Η αφήγηση της σωματικής ανάστασης του Ιησού με το υλικό-φθαρτό του σώμα, που δήθεν έφαγε και ψάρι, είναι ένας αγαπημένος Χριστιανικός μύθος για να παρηγοριόμαστε εν όψει του αναπόφευκτου για τον καθένα μας, και πάντα ανεπιθύμητου, σωματικού θανάτου.
Υπάρχει όμως πολύτιμη αλληγορική σημασία στο μύθο της σωματικής Ανάστασης του Χριστού, κι αυτήν πρέπει να αναζητήσουμε.
Μπορούμε και μας συμφέρει από κάθε άποψη, να αναστήσουμε το εν υπνώσει πνεύμα μας, να ρίξουμε λαδάκι (πνευματική τροφή) και ν' ανάψουμε το λύχνο* του Θεού μέσα μας, ενόσω ζούμε στο υλικό πεδίο, ώστε να έχουμε την "άφθονη ζωή" που υποσχέθηκε ο Ιησούς! Κι' αυτό πρέπει να κάνουμε, ατομικά και συλλογικά, επειγόντως σήμερα, στη σκοτεινή εποχή της παγκοσμιοποίησης, του κορωνοϊού και της παράνοιας, αν πρόκειται το αύριο να είναι καλύτερο από το σήμερα και το χθες...
Αυτό το οφείλουμε όλοι στους εαυτούς μας αλλά και στις αθώες γενιές που θα ακολουθήσουν. Ας προσευχηθούμε να γίνει ο κορωνοϊός αφορμή ανάστασης όλης της ανθρωπότητας από τον πνευματικό λήθαργο, ώστε να υπάρξει ειρήνη και αγάπη μεταξύ των λαών, και σοφία για τη σωστή και δίκαιη διαχείριση των πόρων της μάνας γης, ώστε να μην στερείται κανένας άνθρωπος τα προς το ζην.
Στη συνέχεια θα παραθέσω δυο αγαπημένους μου - από την εποχή της παιδικής μου αθωότητας - πασχαλιάτικους ύμνους, που μου φέρνουν δάκρυα στα μάτια, κι ας αναζητήσουμε την αλληγορική τους σημασία:
*Λύχνος του Κυρίου είναι το πνεύμα του ανθρώπου, το οποίον διερευνά πάντα τα ενδόμυχα της καρδίας. (Παροιμίες: 20: 27)
