Ο χαμαιλεοντισμός του Μάκη Βορίδη

ΒΟΥΛΗ, 19-1-2012
ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ (Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων):
«(…) Η δεύτερη τάξη συζήτησης είναι ότι θα πρέπει να είμαστε όλοι ξεκάθαροι σε ζητήματα τα οποία αφορούν στην τήρηση των διεθνών υποχρεώσεων της χώρας. Θα μου επιτρέψετε να σας πω ότι και εκεί το ζήτημα είναι πολύ σημαντικότερο και κρισιμότερο από τις οποιεσδήποτε επιμέρους συμφωνίες ή διαφωνίες. Η χώρα οφείλει να δείχνει και να αποδεικνύει την αποφασιστικότητά της καθημερινά και αυτό πρέπει να εκφράζεται τόσο σε κυβερνητικό επίπεδο, όσο όμως και στο επίπεδο των πολιτικών δυνάμεων.

Θα πρέπει, λοιπόν, να αποδεικνύει καθημερινά την αποφασιστικότητά της να ανατάξει την οικονομία της, να δημιουργήσει ανταγωνιστικό περιβάλλον, να ανασυγκροτήσει το ελληνικό Δημόσιο και να κάνει εκείνες τις παρεμβάσεις που είναι απαιτούμενες, προκειμένου να διασφαλίσει την οικονομική της βιωσιμότητα.

Αυτό δεν είναι όρος πολιτικής και οικονομικής επιβίωσης της Κυβέρνησης, αλλά της χώρας. Αυτό είναι που μας αφορά και – όσο παράξενο και αν φαίνεται και ίσως να μην το έχουμε συνηθίσει – αυτό είναι αυτό που πρέπει να κάνει τον πολιτικό λόγο του κάθε συναδέλφου βαρύ, γιατί η κάθε κουβέντα πια εκτιμάται και μετριέται και ο κάθε συσχετισμός έχει τη σημασία του. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα καινούργιο κρίσιμο περιβάλλον, μέσα στο οποίο πρέπει να ζήσουμε.

Έχοντας πει αυτό, επιτρέψτε μου να θίξω ακόμα ένα θέμα. Εγώ αντιλαμβάνομαι ότι προφανώς υπάρχουν κόμματα μέσα στην Αίθουσα, ιδεολογίες, πολιτικές λογικές. Όμως, αυτό που πρέπει να αφαιρέσουμε από την Αίθουσα είναι οι μικροπολιτικές και μικροκομματικές σκοπιμότητες. Αυτά πρέπει να τα αφαιρέσουμε στην παρούσα φάση. Δεν πρέπει να υπάρχουν μικρές πολιτικές εκτιμήσεις, μικροκέρδη και μικροζημίες μέσα σ’ αυτή τη διαδικασία. Πρέπει όλοι να έχουμε μπροστά μας συνεχώς τη μεγάλη εικόνα. Η μεγάλη εικόνα είναι ότι πρέπει να γίνει ό,τι είναι απαραίτητο για τη σωτηρία της χώρας. (…)»



Ας γυρίσουμε τώρα τρεις μήνες ενωρίτερα. Περασμένες αγορεύσεις και διηγώντας τες να κλαις…

ΒΟΥΛΗ, 19-10-2011
ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ (Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΛΑΟΣ): «Για κάποιο λόγο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτές τις μέρες όλοι μιλάμε για πατρίδα και είμαι έτοιμος να συμφωνήσω ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. (…)

Υπάρχει ένας μύθος τον οποίο προσπαθεί να ενεργοποιήσει ο κ. Ευ. Βενιζέλος. Τι λέει ο κ. Βενιζέλος; Δεν το λέει τώρα, το λέει συνεχώς. "Εάν δεν ψηφιστεί κάθε φορά η δέσμη μέτρων που προτείνει η Κυβέρνηση, τότε αυτό οδηγεί περίπου στην καταστροφή της πατρίδος". Άρα, όποιος δεν ψηφίζει αυτήν τη δέσμη μέτρων κάθε φορά, μπορεί να είναι το μεσοπρόθεσμο, μπορεί να είναι ο εφαρμοστικός, μπορεί να είναι τα φορολογικά νομοσχέδια, μπορεί να είναι οτιδήποτε, όποιος όμως δεν το κάνει αυτό, ενεργεί αντιπατριωτικά.

Βρισκόμαστε πραγματικά σε παραλήρημα και σε αλαζονεία. Ο κ. Βενιζέλος έχει ταυτίσει την πολιτική του ΠΑ.ΣΟ.Κ με την πατρίδα. Αυτή δε η ταύτιση γίνεται όλως αυθαιρέτως, διότι γιατί κανείς δεν εξηγεί ότι σε τελευταία ανάλυση μπορεί να υπάρξουν και άλλες πολιτικές που να σώζουν την πατρίδα, που είναι και η βασική μας συζήτηση εδώ μέσα;

Όλοι, λοιπόν, όσοι διαφωνούμε με την πολιτική του κ. Βενιζέλου και του ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν είμαστε στο πατριωτικό μπλοκ, γιατί δεν θέλουμε να σωθεί η πατρίδα. Ο μόνος ο οποίος εκφράζει την πατριωτική πολιτική είναι το ΠΑ.ΣΟ.Κ., γιατί μόνο αυτά τα μέτρα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σώζουν την πατρίδα. Ερώτηση: Υπάρχουν άλλα μέτρα τα οποία θα μπορούσαν να φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα; Υπάρχουν άλλες πολιτικές που θα μπορούσαν να φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα;

Περαιτέρω βαθύτερη ερώτηση, απευθυνόμενη και στον Πρωθυπουργό, ο οποίος επικαλείται την πατρίδα: Τι θα γίνει, εάν εδώ συνομολογηθεί ότι επί δύο χρόνια αστοχεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ και ότι η αστοχία του ΠΑ.ΣΟ.Κ είναι αυτή που φέρνει συνεχώς τα καινούργια μέτρα; Δεν θα ήταν τότε πατριωτικό καθήκον να σηκωθεί να φύγει το ΠΑ.ΣΟ.Κ., να αφήσει κανέναν άλλο να κάνει τη δουλειά; Δεν θα ήταν προϊόν της πατριωτικής ευαισθησίας του Πρωθυπουργού να ομολογήσει την αποτυχία της Κυβερνήσεώς του και να μας απαλλάξει, για να δούμε άλλου είδους πολιτικές; Πώς έτσι μονοσήμαντα οδηγούμαστε και οδηγείται η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ σε ένα τέτοιο δίλλημα;

(…) Γιατί φτάσαμε στο σημείο να είναι μονοσήμαντο και υποχρεωτικό και μη αντικαταστάσιμο το να πρέπει να οδηγήσουμε το αφορολόγητο όριο στα 5.000 ευρώ; Ποιος το λέει αυτό δηλαδή; Γιατί δεν υπάρχουν άλλες πολιτικές; Ποιος το έχει πει; (…)

Μπορεί να εξηγήσει στο ΠΑΣΟΚ, γιατί λόγου χάρη είναι επωφελής η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων για την οικονομία; (…) Εμείς δεν το ψηφίζουμε, δεν πειστήκαμε. Αλλά στους Βουλευτές του ένα επιχείρημα μπορεί να εισφέρει; (…)

Εσείς, όμως, που καλείστε να το ψηφίσετε, θα το ψηφίσετε με την επιχειρηματολογία ότι αν δεν το ψηφίσετε καταστρέφεται η πατρίς; Και γιατί καταστρέφεται η πατρίς; (…)

Να ανοίξουν, βεβαίως, μεγάλες και ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Σε ποια βάση όμως; Στη βάση ενός πολιτικού ορθολογισμού, στη βάση ενός κοινού συμφέροντος, στη βάση – αν θέλετε ακόμα – και αξιακών επιχειρημάτων.

Μα, δεν ακούγεται τίποτα από αυτά μέσα σ’ αυτή την Αίθουσα. Εκείνο που ακούγεται είναι ότι το είπε η Τρόικα και άμα δεν το κάνουμε, δεν θα πάρουμε τη δόση. Και πρέπει να πάει ο Πρωθυπουργός την Κυριακή έχοντας ψηφισμένο το νόμο, γιατί άμα δεν ψηφιστεί ο νόμος, δεν μπορούμε να πάρουμε τα λεφτά.

Μα, πού οδηγείται με αυτήν την έννοια η πολιτική; Και γιατί εν συνεχεία θα αδικήσουμε τους πολίτες που διαμαρτύρονται, που απαξιώνουν το Εθνικό τους Κοινοβούλιο, τη στιγμή που το ίδιο το Εθνικό Κοινοβούλιο με αυτήν την ψήφο, με αυτήν τη λογική, το ίδιο απεκδύεται των δικών του αρμοδιοτήτων;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ, αυτό κάνετε. Δεν έχει τόση μεγάλη σημασία το αν θα ψηφίσετε το άρθρο 37 ή αν θα ψηφίσετε την εργασιακή εφεδρεία ή αν θα ψηφίσετε το αφορολόγητο. Σημασία έχει ότι το ψηφίζετε, όχι γιατί είστε πεισμένοι ότι αυτές είναι σωστές πολιτικές. Το ψηφίζετε σε μία λογική ενδοτικότητας σε εκβιασμούς, χωρίς κανένα επιχείρημα πίσω από αυτό. Πώς αυτό μπορεί να γίνει αποδεκτό;

Και πάω και παραπέρα. Πόσο πειστικοί μπορεί να είστε σε οποιονδήποτε τρίτο; Εάν υπήρχαν επιχειρήματα, τότε κάποιοι θα επείθοντο, κάποιοι δεν θα επείθοντο. Αυτό είναι δημοκρατία. Κάποιοι θα συμφωνούσαν, κάποιοι θα διαφωνούσαν. Κάποιοι θα έλεγαν "ναι, αυτές είναι σωστές πολιτικές", κάποιοι θα έλεγαν "αυτές είναι λάθος". Ποιος θα πειστεί στη λογική ότι ξέρετε, θα κάνουμε πράγματα που τα θεωρούμε εσφαλμένα - εσείς τα θεωρείτε εσφαλμένα - θα κάνουμε πράγματα που θεωρούμε ότι είναι αδιέξοδα - αυτή είναι η δική σας επιχειρηματολογία - θα κάνουμε πράγματα, τα οποία τα θεωρούμε άδικα; Πόσες φορές δεν το έχουμε ακούσει από αυτό το Βήμα;

Οι μισοί σας Βουλευτές έχουν ανέβει εδώ και λένε μετά σπαραγμού καρδίας και μετά πόνου ψυχής το ότι είναι υποχρεωμένοι να ψηφίσουν για λόγους πατριωτικούς αυτό το νομοσχέδιο αλλά, δεν ήθελαν να το ψηφίσουν και δεν θα το ψήφιζαν σε καμία άλλη περίπτωση. Και αφού τα έχετε πει όλα αυτά, εσείς περιμένετε να πείσετε κάποιον, να πείσετε την κοινωνία σε μια συγκεκριμένη πολιτική. Μα, πώς θα γίνει αυτό; Μα, ποιος θα πειστεί σ' αυτό;

Και από ένα σημείο και μετά αυτού του τύπου οι αναγκαιότητες πόσο πραγματικές είναι; Ακούω τον κ. Βενιζέλο: "Τα πράγματα θα πάνε πολύ χειρότερα". Ενδεχομένως, μπορεί να πάνε πολύ χειρότερα. Το "μπορεί να πάνε πολύ χειρότερα" είναι κάτι δυνητικό. Μπορεί να πάνε χειρότερα, μπορεί να πάνε καλύτερα. Εδώ, όμως, έχουμε ένα βίωμα πια όλοι μας, ότι η πολιτική του ΠΑΣΟΚ επί μία διετία έχει κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα.

Μάλιστα υπάρχει και κάτι ακόμα, κύριοι συνάδελφοι, το οποίο δεν έχετε λάβει υπ’ όψιν σας, ότι όσοι συναίνεσαν αλλά και ο ελληνικός λαός έχει δείξει τεραστία ανοχή. Για ένα πολύ σημαντικό χρονικό διάστημα, ανέχθηκε πολιτικές, υπέστη θυσίες, δέχθηκε περικοπές στις αποδοχές του, ανέχθηκε την τεράστια φορολογία. Αυτό γιατί το έκανε; Γιατί πείστηκε ότι μπροστά του - και μάλιστα εσείς του λέγατε για αρχές του 2012 - είναι ξανά η ένταξη της χώρας στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, στις αγορές, η εύκολη χρηματοδότηση των τραπεζών και επομένως τελειώνει η περιπέτεια. Υπάρχει τέλος σε αυτήν την ιστορία πια;

Ευτυχώς πια δεν δεσμεύεστε. Διότι βγαίνει ο Πρωθυπουργός και λέει "Δεν ξέρω ακριβώς. Ξέρω ότι αυτό είναι που πρέπει να γίνει, αλλά το πού οδηγεί αυτό δεν το ξέρω". Ακούστε, διαβάστε τις ομιλίες του κ. Βενιζέλου, διαβάστε τις στο Μεσοπρόθεσμο, διαβάστε τις στον Εφαρμοστικό. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ, τι σας έλεγε; Αλλά και τι λέγατε! Σας έλεγε ότι είναι το τελευταίο άδικο μέτρο; (…) Σας έλεγε ότι πλέον, η προσπάθεια ολοκληρώνεται. Σας έλεγε ότι όλα θα διορθωθούν με το εθνικό φορολογικό που είναι ante portas, έρχεται, έτοιμο για ψήφιση. Αυτά καλοκαιριάτικα. Σας έλεγε ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο, ότι, σε τελευταία ανάλυση, πλέον δρομολογούνται τα πράγματα, εκτελείται ο Προϋπολογισμός. Και πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρις, έρχεται το Τέλος Ακινήτων. Μήπως θυμάστε τι σας έλεγα για το Τέλος Ακινήτων;

Είναι πια πανομοιότυπες οι ομιλίες. Δεν μιλάει ο κ. Βενιζέλος για κανένα ζήτημα ουσίας. Δεν επιχειρηματολογεί για τα μέτρα του Μεσοπροθέσμου. Δεν επιχειρηματολογεί για τον Εφαρμοστικό Νόμο. Δεν επιχειρηματολογεί για το τέλος των ακινήτων, ούτε για την εφεδρεία. Δεν επιχειρηματολογεί για τη μείωση του αφορολόγητου στις 5.000. Δεν μας λέει τίποτα ο κ. Βενιζέλος.

Ο κ. Βενιζέλος μας λέει ότι άμα δεν ψηφίσουμε το νομοσχέδιο, καταστρέφεται η πατρίς. Αστοχεί εν συνεχεία το οικονομικό επιτελείο, του λείπει 1,5 δισεκατομμύρια και έρχεται με έναν καινούριο φόρο, με μια καινούρια περικοπή, με μια καινούρια μείωση. Ξανααστοχεί και ξαναέρχεται και πάλι καταστρέφεται η πατρίς. Και συνεχώς δίνουμε τη μητέρα όλων των μαχών. Ο κ. Βενιζέλος είναι ο Σαντάμ Χουσεΐν ο οποίος δίνει τη μητέρα όλων των μαχών στην Βαγδάτη, μόνο που μετά δυο ώρες μπήκαν μέσα οι Αμερικάνοι. Αυτό είναι που γίνεται. Κάθε φορά είναι η μητέρα όλων των μαχών.

Πρέπει, λοιπόν, να τελειώνουμε. Ποια είναι η πολιτική πραγματικότητα που ζούμε αυτή τη στιγμή; Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ, αυτό που θα σας πω τώρα είναι το πατριωτικό σας καθήκον. Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν έχει πια πολιτικό κεφάλαιο. Αυτό δεν είναι θεωρία. Αυτό επηρεάζει και τα δημοσιονομικά μεγέθη. Τα δικαστήρια δεν λειτουργούν, η καθαριότητα δεν υπάρχει, το Γενικό Λογιστήριο είναι υπό κατάληψη, το Υπουργείο Υγείας είναι εδώ και τρεις μήνες υπό κατάληψη, τα σχολεία είναι υπό κατάληψη, τα πανεπιστήμια είναι υπό κατάληψη, τα μέσα μεταφοράς δεν λειτουργούν, οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να πάνε στις δουλειές τους.

Αυτή είναι μια χώρα η οποία πια δεν λειτουργεί. Εσείς θέλετε να βγάζει ΑΕΠ αυτή η χώρα; Θέλετε να παράγει με αυτές τις συνθήκες πλούτο, τον οποίο να μπορεί να φορολογεί το κράτος για να έχει έσοδα; Αυτή είναι μια χώρα, που στα χέρια του ΠΑΣΟΚ καταρρέει. Εσείς λέτε τώρα ποιο είναι το επόμενο μέτρο. Η απάντηση είναι ότι δεν έχει καμία σημασία ποιο είναι το επόμενο μέτρο. Διότι κανένα μέτρο δεν εφαρμόζεται και κανένα μέτρο δεν λειτουργεί, γιατί δεν υπάρχει η ελάχιστη κοινωνική συμφωνία.

Υπάρχει, λοιπόν, ένα πολύ σοβαρό πατριωτικό έργο που πράγματι έχει να επιτελέσει ο κ. Παπανδρέου. Αυτό είναι να φύγει από την εξουσία - με πασοκική φρασεολογία - εδώ και τώρα. Αυτό είναι το πατριωτικό του καθήκον.

Τι θα γίνει από εδώ και πέρα; Θα πάμε σε εκλογές; Εγώ θα σας πω το εξής. Αυτό είναι δική σας απόφαση. Είναι απόφαση του Πρωθυπουργού. Μπορεί να θέλει να πάει σε εκλογές ή μπορεί να θέλει το ΠΑΣΟΚ να διερευνήσει τη δυνατότητα μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας.

(...) Αν σε τελευταία ανάλυση δεν σας αρέσει η λύση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, τότε πάντοτε υπάρχει η λύση των εκλογών.»

Ολόκληρη η αγόρευση του Μάκη Βορίδη εδώ.

Η Αλέκα Παπαρήγα θεωρεί το ΛΑΟΣ μίασμα

Τα είπε χύμα και τσουβαλάτα η Αλέκα χθες στη Βουλή! Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή Αλέκα! Μακάρι να βγάλουν άκρη οι οπαδοί του ΚΚΕ για το τι είπε, τι κυβέρνηση θέλει, αν θέλει, και πού το πάει. Εγώ πάντως δεν έβγαλα νόημα. Δεν μας είπε τι θα έκανε αν της ανέθεταν το σχηματισμό κυβέρνησης για να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση. Αυτό το κρατάει επτασφράγιστο μυστικό για να μην της κλέψουν τα... πνευματικά δικαιώματα! Ή μάλλον γνωρίζει ότι από την ιδεοληψία στην πράξη η απόσταση είναι κάποια έτη φωτός...

Το μόνο ξεκάθαρο που είπε χθες η κ. Παπαρήγα ήταν ότι ο ΛΑΟΣ δεν έπρεπε να μπει στην κυβέρνηση, όπως ακούσατε στο video που παρέθεσα στην αρχή. Δηλαδή δεν την ενοχλεί που μπήκε στη Βουλή, στο "ναό" τση "Δημοκρατίας", αλλά στην κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου, λέει, δεν έπρεπε να μπει διότι θα τη μολύνει! Βέβαια, η Αλέκα έχει μάθει να μην παίρνει ποτέ κυβερνητικές ευθύνες και ν' αφήνει τους άλλους να καίγονται προσπαθώντας να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Η ίδια δεν θέλησε να εισέλθει στο νυμφώνα της συγκυβέρνησης και τον εισερχόμενο Γ. Καρατζαφέρη ήθελε να εμποδίσει! Ωστόσο, μια συγκυβέρνηση την οποία πετροβολάει εξ αρχής, τι τη νοιάζει αν έχει μέσα και "φασίστες" ή αρκούδες; Μου θύμισε την παροιμία: Από πίτα που δεν τρως τι σε νοιάζει κι αν καεί; Κι αν έξω από τη συγκυβέρνηση είναι τα "ενάρετα" κόμματα που νοιάζονται για το λαό, ενώ μέσα είναι τα "αμαρτωλά" κόμματα του κεφαλαίου και των μονοπωλίων, όπως ισχυρίζεται, τότε μέσα δεν είναι η φυσιολογική θέση του ΛΑΟΣ;

Γιατί διαμαρτύρεσαι Αλέκα; Είναι κρίμα κι άδικο να παρασύρεις και να εγκλωβίζεις στην ουτοπία τόσους νέους που διψάνε για ρεαλιστικό όραμα...

Ωστόσο, ποιος είναι πιο φασίστας μεταξύ των φασιστών; Μήπως είναι αυτός/αυτή που θεωρεί φασίστα εκείνον με του οποίου την ιδεολογία-ιδεοληψία διαφωνεί, και τον καταγγέλει για την ανάληψη κυβερνητικού πόστου, προσβάλλοντας έτσι μια μερίδα του λαού που τον ψηφίζει;

Και για να μην παρεξηγηθώ, εγώ δεν στηρίζω το ΛΑΟΣ με τις κωλοτούμπες του, ούτε οποιοδήποτε άλλο κόμμα. Κι αυτό, διότι είμαι κατά του δήθεν δημοκρατικού (ελέω ψέματος και χρήματος) κυνοβουλευτισμού με ύψιλον ως σχιζοφρενικού πολιτικού συστήματος που αντιστρατεύεται την κοινή λογική και την ενότητα του λαού, και απεργάζεται την ηθική και οικονομική χρεοκοπία, κατακερματίζοντας τον κοινωνικό ιστό και υπονομεύοντας το έθνος. Όπερ και εγένετο, ωιμέ!

Θέλετε να με αποκαλέσετε φασίστρια; Πολύ ευχαρίστως να το δεχτώ, αν φασισμός είναι η ιδεολογία της κοινής λογικής και της αναζήτησης της απόλυτης Αλήθειας. Διότι αν δεν υπάρχει ΚΟΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ, αν δεν υπάρχει η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, τότε γιατί η λογική η δική σου είναι λογικότερη από τη δική μου; Και γιατί η αλήθεια η δική σου είναι αληθινότερη από τη δική μου; Και γιατί όταν η αλήθεια η δική σου είναι αλλιώτικη από τη δική μου να με αποκαλείς φασίστρια και να θέλεις να με αποβάλεις από την παρέα;

Στη συνέχεια παραθέτω ολόκληρη τη χθεσινή ομιλία της Αλέκας Παπαρήγα για να μην την αδικήσω. Ίσως κάποιος οπαδός βοηθηθεί και καταλάβει το συνειδητό ή ασυνείδητο δούλεμα που υφίσταται από την ηγεσία του ΚΚΕ. Δυστυχώς πολύ συχνά στην πολιτική τα όρια μεταξύ υποκρισίας, παραλογισμού και σχιζοφρένειας είναι δυσδιάκριτα.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΠΑΠΑΡΗΓΑ (Γενική Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας): «Κύριε Πρόεδρε, καθώς ερχόμουν εδώ για τη Βουλή άκουσα στο ραδιόφωνο – δεν ξέρω αλλά μου μοιάζει έγκυρο – ότι ειπώθηκε από την πλευρά της Τρόικα ή της Κομισιόν ότι αν δεν υπογραφεί από όλους τους Προέδρους των Κομμάτων κ.λπ. το χαρτί που λέει ότι θα τηρήσουμε τα υπεσχημένα, η έκτη δόση δεν δίνεται. Αυτό μάλλον το είπε ο Υπουργός Εργασίας, ο κ. Κουτρουμάνης και το ανήγγειλε και η Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Εργασίας και μάλιστα είπαν ότι μέχρι τέλος Δεκέμβρη τα πράγματα είναι δύσκολα.

Δεν έχουμε καμία πρόθεση να συστήσουμε στον κ. Σαμαρά να υπογράψει ή να μην υπογράψει το χαρτί. Δικό του θέμα είναι. Απλώς θέλουμε να πούμε στον ελληνικό λαό ότι είναι "κόκκινη" γραμμή και δεν μπορεί να υποκύψει ο ελληνικός λαός στο όργιο των εκβιασμών. Γιατί ο εκβιασμός γίνεται στον ελληνικό λαό, εκεί με τον κ. Σαμαρά θα βρουν ένα modus vivendi, κάτι θα βρουν. Άλλωστε ο εκβιαστής δεν υποχωρεί με τίποτα. Έχετε δει κανέναν εκβιαστή που πήρε αντάλλαγμα και έκανε πίσω; Και οι εκβιασμοί είναι πολλοί και δεν είναι μόνο ένας.

Ο κρατικός Προϋπολογισμός και αναμορφωμένος τώρα με βάση τα νέα μνημόνια έχει ποσό στα έσοδά του, αυτά τα έσοδα με τη φοροδιαφυγή, που είναι τρείς φορές πάνω από τους μισθούς και τις συντάξεις. Ο ελληνικός λαός πρέπει να εξεγερθεί κυριολεκτικά μπροστά σ’ αυτό τον εκβιασμό, που δεν είναι παρά ένας ταμειακός εκβιασμός, για την έκτη δόση.

Μπαίνει ένα ερώτημα που απασχολεί τον κόσμο και το συζητάει και μας απασχόλησε και εμάς, γιατί έγινε έτσι στα γρήγορα αυτή η τρικομματική Κυβέρνηση συνεργασίας – παρότι ψήνονται τα σενάρια και κυρίως ψήνονται μετεκλογικά – γιατί έγινε στα γρήγορα, αν θέλετε και με απροετοίμαστο το στελεχιακό δυναμικό; Και μάλιστα από ό,τι έχει φανεί ήταν απροετοίμαστοι και στην επιλογή του υποψήφιου Πρωθυπουργού. Αναμφισβήτητα υπάρχει η μια πλευρά.

Μέσα σε συνθήκες κρίσης, σε συνθήκες που υπάρχει μια ανηφορική πορεία του εργατικού, του λαϊκού κινήματος – έχει μια εξήγηση, η οποία δεν φτάνει η προσπάθεια είναι να ξεπεραστούν ανταγωνισμοί ανάμεσα, πριν από όλα στη Νέα Δημοκρατία και στο ΠΑΣΟΚ και να διαμορφωθεί μια τρικομματική Κυβέρνηση, η οποία θα μπορέσει να ενσωματώσει ένα μέρος της λαϊκής βάσης του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας, να ισχυροποιήσει το κάλεσμα για θυσίες του λαού. Και κατά κάποιον τρόπο να μπει μια σιδερένια γροθιά απέναντι σε ένα ανερχόμενο λαϊκό κίνημα που άλλοι το λένε κοινωνική έκρηξη. Δεν είναι έκρηξη. Και όλα τα άλλα κόμματα στην Ελλάδα, εδώ στο Κοινοβούλιο μιλούν για την ανάγκη κοινωνικής συνοχής. Μιας ανύπαρκτης κοινωνικής συνοχής, διότι συνοχή μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στο λαό και όχι βεβαίως, με τις δυνάμεις του κεφαλαίου ή με τις πολιτικές δυνάμεις του κεφαλαίου, εν πάση περιπτώσει.

Αυτή η τρικομματική Κυβέρνηση, όμως, που έγινε υπερβαίνει αυτό το στόχο. Άλλωστε αυτός θα μπορούσε να είχε γίνει πιο ομαλά, πιο δουλεμένα, μετεκλογικά, να έχει προετοιμαστεί καλύτερα και να μη δημιουργήσει και ορισμένες αναταράξεις, που δημιούργησε σε έναν κόσμο – και σωστά λέμε ότι δημιούργησε – ιδιαίτερα, αν θέλετε, στη λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ. Πριν πω τη βαθύτερη αιτία που άλλωστε αναπτύχθηκε θαυμάσια από ορισμένους ομιλητές εδώ –ευτυχώς φύγαμε από αυτά τα περί της κουλτούρας, του διαλόγου, της κουλτούρας, της συνεργασίας και κάτι τέτοια – ορισμένοι Υπουργοί και Βουλευτές έβαλαν τα πράγματα με το όνομά τους, παρότι διαφωνούμε μαζί τους στο σκοπό. Αλλά εν πάση περιπτώσει η ουσία γιατί έγινε αυτή η συνεργασία μπήκε από αρκετές ομιλίες, για πρώτη φορά μέσα στη Βουλή και δείχνει πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα. Να κάνουμε, όμως, ένα σχόλιο. Κοιτάξτε η συνεργασία δεν μας εξέπληξε. Το πρόωρο ναι, το πολύ πρόωρο πριν ετοιμαστεί καλά, δεν μας εξέπληξε.

Θέλω, όμως, να πω το εξής, κύριε Πρωθυπουργέ, ξέρετε τι συμβαίνει μια συνεργασία και με το ΛΑΟΣ; Βεβαίως δεν λέω ότι έχετε εσείς ευθύνη, ενδεχομένως εσείς να μην ανακατευτήκατε σ’ αυτή την ιστορία, και να το πω καθαρά. Δεν πρόκειται γενικά για ένα ακροδεξιό κόμμα. Είναι το κόμμα αυτό το οποίο έχει κάνει και θα κάνει όλη τη βρώμικη δουλειά, για λογαριασμό και των δυο κομμάτων. Όχι στο τρίμηνο, τώρα θα είναι το κόμμα του κοινοβουλευτισμού κ.λπ.. Θα κάνει τη βρώμικη δουλειά, προβοκάτσια, αντικομμουνισμός, χτύπημα των μεταναστών. Δεν είναι τυχαίο ότι ένας από τους τρεις όρους που έβαλε ο κ. Καρατζαφέρης είναι να αλλάξει ο νόμος για την ιθαγένεια των μεταναστών, τώρα μέσα σ’ αυτό το τρίμηνο.

Βεβαίως, κοινοβουλευτικό κόμμα είναι, σε καμία περίπτωση δεν το αναιρούμε. Άλλωστε και ο Μεταξάς κοινοβουλευτικά ξεκίνησε και ο Μουσολίνι, για να μη πω τίποτα παραπάνω. Και μην ξεχνάμε ότι το κόμμα του Λεπέν ο Μιτεράν το έφτιαξε στη Γαλλία. Και μετά πήγαιναν όλοι μαζί και οι κομμουνιστές να ψηφίσουν Σιράκ, από το φόβο του Λεπέν. Χρειάζεται σήμερα στο πολιτικό σύστημα και το ακροδεξιό κόμμα. Άμα λάχει θα το προβάλουμε και ως τον υπ' αριθμόν ένα κίνδυνο. Πάντως αναλαμβάνετε σοβαρή ευθύνη.

Γιατί έγινε αυτή η κυβέρνηση συνεργασίας; Διότι ακριβώς υπάρχει για την κυρίαρχη τάξη της χώρας μας, για το μεγαλύτερο μέρος των επιχειρηματικών ομίλων και των μονοπωλίων στην Ελλάδα – και αυτών που δρουν στην Ελλάδα αλλά και αυτών που επενδύουν στην Ελλάδα– ο κίνδυνος να εκδιωχθεί η Ελλάδα από την ευρωζώνη, όταν μάλιστα γίνεται συζήτηση – γιατί αυτό συνδέεται και με διασπαστικές και φυγόκεντρες δυνάμεις μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση- πως όποιος φύγει από την ευρωζώνη θα φύγει και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Εδώ πραγματικά η κυρίαρχη τάξη της χώρας μας, η οποία κυρίαρχη τάξη κινδυνεύει από την έξοδο από την ευρωζώνη, απαίτησε πραγματικά ενιαία κυβέρνηση, ενιαία μάχη. Τι απέγινε εδώ όλο το οικοδόμημα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια οικογένεια, ότι είναι νομοτέλεια η Ευρωπαϊκή Ένωση – ακούγαμε και αυτά, ότι είναι νομοτέλεια – η συζήτηση για τη συνεργασία του κεφαλαίου, για τη συνεργασία των καπιταλιστικών κρατών; Αυτή πάντα θα υπάρχει, σε συνδυασμό με ανταγωνισμούς κ.λπ. και με αντιθέσεις και με πόλεμο μεταξύ τους.

Όμως, η Ευρωπαϊκή Ένωση ως νομοτέλεια, όχι, αυτό δεν υπάρχει. Απόδειξη αυτού είναι ότι τώρα πάρα πολύ άνετα πετάνε διάφορες θέσεις –και θα γίνει αυτό, ήδη υπήρχαν και ομιλητές εδώ από άλλα κόμματα που αναφέρθηκαν – ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα είναι η ίδια.
Γινόταν καλλιέργεια αυτού του μονοδρόμου. Τι έλεγαν οι ανανεωτές: Εμείς παλεύουμε στη μετατροπή όχι των εργασιακών σχέσεων των εργαζομένων κ.λπ., ακριβώς στη λογική ότι είναι νομοτέλεια. Μα, εδώ θα αγκαλιάσει όλη την Ευρώπη και αύριο θα έχουμε μια παγκόσμια διακρατική καπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση και άρα είναι νομοτέλεια. Τι λέτε εσείς οι κομμουνιστές απέξω; Ή τι λέτε να μην μπούμε;

Αποδεικνύεται ότι δεν υπάρχει καμία τέτοια νομοτέλεια! Πραγματικά αυτή τη στιγμή είναι υπαρκτός ο κίνδυνος για τα αστικά κόμματα, για την αστική τάξη η Ελλάδα να μείνει εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εμείς λέμε και το εξής: Εάν την Ελλάδα τη διώξουν οι ηγετικές δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εμείς αυτό από μόνο του δεν θα το χειροκροτήσουμε γιατί είτε είναι μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση είτε είναι έξω τα προβλήματα θα υπάρχουν.

Όμως, τι φοβάται η κυρίαρχη τάξη της χώρας μας –εκτός των άλλων– και τα κόμματά της; Ότι ένα διώξιμο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη που είναι πολύ πιθανό – και αν όχι άμεσα, στην πορεία – ή το διώξιμο συνολικά από την Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργεί προϋποθέσεις στο λαϊκό κίνημα να αντεπιτεθεί, δημιουργεί καλύτερες προϋποθέσεις; Φεύγουν τα όποια ταμπού έχουν μπει μέσα στο λαό με πλύση εγκεφάλου.

Πραγματικά, η δανειακή σύμβαση είναι κρίκος σε αυτή την περίοδο. Κατ’ αρχήν, η δανειακή σύμβαση δεν έχει καμία σχέση με τη σωτηρία του λαού. Θα πω επιγραμματικά, χωρίς ανάλυση, πώς περιπλέκονται τα πράγματα και γιατί σήμερα το ζήτημα "με τα μονοπώλια ή με το λαό" είναι το βασικό ερώτημα που πρέπει να απαντήσει ο λαός και αν θέλετε επειδή δεν μπορείς να μιλάς μόνο στο κοινωνικό πεδίο – πρέπει να μιλήσεις και στο πολιτικό – με την εξουσία των μονοπωλίων ή με την εργατική λαϊκή εξουσία. Η δανειακή σύμβαση και αν ψηφιστεί και αν μπει σε δρομολόγηση, το αποτέλεσμα θα είναι απροσδιόριστο –να πω και αλλιώς– δεν θα πετύχει, διότι έχουν οξυνθεί οι ανταγωνισμοί και εντός και εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Θα σας αναφέρω ένα παράδειγμα: Ήδη έχει γίνει γνωστό ότι δεν μπορεί να περπατήσει το συγκεκριμένο σημείο της απόφασης της 26ης και 27ης Οκτωβρίου για ενίσχυση του οπλοστασίου, όπως λένε, του EFSF με ανεύρεση νέων πηγών χρηματοδότησης εκτός ευρωζώνης. Η Κίνα θέτει όρους που δύσκολα μπορούν να γίνουν αποδεκτοί.

Ο κ. Πάγκαλος στην ομιλία του – δεν ήμουν εδώ, αλλά τον άκουσα – είπε μόνο τη μία πλευρά, ότι ζητήθηκε να βοηθήσει η Κίνα. Η Κίνα τι απάντησε; Κατ’ αρχήν βάζει όρους που δεν τους δέχονται τα καπιταλιστικά κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι ηγετικές δυνάμεις και, δεύτερον, είπε "εγώ θα πάω στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να καταθέσω τα χρήματα" γιατί εκεί θέλει να αλλάξει το συσχετισμό δύναμης μέσα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Για πάρτη της ενδιαφέρεται και όχι για να προχωρήσει η δανειακή σύμβαση και να αρθούν οι αδικίες και οι θυσίες σε βάρος του ελληνικού λαού.

Επίσης, η απόφαση για κούρεμα των ελληνικών ομολόγων προκάλεσε φυγή κεφαλαίων από τα ομόλογα της ευρωπεριφέρειας. Προκύπτουν ερωτηματικά αν το Ταμείο θα συγκεντρώσει τα 250 δισεκατομμύρια που πρέπει να διαθέτει και που δεν έχουν μπει ακόμα στο ταμείο.
Το Ταμείο προχώρησε σε δημοπρασία δεκαετών ομολόγων για να μπορέσει να εκταμιεύσει τη δόση της Ιρλανδίας και δεν τα κατάφερε – φαύλος κύκλος, δηλαδή– και γι’ αυτό η απάντησή τους είναι να μείνουμε λιγότεροι στην ευρωζώνη –βεβαίως!– και αν μπει και η Ιταλία στο Ταμείο, εκεί είναι που θα φάει κλοτσιά η Ελλάδα από τη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια ή από τη νομοτέλεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Πάμε παρακάτω. Είναι υπαρκτή η επιβράδυνση και η πιθανότητα εκδήλωσης νέας συγχρονισμένης κρίσης σε Η.Π.Α., Ευρωπαϊκή Ένωση, Ιαπωνία και αυτό σύμφωνα με τις προβλέψεις διεθνών οργανισμών, δεν είναι προσωπικές ή δικές μας προβλέψεις. Μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχουν δυο πόλοι: η Γερμανία με τους συμμάχους της – στην ευρωζώνη μάλλον – και η Γαλλία με τους δικούς της.

Εδώ έχει αποδειχθεί το εξής: Είτε περιοριστική πολιτική διαχείριση κάνεις είτε επεκτατική στη δημοσιονομική της εκδοχή, η κρίση δεν τιθασεύεται. Σύμφωνα με εκτιμήσεις στο εσωτερικό της ευρωζώνης προβλέπεται επιβράδυνση για τη Γερμανία και τη Γαλλία, στασιμότητα για την Ιταλία και την Ισπανία. Όταν λέμε στασιμότητα εννοούμε στη βιομηχανική παραγωγή.
Η βιομηχανική παραγωγή σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αναιμική και η ανάκαμψη είναι ανισόμετρη από χώρα σε χώρα. Οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου –που είμαστε εμείς- καταγράφουν την τελευταία πενταετία συνεχή ελλείμματα τόσο στο εξωτερικό εμπόριο όσο και στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

Από την άλλη, υπάρχουν οι κερδισμένοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά – δεν είναι γεωγραφικό το ζήτημα – που καταγράφουν συνεχή πλεονάσματα τόσο στο εξωτερικό εμπόριο όσο και στις τρέχουσες συναλλαγές. Εδώ έχει σημασία τι γίνεται στο εσωτερικό της αστικής τάξης της Γερμανίας. Ισχυροποιείται η τάση που ζητά αναμόρφωση της ευρωζώνης και κινήσεις σε βάθυνση της συνεργασίας με Ρωσία και Κίνα, καθώς επίσης αναβαθμίζεται η σημασία των ασιατικών αγορών για τις γερμανικές αγορές.

Ένα άλλο τμήμα της αστικής τάξης της Γερμανίας έχει άλλη άποψη. Λέει: Εμείς πρέπει να στηρίξουμε τα ασθενέστερα ευρωπαϊκά κράτη του μεσογειακού Νότου γιατί πρέπει εκεί να κατευθύνουμε τις γερμανικές εισαγωγές εμπορευμάτων και κεφαλαίου και πρέπει να βοηθήσουμε τη συνοχή της ευρωζώνης και των 27 για τη διατήρηση του γερμανογαλλικού άξονα κ.λπ. κ.λπ..

Μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας μέχρι σήμερα και πάντα είναι αξεπέραστες οι διαφορές και γίνεται ένας αναιμικός προσωρινός συμβιβασμός για τους πόρους και τις δυνατότητες του προσωρινού μηχανισμού στήριξης και στη συνέχεια για το μόνιμο μηχανισμό μετά το 2013, για την έκταση του κουρέματος της αξίας ενός μέρους των ελληνικών κρατικών ομολόγων και τη διασφάλιση της εθελοντικής συμμετοχής των τραπεζικών ομίλων.

Εδώ τώρα γίνεται η συζήτηση – άλλοι λένε κούρεμα 75% κ.λπ. – για τον τρόπο και το βαθμό της κρατικής στήριξης στην επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Εδώ εμφανίζονται αντιθέσεις μεταξύ τραπεζικού, βιομηχανικού, εμπορικού κεφαλαίου. Αυτές οι αντιθέσεις χρησιμοποιούνται γιατί τάχα δεν είναι ριζικά αντιπαρατιθέμενα συμφέροντα – είναι ενιαία με το κεφάλαιο – προσωρινά όμως εμφανίζεται μια σχετική αυτονόμηση.

Εμφανίζεται τώρα το μεγάλο πρόβλημα ότι η αντιπαράθεση είναι μεταξύ αγορών και πολιτικής μεταξύ αγορών και δημοκρατίας, λέτε και δίχως το αστικό πολιτικό σύστημα, την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι δυνατόν να λειτουργήσουν οι αγορές! Ξορκίζετε το χρηματοπιστωτικό σύστημα, λέτε και είναι δυνατόν να υπάρξουν επενδύσεις δίχως και τη βοήθεια του τραπεζικού κεφαλαίου, λέτε και το τραπεζικό κεφάλαιο κάνει μόνο εμπόριο χρήματος και δεν αγοράζει και ολόκληρες επιχειρήσεις στον παραγωγικό τομέα.

Ακούμε τις τελευταίες μέρες και από κόμματα και αν θέλετε και από στελέχη, τα οποία ήταν 100% κοσμοπολιτισμός, που κατηγορούσαν το Κ.Κ.Ε. ότι σκέφτεται εθνικιστικά, ότι μιλά για την εθνοκρατική οργάνωση και για τη νίκη της λαϊκής εξουσίας σε εθνικό πεδίο, να λένε τώρα: Μα, τι λέτε; Εδώ τώρα υπάρχει το ευρωενωσιακό περιβάλλον, προτάσσεται το ευρωενωσιακό και μέσα εκεί κ.λπ. Τώρα μιλάνε για εθνική ανεξαρτησία.

Ο ευρωλιγουρισμός, για τον οποίο μιλούσαν μερικοί, έχει τώρα μετατραπεί στα εξής: "Πού είναι η εθνική ανεξαρτησία; Να μην έχουμε κέρδη; Να υπάρχει η δική μας παραγωγική βάση."

Ποιοι μιλάνε για την παραγωγική βάση της Ελλάδας; Αυτοί που κλείσανε τα εργοστάσια ζάχαρης; Αυτοί που βοήθησαν με την ενσωμάτωση της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Και τα μονοπώλια επενδύουν εκεί που θέλουν και όχι εκεί που έχει ανάγκη ο λαός. Αυτοί που συρρίκνωσαν έντεκα βιομηχανικούς κλάδους; Άρχισε από τη δεκαετία του ’80 η στασιμότητα.

Αυτοί που ενδιαφέρονται για επενδύσεις στην Ελλάδα είναι για ενέργεια, για φωτοβολταϊκά, για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Εδώ, έχουμε ολόκληρους αγρούς που μπορούν να παράγουν ελληνικά προϊόντα και "φυτεύουμε" φωτοβολταϊκά. Όταν λέτε για παραγωγική βάση της χώρας, είναι εκεί που βγαίνει η κερδοφορία.

Τι φοβάται η αστική τάξη της χώρας; Μη φύγει από τα διαδίκτυα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, όπου εκεί γίνεται η μεγάλη κερδοφορία. Μαζί με την κερδοφορία είναι και ο πόλεμος. Και το ζήτημα του ιμπεριαλιστικού πολέμου είτε η Ελλάδα είναι επιτιθέμενη είτε αμυνόμενη είναι ένα σοβαρό ζήτημα που τα επόμενα χρόνια θα κρίνει και τη στάση των κομμάτων. Δεν είναι ένα ανύπαρκτο θέμα, ότι δηλαδή υπάρχει ειρηνική επίλυση των διαφορών. Πρώτα επιδιώκεται η ειρηνική επίλυση και μετά άμα δεν γίνει, έρχεται ο πόλεμος.
Ακούσαμε τώρα για εθνική ανεξαρτησία. Με συγχωρείτε, ο κ. Παπανδρέου το έχει πει πολλές φορές. Λέει ότι μπορούμε να παράγουμε αγροτικά προϊόντα. Ναι, δεν το αμφισβητούμε ότι μπορεί να αυξηθεί η παραγωγή αγροτικών προϊόντων.

Μέσα, όμως, στις συνθήκες του καπιταλισμού και με τη μικρή ιδιοκτησία που υπάρχει στην Ελλάδα για να κάνετε παραγωγή ελληνικών αγροτικών προϊόντων, πρέπει να διώξετε βίαια και να οδηγήσετε στην πείνα χιλιάδες μικροϊδιοκτήτες ή αυτούς που ζουν λίγο από την αγροτική ιδιοκτησία και λίγο από τις δουλειές του ποδαριού. Βεβαίως με βίαιη εκτόπιση της φτωχής αγροτιάς, θα έχουμε παραγωγή αγροτικών προϊόντων που ούτε φθηνότερα θα τα παίρνουμε ούτε καλύτερης ποιότητας θα είναι. Δεν είναι καθόλου απίθανο να γίνει αυτή η στροφή.

Μήπως θα κάνετε αγροτοβιομηχανικά συγκροτήματα; Μήπως θα κάνετε καθετοποίηση; Μήπως θα ξεκινήσετε από την κτηνοτροφία και να βοηθήσετε τη βιομηχανία; Δεν θα κάνετε τέτοια. Θα είναι επιχειρήσεις, μονάδες που θα αναπτύσσονται και που δεν διασυνδέονται με άλλους κλάδους της παραγωγής.

Τέλος θέλω να πω για την εξωτερική πολιτική. Η τρικομματική Κυβέρνηση πέτυχε να ανασταλεί η δημοσιοποίηση της έκδοσης του Δικαστηρίου της Χάγης που ήταν να γίνει στις 15 Νοέμβρη. Δεν γίνεται, για να μην οξυνθούν παραδοσιακοί ανταγωνισμοί. Γιατί, τώρα με την κουλτούρα –πως το λένε – της συνεργασίας και τον πολιτικό πολιτισμό και που το κυριότερο είναι να μη χάσει η αστική τάξη τη συμμετοχή της στην Ευρωενωσιακή αγορά και βρεθεί απομονωμένη, θα ξεπεράσετε και μια σειρά από πράγματα.

Εμείς, όπως ξέρετε, για την FYROM δεν έχουμε πρόβλημα με το όνομα. Έχουμε, όμως, πρόβλημα με πολύ πιο ουσιαστικά πράγματα από το όνομα. Πετύχατε να το αναστείλατε, λοιπόν, αυτό. Προέχει η τρικομματική Κυβέρνηση. Πολλά πράγματα θα τα κλωτσήσετε στην μπάντα. Αργά ή γρήγορα, όμως, μετά τις εκλογές και που θα επιχειρήσετε κυβέρνηση συνεργασίας, θα τα βρείτε μπροστά σας, όπως την υφαλοκρηπίδα, το οικόπεδο τάδε και το οικόπεδο τάδε. Όπως βλέπετε η περιοχή μας προμηνύει όχι απλώς συνέχιση των εστιών πολέμου, γιατί ποιος μπορεί να αποκλείσει γενικευμένη σύγκρουση στην περιοχή μας; Τώρα η Γερμανία τσακώνεται με τη Γαλλία για τις Ηνωμένες Πολιτείες, βάζοντας τη ΝΑΤΟική δύναμη και περιφερειακές δυνάμεις να παλεύουν.

Τέλος θα ήθελα να πω και το εξής πράγμα. Ένα πράγμα που σας τρομάζει στο πολιτικό επίπεδο, αλλά το σκέπτονται και οι επιχειρηματίες, δεν είναι μόνο το χάσιμο κερδών από τη συμμετοχή στη πίτα της διανομής ακόμα και με δυσχερείς όρους. Η αποδέσμευση της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει ότι δεν θα έχετε την πολιτική στήριξη που χρειάζεστε με τη FRONTEX, τον Ευρωστρατό. Θα χαθούν πολλά προνόμια για τα αστικά κόμματα. Διότι να μην ξεχνάμε ότι η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ήταν μόνο το παραδάκι που ήρθε στην Ελλάδα, ήταν η πολιτική στήριξη που πρόσφερε η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία αν θέλετε ήταν και παράγοντας συντηρητικοποίησης των κομμάτων.

Θα χάσετε, λοιπόν, πολλά, το δικαίωμα επέμβασης του Ευρωστρατού στην Ελλάδα, την Ευρωαστυνομία, όλα αυτά που θέλετε για το χτύπημα του κινήματος. Θα χάσετε πολλά.
Και από αυτήν την άποψη εμείς τουλάχιστον καλούμε τον ελληνικό λαό να παρακολουθεί αυτά τα γεγονότα, να βγάζει σωστά συμπεράσματα. Τα μέτωπα πάλης που υπήρχαν προ τρικομματικής Κυβέρνησης να ενταθούν. Είναι τα χαράτσια, τα ασφαλιστικά ταμεία που πέρα από το κούρεμα θα χάσουν και άλλα πέντε δισεκατομμύρια.

Είναι ντροπή, να κόβετε το ηλεκτρικό ρεύμα γιατί δεν πληρώνουν το χαράτσι, ενώ πληρώνουν το ρεύμα. Κλείσατε όλες τις διόδους. Υπάρχει, όμως, τρόπους να μην πληρωθεί το χαράτσι και κυρίως να υπερασπιστούμε αυτούς που θα τους κόβουν το ηλεκτρικό ρεύμα. Είναι φοβερό, να κλείνει το ηλεκτρικό ρεύμα! Αύριο θα βάλετε χαράτσια στο νερό!

Τουλάχιστον, κύριε Πρωθυπουργέ, δεν μπορείτε να πάρετε πίσω αυτό το χαράτσι; Έχουμε την εισφορά αλληλεγγύης, έχουμε και –πως το λένε – το ΦΑΠ. Έχω χάσει και τους ορισμούς.
Θα κόβετε το ρεύμα και σε αυτούς που είχαν πετύχει λόγω εισοδήματος το διακανονισμό στη ΔΕΗ. Δεν μπορούν να κάνουν πια διακανονισμό, αυτοί που πραγματικά δεν έχουν. Είμαστε κι εμείς που δεν θα πληρώσουμε το χαράτσι, ακόμα και αν μπορούμε να το πληρώσουμε. Διότι, δεν μπορείς να λες στον άλλον να μην το πληρώσει και εσύ να μη διακινδυνεύεις να σου κόψουν το ρεύμα.

Τι θα γίνει; Να μην πούμε τώρα για τους ανέργους, τι Χριστούγεννα θα κάνουν, με τι δώρα και με τα ψίχουλα του ΟΑΕΔ. Ούτε τέτοια δεν εξήγγειλε η Κυβέρνηση. Δεν τόλμησε να πει έστω αυτά. Επομένως, τι να φοβάται ο άνεργος ή ο υποψήφιος άνεργος;

Στη Χαλυβουργία η οποία έχει υπερδιπλάσιο τζίρο από πέρυσι, επιβάλλουν πεντάωρη δουλειά με μικρότερο μισθό. Δεν είναι μόνο οι χρεοκοπημένες επιχειρήσεις.
Και για να τελειώσω θέλω να πω ότι τα μέτρα που παίρνετε δεν αφορούν την περίοδο της κρίσης, υπερβαίνουν την κρίση, είναι μέτρα για την ανάκαμψη, που σημαίνει ότι δεν έχει ελπίδα ο λαός εάν δεν ανατρέψει αυτή την εξουσία.»



Ο ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ!

Μάκης Βορίδης: Η χώρα στα χέρια του ΠΑΣΟΚ καταρρέει

ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ: «Για κάποιο λόγο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτές τις μέρες όλοι μιλάμε για πατρίδα και είμαι έτοιμος να συμφωνήσω ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. Τίθεται ένα ερώτημα βέβαια: Οι προλετάριοι έχουν πατρίδα; Τώρα εκεί νομίζω θα έχετε και εσείς διιστάμενες απόψεις. Και αν τελικώς καταλήξουμε ότι ούτε το κεφάλαιο έχει πατρίδα ούτε οι προλετάριοι έχουν πατρίδα, είναι ένα ερώτημα αν έχει και κανένας πατρίδα γενικώς. Και αυτό είναι και η μεγάλη συζήτηση πια, διότι βλέπω ότι η επίκληση αυτής της ορολογίας κυρίως από το στόμα του Πρωθυπουργού γίνεται πια μόνο όταν υπάρχει η ανάγκη των θυσιών, γίνεται μόνο όταν υπάρχει η ανάγκη της συνδρομής σε μία πολιτική η οποία σημαίνει πολύ συγκεκριμένο κόστος.

Και από την άλλη μεριά σκέφτομαι: Αυτοί οι οποίοι επικαλούνται σήμερα τον πατριωτισμό, η κυβερνητική παράταξη, για να πείσουν τους πολίτες - δεν ξέρω αν μπορούν να τους πείσουν πια, αλλά τουλάχιστον την Κοινοβουλευτική τους Ομάδα - και επικαλούνται, λοιπόν, τον πατριωτισμό των Βουλευτών τους, τον ίδιο πατριωτισμό δεν τον σκέφτονταν, παραδείγματος χάριν, όταν ψήφιζαν το νόμο για την ιθαγένεια; Εκείνη την ώρα έπρεπε να ενεργοποιηθούν άλλου τύπου αντανακλαστικά, διεθνιστικά, ανθρωπιστικά, όχι όμως ας το πω πατριωτικά με τη στενή έννοια, με την έννοια της υπερασπίσεως των εθνικών αξιών, των εθνικών συμφερόντων. Άρα, λοιπόν, εγώ θα έλεγα να απομυθοποιήσουμε λίγο από πλευράς Κυβερνήσεως αυτήν τη συζήτηση.

Υπάρχει ένας μύθος τον οποίο προσπαθεί να ενεργοποιήσει ο κ. Βενιζέλος. Τι λέει ο κ. Βενιζέλος; Δεν το λέει τώρα, το λέει συνεχώς. "Εάν δεν ψηφιστεί κάθε φορά η δέσμη μέτρων που προτείνει η Κυβέρνηση, τότε αυτό οδηγεί περίπου στην καταστροφή της πατρίδος". Άρα, όποιος δεν ψηφίζει αυτήν τη δέσμη μέτρων κάθε φορά, μπορεί να είναι το μεσοπρόθεσμο, μπορεί να είναι ο εφαρμοστικός, μπορεί να είναι τα φορολογικά νομοσχέδια, μπορεί να είναι οτιδήποτε, όποιος όμως δεν το κάνει αυτό, ενεργεί αντιπατριωτικά.

Βρισκόμαστε πραγματικά σε παραλήρημα και σε αλαζονεία. Ο κ. Βενιζέλος έχει ταυτίσει την πολιτική του ΠΑ.ΣΟ.Κ με την πατρίδα. Αυτή δε η ταύτιση γίνεται όλως αυθαιρέτως, διότι γιατί κανείς δεν εξηγεί ότι σε τελευταία ανάλυση μπορεί να υπάρξουν και άλλες πολιτικές που να σώζουν την πατρίδα, που είναι και η βασική μας συζήτηση εδώ μέσα; Όλοι, λοιπόν, όσοι διαφωνούμε με την πολιτική του κ. Βενιζέλου και του ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν είμαστε στο πατριωτικό μπλοκ, γιατί δεν θέλουμε να σωθεί η πατρίδα. Ο μόνος ο οποίος εκφράζει την πατριωτική πολιτική είναι το ΠΑ.ΣΟ.Κ., γιατί μόνο αυτά τα μέτρα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σώζουν την πατρίδα. Ερώτηση: Υπάρχουν άλλα μέτρα τα οποία θα μπορούσαν να φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα; Υπάρχουν άλλες πολιτικές που θα μπορούσαν να φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα;

Περαιτέρω βαθύτερη ερώτηση, απευθυνόμενη και στον Πρωθυπουργό, ο οποίος επικαλείται την πατρίδα: Τι θα γίνει, εάν εδώ συνομολογηθεί ότι επί δύο χρόνια αστοχεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ και ότι η αστοχία του ΠΑ.ΣΟ.Κ είναι αυτή που φέρνει συνεχώς τα καινούργια μέτρα; Δεν θα ήταν τότε πατριωτικό καθήκον να σηκωθεί να φύγει το ΠΑ.ΣΟ.Κ., να αφήσει κανέναν άλλο να κάνει τη δουλειά; Δεν θα ήταν προϊόν της πατριωτικής ευαισθησίας του Πρωθυπουργού να ομολογήσει την αποτυχία της Κυβερνήσεώς του και να μας απαλλάξει, για να δούμε άλλου είδους πολιτικές; Πώς έτσι μονοσήμαντα οδηγούμαστε και οδηγείται η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ σε ένα τέτοιο δίλλημα;

Κοιτάξτε. Εδώ μπορούμε να κάνουμε μία δημοσιονομική συζήτηση, αλλά η δημοσιονομική συζήτηση δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι όποιος έχει άλλη δημοσιονομική άποψη δεν κάνει το καλό. Ίσα, ίσα. Αλλά ακούγονται αυτού του τύπου οι δεκάρικοι, οι οποίοι δεν κρατάνε και δέκα λεπτά, δυστυχώς κρατάνε πολύ περισσότερο. Αν περιορίζονταν στα δέκα λεπτά, τουλάχιστον θα είχαμε το ευχάριστο της συντομίας. Αλλά εν πάση περίπτωση τα σαράντα και τα σαράντα πέντε λεπτά ρητορείας ουσιαστικά δεν απαντάνε στο βασικό ερώτημα: Γιατί είναι αναγκαία αυτά τα μέτρα; Γιατί είναι αναγκαία αυτή η πολιτική; Γιατί δεν υπάρχει άλλη πολιτική; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα.

Γιατί φτάσαμε στο σημείο να είναι μονοσήμαντο και υποχρεωτικό και μη αντικαταστάσιμο το να πρέπει να οδηγήσουμε το αφορολόγητο όριο στα 5.000 ευρώ; Ποιος το λέει αυτό δηλαδή; Γιατί δεν υπάρχουν άλλες πολιτικές; Ποιος το έχει πει; Γιατί είναι μονοσήμαντο και υποχρεωτικό να κάτσουμε με μια μονοκονδυλιά να πούμε "καταργούνται όλες οι οργανικές θέσεις"; Αυτά έπρεπε να μας εξηγήσει ο κ. Βενιζέλος. Δεν θέλουμε να μας πει, παραδείγματος χάριν, για την ανάγκη αδιαμεσολάβητης σχέσης εξουσίας και κοινωνίας και το πώς κατέρρευσαν οι διαμεσολαβητές.

Ας τα αφήσουμε αυτά τώρα. Δεν είναι ανάγκη να μας πει για την καινούργια μεταπολίτευση και τα νέα κόμματα, που ενδεχομένως θα δημιουργηθούν ή δεν θα δημιουργηθούν. Θα δημιουργηθούν αυτά.
Επί του πρακτέου, επί του πεδίου, έχει να μας πει κάτι; Μπορεί να εξηγήσει στο ΠΑΣΟΚ, γιατί λόγου χάρη είναι επωφελής η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων για την οικονομία; Μπορεί να το εξηγήσει να το ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ; Εμείς δεν το ψηφίζουμε, δεν πειστήκαμε. Αλλά στους Βουλευτές του ένα επιχείρημα μπορεί να εισφέρει;

Εγώ μπορώ να επιχειρηματολογήσω γι' αυτό, μπορώ να σας πω δεκαπέντε πράγματα. Αλλά το ΠΑΣΟΚ, δεν θα πειστεί με αυτήν την επιχειρηματολογία, γιατί – να το πω αλλιώς – αυτό θα είναι μία δεξιά επιχειρηματολογία, θα είναι μία επιχειρηματολογία που θα μιλάει για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, θα μιλάει για την ευελιξία στον τομέα της εργασίας, για την ανάγκη της ευελιξίας ανέργων, εργαζομένων, δηλαδή μία τέτοιου τύπου επιχειρηματολογία.

Υπάρχει μία τέτοια επιχειρηματολογία, για να το υπερασπιστεί κανείς. Δεν το υπερασπιζόμαστε σήμερα, γιατί δεν έχουμε πεισθεί ότι σήμερα οι πραγματικότητες της ελληνικής οικονομίας φέρνουν αυτό το αποτέλεσμα. Γιατί η δομή της ελληνικής οικονομίας δεν είναι τέτοια. Γιατί έχει πολύ μικρές επιχειρήσεις, γιατί δεν υπάρχει τέτοια κινητικότητα, γιατί οι κλαδικές συμβάσεις είναι σχετικά λίγες και αφορούν περιορισμένους κλάδους, γιατί η ίδια η εργοδοσία δεν θέτει το ζήτημα του κόστους εργασίας, γιατί το κόστος εργασίας στην κατάταξη ανταγωνιστικότητας είναι δέκατος όγδοος παράγων και επομένως σήμερα αυτό δεν θα ήταν σημαντικό.

Εσείς, όμως, που καλείστε να το ψηφίσετε, θα το ψηφίσετε με την επιχειρηματολογία ότι αν δεν το ψηφίσετε καταστρέφεται η πατρίς; Και γιατί καταστρέφεται η πατρίς; Γιατί είναι έτσι το διεθνές περιβάλλον; Ακούστε τώρα. Το διεθνές περιβάλλον, για να συνεννοηθούμε και στο ποιο σταυροδρόμι έχουμε οδηγηθεί και πού βρισκόμαστε, λέει τι, πλέον; Μπαίνει στη συζήτηση το κατά πόσον οι ομοιεπαγγελματικές υπερισχύουν των επιχειρησιακών ή οι κλαδικές θα είναι ισχυρότερες των επιχειρησιακών; Αυτό είναι το διεθνές περιβάλλον;

Και αν είναι έτσι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι -και αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα και αυτό είναι – αν θέλετε – που έθεσε σήμερα ο Πρόεδρος του ΛΑΟΣ εξερχόμενος από τη συζήτησή του με τον Πρωθυπουργό – εμείς εδώ έχουμε αποφασίσει ότι θα αποδεχθούμε την κατάργηση ουσιαστικά του Ελληνικού Κοινοβουλίου, την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, έτσι όπως αυτή εκφράζεται, από τη βασική πολιτική πράξη, που είναι η νομοθεσία; Έχουμε αποφασίσει ότι αυτό το εκχωρήσαμε σε τρίτους;

Όχι στο επίπεδο το οποίο εγώ ως ένα ορισμένο βαθμό θεωρώ αυτονόητο. Κάποιος σε δανείζει, θέλει να βλέπει τα δημόσια οικονομικά σου, να βλέπει το έλλειμμά σου, να ξέρει ότι δεν πετάς τα λεφτά, να ξέρει ότι δεν τα τρως, να ξέρει εν πάση περιπτώσει ότι συμμαζεύεις την οικονομία σου. Αυτό το καταλαβαίνουμε. Αλλά στο επίπεδο της υπαγορεύσεως, πλέον, των διατάξεων με τον πιο λεπτομερή και καθοριστικό τρόπο, δηλαδή στην εκχώρηση βασικών πτυχών της εργατικής νομοθεσίας, της δημοσιονομικής πολιτικής, της φορολογικής πολιτικής, κατ’ επέκταση της κοινωνικής πολιτικής; Αυτό έχουμε εκχωρήσει; Το συμφωνήσαμε; Υπάρχει τέτοια συμφωνία στην Αίθουσα;

Οι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ είστε διατεθειμένοι να πάτε σε αυτήν την κατεύθυνση; Με το επιχείρημα τώρα, ποιο; Διότι αν αυτή είναι η μεγάλη συζήτηση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, να την ανοίξουμε. Και να την ανοίξουμε και με την Ευρώπη, αν αυτή είναι η μεγάλη συζήτηση, αν αυτό λέτε. Διότι αυτό είναι καινοφανές, μπαίνετε πλέον σε μία επιχειρηματολογία που δεν έρχεστε να πείσετε γι’ αυτά τα οποία κάνετε, να γυρίσετε να πείτε: "Ξέρετε, το κράτος είναι μεγάλο και πρέπει να έχουμε λιγότερους υπαλλήλους". Μα, αυτό θα μπορούσε να ειπωθεί, είτε το λέει η τρόικα, είτε δεν το λέει η τρόικα. Αυτό μπορεί να το πει. Και το λένε, σε τελευταία ανάλυση, φιλελεύθερες πολιτικές παντού, σε όλη την Ευρώπη.

Δεν είναι τόσο τρομερό, μπορεί κάλλιστα να συζητηθεί. Να γυρίσετε να πείτε: "Ξέρετε, έχουμε πολλές γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, να τις βάλουμε κάτω, να τις μειώσουμε". Να σηκωθεί να πει η Αριστερά, "Όχι, δεν είναι". Να σηκωθεί να πει η Δεξιά : "Είναι". Είναι μία συζήτηση, η οποία ανοίγει και έχει τα υπέρ και τα κατά της. Να σηκωθούμε ακόμα και να μιλήσουμε για δημοσιονομικές πολιτικές, πόσο επεκτατικές και πόσο περιοριστικές πρέπει να είναι, πόσο μεγάλο ή πόσο μικρό το κράτος, πόσο μεγάλα ή πόσο μικρά τα προνοιακά.

Να ανοίξουν, βεβαίως, μεγάλες και ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Σε ποια βάση όμως; Στη βάση ενός πολιτικού ορθολογισμού, στη βάση ενός κοινού συμφέροντος, στη βάση – αν θέλετε ακόμα – και αξιακών επιχειρημάτων.
Μα, δεν ακούγεται τίποτα από αυτά μέσα σ’ αυτή την Αίθουσα. Εκείνο που ακούγεται είναι ότι το είπε η Τρόικα και άμα δεν το κάνουμε, δεν θα πάρουμε τη δόση. Και πρέπει να πάει ο Πρωθυπουργός την Κυριακή έχοντας ψηφισμένο το νόμο, γιατί άμα δεν ψηφιστεί ο νόμος, δεν μπορούμε να πάρουμε τα λεφτά.

Μα, πού οδηγείται με αυτήν την έννοια η πολιτική; Και γιατί εν συνεχεία θα αδικήσουμε τους πολίτες που διαμαρτύρονται, που απαξιώνουν το Εθνικό τους Κοινοβούλιο, τη στιγμή που το ίδιο το Εθνικό Κοινοβούλιο με αυτήν την ψήφο, με αυτήν τη λογική, το ίδιο απεκδύεται των δικών του αρμοδιοτήτων;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ, αυτό κάνετε. Δεν έχει τόση μεγάλη σημασία το αν θα ψηφίσετε το άρθρο 37 ή αν θα ψηφίσετε την εργασιακή εφεδρεία ή αν θα ψηφίσετε το αφορολόγητο. Σημασία έχει ότι το ψηφίζετε, όχι γιατί είστε πεισμένοι ότι αυτές είναι σωστές πολιτικές. Το ψηφίζετε σε μία λογική ενδοτικότητας σε εκβιασμούς, χωρίς κανένα επιχείρημα πίσω από αυτό. Πώς αυτό μπορεί να γίνει αποδεκτό;

Και πάω και παραπέρα. Πόσο πειστικοί μπορεί να είστε σε οποιονδήποτε τρίτο; Εάν υπήρχαν επιχειρήματα, τότε κάποιοι θα επείθοντο, κάποιοι δεν θα επείθοντο. Αυτό είναι δημοκρατία. Κάποιοι θα συμφωνούσαν, κάποιοι θα διαφωνούσαν. Κάποιοι θα έλεγαν "ναι, αυτές είναι σωστές πολιτικές", κάποιοι θα έλεγαν "αυτές είναι λάθος". Ποιος θα πειστεί στη λογική ότι ξέρετε, θα κάνουμε πράγματα που τα θεωρούμε εσφαλμένα - εσείς τα θεωρείτε εσφαλμένα - θα κάνουμε πράγματα που θεωρούμε ότι είναι αδιέξοδα - αυτή είναι η δική σας επιχειρηματολογία - θα κάνουμε πράγματα, τα οποία τα θεωρούμε άδικα; Πόσες φορές δεν το έχουμε ακούσει από αυτό το Βήμα;

Οι μισοί σας Βουλευτές έχουν ανέβει εδώ και λένε μετά σπαραγμού καρδίας και μετά πόνου ψυχής το ότι είναι υποχρεωμένοι να ψηφίσουν για λόγους πατριωτικούς αυτό το νομοσχέδιο αλλά, δεν ήθελαν να το ψηφίσουν και δεν θα το ψήφιζαν σε καμία άλλη περίπτωση. Και αφού τα έχετε πει όλα αυτά, εσείς περιμένετε να πείσετε κάποιον, να πείσετε την κοινωνία σε μια συγκεκριμένη πολιτική. Μα, πώς θα γίνει αυτό; Μα, ποιος θα πειστεί σ' αυτό;

Και από ένα σημείο και μετά αυτού του τύπου οι αναγκαιότητες πόσο πραγματικές είναι; Ακούω τον κ. Βενιζέλο: "Τα πράγματα θα πάνε πολύ χειρότερα". Ενδεχομένως, μπορεί να πάνε πολύ χειρότερα. Το "μπορεί να πάνε πολύ χειρότερα" είναι κάτι δυνητικό. Μπορεί να πάνε χειρότερα, μπορεί να πάνε καλύτερα. Εδώ, όμως, έχουμε ένα βίωμα πια όλοι μας, ότι η πολιτική του ΠΑΣΟΚ επί μία διετία έχει κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα.

Μάλιστα υπάρχει και κάτι ακόμα, κύριοι συνάδελφοι, το οποίο δεν έχετε λάβει υπ’ όψιν σας, ότι όσοι συναίνεσαν αλλά και ο ελληνικός λαός έχει δείξει τεραστία ανοχή. Για ένα πολύ σημαντικό χρονικό διάστημα, ανέχθηκε πολιτικές, υπέστη θυσίες, δέχθηκε περικοπές στις αποδοχές του, ανέχθηκε την τεράστια φορολογία. Αυτό γιατί το έκανε; Γιατί πείστηκε ότι μπροστά του - και μάλιστα εσείς του λέγατε για αρχές του 2012 - είναι ξανά η ένταξη της χώρας στο διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, στις αγορές, η εύκολη χρηματοδότηση των τραπεζών και επομένως τελειώνει η περιπέτεια. Υπάρχει τέλος σε αυτήν την ιστορία πια;

Ευτυχώς πια δεν δεσμεύεστε. Διότι βγαίνει ο Πρωθυπουργός και λέει "Δεν ξέρω ακριβώς. Ξέρω ότι αυτό είναι που πρέπει να γίνει, αλλά το πού οδηγεί αυτό δεν το ξέρω". Ακούστε, διαβάστε τις ομιλίες του κ. Βενιζέλου, διαβάστε τις στο Μεσοπρόθεσμο, διαβάστε τις στον Εφαρμοστικό. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ, τι σας έλεγε; Αλλά και τι λέγατε! Σας έλεγε ότι είναι το τελευταίο άδικο μέτρο; (…) Σας έλεγε ότι πλέον, η προσπάθεια ολοκληρώνεται. Σας έλεγε ότι όλα θα διορθωθούν με το εθνικό φορολογικό που είναι ante portas, έρχεται, έτοιμο για ψήφιση. Αυτά καλοκαιριάτικα. Σας έλεγε ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο, ότι, σε τελευταία ανάλυση, πλέον δρομολογούνται τα πράγματα, εκτελείται ο Προϋπολογισμός. Και πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρις, έρχεται το Τέλος Ακινήτων. Μήπως θυμάστε τι σας έλεγα για το Τέλος Ακινήτων;

Είναι πια πανομοιότυπες οι ομιλίες. Δεν μιλάει ο κ. Βενιζέλος για κανένα ζήτημα ουσίας. Δεν επιχειρηματολογεί για τα μέτρα του Μεσοπροθέσμου. Δεν επιχειρηματολογεί για τον Εφαρμοστικό Νόμο. Δεν επιχειρηματολογεί για το τέλος των ακινήτων, ούτε για την εφεδρεία. Δεν επιχειρηματολογεί για τη μείωση του αφορολόγητου στις 5.000. Δεν μας λέει τίποτα ο κ. Βενιζέλος.

Ο κ. Βενιζέλος μας λέει ότι άμα δεν ψηφίσουμε το νομοσχέδιο, καταστρέφεται η πατρίς. Αστοχεί εν συνεχεία το οικονομικό επιτελείο, του λείπει 1,5 δισεκατομμύρια και έρχεται με έναν καινούριο φόρο, με μια καινούρια περικοπή, με μια καινούρια μείωση. Ξανααστοχεί και ξαναέρχεται και πάλι καταστρέφεται η πατρίς. Και συνεχώς δίνουμε τη μητέρα όλων των μαχών. Ο κ. Βενιζέλος είναι ο Σαντάμ Χουσεΐν ο οποίος δίνει τη μητέρα όλων των μαχών στην Βαγδάτη, μόνο που μετά δυο ώρες μπήκαν μέσα οι Αμερικάνοι. Αυτό είναι που γίνεται. Κάθε φορά είναι η μητέρα όλων των μαχών.

Πρέπει, λοιπόν, να τελειώνουμε. Ποια είναι η πολιτική πραγματικότητα που ζούμε αυτή τη στιγμή; Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του ΠΑΣΟΚ, αυτό που θα σας πω τώρα είναι το πατριωτικό σας καθήκον. Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν έχει πια πολιτικό κεφάλαιο. Αυτό δεν είναι θεωρία. Αυτό επηρεάζει και τα δημοσιονομικά μεγέθη. Τα δικαστήρια δεν λειτουργούν, η καθαριότητα δεν υπάρχει, το Γενικό Λογιστήριο είναι υπό κατάληψη, το Υπουργείο Υγείας είναι εδώ και τρεις μήνες υπό κατάληψη, τα σχολεία είναι υπό κατάληψη, τα πανεπιστήμια είναι υπό κατάληψη, τα μέσα μεταφοράς δεν λειτουργούν, οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να πάνε στις δουλειές τους.

Αυτή είναι μια χώρα η οποία πια δεν λειτουργεί. Εσείς θέλετε να βγάζει ΑΕΠ αυτή η χώρα; Θέλετε να παράγει με αυτές τις συνθήκες πλούτο, τον οποίο να μπορεί να φορολογεί το κράτος για να έχει έσοδα; Αυτή είναι μια χώρα, που στα χέρια του ΠΑΣΟΚ καταρρέει. Εσείς λέτε τώρα ποιο είναι το επόμενο μέτρο. Η απάντηση είναι ότι δεν έχει καμία σημασία ποιο είναι το επόμενο μέτρο. Διότι κανένα μέτρο δεν εφαρμόζεται και κανένα μέτρο δεν λειτουργεί, γιατί δεν υπάρχει η ελάχιστη κοινωνική συμφωνία.

Υπάρχει, λοιπόν, ένα πολύ σοβαρό πατριωτικό έργο που πράγματι έχει να επιτελέσει ο κ. Παπανδρέου. Αυτό είναι να φύγει από την εξουσία -με πασοκική φρασεολογία- εδώ και τώρα. Αυτό είναι το πατριωτικό του καθήκον.
Τι θα γίνει από εδώ και πέρα; Θα πάμε σε εκλογές; Εγώ θα σας πω το εξής. Αυτό είναι δική σας απόφαση. Είναι απόφαση του Πρωθυπουργού. Μπορεί να θέλει να πάει σε εκλογές ή μπορεί να θέλει το ΠΑΣΟΚ να διερευνήσει τη δυνατότητα μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας.

Θα μου πείτε "και τι θα κάνει η Κυβέρνηση εθνικής ενότητας, άλλα πράγματα;". Η κυβέρνηση εθνικής ενότητας θα προσπαθήσει πια να πείσει, να διαμορφώσει συνθήκες συνεννόησης με την κοινωνία που θα επιτρέψουν στο κράτος και στην κοινωνία να λειτουργήσει. Μπορεί να το καταφέρει, μπορεί να μην το καταφέρει. Το σίγουρο είναι ότι αυτό πια δεν μπορείτε να το κάνετε εσείς. Αν σε τελευταία ανάλυση δεν σας αρέσει η λύση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, τότε πάντοτε υπάρχει η λύση των εκλογών.

Ακούω, "θα βγάλουν οι εκλογές ακυβερνησία". Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν είμαστε πέντε χρόνια πριν. Πράγματι θα βγάλουν κυβερνήσεις συνασπισμού. Είναι πολύ πιθανό. Δεν ξέρω τι θα βγάλουν οι εκλογές. Μπορεί να βγάλουν αυτοδύναμη τη Νέα Δημοκρατία. Ας πούμε, όμως, ότι βγαίνει μια Κυβέρνηση συνασπισμού, μια κυβέρνηση συνεργασίας. Δεν είμαστε σε μια κατάσταση πολιτικής εχθρότητας.

Εγώ θα σας πω ότι τα δυο κυβερνητικά κόμματα έχουν μια και μόνο ελπίδα σωτηρίας. Είναι αυτή, η συνεννόηση για την αντιμετώπιση της κρίσης. Σε τελευταία ανάλυση αν δεν το κάνουν και δεν το κάνουν με αυτόν τον τρόπο και αν ο κ. Παπανδρέου επιμένει μόνος, έρημος, τραγικός να παριστάνει τον ηγεμόνα σε μια χώρα που κανείς δεν τον ακούει και που όλοι τον εχθρεύονται, τότε θα κάνει κακό στη χώρα και πολύ κακό στον εαυτό του. Το δεύτερο δεν με νοιάζει τόσο πολύ, το πρώτο με νοιάζει πάρα πολύ.

Άρα, λοιπόν, υπάρχουν λύσεις. Η λύση που θα προκύψει μέσα από τις εκλογές στην κατεύθυνση της συνεννόησης και της συνεργασίας, πάλι δεν είναι πολιτικά πρωτότυπο. Παντού σήμερα στην Ευρώπη υπάρχουν κυβερνήσεις συνεργασίας. Δεν κατάλαβα, γιατί είναι τελείως αδιανόητο για την Ελλάδα;

Σε κάθε περίπτωση εκείνο το οποίο δεν μπορεί να συνεχιστεί, εκείνο που δεν έχει κανένα νόημα είναι να επιμείνει το ΠΑΣΟΚ στην ηγεμονία του, να επιμένει να κυβερνά την ώρα που το σύνολο της κοινωνίας, το σύνολο των κοινωνικών εταίρων, το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων είναι στα κεραμίδια απέναντί του.
Ευχαριστώ πολύ.»

Μπράβο Μάκη Βορίδη! Ο λόγος σου ήταν σαν σφύρα κατασυντρίβουσα τον βράχο της βλακείας!
Κρίμα κι άδικο, βρε Μάκη, να έχεις για αρχηγό του κόμματός σου το Γιώργο Καρατζαφέρη...

Και μια συμβουλή: Μην σταυρώνεις τα χέρια σου όταν μιλάς διότι μπλοκάρεις την ενέργεια που βγαίνει από μέσα σου.
Α, ναι, να μην ξεχάσω, πες στον αρχηγό σου να μην αγορεύει στη Βουλή με το ένα χέρι στην τσέπη - δυστυχώς το κάνουν κι άλλοι... - διότι δείχνει ασέβεια στον "ιερό" θεσμό του κοινοβουλίου και σε αυτούς που τον ακούνε.

Δείτε τώρα και τη δραματική παρέμβαση του Μ. Βορίδη την αποφράδα μέρα της 20ης Οκτωβρίου, 2011:



ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ: «Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Άκουσα με πολύ προσοχή τη συνολική θέση την οποία κατέθεσε η Υπουργός. Σας διαφεύγει κάτι: Ότι δεν ξεκινάμε σήμερα. Σας διαφεύγει επίσης, ότι μια τέτοια συμφωνία – ναι – ενδεχομένως θα ήταν εφικτή υπό μια βασική προϋπόθεση: Ότι η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κατανοεί ότι δεν μπορεί να την υλοποιήσει. Αυτό προϋποθέτει ότι ο Πρωθυπουργός το κατανοεί αυτό.

Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα δεδομένα γιατί ζούμε σε ιστορικό χρόνο. Δεν μπορούμε να παραστήσουμε ότι δεν υπάρχει κατακερματισμένη κοινωνία διότι επί δύο χρόνια την κατακερματίσατε. Δεν μπορούμε να παραστήσουμε – εμείς τουλάχιστον, δεν ξέρω αν θα το κάνετε εσείς – ότι δεν ακούμε τους Βουλευτές σας που λένε ο ένας μετά τον άλλο στο Βήμα ότι δεν γίνεται πια να συνεχίσει η χώρα με μονοκομματική κυβέρνηση. Εάν αυτό δεν αποτελεί άρση εμπιστοσύνης στην παρούσα Κυβέρνηση, τι αποτελεί;

Μπορούμε λοιπόν, πράγματι να επιτύχουμε όχι πια την εθνική συνεννόηση – γιατί την εθνική συνεννόηση και την ευκαιρία της τη χάσατε ως Κυβέρνηση – αλλά μια καινούρια εθνική αφετηρία, υπό μια όμως βασική προϋπόθεση: Ότι θα παραιτηθεί η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Με αυτήν την προϋπόθεση θα σμίξουν πολλά πράγματα και θα γίνουν πολλές συζητήσεις. Εάν όμως παριστάνετε ότι δεν έχετε καταλάβει τις αστοχίες σας όλα αυτά τα δύο χρόνια, αν παριστάνετε ότι δεν θυμάστε πόσες υποσχέσεις δώσατε στο Κοινοβούλιο για την εκτέλεση ενός προγράμματος και πόσο γρήγορα διεψεύσθησαν από την αποτυχία σας την κυβερνητική αυτές οι υποσχέσεις και αν πιστεύεται ότι θα δημιουργήσετε τώρα συνθήκες συναινέσεως είτε στην παρούσα φάση –και θα μιλήσω αμέσως γι’ αυτό- είτε σε μια επόμενη, στην οποία αφού θα έχετε αποτύχει ξανά στους δημοσιονομικούς στόχους θα έρθετε τον επόμενο μήνα να πείτε "Ξέρετε, για τη σωτηρία της πατρίδας μας λείπει άλλο ενάμιση δισεκατομμύριο. Παρακαλούμε, να μερικοί νέοι φόροι". Εάν σε αυτό θέλετε συναίνεση είναι προφανώς ότι δεν την έχετε. Είναι προφανές ότι δεν θα συνεννοηθούμε.

Εφόσον, θέτετε το ζήτημα έτσι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εσείς έχετε μια μεγάλη ευκαιρία σήμερα –σήμερα την έχετε την ευκαιρία- να θέσετε το ζήτημα και να στείλετε ένα σαφές μήνυμα ότι δεν είστε διατεθειμένοι να συνεχίζετε να υποστηρίζετε τις αστοχίες αυτής της Κυβερνήσεως. Η ευκαιρία είναι σήμερα. αυτό είναι ένα μήνυμα με πολλαπλούς αποδέκτες. Διότι βεβαίως θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ. Ταυτόχρονα, νομίζω ότι όλοι μας, θέλοντας να μείνουμε στο ευρώ δεν θέλουμε να βλέπουμε τους Έλληνες εργαζόμενους να παίρνουν τριακόσια δέκα πέντε ευρώ μισθό.

Διότι βεβαίως θέλουμε να δούμε ένα άλλο οικονομικό μοντέλο και μια άλλη – αν θέλετε – αντίληψη για την οικονομική διακυβέρνηση μέσα στην Ένωση. Δεν νομίζω όμως ότι είμαστε διατεθειμένοι να θέσουμε τη χώρα υπό διεθνή κηδεμονία και επιτροπεία. Διότι βεβαίως υπάρχουν πολλά πράγματα τα οποία μπορούν να γίνουν, και βεβαίως μπορούμε να πάμε σε ένα ενάρετο δημοσιονομικό κύκλο με όλες τις θυσίες και τις προσπάθειες που απαιτεί αυτό, αλλά ταυτόχρονα να εγγυόμαστε τα αποτελέσματα αυτού το κύκλου και να είμαστε σύμφωνοι ως προς το πώς θα κατανεμηθούν αυτές οι θυσίες και να είμαστε σίγουροι ότι αυτό γίνεται με ακέραιο τρόπο.

Αυτές οι προϋποθέσεις τώρα δεν υφίστανται. Αυτό δεν είναι μικρότητα από την πλευρά της Αντιπολίτευσης. Αυτό είναι κάτι που έπρεπε να το είχε σκεφθεί η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εδώ και πάρα πολύ καιρό και είναι κάτι το οποίο αγνόησε συστηματικά.

Το δίλημμα για τον Πρωθυπουργό καταρχήν για την Κυβέρνηση εν συνεχεία αλλά και για τους συναδέλφους της κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι απλό: Θα συνεχίσετε σε αυτήν την πορεία. Αυτό δεν εξαρτάται από την Αντιπολίτευση. Εξαρτάται από τον Πρωθυπουργό, από την Κυβέρνηση, από τους Βουλευτές της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας; Θα συνεχίσετε ή, αν δείτε ότι η Κυβέρνηση δεν ακούει, ότι ο Πρωθυπουργός εμμένει, θα πράξετε το πατριωτικό σας καθήκον και θα άρετε την εμπιστοσύνη σε αυτήν την Κυβέρνηση;»
Μπάαα! Η καρέκλα είναι γλυκειά!


*******

Προστέθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2012

Ο Μάκης Βορίδης αγορεύων στη Βουλή και υπερασπιζόμενος το δολοφονικό πακέτο των νέων μέτρων:

«(...) Ποιος άραγε παίρνει τον δύσκολο δρόμο; 

Ποιος παίρνει το δρόμο της ευθύνης; 

Και ποιος το κάνει, εφόσον κάνει τη δύσκολη επιλογή, έχοντας απόλυτη ελευθερία συνειδήσεως, έχοντας απόλυτη συναίσθηση ευθύνης; 

Εμείς το πράττουμε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εμείς που στηρίζουμε την κυβέρνηση, εμείς που ψηφίζουμε τη συγκεκριμένη δέσμη μέτρων, ξέρουμε γιατί το κάνουμε, γιατί αγαπάμε την πατρίδα, γιατί αγαπάμε τον ελληνικό λαό, γιατί αυτά τα μέτρα του δίνουν προοπτική, του δίνουν πορεία, του δίνουν ελπίδα. 

Το κάνουμε με πλήρη συναίσθηση, με πλήρη ελευθερία, με πλήρη ευθύνη. 

Ευχαριστώ πολύ.»

Βρε το χαμαιλέοντα το Μάκη Βορίδη! Ντρέπομαι για λογαριασμό μου που είχα πέσει τόσο έξω για το ποιόν του...

"Κοπριτισμός": η πεμπτουσία τση “δημοκρατίας” αλά ελληνικά

Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια, λέει η σοφή παροιμία. Μικρός δεν είναι, τρελός δεν είναι, τι είναι; Μα, προφανώς, ο ΠΑΣΟΚυνικός Θεόδωρος Πάγκαλος!
Τι σημαίνει άραγε “κοπριτισμός”; Εδώ σας θέλω! Ο “κοπριτισμός” ήταν το απαραίτητο συστατικό τσι φαυλοδημοκρατίας, εκ των ων ουκ άνευ του δημοκρατικού (διάβαζε 'πελατειακού') πολιτεύματος της Εσπερίας, και η κύρια αιτία της χρεοκοπίας μας, όπως ομολόγησε πρωτοχρονιάτικα ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Δείτε εδώ. Ελληνική δημοκρατία χωρίς “κοπριτισμό” είναι σα να λέμε σκορδαλιά χωρίς σκόρδο. Γίνεται; Αμ δε γίνεται!
Ας αναλύσουμε, όμως, βαθύτερα τη λέξη: “Κοπριτισμός” είναι η φιλοσοφία της λούφας και της λαμογιάς του ρουσφετολογικά και αναξιοκρατικά διορισμένου υπεράριθμου “κοπρίτη”, ο οποίος, αντί να εργάζεται, κοπρίζει, δηλαδή επιβαρύνει και ρυπαίνει το δημόσιο χώρο με την κοπριά του ως κοπρόσκυλο. Με άλλα λόγια, “κοπρίτης” είναι ο δημόσιος υπάλληλος που αποπατεί πάνω στους φορολογούμενους πολίτες, αντί να δημιουργεί προσφέροντας καλή υπηρεσία. Το αν οι “κοπρίτες” αυτού του είδους είναι πολλοί ή λίγοι, και πόσοι, ρωτήστε τον Πάγκαλο. Πάμε πάρα κάτω:

H γενεσιουργός αιτία του “κοπριτισμού” είναι ο “αρχι-κοπριτισμός”. Οι αρχικοπρίτες ηγέτες ηγούνται και οι κοπρίτες πελάτες ακολουθούν. Πίσω από μερικές δεκάδες ή εκατοντάδες διορισμένους κοπρίτες, με το συμπάθιο, υπάρχει ένας πολιτικός αρχι-κοπρίτης που τους εκπόρνευσε στο δημόσιο κοπριτισμό, με το αζημίωτο φυσικά. Πρόκειται για το δημοκρατικό αξίωμα του “δούναι και λαβείν”. Kοπριτισμός χωρίς αρχικοπριτισμό δεν υπάρχει.

Κοντολογίς, ο κοπριτισμός είναι δύσοσμο παράγωγο του αρχικοπριτισμού, περί του οποίου γνωρίζει από πρώτο χέρι ο Θόδωρος Πάγκαλος, καθότι επί 30 χρόνια εξάσκησε, όπως ομολόγησε εμμέσως πλην σαφώς, και ο ίδιος τον αρχικοπριτισμό, παρέα με τους συντρόφους του αρχικοπρίτες των κομμάτων εξουσίας του κοινοβΟλευτισμού.

«Έπεσε έξω το Δημόσιο. Το 75% των δαπανών του Δημοσίου είναι οι μισθοί και οι συντάξεις. Δανειστήκαμε για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις σε υπαλλήλους που προσλαμβάναμε απλώς και μόνο για να πάρουμε την ψήφο τους.» Αυτά δήλωσε μεταξύ άλλων ο Θόδωρος, σε μια κρίση ειλικρίνειας.

Ωστόσο, και αν ακόμη υποθέσουμε ότι ο ίδιος ήταν υπεράνω αρχικοπριτισμού, δεν εξαγνίζεται με μια όψιμη κυνική ομολογία του συλλογικού πολιτικού εγκλήματος, διότι επί 30 χρόνια που το παρατηρούσε (20 χρόνια με το κόμμα του στην εξουσία και τον ίδιο σε υπουργικούς θώκους) δεν το κατήγγειλε και δεν διαχώρισε τη θέση του από τους αρχικοπρίτες αποχωρώντας από το σάπιο πολιτικό σύστημα.

Δυστυχώς, το θλιβερό και άδικο αποτέλεσμα του εφαρμοσμένου αρχικοπριτισμού-κοπριτισμού είναι ότι σήμερα οι κατά Πάγκαλον κοπρίτες, και όχι μόνον αυτοί, γεύονται με αναστεναγμούς τους πικρούς καρπούς του αρχικοπριτισμού, ενώ οι αρχικοπρίτες ευημερούν όπως πριν, κηρύσσοντας μάλιστα με περισσό θράσος στους κοπρίτες και λοιπούς συγγενείς να ευαρεστούνται με τις οδυνηρές επιλογές των αρχικοπριτών, λέγοντας ευχαριστώ!

Σύμφωνα με την πρωτοχρονιάτικη βαρυσήμαντη συνέντευξη του ΠΑΣΟΚυνικού Θ. Πάγκαλου στο ΒΗΜΑ, δεν πρέπει να μας τρομάζει η αλήθεια, η αντικειμενικότητα και η αξιοκρατία. Και η αλήθεια από το στόμα του λύκου είναι ότι οι αρχικοπρίτες διόριζαν στο Δημόσιο αναξιοκρατικά κοπρίτες επειδή τους ψήφιζε η οικογένειά τους και έπαιρναν πολλούς σταυρούς! Έτσι η Βουλή γέμιζε με αρχικοπρίτες και το Δημόσιο με κοπρίτες, οι οποίοι κατά Πάγκαλο θα παραμείνουν σε όλη τους τη ζωή κοπρίτες, όπως άλλωστε, λέω εγώ, παραμένουν αμετανόητοι και οι αρχικοπρίτες που σήμερα μας κηρύττουν ανερυθρίαστα άλλου παπά βαγγέλιο.

Θεόδωρος Πάγκαλος: «Όταν στο Δημόσιο βάζεις τον κοπρίτη επειδή σε ψηφίζει η οικογένειά του και παίρνεις πολλούς σταυρούς, ε, τότε ο κοπρίτης θα μείνει κοπρίτης σε όλη του τη ζωή, δεν πρόκειται να βελτιωθεί.»
Συγνώμη, σύντροφοι, για την κοπριτολογία, αλλά οφείλω ν’ απαντήσω στον Πάγκαλο στη γλώσσα που εκείνος χρησιμοποιεί, μπας και καταλάβει τίποτα, αν και φοβάμαι ότι είναι ανεπίδεκτος μάθησης.

Με την αλαζονεία που τον διακρίνει και την έλλειψη επίγνωσης των ευθυνών του για την de facto ελληνική χρεοκοπία, ο Θόδωρος Πάγκαλος μας είπε ακόμη ότι είναι άδικος κόπος να συζητάει κανείς με κάποιον που δεν διαθέτει αυτά τα στοιχειώδη: λογική, μνήμη και φαντασία…

Ωστόσο, ο πρώην θιασώτης του αρχικοπριτισμού στερείται και των τριών αυτών ικανοτήτων. Αντί για λογική έχει το ακαταλόγιστο, αντί για μνήμη υποφέρει από αμνησία όσον αφορά τις τεράστιες κομματικές και προσωπικές του ευθύνες, κι αντί για φαντασία υποτάχτηκε τυφλά και άκριτα στις αδιέξοδες επιταγές του Μνημονίου, επειδή τάχα δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση εξόδου από την κρίση.

Για τον Πάγκαλο δεν υπάρχει μέση λύση μεταξύ Μνημονίου ή χρεοκοπίας με επιστροφή στη δραχμή. Επειδή στερείται υποτυπώδους φαντασίας, δεν βλέπει, π.χ., πώς μπορούν να εισπραχτούν τα 24 δις από τους φοροφυγάδες, δεν καταλαβαίνει ότι με τη μείωση αντί για αύξηση του ΦΠΑ θα αυξανόταν η κατανάλωση (γι’ αυτό δε μείωσαν τον ΦΠΑ στους ξενοδόχους;) κι επομένως θα αυξάνονταν τα κρατικά έσοδα. Δε μπορεί να φανταστεί ότι για ν’ αναθερμανθεί η οικοδομική δραστηριότητα δεν χρειαζόταν να παγώσει το πόθεν έσχες, αλλά να μειωθεί δραστικά ο φόρος στις μεταβιβάσεις και ν’ αυξηθεί η αντικειμενική αξία των ακινήτων ώστε να φτάσει την εμπορική. Αυτό θα σήμαινε ότι ο μεν αγοραστής θα πλήρωνε λιγότερο φόρο, ο δε πωλητής, εργολάβος συνήθως, δεν θα έβαζε στην τσέπη ζεστό και αφορολόγητο χρήμα, ενίοτε ισόποσο με αυτό που δηλώνεται ως αντικειμενική αξία. Απλά έριξα κάνα δυο ιδέες, από τις πολλές που έχω κατά καιρούς διατυπώσει σε τούτο το ιστολόγιο, και έχει άλλωστε όποιος διαθέτει λίγη φαντασία και κοινό νου.

Λυπάμαι και για τον δημοσιογράφο που δεν είχε τη φαντασία και το θάρρος να “στριμώξει” τον Πάγκαλο με δύσκολες ερωτήσεις αλλά τον άφησε να έχει την ψευδαίσθηση ότι νίκησε στα σημεία. Στην εν λόγω συνέντευξη ο Θόδωρος επέμεινε για άλλη μια φορά, επαναλαμβάνοντας αναιδέστατα: «μαζί φάγαμε τα λεφτά μέσα στο πλαίσιο ενός φαύλου συστήματος πολιτικής πελατείας με αθρόους διορισμούς στο Δημόσιο. Αυτή είναι. Τελεία.»

Ώστε φαύλο και αδηφάγο ήταν το “δημοκρατικό” σύστημα πολιτικής πελατείας! Καμαρώστε όλοι εσείς που νομίζατε ότι μετά την πτώση της Xούντας είχατε γνήσια δημοκρατία με πρωταγωνιστές στην πολιτική σκηνή του ήρωες του Πολυτεχνείου! Η γράφουσα δεν είχε ποτέ τέτοιες ψευδαισθήσεις…

Δεν δίστασε μάλιστα o αντιπρόεδρος της κυβέρνησης να προσβάλει και τους δημοσιογράφους λέγοντας ότι «ορισμένοι δημοσιογράφοι δεν είναι σε θέση ούτε ως την τελεία να πάνε», και «ο Τύπος δεν αρέσκεται στην ουσία των πραγμάτων, τον ενδιαφέρουν κυρίως οι συγκρούσεις προσώπων, αν είναι δυνατόν στο ίδιο κόμμα.» Καλά να πάθουν, αφού υποκλίνονται, γλείφουν και λιβανίζουν εκείνον και την κυβέρνηση του μνημοσύνου της εθνικής κυριαρχίας.

Επαιρόμενος για την καταστροφική για την Ελλάδα 20ετία αρχικοπριτισμού του ΠΑΣΟΚ, ο Πάγκαλος μίλησε άκρως περιφρονητικά για τη ΝΔ και προέβλεψε ότι ξανά «θα καθίσουν καμιά 20ετία και θα ονειρεύονται εκλογές κάθε χρονιά για τη χρονιά που έρχεται.» Και ο κυνικός εγγονός του δικτάτορα συνέχισε με προκλητική αλαζονεία: «Αναγκαζόμαστε να διαγράψουμε την αντιπολίτευση από το εύρος μιας σοβαρής συζήτησης διότι όταν προσέρχεται με τέτοια επιχειρήματα και τέτοιες προτάσεις χάνει κανείς τον καιρό του.»
Τελικά το μόνο σοβαρό πολιτικό κόμμα που διαθέτει η Ελλάδα είναι το ΠΑΣΟΚ! Τι τις θέλουμε επομένως τις εκλογές; Προς τι οι παχυλές κρατικές χορηγίες σε άχρηστα κόμματα; Μας περισσεύουν χρήματα σε καιρό χρεοκοπίας; Α, ναι, ξέχασα: Υπάρχει ένα ακόμη κόμμα άξιο της αποστολής του κατά τον Πάγκαλο: «Ο μόνος ουσιαστικός συνομιλητής μας είναι ο ΛΑΟΣ. Οι μόνοι που κάνουν σοβαρή αντιπολίτευση. Λυπάμαι που το λέω. Όπως ξέρετε, η αντίθεσή μου με τον ΛΑΟΣ είναι τεράστια, πρέπει όμως να δούμε τα πράγματα όπως είναι...»

Θα είχε, πάντως, ενδιαφέρον να μας διευκρίνιζε ο Θ. Πάγκαλος αυτή την τεράααστια αντίθεσή του με το ΛΑΟΣ, έτσι για να γελάσει και λίγο το χειλάκι μας με την απύθμενη πολιτική υποκρισία του άνδρα. Απ’ ό,τι έχει διαφανεί, ο ΛΑΟΣ διαθέτει μεγαλύτερη φαντασία και είναι δημοκρατικότερος και σοσιαλιστικότερος του “πατριωτικού” ΠΑΣΟΚ.

Εκείνο όμως που με σόκαρε περισσότερο απ’ όλα είναι ότι ο Θόδωρος θλίβεται που θα ζήσει κάποιο διάστημα μαζί με τους τριαντάρηδες που «δεν έχουν καμία ενημέρωση ή αποφεύγουν τις οδυνηρές επιλογές»! Τον καημένο τι τραβάει! Εσύ ποιες οδυνηρές επιλογές δεν απέφυγες για τον εαυτό σου Θόδωρε Πάγκαλε; Μήπως επέστρεψες στο δημόσιο κορβανά τα μισά, έστω, από εκείνα που μας είπες ότι έφαγες μαζί με τους κοπρίτες επί τριακονταετία; Εσύ είπες “μαζί τα φάγαμε”, δεν το είπα εγώ. Ξέρασέ τα λοιπόν, αν παρανόμως τα έφαγες. Ξέρασέ τα και πήγαινε σπίτι σου, αφού υπηρέτησες επί τριακονταετία ένα φαύλο σύστημα πελατειακής δημοκρατίας.

Καλή είναι η αυτοκριτική και η ειλικρίνεια, Θόδωρε, αλλά όταν δεν συνοδεύεται με ανάλογες οδυνηρές επιλογές αποκατάστασης ζημιών και αυτοτιμωρίας είναι απλά κυνισμός, εμπαιγμός και αθεράπευτος αρχικοπριτισμός, με όλο το σεβασμό προς το εκτόπισμά σας.

Καλή χρονιά και καλή ανάνηψη, Θόδωρε! Ακόμη κι εσύ έχεις δικαίωμα στην ανάνηψη, και ποτέ δεν είναι αργά για κανένα!

Υ.Γ. 16-1-2011

Σε σημερινή του συνέντευξη στην Καθημερινή, ο Θόδωρος Πάγκαλος διευκρίνισε και επιβεβαίωσε τον κοπριτισμό ως την πεμπτουσία τσι "δημοκρατίας":

«Ποτέ δεν χαρακτήρισα όλους τους δημοσίους υπαλλήλους "κοπρίτες". Στην Ελλάδα, όμως, δεν μας αρέσει η αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι χρεοκόπησε το κράτος. Διότι κάποια στιγμή δεν είχε τα χρήματα να καλύψει τις δαπάνες του. Κι αυτό συνέβη από τους μισθούς των υπαλλήλων που πλεονάζουν στο Δημόσιο, διότι απλούστατα δεν χρειάζονταν και διορίστηκαν για λόγους πολιτικής ψηφοθηρίας. Όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο είναι επαίσχυντος ψεύτης.»