Τι λέει η Καινή Διαθήκη για τον προφήτη Ιησού Χριστό

 

Ο Ιησούς θεωρούσε τον εαυτό του προφήτη. Επίσης, οι μαθητές του καθώς και τα πλήθη που τον ακολουθούσαν τον θεωρούσαν προφήτη. Τα επόμενα εδάφια το επιβεβαιώνουν:

«Πλην πρέπει εγώ σήμερα και αύριο και την επόμενη μέρα να πάω· διότι δεν είναι δυνατόν προφήτης να απολεσθεί έξω από την Ιερουσαλήμ.

Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, η φονεύουσα τους προφήτες και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς αυτήν, πόσες φορές θέλησα να συνάξω τα τέκνα σου με τον τρόπο που η όρνιθα μαζεύει τα κλωσσόπουλα κάτω από τις φτερούγες της και δεν θελήσατε». (Κατά Λουκά 13: 33-34)

Η Ιερουσαλήμ υπήρχε ως "ιερή" πόλη των Εβραίων αιώνες πριν δημιουργηθεί το Ισλάμ

Ποιος μπορεί ν' αμφισβητήσει την αλήθεια αυτή; Μόνο οι υποκριτές που θέλουν να έχουν "και το σκύλο χορτάτο και την πίτα γερή", που θέλουν να είναι "και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ"...

***
Ανάφλεξη για την Ιερουσαλήμ - Ο σπινθήρας Τραμπ βάζει φωτιά στη Μέση Ανατολή 

Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Αξίζει Χριστουγεννιάτικες "ευχές" η Εξουσία;

Μεθαύριο, όλοι εσείς οι επιβήτορες της Εξουσίας, θα γιορτάσετε εθιμοτυπικά, όπως κάνετε κάθε χρόνο, τα Χριστούγεννα. Θα πάτε σε κάποια εκκλησία, θ' ανάψετε το κερί σας, θα φιλήσετε μια ή και δυο εικόνες, θα επισκεφτείτε κανένα νοσοκομείο ή στρατόπεδο, θα κάνετε κάποια υποκριτική δήλωση μπροστά στις κάμερες, και κατόπιν θα πάτε να φάτε του σκασμού από τα πλουσιοπάροχα εδέσματα που οι υπέρογκες απολαβές που δεν αξίζετε σας επιτρέπουν.

Από την άλλη, 1.300.000 οικογένειες ανέργων θα τουρτουρίζουν υποσιτιζόμενοι στα κρύα σπίτια τους, αναρωτώμενοι γιατί ο Χριστός της Aγάπης τους ξέχασε... Εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχων θα προσπαθούν να εξηγήσουν στα εγγονάκια τους γιατί τούτα τα Χριστούγεννα δεν τους αγόρασαν δώρα, όπως συνήθιζαν, χωρίς βεβαίως να μπορούν να τα πείσουν ότι αυτό γίνεται για τη "σωτηρία" της πατρίδας.

Τα Χριστούγεννα του 2012 είναι αναμφισβήτητα τα πιο μελαγχολικά Χριστούγεννα της μεταπολίτευσης. Ο κοινωνικός ιστός, η ραχοκοκαλιά της χώρας, το κεντρικό δοκάρι πάνω στο οποίο στηρίζεται η δικτατορία της ελληνικής δημοκρατίας, έχει ραγίσει επικίνδυνα, και δεν υπάρχει το τσιμέντο της Αγάπης που θα το επανασυγκολλήσει. Διότι η Αγάπη δεν είναι ένα δέντρο που μπορεί να ευδοκιμήσει πάνω  στο ψέμα, στην αδικία και στη διαφθορά, απλά και μόνο επειδή ο Χριστός είπε  "Αγαπάτε αλλήλους" κι επειδή μας βάφτισαν "Χριστιανούς Ορθόδοξους".

Πώς ν' αγαπήσει ο βάναυσα αδικημένος εκείνον που τον αδίκησε;
Πώς ν' αγαπήσει ο προδομένος αυτόν που τον πρόδωσε;
Πώς ν' αγαπήσει ο εξαπατημένος αυτόν που τον εξαπάτησε;
Πώς ν' αγαπήσει ο λεηλατημένος εκείνον που τον καταλήστεψε;
Πώς ν' αγαπήσει ο έντιμος τον διεφθαρμένο που τον εκμεταλλεύεται;

Κι ενώ η πωρωμένη πολιτική ηγεσία έχει την ψευδαίσθηση ότι με την εξοντωτική και άδικη λιτότητα  που επέβαλε στο λαό και με τα δανεικά σώζει την Ελλάδα, ο κοινωνικός ιστός, η σπονδυλική στήλη της χώρας, τρίζει επικίνδυνα από βαριά οστεοπόρωση.

Ποιο χριστουγεννιάτικο μήνυμα ν' απευθύνει κανείς σε πωρωμένους εξουσιαστές; Και τι πιθανότητες υπάρχουν το όποιο μήνυμα να φτάσει στ' αυτιά τους και ν' αφυπνίσει τη συνείδησή τους; Πώς μπορούν οι πετρωμένες καρδιές τους να ξαναγίνουν σάρκινες; Πώς είναι δυνατόν εκείνοι που ανέβηκαν στην εξουσία με σκοπό να θησαυρίσουν, υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα της διεφθαρμένης οικονομικής ολιγαρχίας, να στραφούν με στοργή και αγάπη προς το λαό και να τον υπηρετήσουν με δικαιοσύνη, ανιδιοτέλεια και αυτοθυσία;

Δύσκολα πράγματα! Μπορεί μια καμήλα να περάσει από την τρύπα μιας βελόνας; Περί αυτού, δυστυχώς, πρόκειται...

Τι να τους πω, λοιπόν; Πώς να τους απευθύνω χριστουγεννιάτικες ευχές αγάπης;  Πώς να προφέρω λέξεις που δεν τις πιστεύω; Να τους ευχηθώ επιτυχία σε μια καταστροφική πολιτική που άρχισαν και συνεχίζουν; Σ' ένα έργο που έχει βυθίσει την ελληνική κοινωνία σε απόγνωση; Σ' ένα έργο που οδηγεί νομοτελειακά από το κακό στο χειρότερο;

Αν ερχόταν ξαφνικά ο Χριστός ανάμεσά μας τι θα τους έλεγε; Θα τους έλεγε άραγε, "Σας συγχωρώ διότι ου γαρ οίδατε τι ποιείτε;" Ή μήπως θα τους απεύθυνε αμείλικτα ΟΥΑΙ, σαν εκείνα που εκστόμιζε κατά κόρον στους Φαρισαίους της εποχής του, παραβιάζοντας ο ίδιος την εντολή της Αγάπης που ήταν το κεντρικό μήνυμα της διδασκαλίας του;

 Κι επειδή δεν γνωρίζω τι να τους ευχηθώ, θα πάω στην Παλαιά Διαθήκη για να δω τι μήνυμα απηύθυνε ο προφήτης Ιερεμίας στο λαό του Ισραήλ όταν παρεξέκλινε από την οδό του Κυρίου:

«Επειδή, έτσι λέει ο Κύριος των δυνάμεων: Κατακόψτε δέντρα, και υψώστε περιχαρακώματα εναντίον τής Ιερουσαλήμ· αυτή είναι η πόλη, επάνω στην οποία πρέπει να γίνει επίσκεψη· είναι ολόκληρη καταδυναστεία στο μέσον της.

Όπως η πηγή αναβλύζει τα νερά της, έτσι αυτή αναβλύζει την κακία της· βία και αρπαγή ακούγονται μέσα σ' αυτή· μπροστά μου είναι ακατάπαυστα πόνος και πληγές.

Σωφρονίσου, Ιερουσαλήμ, μήπως και αποσυρθεί η ψυχή μου από σένα· μήπως και σε κάνω έρημη, ακατοίκητη γη. (...)

Σε ποιον θα μιλήσω, και θα διαμαρτυρηθώ, για να ακούσουν; Δες, το αυτί τους είναι απερίτμητο, και δεν μπορούν να ακούσουν· δες, ο λόγος του Κυρίου είναι σ' αυτούς όνειδος· δεν ευχαριστιούνται σ' αυτόν. (...)

Και τα σπίτια τους θα περάσουν σε άλλους, τα χωράφια και οι γυναίκες, μαζί· επειδή, θα απλώσω το χέρι μου επάνω στους κατοίκους της γης, λέει ο Κύριος.

Επειδή, από τον μικρό τους μέχρι τον μεγάλο τους, κάθε ένας δόθηκε στην πλεονεξία· και από προφήτη μέχρι ιερέα κάθε ένας πράττει τό ψέμμα.

Και γιάτρεψαν το σύντριμμα της θυγατέρας του λαού μου με επιπόλαιο τρόπο, λέγοντας: Ειρήνη, ειρήνη· και δεν υπάρχει ειρήνη.

Μήπως ντράπηκαν, όταν έπραξαν βδέλυγμα; Μάλιστα, δεν ντράπηκαν με κανέναν τρόπο ούτε κοκκίνισαν· γι' αυτό, θα πέσουν ανάμεσα σ' εκείνους που πέφτουν· όταν τους επισκεφθώ, θα απολεστούν, είπε ο Κύριος.

Έτσι λέει ο Κύριος: Σταθείτε επάνω στους δρόμους, και δείτε, και ρωτήστε για τα αιώνια μονοπάτια, πού είναι ο αγαθός δρόμος, και περπατάτε σ' αυτόν, και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας. 

Αυτοί, όμως, είπαν: Δεν θα περπατήσουμε σ' αυτόν.

Και έβαλα σκοπούς επάνω σας, λέγοντας: Ακούστε τον ήχο της σάλπιγγας. 

Αλλά, είπαν: Δεν θα ακούσουμε.

Γι' αυτό, ακούστε, έθνη, κι εσύ, συναγωγή, γνώρισε τι είναι μεταξύ τους!

Άκου, γη· να, εγώ θα φέρω κακό επάνω σ' αυτό τον λαό, τον καρπό των συλλογισμών τους· επειδή, δεν πρόσεξαν στα λόγια μου, και στον νόμο μου, αλλά τον απέρριψαν.» (Ιερεμίας 6: 6-15)

Αν αντικαταστήσουμε τη λέξη "Ιερουσαλήμ" με την "Αθήνα", και το "λαό του Ισραήλ" με το "λαό της Ελλάδας", τότε έχομε την εξήγηση γιατί ήρθε πάνω μας το κακό.

Κι έχουμε επίσης και την οδηγία του τι πρέπει να κάνουμε: "ρωτήστε για τα αιώνια μονοπάτια, πού είναι ο αγαθός δρόμος, και περπατάτε σ' αυτόν, και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας."

Ποιος είναι ο αγαθός δρόμος,  τα αιώνια μονοπάτια που οδηγούν ένα λαό στην ειρήνη και την ευημερία; Είναι τα μονοπάτια της Δικαιοσύνης, της Αλήθειας και της Αγάπης. Από αυτά οι τέσσερις εξουσίες  (Εκτελεστική, Νομοθετική,  Δικαστική και ΜΜΕ) έχουν απομακρυνθεί εντελώς, και ο λαός δυστυχώς τις μιμείται...

Αν δεν επιστρέψει πρωτίστως η ηγεσία στα μονοπάτια των αιώνιων αρχών και αξιών, αν δεν σωφρονιστεί, τότε θα γιατρεύει τα συντρίμμια του λαού επιπολαίως, όπως το κάνει μέχρι σήμερα με μπαλώματα και ψέματα..

Μάρκος Αυρήλιος και Νιρβάνα VS Προφήτες

Συχνά, ιδιαίτερα όταν αγανακτώ και οργίζομαι για την αδικία, το ψέμα και τη διαφθορά σε "υψηλούς" και "χαμηλούς" τόπους και παρεκτρέπομαι φραστικά χάνοντας τον ύπνο μου, συνειδητοποιώ ότι, κρίνοντας τα κακώς κείμενα και κατακεραυνώνοντας τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της κοινωνικής εξαθλίωσης, καταθλίβω την ψυχή μου. Τότε αναρωτιέμαι μήπως θα έπρεπε να πάψω ν' αγωνίζομαι, έστω μέσα από τα κείμενά μου ως φωνή βοώσης εν τη ερήμω, για την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη, κι αντί αυτού να τραγουδάω πότε-πότε στον εαυτό μου το γλυκύτατο αλλά ίσως μοιρολατρικό εκείνο τραγουδάκι "Que Sera Sera" (Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει...)

Ξεφυλλίζοντας για πολλοστή φορά τους στοχασμούς του Μάρκου Αυρηλίου στο ανεκτίμητης αξίας βιβλίο του "Τα εις Εαυτόν", έπεσα στην παράγραφο 16 του τρίτου βιβλίου, και στοχάστηκα για λίγο πάνω σ' αυτά  που παραθέτω στη συνέχεια:

«Κακομεταχειρίζεται τον εαυτόν της η ψυχή του ανθρώπου, προπαντός οσάκις εξ ιδίας πρωτοβουλίας γίνει ως απόστημα και σάρκωμα του κόσμου. Διότι το να στενοχωρηθείς δια πράγμα που συμβαίνει, σημαίνει ότι είσαι αποστάτης απέναντι της παγκοσμίου φύσεως, εις το πλαίσιον της οποίας περιέχονται οι φύσεις των άλλων (όντων).

Έπειτα, (κακομεταχειρίζεται ωσαύτως εαυτήν η ψυχή), όταν αποστρέφεται έναν άνθρωπο ή φέρεται εναντίον του δια να τον βλάψει, όπως κάνουν αι ψυχαί εκείνων που οργίζονται.

Τρίτον, κακομεταχειρίζεται τον εαυτόν της  όταν νικάται υπό της ηδονής ή του πόνου.

Τέταρτον, όταν υποκρίνεται και πράττει ή λέγει τι το προσποιημένον και το ψευδές.

Πέμπτον, όταν εκτελεί πράξιν ή και απόφασιν χωρίς (ωρισμένον) σκοπόν, και ενεργεί οιανδήποτε υπόθεσιν κατά τρόπον ασυνάρτητον και μη συνεπή, ενώ και τα ελάχιστα πράγματα πρέπει να γίνονται αναφορικώς προς τον τελικόν σκοπόν.

Τελικός όμως σκοπός των λογικών όντων είναι το ν' ακολουθούν τους λογικούς θεσμούς του Σύμπαντος και των αιωνίων νόμων του.» 

Αν έχει δίκιο ο Μάρκος Αυρήλιος, τότε σαφώς κακομεταχειρίζομαι την ψυχή μου, συμπέρανα. Άλλωστε η ενασχόλησή μου με τα κακώς κείμενα του Λαμογιστάν τα τελευταία 28 χρόνια, δηλαδή  με το ανακάτεμα των δημόσιων βόθρων και τη συνεπαγόμενη εισπνοή των δύσοσμων αναθυμιάσεών τους, με στόχο να καταγγείλω τους υπαίτιους, κοινώς να ξεφωνίσω στων κουφών παχύδερμων τις πόρτες μπας και τους συνετίσω (χα, χα, χα), μου χαλάει την ψυχική διάθεση και μου στερεί το χαμόγελο.

Γιατί, λοιπόν, συνεχίζω το ίδιο βιολί, χωρίς υλικό κέρδος κέρατα; Τώρα μάλιστα που έστω και το ελάχιστο υλικό κέρδος θα ανακούφιζε διότι θα συμπλήρωνε την ανηλεώς πετσοκομμένη σύνταξή μου, και θα μου έδινε τη δυνατότητα να βοηθήσω και κανένα άνεργο ανίψι, πώς βρίσκω το κουράγιο και συνεχίζω το ίδιο μονότονο τροπάριο εναντίον παχύδερμων, που έτσι κι αλλιώς θα κάνουν το δικό τους και της Τρόικας; Μήπως είμαι μαζοχίστρια και αντλώ ευχαρίστηση με το να κακομεταχειρίζομαι την ψυχή μου;

Έχοντας αναρωτηθεί για όλα τούτα, όχι για πρώτη φορά ομολογουμένως, προχώρησα στην επόμενη παράγραφο του πολύτιμου βιβλίου:

«Η διάρκεια της ανθρώπινης ζωής μια στιγμή, η ουσία της ρέουσα, η αίσθησίς της αμυδρά, το κράμα το αποτελούν ολόκληρο το σώμα ευκόλως σηπόμενον, η ψυχή στρόβιλος, η τύχη τι το ακαθόριστον, η δε φήμη τι το αόριστον.

Και δια να τα συμπεριλάβωμεν εις μίαν λέξιν: πάντα τα του σώματος ποταμός, τα δε της ψυχής όνειρον και αχνός, η ζωή πόλεμος και οδοιπορία ξένου, η μετά θάνατον φήμη λήθη. 

Τι λοιπόν δύναται να μας οδηγήσει; Ένα και μόνον πράγμα: η φιλοσοφία. 
Και το να είμεθα φιλόσοφοι σημαίνει να προφυλάττωμεν τον εντός ημών δαίμονα από πάσης κακώσεως και βλάβης, ως νικηταί των ηδονών και πόνων, ουδέν πράττοντες ασυναρτήτως με ψεύδος και προσποίησιν, και να είμεθα ανεξάρτητοι από όσα πράττει ή δεν πράττει ο άλλος.» 

Εδώ σταμάτησα και πάλι για να στοχαστώ. Η ζωή είναι πόλεμος και οδοιπορία ξένου! Άρα, εφόσον ζω, είμαι υποχρεωμένη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να πολεμάω. Ωστόσο ο πόλεμος συνεπάγεται πόνο και ταλαιπωρία. Συνεπάγεται, δηλαδή, κακομεταχείριση της ψυχής!

Και πώς θα είμαι ανεξάρτητη από όσα πράττει ή δεν πράττει ο άλλος, όταν τα όσα πράττει ή δεν πράττει έχουν οδυνηρές επιπτώσεις, προκαλώντας πόνο τόσο στη δική μου ζωή όσο και στη ζωή των αγαπημένων μου προσώπων αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας; Πώς θα είμαι νικήτρια αυτών των πόνων όταν τους ανέχομαι αδιαμαρτύρητα,  με πρόθεση να προφυλάξω τον εντός εμού δαίμονα (ψυχή) από πάσης κακώσεως και βλάβης;

Εδώ τον "έχασα" το Μάρκο Αυρήλιο. Δε μπορώ να τον παρακολουθήσω, προς το παρόν τουλάχιστον...  Οι παραινέσεις του μου θυμίζουν το νιρβάνα της βουδιστικής φιλοσοφίας, δηλαδή την επιδίωξη της απόλυτης απελευθέρωσης από κάθε επιθυμία που προσπαθεί απεγνωσμένα να προσκολληθεί στην ύπαρξη.  Και είναι τόσο διαφορετική από την Ιουδαιοχριστιανική φιλοσοφία, όπου οι προφήτες, ο Χριστός και οι Απόστολοι, είχαν ανοίξει διαρκή πόλεμο με τη διεφθαρμένη εξουσία και την αδικία! Υποκριτές, γεννήματα εχιδνών, τάφοι ασβεστωμένοι είναι μόνο λίγοι από τους χαρακτηρισμούς που βρίσκουμε στα κατά τ' άλλα Ευαγγέλια της αγάπης.

Προφανώς, τόσο οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης όσο και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο Ιησούς και οι Απόστολοι της Καινής Διαθήκης, κακομεταχειρίζονταν, κατά το Μάρκο Αυρήλιο, τον "δαίμονα" εντός αυτών με το ν' ασχολούνται με το τι κακό πράττει και τι καλό δεν πράττει ο ένας και ο άλλος, και να εξαπολύουν "ΟΥΑΙ" εναντίον τους. Μήπως άραγε αυτό είναι η θυσία του εαυτού για την οποία μιλούσε ο Χριστός και οι Απόστολοι; Πολύ πιθανόν, για να μην πω βέβαιο.

Ποια φιλοσοφία άραγε είναι η σωστή; Το θέμα, βέβαια, δεν είναι ποια φιλοσοφία είναι καλύτερη, τι πρέπει και τι δεν πρέπει, αλλά τι αντέχει να κάνει ή να μην κάνει ο καθένας. Κι εγώ προς το παρόν δεν αντέχω να μην κάνω αυτό που κάνω και να το ρίξω στη νιρβάνα, παρόλο που αρκετές φορές έφτασα στο αμήν να τα παρατήσω. Έφτασα στο αμήν να πάρω την απόφαση να μην κακομεταχειρίζομαι πλέον την ψυχή μου με το να οργίζομαι και να εξαπολύω ύβρεις κατά των πρωθιερέων του ψεύδους, της διαφθοράς και της αδικίας, όταν μάλιστα δε βλέπω και κανένα αποτέλεσμα του αγώνα μου που να δικαιώνει τις προσπάθειές μου.

Θα μπορούσα έστω να συνεχίσω το ίδιο κατηγορώ όντας γλυκομίλητη, χωρίς δηλαδή να παθιάζομαι και να οργίζομαι;  Κομμάτι δύσκολο μου φαίνεται...

Πάντως καταλαβαίνω πολύ καλά τον προφήτη Ιερεμία που είχε φτάσει στα όρια αντοχής του και ήθελε να παρατήσει την προφητική του αποστολή. Παραθέτω σχετικά εδάφια που δείχνουν την αγωνία και την εσωτερική σύγκρουση του προφήτη:

«Όπως η πηγή αναβλύζει τα νερά της, έτσι αυτή (η Ιερουσαλήμ) αναβλύζει την κακία της· βία και αρπαγή ακούγονται μέσα σ' αυτή· μπροστά μου είναι ακατάπαυστα πόνος και πληγές.  

Σωφρονίσου, Ιερουσαλήμ, μήπως και αποσυρθεί η ψυχή μου από σένα· μήπως και σε κάνω έρημη, ακατοίκητη γη.

Έτσι λέει ο Κύριος των δυνάμεων: (...) Σε ποιον θα μιλήσω, και θα διαμαρτυρηθώ, για να ακούσουν; Δες, το αυτί τους είναι απερίτμητο, και δεν μπορούν να ακούσουν· δες, ο λόγος του Κυρίου είναι σ' αυτούς όνειδος· δεν ευχαριστιούνται σ' αυτόν.

 Γι' αυτό, είμαι γεμάτος από θυμό του Κυρίου· απέκαμα συγκρατώντας τον εαυτό μου· θα τον εκχέω (...)  Και τα σπίτια τους θα περάσουν σε άλλους, τα χωράφια και οι γυναίκες, μαζί· επειδή, θα απλώσω το χέρι μου επάνω στους κατοίκους της γης, λέει ο Κύριος:  Επειδή, από τον μικρό τους μέχρι τον μεγάλο τους, κάθε ένας δόθηκε στην πλεονεξία· και από προφήτη μέχρι ιερέα κάθε ένας πράττει το ψέμα.»  (Ιερεμίας 6: 7-13)

Μήπως τα λόγια αυτά του προφήτη ταιριάζουν γάντι στην Αθήνα του σήμερα; 
Μήπως η Ιερουσαλήμ της κακίας, που περιγράφει ο Ιερεμίας, μοιάζει με την Αθήνα της αδικίας και της ανομίας, όπου τα σπίτια μας κινδυνεύουν να περάσουν σε άλλους;

«Κύριε, με δελέασες, και δελεάστηκα· υπήρξες ισχυρότερος εναντίον μου, και υπερίσχυσες· έγινα χλευασμός όλη την ημέρα· όλοι με εμπαίζουν. Επειδή, αφού άνοιξα το στόμα, βοώ, φωνάζω "βία και αρπαγή"· γι' αυτό, ο λόγος του Κυρίου έγινε σε μένα για ονειδισμό και για χλευασμό όλη την ημέρα. 

 Και είπα: "Δεν θα αναφέρω γι' αυτόν ούτε θα μιλήσω πλέον στο όνομά του."
 Όμως, ο λόγος του ήταν στην καρδιά μου σαν φωτιά που έκαιγε, περικλεισμένη μέσα στα κόκαλά μου, και απέκαμα να χαλινώνω τον εαυτό μου, και δεν μπορούσα πλέον..» (Ιερεμίας 20: 7-9) 

Είναι κρίμα που η εποχή μας δεν παράγει πια προφήτες του ύψους του Ιερεμία, του Ησαΐα, του Ιεζεκιήλ και των άλλων γιγάντων της Παλαιάς Διαθήκης... Η Εκκλησία που θα έπρεπε να γεννάει τέτοιους έχει δυστυχώς καταντήσει ένας ακόμη κοσμικός οργανισμός και μια νεκρή τυπολατρία... Είναι η πόρνη που περιγράφεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη...

Περί του "Αγίου" Φωτός της "Άγίας" Απάτης

Υπάρχουν και καθαγιασμένες απάτες; Ναι, βέβαια! Είναι μάλιστα και πολύ δημοφιλείς τέτοιου είδους άγιες απάτες. Χρόνος μπαίνει, χρόνος βγαίνει, και η εξαπάτηση των πιστών το Μεγάλο Σάββατο καλά κρατεί… Πρόκειται για ένα "θαύμα" κατά παραγγελία, δηλαδή για μία απάτη κατ’ εξακολούθηση. Κι όμως, τι μεγαλύτερη ευκαιρία θα μπορούσε να περιμένει μια κυβέρνηση για να σταματήσει μία, έστω, από τις "ιερές" απάτες, επικαλούμενη τη χρεοκοπία της χώρας; Ή μήπως η οικονομία μας δεν είναι στα πρόθυρα πλήρους κατάρρευσης, αλλά είναι ένας κακός εφιάλτης που θα φύγει μόλις ξημερώσει η Ανάσταση;

Αλήθεια, πόσο μας στοιχίζει η μεταφορά του δήθεν αγίου φωτός με αεροπλάνο από την Ιερουσαλήμ στην Αθήνα, και από κει αεροπορικώς σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, ακόμη και με έκτακτες πτήσεις, ώστε ν’ αγιαστούν τάχα όλο και περισσότεροι πιστοί;
Τα έχω ξαναπεί εδώ, κι εδώ , και δεν έχω διάθεση να επαναλαμβάνω τα ίδια, πολύ περισσότερο όταν γνωρίζω ότι μιλάω σε κωφούς. Δείτε περισσότερα για το "άγιο φως" εδώ.

Τούτος ο λαός έχει μάθει να ζει με ψευδαισθήσεις, θρησκευτικές και πολιτικές φαντασιώσεις, που δεν έχουν καμία σχέση με την αλήθεια και την ωμή πραγματικότητα. Έτσι τον έμαθαν οι παμπόνηροι θρησκευτικοί και πολιτικοί ταγοί ώστε να τον κοπαδοποιούν και να τον κουμαντάρουν πιο εύκολα. Παραισθησιογόνο είναι και το "άγιο φως", όπως παραισθησιογόνα είναι και τα λιβάνια και τα ορθόδοξα τελετουργικά, όπως παραισθησιογόνα είναι και τα σλόγκαν περί δημοκρατίας, σοσιαλισμού και δήθεν ισότητας.

Ας αναρωτηθούμε, όμως, τι εικόνα δίνει προς τα έξω ένας λαός επιρρεπής σε ψευδαισθήσεις, που αρνείται να σκεφτεί, ένας λαός που έχει αναθέσει τη σχέση του με το Θεό στο ιερατείο; Πόσο μπορούν να μας εμπιστεύονται οι βλοσυρές "αγορές", που έχουν αφηνιάσει να μας κουρέψουν μια ώρα αρχύτερα, όταν βλέπουν ότι ζούμε με ψευδαισθήσεις; Άλλωστε, τι πιο φυσιολογικό για τα πρόβατα από ένα καλό κούρεμα;

Έχοντας πει όσα είπα, συμμερίζομαι την ανάγκη των πιστών για ψευδαισθήσεις. Όταν μάλιστα οι "δημοκρατικές" κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης μας έφτασαν στη σημερινή εξαθλίωση και μας στέρησαν ακόμη και την ελπίδα, τι άλλο απομένει για να πιαστούν οι απελπισμένοι από ένα θαύμα της πίστης; Μπορεί κάποιοι από μας να βλέπουν ως περιττά όλα τα τελετουργικά της Μεγάλης Εβδομάδας, αλλά ποιος θα μπορούσε να στερήσει τα παιδιά από τα παιχνίδια τους; Παιδιά είναι, και τα παιχνίδια τους είναι ολόκληρος ο κόσμος γι’ αυτά. Όταν ενηλικιωθούν, θα τα πετάξουν από μόνα τους διότι δεν θα τα χρειάζονται πια. Εκείνο βέβαια που είναι νοσηρό είναι να μην ενηλικιώνονται ποτέ και να χρειάζονται τα παιχνίδια τους εφόρου ζωής.

Δικαιούμαστε όμως, και το ερώτημα το απευθύνω πρώτα στον εαυτό μου, να τους αφαιρέσουμε βίαια τα παιχνίδια τους, μαλώνοντάς τα επειδή δεν ενηλικιώθηκαν; Δε νομίζω. Η ανθρωπότητα είναι εγκλωβισμένη στις απάτες που κάποιοι προ αιώνων σκαρφίστηκαν και δεν υπάρχει τρόπος συλλογικής ειρηνικής εξόδου και ανάνηψης. Ευτυχώς που ακόμη και οι θρησκευτικές απάτες είναι χρήσιμες. Είναι σαν το μπαστούνι που χρειάζεται οπωσδήποτε ο τυφλός για να περπατήσει στο δρόμο. Θα ήταν έγκλημα να του αφαιρέσει κάποιος το μπαστούνι χωρίς πρώτα να του δώσει το φως του.

Καλή ανάβλεψη, αδέλφια μου! Καλή ανάνηψη στην Ελλάδα! Σας αγαπώ όλους και πονάει η ψυχή μου για τα δεινά που φέραμε πάνω μας, για τη σταύρωση που συλλογικά υποφέρουμε.

Καλή Ανάσταση στην Ελλάδα!
Μακάρι ο Ήλιος της Δικαιοσύνης να λάμψει και στη χώρα μας.