι λέξεις έχουν νοήματα τότε γίνονται επικοινωνία. Τότε σημαίνει ότι είμαι σ’ ένα γραφείο κι επικοινωνώ με τον προϊστάμενό μου επί σκοπώ τινά.

Έλλη Στάη: Να κάνουμε μια δουλειά.

Στέφανος Ροζάνης: Να κάνουμε μια δουλειά. Όταν όμως είμαι ερωτευμένος, είτε σιωπώ, είτε, αν κάποιος μ’ ακούει να μιλώ με την κοπέλα που είμαι ερωτευμένος, θα πει ότι είμαι ηλίθιος.

Έλλη Στάη: Γιατί; Επειδή θα είναι πολύ απλός ο λόγος;

Στέφανος Ροζάνης: Όχι. Γιατί οι λέξεις δεν θα είναι πια φορτισμένες με νόημα αλλά θα είναι φορτισμένες με σημασία.

Έλλη Στάη: Και συναίσθημα.

Στέφανος Ροζάνης: Και συναίσθημα. Και η Βίβλος λέει: Και είπεν ο Θεός, γεννηθήτω Φως. Και εγένετο Φως. Δεν είπε ότι έκανε τίποτα άλλο ο Θεός παρά να πει μία λέξη φορτισμένη συναισθηματικά και φορτισμένη ψυχικά. Κι απ’ τη στιγμή που την είπε τότε γίνεται και το φως.

Έλλη Στάη: Και δε μου λέτε κάτι: Ο έρωτας πώς μπορεί να μας βοηθήσει ν’ αντιμετωπίσουμε αυτό που περιγράφετε ως κρίση. Εσείς το περιγράφετε από τη δική σας σκοπιά, Ξεκινήσατε από το αίτιο που εσείς πιστεύετε. Μας δώσατε το παράδειγμα ότι, αρκετά παραδείγματα, ότι υποφέρει το άτομο μέσα από μια συλλογική δράση κοινωνίας η οποία εξουσιάζει τα άτομα. Ο έρωτας; Τον βάλατε στην κουβέντα…

Στέφανος Ροζάνης: Δεν τον έβαλα τυχαία.

Έλλη Στάη: Θέλετε να πείτε αυτό είναι το μόνο που μπορεί να μας οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση; Το βρίσκω υπερβατικό.

Στέφανος Ροζάνης: Δεν είναι υπερβατικό.

Έλλη Στάη: Εδώ συζητάμε και συζητάμε μια ολόκληρη παγκόσμια κοινότητα, για μέτρα λιτότητας, για το πώς θα αντιμετωπιστεί η κρίση χρέους. Κοντεύουμε να γίνουμε όλοι μαθηματικοί, όλοι τραπεζίτες, όλοι ειδικοί…

Στέφανος Ροζάνης: Παλιότερα σεισμολόγοι.

Έλλη Στάη: Κι εσείς μας λέτε πολύ απλά ότι μπορούμε να βγούμε από την κρίση ακουμπώντας στον έρωτα.

Στέφανος Ροζάνης: Στον έρωτα.

Έλλη Στάη: Θέλω να μου το εξηγήσετε, γιατί ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί στην πράξη να το κάνουμε αυτό.

Στέφανος Ροζάνης: Να σας εξηγήσω.

Έλλη Στάη: Ελάτε μου κι ερωτευόμαστε όλοι οι άνθρωποι αύριο το πρωί.

Στέφανος Ροζάνης: Ωραία. Κάθε εξουσία μπορεί να επιβάλει τη θέλησή της μέσω αρμάτων μάχης, αστυνομιών, στρατών, οικονομικών μέτρων, πολιτικών. Τα βάσιμα. Ένα δεν μπορεί ωστόσο ν’ αντιμετωπίσει κάθε εξουσία. Αυτό που μας δίδαξε ο Μισέλ Φουκώ: τον ανθρώπινο έρωτα, τα δύο ερωτευμένα παιδιά.

Πάντα αναλογίζομαι εκείνη την εικόνα που είδα κι εγώ στην τηλεόραση, δυστυχώς, εκείνου του αγοριού στην πλατεία Τιεν Αν Μεν, που μπροστά στα τανκς ένα αγόρι φοιτητής στέκεται μόνος του και απλώνει τα χέρια του μπροστά στα τανκς. Και τα τανκς σταματάνε. Αυτό σημαίνει ότι αυτό το αγόρι ήταν ερωτευμένο με τη ζωή. Και τα τανκς σταματήσανε Και πας βρυχηθμός εξουσιαστικός ή μη τελειώνει όταν βλέπει, τίθεται, μπροστά στον άνθρωπο τον ερωτευμένο.

Έλλη Στάη: Είδατε εγώ είδα το "ερωτευμένος άνθρωπος" από την πιο συμβατική του έννοια.

Στέφανος Ροζάνης: Όχι. Ερωτευμένος άνθρωπος είναι ο πλήρης άνθρωπος. Είναι ο άνθρωπος σε όλη την ατομικότητά του. Είναι ο άνθρωπος στην πλήρη έξαρση της ατομικότητάς του.

Έλλη Στάη: Παίρνοντας το παράδειγμα του φοιτητή στην πλατεία Τιεν Αν Μεν, πώς το ερμηνεύετε ότι είχε έρωτα για τη ζωή γι’ αυτό σταμάτησαν τα τανκς μπροστά του. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτό που λέτε είναι ότι πρέπει να είναι ένας-ένας ξεχωριστά και οι κοινωνίες ολόκληρες μαζί ερωτευμένοι με τους στόχους της ζωής, έτσι ώστε να οδηγηθούν σε μια επανάσταση απέναντι στα συστήματα τα πολιτικά μέσα στα οποία ζούμε. Θεωρείτε ότι αυτό… τι είδους επανάσταση μπορεί να ήταν αυτές τις μέρες;

Στέφανος Ροζάνης: Αυτό ήθελα να σας προλάβω. Μονάχα που αυτή η επανάσταση δεν έχει τον κλασσικό ορισμό της επανάστασης, γιατί η επανάσταση πάντα σε όλη την ανθρωπότητα δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να δημιουργεί αυτό που παρατηρήσατε προηγουμένως: Να ρίξει ένα καθεστώς προκειμένου να δημιουργήσει ένα άλλο καθεστώς, το οποίο αν δεν ήταν καταδυναστευτικότερο του προηγουμένου, τουλάχιστον ήταν το ίδιο καταδυναστευτικό.

Αυτή η επανάσταση για την οποία μιλάμε δεν είναι επανάσταση. Έχει και όνομα. Και αυτό το όνομα το έθεσε ένας σπουδαίος Γάλλος συγγραφέας, ο Albert Camus: “L' Homme révolté”, ο εξεγερμένος άνθρωπος. Με τις επαναστάσεις, κυρία Στάη, δεν κάνουμε τίποτα.

Έλλη Στάη: Με τις επαναστάσεις έτσι όπως τις έχουμε στο μυαλό μας. Με τις επαναστάσεις που έχει καταγράψει η ιστορία.

Στέφανος Ροζάνης: Ακριβώς.

Έλλη Στάη: Προφανώς κάναμε, απλώς μπήκαμε σ’ ένα φαύλο κύκλο κατά τη γνώμη σας, όπου μπαίναμε σ’ ένα άλλο σύστημα το οποίο καταπίεζε ξανά το άτομο.

Στέφανος Ροζάνης: Έτσι.

Έλλη Στάη: Τώρα πέστε μου, σ’ αυτή την παγκόσμια οικονομική κρίση που ζούμε, ή ας το δούμε πιο τοπικά, ας το δούμε εδώ στη χώρα μας. Πώς μπορεί να γίνουμε "εξεγερμένοι Έλληνες" έτσι ώστε να μη μπούμε σ’ ένα καινούργιο σύστημα το οποίο θα μας φέρει πάλι σ’ ένα αδιέξοδο; Γιατί γι’ αυτό μιλάτε.

Στέφανος Ροζάνης: Βεβαίως.

Έλλη Στάη: Που θα μας φέρει σε μια άλλη κρίση η οποία μπορεί να μην έχει το όνομα οικονομική κρίση.

Στέφανος Ροζάνης: Θα έχει κάποιο άλλο όνομα. Περιβαλλοντική κρίση ή κάτι άλλο.

Έλλη Στάη: Σας το ρωτάω αυτό γιατί σήμερα οι Έλληνες ψάχνουν διεξόδους σκέψης από την κρίση. Και το ψάχνουν με πολλούς τρόπους. Δεν ψάχνουν μόνο το πώς θα κάνουν έτσι μια υπέρβαση στην οικονομική τους δυνατότητα, πώς θα μπορέσουν να επιβιώσουν, με άλλα λόγια, με λιγότερα ή με άλλο τρόπο.

Ψάχνουν να δούνε και με ποιο τρόπο θα δούνε τη ζωή με άλλο μάτι. Πέστε μου λοιπόν μια συνταγή. Αυτό που περιγράψατε, γιατί κι εγώ είμαι οπαδός του Albert Camus και της σκέψης του. Ναι. Ο εξεγερμένος Έλληνας σήμερα τι μπορεί να κάνει για να μη μπούμε σ’ ένα αδιεξοδικό σύστημα της ίδιας πολιτικής εξουσίας που κουβεντιάζαμε πριν λίγο εδώ, που θα δώσει μια άλλη διακυβέρνηση που θα οδηγήσει σε παρόμοιες καταστάσεις;

Στέφανος Ροζάνης: Η γνώμη μου είναι, κυρία Στάη, ότι το μόνο πράγμα που μπορεί να κάνει και ο Έλληνας, ή γενικότερα ο σύγχρονος άνθρωπος, είναι να, όχι επιστρέψει, αλλά να δει την αξιακή κλίμακα του κόσμου με διαφορετικό μάτι. Τι σημαίνει αξιακή κλίμακα.
Ξέρετε, καμιά φορά μπλέκουμε έννοιες. Αιφνιδίως μπλέκουμε την έννοια της ηθικής με την έννοια της ηθικότητας.

Η ηθική είναι κάτι σχετικό. Μεταβάλλεται, αλλάζει από γενιά σε γενιά, από εποχή σε εποχή. Εκείνο που παραμένει σταθερό είναι η ηθικότητα του ανθρωπίνου υποκειμένου. Το Δίκαιο είναι μια μεταβλητή. Αλλάζει, μεταβάλλεται από εποχή σε εποχή, από αιώνα σε αιώνα, από γενιά σε γενιά. Εκείνο όμως το οποίο παραμένει αμετάβλητο είναι η αξίωση της δικαιοσύνης.

Έλεγε ο Jacques Derrida το πολύ γνωστό: το δίκαιο μπορούμε να το αποδομήσουμε. Μπορούμε να αποδομήσουμε τη δικαιοσύνη; Κι έλεγε ο Πλάτων πολύ πιο παλιά με το δαχτυλίδι του Γύγη: Αν κάνω δεξιά το δαχτυλίδι εξαφανίζομαι. Άρα μπορώ να σκοτώσω. Αν το κάνω αριστερά φανερώνομαι, άρα υπόκειμαι στο νόμο. Ποια είναι η δικαιοσύνη; Ότι αν γυρίσω δεξιά το δαχτυλίδι μου μπορώ να σκοτώσω επειδή δεν με βλέπει κανένας;

Έλλη Στάη: Οπότε ποια είναι τα στοιχεία τα οποία θα δημιουργήσουν την εξέγερσή μας.

Στέφανος Ροζάνης: Πρώτον, η αγάπη για τη ζωή. Και η ζωή.

Έλλη Στάη: Και το κυνήγι της δικαιοσύνης;

Στέφανος Ροζάνης: Όχι το κυνήγι. Η απόδοση.

Έλλη Στάη: Ποιες είναι αυτές οι αξίες οι οποίες πρέπει να παραμείνουν, οι οποίες προφανώς έχουν ζωή αενάως και δεν μεταλλάσσονται μέσα από τις κοινωνικές αλλαγές; Υπάρχουν;

Στέφανος Ροζάνης: Υπάρχουν. Πρώτον, η διαπόρευση του πνεύματος ως κριτική αντιμετώπιση της ζωής μου. ΜΟΥ. Της ατομικής μου ζωής. Χωρίς να έχω απόσταση κριτική από τον κόσμο, αλλά πολλές φορές κι από τον εαυτό μου, δεν είναι δυνατό να καταστώ ένα υποκείμενο το οποίο να διατηρεί έστω και ψήγματα ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας.

Είπα τη λέξη αξιοπρέπεια. Το δεύτερο είναι η αξιοπρέπεια. Έλεγε η Hannah Arendt: Θέλετε να αποδομήσετε εντελώς τον άνθρωπο; Πάρτε του την αξιοπρέπεια. Τότε ο άνθρωπος γίνεται κάτι, έλεγε η Hannah Arendt, που και τα ζώα δεν είναι.

Πρέπει να διεκδικήσουμε τον έρωτά μας για τη ζωή και για τον κόσμο. Έρωτας δεν σημαίνει αυτό το πράγμα που ενδεχομένως στο μυαλό μας φτερουγίζει ως φαντασίωση. Έρωτας σημαίνει η ενσωμάτωση του ανθρωπίνου υποκειμένου στη μήτρα του, δηλαδή στον κόσμο του. Και κόσμος, κυρία Στάη, σημαίνει κόσμημα, σημαίνει δαχτυλίδι.

Έλλη Στάη: Κύριε Ροζάνη, ας πούμε ότι αυτά όλα τα διεκδικούμε. Και την αξιοπρέπεια, και τη δικαιοσύνη και τον έρωτα για τη ζωή και την ατομικότητά μας. Πώς ανατρέπονται τα συστήματα εξουσίας μέσα σε μια καθημερινότητα;

Στέφανος Ροζάνης: Μάλιστα.

Έλλη Στάη: Εάν θεωρήσει κάποιος ότι πρέπει ν’ ανατραπούν, σας ρωτάω με ποιο τρόπο θα πάμε και σε ποια κοινωνία; Γιατί πολλές ατομικότητες κάνουν μια συλλογικότητα και μια κοινωνία. Οπότε τι μας προτρέπετε; Να φύγουμε από μια κοινωνία; Να φύγουμε από τη συλλογικότητα που την κάνουν οι πολλές ατομικότητες;

Στέφανος Ροζάνης: Όσο υπάρχει μια κοινωνία, αυτό που είναι και της μόδας, η γλώσσα με το γερμανικό όρο “Gesellschaf”, όσο…
Έλλη Στάη: Δε νομίζω ότι οι Έλληνες είναι διατεθειμένοι να βλέπουν με γερμανικούς όρους.
Στέφανος Ροζάνης: Δεν ξέρω… Καμιά φορά ξέρετε η αρνητικότητα σημαίνει απόλυτη θετικότητα. Καμιά φορά…
Εν πάση περιπτώσει, αυτό που λέμε "κοινωνία" δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας μηχανισμός καταπίεσης, εξαναγκασμού και προσομοίωσης.

Έλλη Στάη: Αν σας πω ότι διαφωνώ τι θα μου πείτε; Αν σας πω δηλαδή ότι δεν μπορεί παρά να έχουμε μορφή κοινωνίας η οποία θα έχει μορφές εξαναγκασμού, γιατί όλα τα άτομα δεν είναι ίδια. Οπότε από τη στιγμή που δεν είναι όλα τα άτομα ίδια για να φτάσουμε στη συλλογικότητα, θα πρέπει κάποιοι να εξαναγκάσουν τους άλλους, είτε ηθελημένα είτε άθελά τους;

Στέφανος Ροζάνης: Και ποιος σας είπε ότι εγώ πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι ή όλα τα άτομα είναι ίδια; Ίσια- ίσια! Είμαι υπέρ του Shaw και υπέρ της ανισότητας των ανθρωπίνων υποκειμένων. Άλλο όμως είναι το πρόβλημα κυρία Στάη. Ότι για να δημιουργηθεί η συλλογικότητα δεν είναι δυνατόν να δημιουργηθεί κάτω από καθεστώς κοινωνίας.

Έλλη Στάη: Αλλά;

Στέφανος Ροζάνης: Αλλά κάτω από καθεστώς κοινότητας.

Έλλη Στάη: Ποια είναι η διαφορά;

Στέφανος Ροζάνης: Η διαφορά είναι τεράστια μεταξύ κοινωνίας και κοινότητας.

Έλλη Στάη: Πέστε μου την ουσία της διαφοράς. Γιατί δεν θέλω να μείνουμε στις λέξεις. Θέλω να πάμε στην ουσία.

Στέφανος Ροζάνης: Ωραία. Η κοινότητα εδράζεται πάνω στην κοινή κουλτούρα. Η κοινωνία εδράζεται πάνω στην πολιτιστική πρόοδο, που σημαίνει δηλαδή συνεχή και αέναη βελτίωση των υλικών όρων και συνθηκών του ανθρωπίνου υποκειμένου… Ένα αεροπλάνο είναι πολιτισμός.

Έλλη Στάη: Λέτε να φύγουμε από το υλισμό δηλαδή;

Στέφανος Ροζάνης: Όχι μόνο να φύγουμε από τον υλισμό. Λέω να μετατρέψουμε το πνεύμα σε ύλη και την ύλη σε πνεύμα.

Έλλη Στάη: Θεωρείτε ότι αυτό είναι εφικτό και θεωρείτε ότι η φύση του ανθρώπου θέλει αυτό; Γιατί έχω την αίσθηση ότι η φύση του ανθρώπου καλεί την ύλη, γι’ αυτό έχουμε ακριβώς τα φαινόμενα τα οποία εσείς περιγράφετε με το δικό σας τρόπο και τη δική σας ματιά κι εμείς τα βιώνουμε τώρα.
Όλοι, κι ο τελευταίος Έλληνας, κι εκείνος που ποτέ δεν είχε καθίσει ν’ αναρωτηθεί με ποιον τρόπο ζει τα τελευταία χρόνια, είπε αυτή τη διετία ότι "Α, ζούσαμε σε μια φούσκα, πολλά καταναλώναμε, δεν μας ήταν απαραίτητα." Πλην όμως βλέπουμε ότι η ανθρώπινη φύση τα ζητάει. Τα ζητάει σε κάθε εποχή.

Στέφανος Ροζάνης: Μάλιστα. Η απληστία του ανθρώπου είναι δεδομένη από τότε που ο άνθρωπος γεννήθηκε στη γη, κυρία Στάη.. Αλλιώς ακόμα θάμασταν στις σπηλιές. Εγώ θα φορούσα μια προβιά και θα έσερνα μια ξανθιά για να τη βιάσω μέσα στη σπηλιά. Δεν είναι έτσι;

Άρα το θέμα είναι όχι η ίδια η απληστία αλλά η μετουσίωση της απληστίας. Ο βουλιμικός είναι ένας άνθρωπος άρρωστος ο οποίος ανοίγει το ψυγείο και τρώει συνέχεια φαγητό. Αλλά βουλιμικός είναι κι εκείνος που καλλιεργεί με βουλιμία το πνεύμα του. Καλλιεργεί τις εσωτερικές του δυνάμεις με βουλιμία.

Και ουσιωδώς δεν θα ξεφύγουμε ποτέ εάν, πάλι λίγο δύσκολο, δεν καταλάβουμε ότι η φύση του ανθρωπίνου υποκειμένου είναι ουτοπική.

Τι είναι η ουτοπία; Είναι κάτι το οποίο πραγματοποιείται; Είναι κάτι το οποίο υλοποιείται; Μα αν ήταν κάτι τέτοιο δεν θα ήταν ουτοπία. Ουτοπία είναι το ανέφικτο το οποίο όμως οδηγεί ιστορικά το εφικτό. Ουτοπία είναι εκείνο το οποίο δεν μπορεί, δεν δύναται να πραγματωθεί, για να οδηγήσει όμως την ανθρωπότητα στο δρόμο της πραγμάτωσής της.

Έλλη Στάη: Για πέστε μου τώρα πρακτικά και πραγματικά για να κλείσουμε έτσι: Πώς μπορεί να αλλάξει το εσωτερικό της κοινωνίας μας, γιατί αυτό λέτε: να γίνει μετατόπιση από την εξωτερική μας ύπαρξη στην εσωτερική μας, έτσι ώστε να βρούμε και το ανέφικτο για να πάμε στο εφικτό. Δηλαδή να βρεθούμε σε μια κοινωνία η οποία δεν θα στηρίζεται στην ύλη, δεν θα στηρίζεται στην υπερβολή.

Στέφανος Ροζάνης: Όχι, να στηρίζεται στην ύλη! Μόνο που την ύλη θα την πνευματοποιεί. Όπως και το πνεύμα θα το υλοποιεί.

Έλλη Στάη: Πώς γίνεται αυτό; Τι θα κάνουμε δηλαδή; Τι θα κάνουμε μια κοινωνία η οποία είναι διάσπαρτη αυτή τη στιγμή; Δεν είμαστε σ’ ένα θέατρο όπου να ανταλλάσσουμε όλοι, 11 εκατομμύρια Έλληνες, απόψεις μαζί σας ώστε ν’ αρχίσει η ζύμωση και ν’ αρχίσει μια εσωτερική αναζήτηση για να δούμε με διαφορετικά μάτια το πλαίσιο που θέλουμε να ζήσουμε. Είναι εφικτό αυτό; Φοβάμαι πως όχι.

Στέφανος Ροζάνης: Να σας απαντήσω εγώ όμως με το λόγο του Κορνήλιου Καστοριάδη.

Έλλη Στάη: Να μου απαντήσετε. Ναι.

Στέφανος Ροζάνης: Ο κόσμος αλλάζει μόνο όταν έστω και ένας άνθρωπος θέλει να τον αλλάξει. Επιθυμεί να τον αλλάξει.

Ο κόσμος, κυρία Στάη, είναι οι επιθυμίες μας. Δεν είναι ούτε κάτι μεταφυσικό ούτε μια υλιστικότητα υπό την έννοια της χυδαίας υλιστικότητας. Ο κόσμος είναι το πραγματικό της πραγματικότητας. Αυτό που βλέπουμε είναι η πραγματικότητα. Πίσω από την πραγματικότητα λέει ο Μάρτιν ... υπάρχει ένα πραγματικό. Κι αυτό το πραγματικό μας αφορά εσάς κι εμένα το ίδιο.

Έλλη Στάη: Να κρατήσω αυτό που είπατε ότι ο κόσμος είναι οι επιθυμίες μας;

Στέφανος Ροζάνης: Ακριβώς

Έλλη Στάη: Και Κορνήλιος Καστοριάδης, ότι φτάνει ένας να θέλει, να επιθυμεί να αλλάξει τα πράγματα.

Στέφανος Ροζάνης: Και τότε αλλάζουν.

Έλλη Στάη: Λοιπόν, να κρατήσουμε αυτό και να ελπίσουμε ότι είναι αρκετό. Γιατί και η δυσπιστία είναι γνώρισμα της ανθρώπινης φύσης. Γι’ αυτό και πιθανότατα πολύ συχνά δεν ακολουθούμε και την επιθυμία μας, γιατί δυσπιστούμε σ’ αυτή.

Στέφανος Ροζάνης: Το ξέρω κυρία Στάη. Ακριβώς το ξέρω.

Έλλη Στάη: Κύριε Ροζάνη να σας ευχαριστήσω πολύ γι’ αυτή την πολύ αλλιώτικη συζήτηση που είχαμε απόψε…

Ευάγγελος Βενιζέλος: "Πικράναμε το λαό για να σωθεί το έθνος"!

Αυτοί που είδατε στο video είναι οι σωτήρες μας, κι ας μην τους φάινεται. "Έσωσαν" και "σώζουν" την Ελλάδα! Είμαστε σε καλά χέρια, μην ανησυχείτε.

Ώστε πικράνατε το λαό για να σώσετε το έθνος, ε; Τι είναι το "έθνος" Βαγγέλη; Δεν είναι ο ίδιος ο λαός; Έθνος είναι το σύνολο ανθρώπων με κοινή καταγωγή, γλώσσα, κουλτούρα, προγόνους, έθιμα, ιδιότητες. (tanea)

Για όσους αντέχετε την παπαρολογία, παραθέτω χαρακτηριστικά σημεία της ομιλίας του αθεράπευτα βερμπαλιστή Βαγγέλη Βενιζέλου στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, στις 14/1/2012. Το να τη μελετήσετε ολόκληρη δεν σας το συνιστώ διότι βλάπτει σοβαρά τη νοητική και ψυχική υγεία.

«Αγαπητέ Πρόεδρε, φίλε Γιώργο Παπανδρέου, θέλω πριν απ’ οτιδήποτε άλλο να σε συγχαρώ για τις γενναίες και θαρραλέες αποφάσεις σου, γιατί και η αποχώρηση από την Πρωθυπουργία και η αποχώρηση από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, είναι δυο κινήσεις καθόλου συνηθισμένες, δυο κινήσεις υπεύθυνες, που σηματοδοτούν έναν διαφορετικό πολιτικό πολιτισμό. (...)

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, η κατάσταση της χώρας, όπως είπα και στη διευρυμένη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου στις 27 Δεκεμβρίου, είναι τραγική. Περνάμε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο. Αυτούς τους τρεις μήνες, τον Ιανουάριο, το Φεβρουάριο και το Μάρτιο του 2012, κρίνεται το μέλλον της πατρίδας μας, το λιγότερο για την επόμενη δεκαετία. (...)

Κουβαλάμε τεράστιο ιστορικό βάρος. Πρέπει να επιβεβαιώσουμε την ίδια την ταυτότητα της χώρας, ως χώρας ευρωπαϊκής, δυτικής. Αυτή είναι, φίλες και φίλοι, η τραγική μοίρα του ΠΑΣΟΚ τη διετία 2009 – 2012.

Τι κάναμε αυτά τα δυόμιση χρόνια; Με μια φράση: Πικράναμε τον λαό για να σωθεί το έθνος. Όμως για να το πετύχουμε αυτό αναγκαστήκαμε και αναγκαζόμαστε να λάβουμε πολύ δύσκολες αποφάσεις, αποφάσεις που μας φέρνουν σε μετωπική σύγκρουση με πολύ μεγάλα τμήματα της παραδοσιακής κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ. Αναγκαζόμαστε να συγκρουόμαστε με κοινωνικές ομάδες που είναι ταυτισμένες με το ΠΑΣΟΚ.

Πρόκειται για έναν συναισθηματικό, ηθικό, πολιτικό και εκλογικό ακρωτηριασμό, που το ΠΑΣΟΚ τον υπέστη και τον υφίσταται στο όνομα της σωτηρίας της χώρας.

Όμως ενώ η σωτηρία της χώρας έχει ως αποτέλεσμα να μην βιώνει κανείς την κατάσταση της καταστροφής της χώρας, άρα κανείς δεν έχει βιώσει αυτό που πετύχαμε γιατί είναι άυλο και ιστορικό, ο καθένας βιώνει τις πιέσεις, τα μέτρα, τις θυσίες, βλέπει το εισόδημά του να περιορίζεται, ακόμα και αν αυτό αφορά μια σύνταξη, μια μικρή ή μεσαία σύνταξη, ή έναν μικρό ή μεσαίο μισθό, βλέπει την περιουσία του να μειώνεται, βλέπει τις προοπτικές των παιδιών του να ακυρώνονται, βλέπει τα σχέδια της ζωής του να τίθενται υπό αμφισβήτηση. (...)

Ο Έλληνας μπορεί να κάνει θυσίες. Αντιλαμβάνεται, ανέχεται, αντέχει, αλλά θέλει να πειστεί ότι υπάρχει σχέδιο που έχει αρχή, μέση και τέλος. Ότι κάποια στιγμή αποκαθίσταται η βεβαιότητα, η ασφάλεια. Και ότι κάποια άλλη στιγμή, λίγο αργότερα, αλλά σε ορατό χρονικό σημείο, θα αρχίσει η αποκατάσταση των αδικιών και των ανισοτήτων. (...)

Πρέπει να πείσουμε τους Έλληνες και τις Ελληνίδες ότι μπορούμε να κρατάμε το τιμόνι. Ότι ξέραμε τι κάναμε και ξέρουμε τι κάνουμε τώρα, υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. (...)

Αλλά από την ύφεση που σωρευτικά θα φθάσει συμπεριλαμβανομένου και του 2012 τις 20 μονάδες του ΑΕΠ, δηλαδή είμαστε σε επίπεδα πολεμικά και όχι ειρηνικά, εξαρτάται όλη η αλληλουχία των μακροοικονομικών προγνώσεων και των δημοσιονομικών αποτελεσμάτων. (...)

Δεν έπρεπε να έχουμε κανέναν δισταγμό για τις διαρθρωτικές αλλαγές, καμιά αμφιθυμία, γιατί όταν αυξάνουμε την ανταγωνιστικότητα της χώρας μέσω διαρθρωτικών αλλαγών, τότε μειώνουμε την πίεση εναντίον των μισθών και εναντίον των συντάξεων. Τόσο απλά. (...)

Και θέλω να ευχαριστήσω προσωπικά, ονομαστικά, ατομικά όλα τα μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, με τους οποίους κρατάμε όρθια τη χώρα αυτή, πολλές φορές κόντρα στην επιθυμία, τα αισθήματα, τις ανάγκες των πολιτών που προσβλέπουν σε εμάς και τους κοιτάμε στα μάτια προσπαθώντας να νιώσουμε αυτό που νιώθουν και να τους εξηγήσουμε ότι αυτό που κάνουμε με πόνο, το κάνουμε γιατί πρέπει να σώσουμε τη χώρα και πρέπει να δώσουμε στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας τη δυνατότητα να ζήσουν με αξιοπρέπεια ως ισότιμοι Ευρωπαίοι πολίτες και όχι ως παρίες μέσα σε μια Ευρωζώνη που είναι ούτως ή άλλως αντιφατική, ατελής και δυστυχώς έχει αποβεί από ένα σημείο και μετά επικίνδυνη και για τον εαυτό της. (...)

Η περιπέτεια αυτή που ζήσαμε και που ζούμε έχει αντιφάσεις, αδιέξοδα και μεγάλες αδικίες. Και την υφιστάμεθα όλοι συλλογικά την αδικία αυτή. Αλλά όλα κρίνονται ιστορικά στον μακρύ ιστορικό χρόνο. Ο μακρύς ιστορικός χρόνος θέλει πολλές ανθρώπινες ζωές και το τελικό αποτέλεσμα της ιστορίας είναι κάτι που κανείς δεν θέλησε εξαρχής έτσι ακριβώς.

Φέραμε την απόφαση της 26ης Οκτωβρίου στη χώρα και πράγματι, ενώ θα έπρεπε η χώρα να συνειδητοποιήσει ότι αλλάζει το πεπρωμένο της το δημοσιονομικό και άρα μπορεί να ανοίξει μια νέα οικονομική φάση, άρχισε η απώλεια ελέγχου.

Φτάσαμε έτσι σε μια πολιτική ανατροπή. Γιατί το ΠΑΣΟΚ παρότι είναι η δεδηλωμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, κατέθεσε στην πραγματικότητα την εντολή του ελληνικού λαού, προκειμένου να προσελκύσει στην στήριξη της κυβέρνησης του Λουκά Παπαδήμου και τη Νέα Δημοκρατία και τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό, δηλαδή προκειμένου να διαμορφωθεί ένα μέτωπο που θα μπορούσε να πείσει και την κοινωνία και τους εταίρους μας ότι διαμορφώνονται καλύτερες και αποτελεσματικότερες προϋποθέσεις για την ανταπόκριση στις δικές μας υποχρεώσεις.

Δεν είναι εύκολο αυτό, γιατί όπως είπα και προηγουμένως δεν έχει αναληφθεί πλήρως η ευθύνη. Η Νέα Δημοκρατία εξακολουθεί να ενεργεί ως συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση και ως αντιπολιτευόμενη συμπολίτευση. Το ΠΑΣΟΚ σηκώνει στο ακέραιο ακόμη το βάρος των δύσκολων αποφάσεων, όχι μόνο των ειλημμένων αλλά και αυτών που λαμβάνονται τώρα.

Η Νέα Δημοκρατία θεωρεί ότι όλες οι δύσκολες αποφάσεις είτε είναι δεδομένες είτε είναι αναπόφευκτες, τις καταγγέλλει, αλλά θέλει να αναλάβει και μάλιστα ει δυνατόν μόνη της με αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία την εφαρμογή αυτής της πολιτικής.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει μεγαλύτερη επιχείρηση πολιτικής και ιστορικής παραπλάνησης τις τελευταίες πολλές δεκαετίες. Διότι αυτοί που έχουν την μεγαλύτερη ευθύνη για την κατάσταση που διαμορφώθηκε από το 2004 έως το 2009, σε 2,5 μόλις χρόνια θέλουν να επανέλθουν ως οι διασώστες και οι εγγυητές της σοβαρότητας και της προοπτικής, είναι υποχρεωμένοι να εφαρμόσουν μια πολιτική που καταγγέλλουν, στην οποία συμπράττουν, χωρίς να αναγνωρίζουν το βάρος της υπογραφής τους!

Εάν ένας ξένος παρατηρήσει την κατάσταση, θα θεωρήσει ότι ισχύει στην Ελλάδα ένας εθνικός παραλογισμός, ο οποίος δεν μας επιτρέπει να δούμε καθαρά το τοπίο, τον ορίζοντα. Και εμείς πρέπει να περιγράψουμε με απόλυτη σαφήνεια τον ορίζοντα αυτόν. (...)

Δεν θέλω να μιλήσω λεπτομερέστερα, αλλά πάντως είναι μία μάχη για να σταθεί η χώρα, και θα σταθεί η χώρα, γιατί η χώρα έχει Κυβέρνηση, έχει υπεύθυνους ανθρώπους που διαχειρίζονται την τύχη της στο όνομα του ελληνικού λαού, ακόμη κι αν ο ελληνικός λαός τους κατακρίνει, γιατί ο ελληνικός λαός ξέρει στο βάθος της συνείδησής του, ότι οι συνθήκες είναι πολύ δύσκολες και θέλει να πετύχουμε στη μεγάλη του πλειοψηφία, και όχι μόνο στην κοινωνική ή εκλογική βάση του ΠΑΣΟΚ, αυτή που θέλουμε να αναστήσουμε και να επινοήσουμε και πάλι.

Τι παίζεται λοιπόν τους τρεις αυτούς μήνες; Η υπόσταση και το μέλλον της χώρας και η υπόσταση και το μέλλον της Παράταξης. (...)

Οι ευθύνες θα κατανεμηθούν σωστά. Δεν θα κρύβεται η Νέα Δημοκρατία πίσω από το ΠΑΣΟΚ και δεν κρύβεται στο εσωτερικό της Κυβέρνησης αλλά και στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, πρέπει να σας πω, κανείς πίσω από άλλον. Εν προκειμένω ο πιο εκτεθειμένος είναι ο Υπουργός των Οικονομικών, που διαχειρίζεται τα θέματα αυτά. Δεν θα κρύβεται κανείς πίσω από άλλον, ούτε συλλογικά ούτε ατομικά. Αυτό απαιτεί το πολιτικό ήθος, αλλά και το μέγεθος του προβλήματος και της ευθύνης.

Τώρα, δε, είναι και η ώρα να επανασυστήσουμε την Παράταξη. Φαντάζομαι ότι δεν θα το κάνουμε αυτό μεταξύ 1ης Απριλίου και 29 Απριλίου που θα είναι η επίσημη προεκλογική εκστρατεία. Πολλοί ρωτάνε: "Υπάρχει ευρωπαϊκή σοσιαλιστική αριστερά; Έχει νόημα να μιλάμε για κεντροαριστερά;", για όσους δεν αντιπαθούν τον όρο αυτό.

Το πραγματικό ερώτημα είναι: η Παράταξή μας, η οποία κυβερνά, συγκυβερνά και θέλει να εξακολουθήσει να κυβερνά ή έστω να συγκυβερνά τον τόπο αυτό, τι απάντηση δίνει στο λαό, στα απλά και θεμελιώδη ερωτήματα; Ποια Κυβέρνηση την επομένη των εκλογών; Ποιο πρόγραμμα την επομένη των εκλογών;

Πρέπει να δώσουμε τις πολιτικές απαντήσεις για να ανοίξουμε και τις ιδεολογικές συζητήσεις, γιατί η ιδεολογία υπάρχει χάριν της πολιτικής και η πολιτική υπάρχει χάριν του έθνους, και όλοι υπάρχουμε χάριν της ιστορίας που μας χωνεύει όλους στο διάβα της. (...)

Πρέπει να δώσουμε απάντηση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης, στο πρόβλημα της διαχείρισης των κρίσεων. Θα είμαστε σε κρίση για τα επόμενα πολλά χρόνια. Πρέπει να μιλήσουμε ξανά για κοινωνική δικαιοσύνη και αποκατάσταση αδικιών και ανισοτήτων.

Ναι, πρέπει να μιλήσουμε και θα το κάνουμε αυτό με αφορμή τη συζήτηση για το εθνικό φορολογικό σύστημα από τη Δευτέρα, και θα απαντήσουν και τα άλλα κόμματα στα ερωτήματα αυτά. Μπορούμε να δώσουμε το εγγυημένο επίπεδο διαβίωσης στοχευμένα σε αυτόν που έχει πραγματικά ανάγκη. Τα οριζόντια επιδόματα δεν οδηγούν πουθενά.

Πρέπει να μιλήσουμε ξανά για την ανασύσταση της μεσαίας Τάξης. Πρέπει να καλέσουμε τα παιδιά μας να μείνουν στην Ελλάδα. Πρέπει να μιλήσουμε ξανά για κράτος Δικαίου.

Πρέπει αυτά που λέμε για το επενδυτικό κλίμα και την απασχόληση, να δείξουμε ότι μπορεί να αποκτήσουν υπόσταση. Δεν τα πιστεύει κανείς όταν τα λέμε, γιατί βλέπει την ανεργία, την ύφεση, το αδιέξοδο, και πρέπει να εξηγήσουμε πώς θα ανοίξει ξανά το παράθυρο ευκαιρίας μέσα από την αποκατάσταση της ρευστότητας, μέσα από το PSI, μέσα από το νέο πρόγραμμα, μέσα από την αναστήλωση του τραπεζικού συστήματος. (...)

Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι μια προοδευτική πλειοψηφία μεταρρυθμίσεων και υπευθυνότητας. Σκεφτείτε λίγο, κάντε ρεαλιστικές εκτιμήσεις και υπολογισμούς με το μυαλό σας, πώς μπορεί να συγκροτηθεί την επομένη των εκλογών η προοδευτική πλειοψηφία μεταρρυθμίσεων και υπευθυνότητας. Όχι προοδευτική κατά δήλωση, αλλά προοδευτική κατ’ αποτέλεσμα. Αλλιώς τι θα κάνουμε;

Χρειαζόμαστε την υπευθυνότητα γιατί είμαστε συνεπείς και έχουμε υπογράψει δεσμεύσεις, χρειαζόμαστε μεταρρυθμίσεις γιατί χωρίς αυτές δεν επιβιώνουμε και χρειαζόμαστε την προοδευτικότητα κυρίως ηθικά, γιατί ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε, ακόμη κι όταν δε μπορούμε.

Είχα ανακοινώσει τέσσερις προτεραιότητες στον προϋπολογισμό. Να επανέλθουν οι καταθέσεις. Από τα 65 δισεκατομμύρια που έφυγαν από τις Τράπεζες, 16 πήγαν στο εξωτερικό. Μόνο το 9% πήγε στην Ελβετία από αυτά, δηλαδή 1,6 δις. Τα υπόλοιπα, σε μεγάλο βαθμό υπάρχουν με τη μία ή την άλλη μορφή, κοντά.

Είναι το εγγυημένο επίπεδο διαβίωσης. Να μείνουν τα παιδιά μας στην πατρίδα, να μη γίνουν μετανάστες. Να ξαναμιλήσουμε για μια μεσαία Τάξη χωρίς την οποία δεν υπάρχει κοινωνικός ιστός. Άρα, το εσωτερικό ζήτημα του ΠΑΣΟΚ, είναι η άλλη όψη του εθνικού ζητήματος της χώρας όπως συμβαίνει με κάθε ιστορική παράταξη, όπως συμβαίνει στην πραγματικότητα με κάθε πολιτική δύναμη που δικαιούται να υπάρχει μόνο χάριν του έθνους και του γενικού συμφέροντος. (...)

Προτεραιότητά μου είναι οι εθνικές προτεραιότητες και ο ρόλος μου ως Υπουργού Οικονομικών και Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, προτεραιότητά μου είναι να στηρίξω το Λουκά Παπαδήμο, προτεραιότητά μου είναι να εκτελέσω την εντολή που μου έχετε δώσει.

Γιατί όταν σχηματίστηκε η Κυβέρνηση, είχα πει στο Γιώργο Παπανδρέου ότι εγώ θα παραμείνω ως Αντιπρόεδρος και Υπουργός Οικονομικών, μόνον εάν καταγραφεί στα πρακτικά της Προεδρίας της Δημοκρατίας στη σύσκεψη των Αρχηγών των Κομμάτων, ότι εγώ παραμένω ως εντολοδόχος και εκπρόσωπος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Και το ξέρουν αυτό και ο Πρωθυπουργός και οι Αρχηγοί των Κομμάτων.

Άλλωστε, εάν προτεραιότητά μου είναι οι εθνικές ανάγκες και η Κυβέρνηση, έτσι εξυπηρετώ και τις απόλυτες προτεραιότητες της παράταξης. Γιατί τώρα διαμορφώνεται η φυσιογνωμία της παράταξης, τώρα κρίνεται ο συσχετισμός των δυνάμεων και η εκλογική της επίδοση, τώρα όχι μετά την 1η Απριλίου.

Άρα θα κάνω το καθήκον μου όσο μπορώ, στο μέτρο των δυνάμεών μου και στο πλαίσιο του ρόλου μου, ο οποίος συμπτωματικά όμως είναι πολύ κρίσιμος. Στηρίζοντας λοιπόν την Κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό, στηρίζω το ΠΑΣΟΚ και συμβάλλω στην προοπτική του. Πρέπει να το πιστέψει και ο κόσμος αυτό, όχι να χρεώνει εμάς και να πιστώνει κάποιους άλλους. (...)

Έχω ακούσει διάφορα τις τελευταίες εβδομάδες, ότι ο Γιώργος θα μου έδινε το δαχτυλίδι που πήρε από το Σημίτη, ότι είχαμε συμφωνήσει σε μία θολή διαρχία... Αλλά βλέπετε πώς εξελίσσονται τα πράγματα. Πάντα μιλάω με μεγάλη ευθύτητα και δεν έχω να αποδείξω, φίλες και φίλοι, τίποτα. Έχω αποδείξει την πίστη μου στην ενότητα, την πίστη μου στην κοινωνική βάση και τις δημοκρατικές διαδικασίες, υπό πολύ δύσκολες συνθήκες.

Αλλά να μην πάμε σε καμία υπολανθάνουσα πολυαρχία ή αναρχία καθ΄ οδόν προς τις δυσκολότερες αποφάσεις της χώρας και προς πολύ δύσκολες εκλογές τον Απρίλιο, να είμαστε συνεπείς. Άρα πρέπει να έχουμε συμφωνήσει στο πώς εκφράζεται και πώς δεσμεύεται το ΠΑΣΟΚ, πώς διασφαλίζεται η πολιτική του ενότητα και η αξιοπιστία αυτού και της χώρας.

Άρα εγώ εκ των πραγμάτων και λόγω του ρόλου μου και των προτεραιοτήτων μου δεν μπορώ να παρακολουθήσω τους εσωτερικούς ρυθμούς του ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορώ να τους παρακολουθήσω, δεν δικαιούμαι να τους παρακολουθήσω και δεν μπορώ.

Είμαι εδώ παρών, για τη χώρα, για την παράταξη, για τις ιδέες της, για το πολιτικό της πρόγραμμα, για την προοπτική της, για το μέλλον της, για την ενότητά της, δεν μπορώ να μετάσχω όμως σε αυτήν την υπολανθάνουσα αντιπαράθεση. (...)

Άρα, συντρόφισες και σύντροφοι, το ΠΑΣΟΚ, το οποίο δεν δικαιούται να έχει ψευδαισθήσεις ή να στρουθοκαμηλίζει, και δεν δικαιούται να επαναλαμβάνει παλαιοκομματικές πρακτικές του παρελθόντος και δεν πρέπει να γίνει αιχμάλωτο καμιάς προσωπικής στρατηγικής, πρέπει να ξέρει ότι όταν κάνουμε ταμείο, μετά την δανειακή σύμβαση, θα ξέρουμε αν νικήσαμε ή αν χάσαμε.

Αν έχουμε νικήσει μετά την δανειακή σύμβαση, θα έχουμε καταγάγει εθνικό θρίαμβο και αυτόν πρέπει να τον κεφαλαιοποιήσει η παράταξη. Αν έχουμε χάσει, δεν έχουμε λόγο ύπαρξης. Ούτε ως άτομα. Αυτό πρέπει να πετύχουμε.

Πρέπει να έρθουμε εδώ και να διαπιστώσουμε ότι η χώρα υπάρχει. Που θα υπάρχει. Ότι η χώρα πέτυχε. Ότι οι Έλληνες μπορούν να νιώθουν ασφαλέστεροι. Περίπου στις 30 Μαρτίου και κάνοντας αυτό το ιστορικό ταμείο, να μπορούμε να κοιταχτούμε μεταξύ μας στα μάτια και να μπορούμε να ξανακοιτάξουμε τον Έλληνα πολίτη στα μάτια. Αυτό είναι το στοίχημα.

Σας ευχαριστώ.»

Και πάλι δεν κατάλαβα γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου δέχτηκε (;) να γίνει το εξιλαστήριο θύμα, παραιτούμενος από πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, αφού η κυβέρνησή του όλα τα είχε κάνει καλά για τη "σωτηρία" της χώρας. Μήπως για τον ίδιο λόγο που ο αλήστου μνήμης για τη Μεγάλη Ληστεία του Χρηματιστηρίου προκάτοχός του, Κώστας Σημίτης, του είχε δώσει το "δαχτυλίδι" ώστε να μην καταποντιστεί το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2004 και αμαυρωθεί η εικόνα του;

Ο παπατζής GAP στο Εθνικό Συμβούλιο ευλόγησε τα γένια του!

Αδιανόητο! Είναι σα ν’ ακούς έναν εμπρηστή να ζητάει εύσημα επειδή εκ των υστέρων προσπάθησε να σβήσει τη φωτιά που ο ίδιος πυροδότησε, και μάλιστα ρίχνοντας λάδι! Ο εφιάλτης George Papandreou έβαλε φωτιά στο σπίτι μας και υπερηφανεύεται που δεν έγινε ακόμη στάχτη, χάρη στις προσπάθειές του!

Αν δεν είναι σχιζοφρενής, τότε είναι ο πιο επικίνδυνος πολιτικός αγύρτης που γνώρισε ποτέ η χώρα μας. Σχιζοφρενείς ή αγύρτες είναι και όσοι συνεχίζουν να τον χειροκροτούν. Πάντως το είπε ο Τζέφρυ: η χρεοκοπία αποφεύχθηκε μέχρι σήμερα! Αύριο βλέπουμε... Ομολόγησε και το άλλο ο Γιώργος στο χθεσινό Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ: "Έχει διαφύγει τον κίνδυνο η Ελλάδα; Όχι, αλλά μέχρι σήμερα τον έχει αποφύγει."
Εξυπακούεται ότι, εάν ο μη γένοιτο αύριο μεθαύριο συμβεί το μοιραίο, δεν θα είναι αυτός υπεύθυνος αλλά κάποιοι άλλοι που θα τον διαδεχτούν στην εξουσία… Πονηρός ο Γιώργος!



Γιατί παραιτήθηκες, Γιωργάκη, αφού όλα τα έκανες καλά; Γιατί τα βρόντηξες αφού είσαι υπερήφανος για τις επιλογές σου; Ποιον φοβήθηκες, Γιωργάκη, και την έκανες με ελαφρά πηδηματάκια; Μήπως το έκανες για να μη φυγαδευτείς με ελικόπτερο από την ταράτσα της Βουλής; Μήπως το έκανες από αλληλεγγύη προς τον ανυπόμονο Αντώνη Σαμαρά για να του ανοίξεις το δρόμο προς την εξουσία μια ώρα αρχύτερα; Μήπως για να διευκολύνεις τον άσπονδο φίλο σου Ευάγγελο Βενιζέλο;



Ώστε λοιπόν κατάκτηση η διαγραφή χρέους που αποφασίστηκε ερήμην σου και την οποία εξόρκιζες ο ίδιος και οι συνεργάτες σου ως το απόλυτο κακό που θα μπορούσε να μας συμβεί! Τα ξέχασες; Άσε που δεν ολοκληρώθηκε ακόμη η διαγραφή που θα μας κρατήσει έξω από τις αγορές για καμιά εικοσαριά χρόνια, μέχρι να ξεχαστεί ότι είμαστε μπαταχτσήδες…



Και γιατί, βρε παπατζή, πήρες πίσω αυτό το "λυτρωτικό" μέτρο, που αποφάσισες χωρίς να ενημερώσεις προηγουμένως τους Ευρωπαίους εταίρους, ενώ προηγουμένως έπινες νερό στ’ όνομά τους και σου χάριζαν το ένα βραβείο μετά το άλλο; Γιατί δεν επέμεινες ν’ απευθυνθείς στη σοφία του Ελληνικού λαού, που όψιμα ανακάλυψες, αφού τον είχες οδηγήσει χωρίς δημοψήφισμα στη λαιμητόμο του μνημονίου; Για να κάνεις το χατίρι της αντιπολίτευσης που σύσσωμη το αποδοκίμασε επειδή φοβάται το λαό, ενώ εσύ δεν τον φοβάσαι; Μα σύσσωμη η αντιπολίτευση αντιδρούσε και στην υπογραφή του μνημονίου, αλλά εσύ την έγραψες στα παλιά σου τα παπούτσια. Και τι ακριβώς θεωρείς "κατάκτηση", βρε επικίνδυνε δημαγωγέ; Το γεγονός ότι μετά την εξαγγελία του "λυτρωτικού" δημοψηφίσματος έβαλες την ουρά στα σκέλια και παραιτήθηκες;

Θέλεις να σου πω εγώ γιατί το έκανες; Για να λιποτακτήσεις, πετυχαίνοντας συγχρόνως έναν ηρωικό τρόπο εξόδου. Φοβήθηκες την οργή του λαού, αμετανόητε Γιώργη Παπανδρέου, που προσπαθείς να μας παρουσιάσεις το μαύρο άσπρο.



Πρέπει να είσαστε υπερήφανοι, ε; Υπερήφανοι που με συνεχείς εκβιασμούς και κατατρομοκράτηση του λαού κατακρεουργήσατε μισθούς και συντάξεις και τον γυρίσατε 50 χρόνια πίσω; Υπερήφανοι που υποκύπτατε πριν από κάθε δόση στους εκβιασμούς και στην τρομοκρατία της Τρόικας παίρνοντας νέα και σκληρότερα μέτρα ευθανασίας του λαού; Υπερήφανοι που δεν καταφέρατε να μαζέψετε τους φόρους από τα λαμόγια; Υπερήφανοι που χάρη στην πολιτική σας φυγαδεύτηκαν σε τράπεζες του εξωτερικού δεκάδες δισεκατομμύρια Ελλήνων καταθετών;

Ή μήπως νομίζεις ότι με το να συρθεί στη συγκυβέρνηση ο Σαμαράς, κάτω από τις αφόρητες πιέσεις της Τρόικας και τους εκβιασμούς περί μη καταβολής της έκτης δόσης και του νέου δανείου, σημαίνει ότι ενέκρινε την πολιτική των μνημονίων ως τη μόνη διέξοδο από την κρίση; Μήπως όταν καλείς πυροσβέστες για να σβήσουν τη φωτιά που άναψες σημαίνει ότι οι πυροσβέστες ενέκριναν τις μεθόδους που φούντωσαν τη φωτιά και την κατέστησαν ανεξέλεγκτη; Και δε μιλάω για τους κωλοτουμπάτους πυροσβέστες που είχαν υπογράψει μετά χαράς το μνημόνιο, και είχαν μάλιστα εισηγηθεί την προσφυγή στο ΔΝΤ…

Γιώργη Παπανδρέου, αυτά τα λες όχι διότι πιστεύεις στη σοφία του λαού ή των μελών του ΠΑΣΟΚ, αλλά επειδή ποντάρεις στη μωρία τους. Και δυστυχώς, πες-πες θα πείσεις πολλούς αφελείς ότι είσαι εθνικός ήρωας αντί για εφιάλτης…

27-10-2011

3-6-2009

23-4-2008

6-1-2012