Μάρκος Αυρήλιος: Να φυλάμε το Θεό μέσα μας καθαρό και αλώβητο

ΜΑΡΚΟΣ ΑΥΡΗΛΙΟΣ - Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ (121-180 μ.Χ.) (MAX EXELMAN)

Ο Μάρκος Αυρήλιος ήταν ο τελευταίος από τους λεγόμενους «πέντε καλούς αυτοκράτορες» (μετά τον Νέρβα, τον Τραϊανό, τον Αδριανό και τον Αντωνίνο). Ήταν γόνος μιας νέας άρχουσας τάξης που είχε τις ρίζες της στον δήμο και, αντίθετα από την παλιά κυνική και αήθη τάξη, καλλιεργούσε τη νηφαλιότητα και την ευσέβεια.

Παραινέσεις για ψυχική ηρεμία από το Μάρκο Αυρήλιο

Ώρα για μια δόση τονωτικού της ψυχής, ώστε να ηρεμήσει από την αναταραχή που της προκαλεί το άγχος και ο αγώνας επιβίωσης μέσα σ' ένα άκρως τοξικό παγκόσμιο και εθνικό περιβάλλον παράνοιας και αντιπαλότητας.

Μάρκος Αυρήλιος: Η καλοσύνη είναι αήττητος

Πότε είναι αήττητη η καλοσύνη; «Όταν είναι γνήσια και όχι βεβιασμένη ή συνέπεια υποκρισίας.» 

Αυτά γράφει ο αυτοκράτωρ-φιλόσοφος Μάρκος Αυρήλιος εις «Τα εις Εαυτόν». 

Και συνεχίζει: «Τι μπορεί να σου κάνει και ο πλέον κακοήθης άνθρωπος εάν παραμείνεις απέναντί του καλός και, δοθείσης της ευκαιρίας, τον συμβουλεύεις με γλυκύ ύφος και τον διδάσκεις το καλό, την ώρα ακριβώς που επιχειρεί να σου κάμει το κακό; "Μη παιδί μου", θα του πεις, "είμαστε προορισμένοι για άλλο πράγμα. Εγώ μεν καθόλου δεν θα ζημιωθώ από την πράξη σου, εσύ όμως βλάπτεσαι παιδί μου."

Και να του υποδείξεις με γλυκό τρόπο και εξ ολοκλήρου, ότι έτσι έχει το πράγμα και ότι δεν το κάνουν αυτό ούτε οι μέλισσες ούτε όσα άλλα ζώα έχουν την τάση προς συναγελασμό. 

Πρέπει δε να τα κάνεις όλα αυτά ούτε ειρωνικά ούτε προσβλητικά, αλλά με αγάπη και χωρίς πικρία, και όχι σαν να ήσουν δάσκαλος ή για να σε θαυμάσει ο άλλος ο οποίος θα παρίστατο ως μάρτυρας• αλλά ν’ απευθύνεσαι αποκλειστικά και μόνον εις αυτόν, ακόμη κι αν παρευρίσκονται και άλλοι. 

Επίσης να προσέχεις ώστε να μην οργίζεσαι γι’ αυτούς αλλά ούτε να τους κολακεύεις. Διότι και τα δύο αντιβαίνουν προς το πνεύμα κοινωνικής αλληλεγγύης και οδηγούν μόνο σε ζημία σου. 

Και να έχεις πάντοτε υπ’ όψιν σου, όταν είσαι οργισμένος, ότι το να οργίζεσαι δεν είναι κάτι το ανδρικόν. Αλλά αντιθέτως, το να είσαι ήρεμος και ήμερος, επειδή αυτό είναι περισσότερο ανθρώπινο, είναι και περισσότερο ανδρικό• και ότι δύναμη και ανδρεία ανήκουν στους ανθρώπους αυτού του είδους και όχι εις εκείνους που αγανακτούν και πειράζονται.

Διότι όσο περισσότερο μια τέτοια ψυχοσύνθεση είναι συγγενής προς την ψυχική απάθεια, τόσο περισσότερο είναι συγγενής προς τη δύναμη. Και όπως η λύπη είναι σημείο αδύνατου χαρακτήρα, έτσι και η οργή. Διότι και οι δύο είναι καταστάσεις ψυχών που πληγώθηκαν και παρασύρθηκαν. 

Πάντως, το να απαιτείς να μην αμαρτάνουν οι κακοί είναι πράγμα εξωφρενικό, διότι επιθυμείς κάτι αδύνατο. 

Και το να παραδέχεσαι μέσα σου αυτοί οι κακοί να συμπεριφέρονται έτσι σε άλλους ανθρώπους, να απαιτείς όμως να μην αμαρτάνουν απέναντί σου, είναι πράγμα παράλογο και εγωιστικό.

Σκέψου όμως ότι κι εσύ ο ίδιος σφάλλεις και είσαι άνθρωπος του ιδίου φυράματος. 

Σκέψου ότι ούτε γνωρίζεις ακριβώς αν πράγματι αυτοί οι άνθρωποι σφάλλουν, διότι πολλά γίνονται μόνο εκ των περιστάσεων. 

Έχε υπ’ όψιν σου, όταν αγανακτείς πολύ, ότι η ζωή διαρκεί ελάχιστα, και ότι μετά από λίγο θα είμαστε όλοι ξαπλωμένοι νεκροί. 

Συλλογίσου ότι δεν είναι οι πράξεις αυτών των ανθρώπων οι οποίες μας ενοχλούν (διότι αυτές βλάπτουν τη δική τους ψυχή), αλλά οι δικές μας σχετικές γνώμες γι’ αυτές. 

Να αποβάλεις, λοιπόν, αυτές τις γνώμες και να θελήσεις επίσης να αποβάλεις τις σχετικές κρίσεις σου περί του κακού, και η οργή σου παρήλθε.

Ερωτάς, πώς να αποβάλεις τις γνώμες σου; Εάν σκεφτείς ότι η πράξη του άλλου δεν αποτελεί αίσχος για σένα.

Σκέψου πόσο χειρότερες των πράξεων για τις οποίες οργιζόμαστε και λυπούμαστε είναι οι συνέπειες της οργής και της λύπης.

Διότι ό,τι σου παρουσιάζεται αποτελεί για σένα ύλη προς εφαρμογή της αρετής και της λογικής, και γενικώς ύλη για το σύνολο τέχνης ανθρώπου ή θεού.

Αυτό έχει ο τέλειος χαρακτήρας: το να διέρχεται κάθε μέρα σα να ήταν η τελευταία του, και να μην παρεκτρέπεται, να μην παραμένει αποχαυνωμένος και να μην υποκρίνεται.»

Συνέχεια εδώ.

Από ποιους εδιδάχθη τι ο Μάρκος Αυρήλιος

Στο πρώτο μέρος του βιβλίου του "Τα εις Εαυτόν", ο Μάρκος Αυρήλιος (26 Απριλίου 121 μ.Χ. – 17 Μαρτίου 180 μ. Χ.) αναφέρεται σε όλους όσοι τον δίδαξαν την αρετή και τη φιλοσοφία. Παραθέτω περιληπτικά αποσπάσματα που είναι πολύτιμα και για τη δική μας πνευματική οικοδομή και τη διαμόρφωση "καλού κ' αγαθού" χαρακτήρα:

-- Από τον προπάππο του, Marcus Annius Verus (I):
  - το να μη συχνάζουμε εις δημόσια κέντρα και το να έχουμε καλούς διδασκάλους και ότι δια τοιαύτα πράγματα πρέπει να ξοδεύουμε γενναία.

-- Από τον πάππο του, Marcus Annius Verus (II): 
   -την ευγένεια του χαρακτήρα και την ηρεμία της ψυχής.

-- Από τον πατέρα του, Marcus Annius Verus (III): 
   -τη σεμνότητα και το αρρενωπό του ύφους.

-- Από τη μητέρα του, Domitia Lucilla: 
   -την ευσέβεια και το ν' αποφεύγουμε όχι μόνο να πράττουμε το κακό, αλλά και να το σκεπτόμαστε καν.

-- Από εκείνον που τον ανέθρεψε, Titus Antoninus Pius:
   -την αρχή του να μην είμαστε υπέρ εκείνων ή των άλλων, 
   -το να μπορούμε ν' αντέχουμε στους πόνους,
   -το να έχουμε λίγες μόνον ανάγκες,
   -το να συμβάλλουμε με τα ίδια μας τα χέρια σε πρακτικές εργασίες,
   -το να μην αναμιγνυόμαστε σε πολλές υποθέσεις,
   -και το να μην αφήνουμε να μας πλησιάσουν συκοφάντες.

-- Από τον Διόγνητο:
   -τη συνήθεια να μην ασχολούμαστε με μηδαμινά πράγματα,
   -το να μην πιστεύουμε σε όσα λέγουν οι μάγοι για γητεύματα, ξόρκια και τα παρόμοια.

-- Από τον Ρούστικο:
   -την αντίληψη ότι είναι ανάγκη να διορθώνουμε και να καλλιεργούμε το χαρακτήρα μας,
   -το να μην παρασυρόμαστε από τη φιλοδοξία να γίνουμε σοφιστές,
   -το να μην παίζουμε με φαντασιοπληξία και επίδειξη το ρόλο του ασκητή ή του ευεργέτη,
   -το να είμαστε υποχωρητικοί και διαλλακτικοί ευθύς άμα θελήσουν να επανορθώσουν το κακό    εκείνοι οι οποίοι μας προσέβαλαν και μας αδίκησαν,
   -το να μη σπεύδουμε να συμφωνούμε προς όσα φλυαρεί ο κόσμος γύρω μας.

-- Από τον Απολλώνιο:
   -την ελευθερία του πνεύματος και τη σταθερή, χωρίς δισταγμό, τάση να μην εμπιστευόμαστε τίποτε στην τύχη,
   -το να μην αποβλέπουμε, ούτε μία στιγμή, σε τίποτε άλλο παρά μόνο στο λογικό,
   -την αταραξία της ψυχής εν μέσω δριμύτατων πόνων, κατά την απώλεια τέκνου ή εις ασθενείας μακράς διαρκείας,
    -το να δύναται κανείς να είναι δραστηριότατος και συνάμα ήρεμος.
    - Το να δεχόμαστε τις φιλοφρονήσεις των φίλων μας χωρίς ούτε να υποχρεωνόμαστε υπερβολικά ούτε να μενουμε αναίσθητοι και να μην τις λαμβάνουμε υπ' όψιν.

-- Από τον Σέξτους:
   -την καλή καρδιά,
   -την ανεπιτήδευτη αξιοπρέπεια,
   -το να ζούμε βίον φυσικόν,
   -την πολυμάθεια χωρίς επίδειξη,
   -τον τρόπο του να επαινούμε χωρίς θόρυβο,
   -το να μην προκαλούμε ποτέ την εντύπωση ότι είμαστε οργισμένοι, ή υπό την επίδραση άλλου ψυχικού πάθους, αλλά να είμαστε απαθέστατοι και εν τούτοις πλήρεις στοργής,
   -το μεθοδικό τρόπο με τον οποίο πρέπει να βρίσκουμε και να κατατάσσουμε τα διδάγματα τα αναγκαία για τη ζωή,
    -το πνεύμα ανοχής απέναντι των κοινών ανθρώπων και εκείνων οι οποίοι δεν έχουν καλλιεργημένο το νου,
    -το χάρισμα να προσαρμοζόμαστε με όλο τον κόσμο, ώστε η συναναστροφή μας να είναι αρεστή, απαλλαγμένη από κάθε κολακεία, και συγχρόνως να προκαλούμε το σεβασμό του κόσμου,
    -το στοχαστικό τρόπο με τον οποίο πρέπει να φροντίζουμε για τους φίλους μας.

-- Από τον Αλέξανδρο το Γραμματικό: 
   - την τάση του να μη κατακρίνουμε,
   - τη συνήθεια να μην επιπλήττουμε προσβλητικώς εκείνους που χρησιμοποίησαν λόγο  βάρβαρο, σόλοικο ή κακόηχο και να τους απαντούμε με τη χρήση λεπτότερης έκφρασης. 

-- Από τον Φρόντωνα (Marcus Cornelius Fronto):
  -την αντίληψη για τη φθονερή φύση, την προσποίηση και την υποκρισία των τυράννων και το ότι οι λεγόμενοι πατρίκιοι είναι κάπως σκληρότεροι (από τους άλλους).

-- Από τον Αλέξανδρο τον Πλατωνικό: 
  -το να μη μιλάμε συχνά και χωρίς λόγο και να μη γράφουμε στις επιστολές μας "είμαι απασχολημένος" προβάλλοντας ως δικαιολογία τις περιστάσεις για ν' αποφύγουμε την εκπλήρωση των καθηκόντων μας απέναντι εκείνων πουν ζουν πλησίον μας.

-- Από τον Κάτουλο:
  -το να μη θεωρούμε ανάξια λόγου τα παράπονα φίλου, έστω κι αν αυτός αλόγως παραπονιέται, αλλά να προσπαθούμε να τον επαναφέρουμε στη συνηθισμένη ψυχική κατάστασή του.
  -τον τρόπο του να επαινούμε με όλη μας την καρδιά τους διδασκάλους μας,
  -το να αγαπούμε αληθινά τα παιδιά.

-- Από το θετό αδελφό του Severus:
   -την αγάπη για την οικογενειακή ζωή, τη φιλαλήθεια και το δίκαιο,
   -το ότι γνώρισε δι' αυτού τον Θρασέα, κλπ., και σχημάτισε ιδέα περί δημοκρατικού πολιτεύματος, οργανωμένου βάσει της ισότητας (ενώπιον του νόμου) και της ελευθερίας του λόγου όλων, και περί βασιλείας η οποία, περισσότερο από κάθε άλλο, σέβεται την ελευθερία των υπηκόων της,
   - τον τρόπο να εκτιμάμε διαρκώς και πάντοτε με την ίδια ένταση τη φιλοσοφία,
   - την κλίση προς την αγαθοεργία, και το να είμαστε ελεύθεροι σε ευρύτατη κλίμακα,
   - την τάση να ελπίζουμε και να πιστεύουμε ότι μας αγαπούν οι φίλοι μας,
   - την ειλικρίνεια απέναντι εκείνων τους οποίους αποδοκιμάζουμε,
   - το να μη χρειάζεται οι φίλοι μας να σκεφτούν πολύ για να μαντεύσουν τι θέλουμε και τι δεν θέλουμε, διότι όλα είναι φανερά.

-- Από τον Μάξιμο:
  -το να συγκρατούμε τον εαυτό μας και σε τίποτα να μην παρασυρόμαστε,
  -το να διατηρούμε την ψυχική μας γαλήνη σε όλες τις περιστάσεις της ζωής και ιδιαίτερα στις ασθένειες.
  -το να παρουσιάζει ο χαρακτήρας μας ωραίο μείγμα γλυκύτητας και αξιοπρέπειας.
  -το να εκτελούμε χωρίς να δυσανασχετούμε τα επιβαλλόμενα καθήκοντα.
  -το να πιστεύουν όλοι για μας ότι πράγματι σκεπτόμαστε ό,τι λέμε, και πως ό,τι πράττουμε δεν το πράττουμε με κακή πρόθεση,
  -το να μην αισθανόμαστε κατάθλιψη,  να μη χάνουμε την ψυχραιμία μας, να μην βιαζόμαστε, να μη διστάζουμε, να μην είμαστε κατηφείς,
  -να μην υπομειδιώμεν ειρωνικά,
  -το να μη θυμώνουμε,
  -το να μην παρατηρούμε με κάποια φιλυποψία, 
  -την τάση να ευεργετούμε, να συγχωρούμε και να μην ψευδόμαστε,
  -το να δίδουμε την εντύπωση ανθρώπων μάλλον μη παρεκκλινόντων της ευθείας οδού, παρά ανθρώπων τους οποίους επανέφεραν στην ευθεία οδό.

-- Από τον θετό πατέρα του, Marcus Annius Verus (II):
    -το ήμερον ύφος,
    -το να επιμένουμε ασάλευτα στις απόψεις που κρίναμε ορθές μετά από λεπτομερή εξέταση,
    -το να μην έχουμε κενοδοξία έναντι των δήθεν τιμών,
    -την αγάπη προς την εργασία και την εμμονή σ' αυτή,
    -την προθυμία ν' ακούμε όσα λέγουν οι έχοντες να προσφέρουν κάτι το κοινωφελές,
    -το να δίδουμε εις έκαστον χωρίς παρεκτροπή ό,τι αξίζει εις αυτόν,
    -την πείρα να γνωρίζομε πού χρειάζεται ένταση  στην προσπάθεια και πού άνεση,
    -το να καταργούμε κάθε πάθος για παιδεραστία,
    -την τάση του να εξετάζουμε στα συμβούλια τα πράγματα με ακρίβεια και επιμονή και να μην παραιτούμεθα προώρως από τη συζήτηση ή να μένουμε ευχαριστημένοι με προχειρολογίες,
     -την τέχνη του να διατηρούμε τους φίλους μας, δηλαδή να μην τους βαριόμαστε, αλλά ούτε και να προσκολλόμαστε σ' αυτούς,
     -την αυτάρκεια σε κάθε πράγμα και την ψυχική γαλήνη,
     -την πρόνοια για πράγματα απολύτως μελλοντικά, και την τάση να φροντίζει κανείς και για τα ελάχιστα πράγματα, χωρίς να αναστατώνει τον κόσμο,
     -την καταστολή της συνήθειας των επευφημιών (του όχλου) και πάσης άλλης κολακείας,
     -τη φροντίδα για όλα τα μέτρα τ' αναγκαία για τη διακυβέρνηση της χώρας,
     -την τέχνη της διαχείρισης των δημοσίων πόρων,
     -την υπομονή να ανεχόμαστε σχετικές επικρίσεις μερικών,
     -την έλλειψη πάσης δεισιδαιμονίας ως προς τους θεούς,
     -την έλλειψη πάσης δημοκοπίας ως προς τους ανθρώπους,
     -το να μην γινόμαστε αρεστοί εις τον όχλο ή να χαριζόμαστε εις αυτόν,
     -το να διατηρούμε σε κάθε πράγμα τη νηφαλιότητα της κρίσης και τη σταθερότητα των απόψεών μας,
     -την απόλυτη έλλειψη ακαλαισθησίας,
     -την έλλειψη της μανίας να καινοτομούμε,
     -το να χρησιμοποιούμε με μετριοπάθεια και χωρίς ενδοιασμό  τα αγαθά που συντείνουν στην ευμάρεια της ζωής εφόσον υπάρχουν, εάν όμως μας λείπουν να μην έχουμε ανάγκη αυτών,
     -το να φροντίζουμε τον εαυτό μας με μέτρο, ούτως ώστε λόγω της φροντίδας μας ελάχιστα να έχουμε ανάγκη γιατρού ή φαρμάκων,
     -το να είμαστε πρόθυμοι να υποχωρούμε χωρίς ζήλεια ενώπιον των εχόντων κάποια ιδιαίτερη ικανότητα, χάρισμα ή γνώση, και να προσπαθούμε δια της συνεργασίας μας όπως ο καθένας απ' αυτούς ευδοκιμήσει ανάλογα με τα προτερήματά του,
     -το να μην είμαστε ασταθείς και ανήσυχοι αλλά να παραμένομε στους ίδιους τόπους και στα ίδια πράγματα,
     -τη σωφροσύνη και το μετρημένο ύφος κατά την εκτέλεση δημοσίων θεαμάτων, την κατασκευή δημοσίων έργων και τη διανομή δημοσίων βοηθημάτων και άλλων παρομοίων πραγμάτων, ως άνθρωποι αποβλέποντες  εις εκείνο που έπρεπε να γίνει και όχι εις την δόξα των υφ' ημών πεπραγμένων,
      -το να μην έχομε στο χαρακτήρα μας τίποτα το απότομο ή το αδυσώπητο ή το υπερβολικό,
      -το να σταθμίζουμε τα πάντα με όλες τις λεπτομέρειές τους, χωρίς να βιαζόμαστε, ατάραχα, με τάξη, με δύναμη και συμφωνία μεταξύ τους.

-- Από τους θεούς:
   -το ότι είχα καλούς παππούδες, καλούς γονείς, καλή αδελφή, καλούς διδασκάλους, καλούς οικιακούς συντρόφους, συγγενείς και φίλους, οι οποίοι ήταν όλοι σχεδόν καλοί,
   -το ότι πολλάκις μπόρεσα να επιδοθώ εις βαθείς στοχασμούς περί της ουσίας της κατά φύσιν ζωής,
   -το ότι οσάκις θέλησα να βοηθήσω άνθρωπο πεινώντα ή έχοντα άλλην ανάγκην, δεν άκουσα ποτέ να μου πουν ότι δεν υπήρχε το απαιτούμενο χρήμα, 
   -το ότι δεν έτυχε ποτέ να βρεθώ στην ανάγκη να πάρω χρήματα από άλλον,
   -το ότι έχω μία σύζυγο τόσο πειθήνια, τόσο φιλόστοργη, τόσο απλή και λιτή,
   -το ότι μου εδόθησαν τέκνα (13) τα οποία να μην είναι χωρίς πνευματικά χαρίσματα και να μην έχουν σωματικές διαστροφές,
   -το ότι βρήκα πολλούς άξιους διδασκάλους για ν' αναθρέψουν τα τέκνα μου,
   -το ότι μου εδόθησαν δια των ονείρων διάφορες πρακτικές συμβουλές ώστε να μην πτύω πλέον αίμα και να μην έχω πλέον ζάλη,
   -το ότι όταν θέλησα ν' ασχοληθώ με τη φιλοσοφία δεν έπεσα στα χέρια σοφιστού και ούτε κατάντησα να ερμηνεύω τα κείμενα συγγραφέων με σοφιστικούς συλλογισμούς, ή να καταγίνομαι με την αστρολογία.
    Διότι όλα αυτά έχουν ανάγκη τους θεούς ως βοηθούς και την τύχη.

Ανακάλυψη σοκ: Ο Χριστός ήταν πα…πα…πα…ντρεμένος!

ΌΟΟΧΙ! Αποκλείεται! Να φάς τη γλώσσα σου Mrs. King! Άπαγε της βλασφημίας! Αποτάσσομαι το Σατανά! Ο Χριστός ήταν αειπάρθενος όπως και η μητέρα του!

Πώς είμαι σίγουρη; Μα αφού έτσι το θέλει η Εκκλησία, δηλαδή το "Σώμα του Χριστού" όπως βαυκαλίζεται ότι είναι, έτσι θα είναι. Αλίμονο εάν ο θεάνθρωπος είχε σύζυγο. Τι θεός θα ήταν; Μόνο στην ελληνική μυθολογία οι θεοί παντρεύονταν, και όπως ξέρετε η Χριστιανική μυθολογία έχει αφορίσει την αρχαία ελληνική μυθολογία.

Δείτε τώρα την είδηση μέσα από το επόμενο video. Προσδεθείτε, καλού κακού, όσοι θρησκόληπτοι, διότι το παιχνίδι των αντίχριστων χοντραίνει και ο Χριστιανισμός δεν διαθέτει ζηλωτές όπως οι Μουσουλμάνοι για να τα κάνουν γης Μαδιάμ όταν κάποιοι προσβάλλουν το θεό τους:

Δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ: «Ο Χριστιανισμός και η ιδέα που έχουμε για την αγνότητα του θεανθρώπου δέχονται επίθεση από μια καθηγήτρια του Harvard που βασισμένη σε έναν πάπυρο υποστηρίζει ότι ο Χριστός, ναι, είχε σύζυγο!»

Πω, πω επίθεση κατά του Χριστιανισμού από την (ψευτο)θεολόγο καθηγήτρια του Harvard! Είναι επίσης επίθεση κατά της ιδέας που έχουμε για την αγνότητα του θεανθρώπου, σχολίασε, όπως ακούσατε, ο καλός δημοσιογράφος! Δηλαδή ο παντρεμένος δε μπορεί να είναι αγνός! Έχει μιανθεί διότι εισήλθε στον ρυπαρό κόλπο μιας Εύας! Με άλλα λόγια, η αγνότητα του ανθρώπου δεν έχει να κάνει με την καθαρότητα του νου, της ψυχής και των συναισθημάτων, αλλά έχει να κάνει με το πουλί του, αυτό το μικρό έντερο, όπως το αποκαλεί ο Μάρκος Αυρήλιος στο βιβλίο του «Τα εις Εαυτόν»

Δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ: «Αυτή η βόμβα στα θεμέλια του Χριστιανισμού που απειλεί να θέσει ένα απόσπασμα έξι λέξεων από έναν πάπυρο του 4ου μ. Χ. αιώνα, σύμφωνα με τη θεολόγο Karen King από το Harvard, υποδεικνύει για πρώτη φορά ρητά ότι ο θεάνθρωπος ήταν παντρεμένος.»

Πρόκειται για βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια του Χριστιανισμού, παίδες! Διότι απ’ ό,τι καταλάβατε, το θεμέλιο του Χριστιανισμού δεν είναι το «αγαπάτε αλλήλους», και ασφαλώς δεν είναι το άγνωστο στους πολλούς «η βασιλεία του Θεού είναι εντός υμών» που είπε ο Ιησούς, εννοώντας ότι ο Θεός, το  θείο Πνεύμα, είναι μέσα μας. Το "θεμέλιο" του Χριστιανισμού είναι το αειπάρθενο της Μαριάμ, της μητέρας του, και η αγαμία του Ιησού! "Θεμέλιο" να σου πετύχει!

Δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ: «Οι έξι λέξεις γραμμένες στην Αρχαία Κοπτική διάλεκτο των Χριστιανών της Αιγύπτου μεταφράζονται ως εξής: "Ο Ιησούς τους είπε η γυναίκα μου". Από τα συμφραζόμενα, βλέπουμε τους μαθητές να έχουν έναν έντονο διάλογο για το πόσον η Μαρία Μαγδαληνή αξίζει να γίνει απόστολος της πίστεως, και το Χριστό να τους λέει ότι μπορεί να γίνει μαθήτριά του.»

Κοίτα να δεις έξι-επτά μαγικές λέξεις που έφεραν τα πάνω κάτω στον πνευματικά χρεοκοπημένο Χριστιανισμό! Δεν αποκλείεται η Karen King να προταθεί για Νόμπελ στην ιστορία.

Δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ: «Η καθηγήτρια Κινγκ που παρουσίασε την ερμηνεία της αυτή για τον πάπυρο σε συνέδριο στη Ρώμη επισημαίνει ότι αυτός είναι ένα αντίγραφο από παλαιότερο ευαγγελικό κείμενο του δευτέρου αιώνα μ. Χ. γραμμένο στα ελληνικά. Πάντως η ανακάλυψη ήδη αμφισβητείται.»

Ευτυχώς που η ανακάλυψη της Κινγκ αμφισβητείται, διότι αλλιώς θα κατέρρεε το χριστιανικό έκτρωμα που έχει χτιστεί με μύθους και ψεύδη αιώνων. Και τότε τι θα κάναμε, παίδες, χωρίς θρησκευτικούς απατεώνες;

Δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ: «Άλλοι θεολόγοι και αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται για κείμενο που δεν έχει καμία ιστορική βαρύτητα, καθώς τους πρώτους μ. Χ. αιώνες κυκλοφορούσαν τουλάχιστον 16 κείμενα που διεκδικούσαν τον τίτλο του Ευαγγελίου. Από αυτά όμως οι Οικουμενικές Σύνοδοι κατέληξαν στα τέσσερα κανονικά ευαγγέλια που θεωρούνται θεόπνευστα και αξιόπιστα.»

Είδατε τι μαθαίνουμε, λοιπόν, πάνω στην αναμπουμπούλα; Ότι τους πρώτους αιώνες κυκλοφορούσαν πολλά "ευαγγέλια"! Τρέχα γύρευε την αλήθεια, δηλαδή. Καθένας έγραφε το σενάριο του Χριστού όπως είχε φτάσει σ’ αυτόν από πάππου προς πάππου… Στο τέλος οι "άγιοι πατέρες" (ευαγγελομάγειροι) της Εκκλησίας κατέληξαν στα τέσσερα κανονικά ευαγγέλια που είναι τόσο θεόπνευστα και αξιόπιστα ώστε διαφωνούν μεταξύ τους σε βασικά σημεία, όπως διαπίστωσα ιδίοις όμμασι μετά από μακροχρόνια μελέτη της Βίβλου.

Δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ: «Άλλοι καθηγητές, λοιπόν, λένε ότι ακόμα και γνήσια να είναι η αναφορά αυτή, ο Ιησούς μπορεί να αναφερόταν σε μία σχέση όχι σαρκικής ένωσης αλλά πνευματικής και ψυχικής σύμπνοιας που προσομοιάζει στη συζυγική σχέση.»

Τα μπάλωσαν, πάλι, οι υποκριτές καθηγητές! Αν δεν τα μπάλωναν τι θα έβγαιναν αύριο να διδάξουν τους μαθητές τους στην τάξη; Και να σκεφτεί κανείς ότι όλοι αυτοί οι παραμυθάδες θεολόγοι ακριβοπληρώνονται από το υστέρημα των φορολογούμενων για να φτιάξουν, υποτίθεται, την κοινωνία, δηλαδή να μεταλλάξουν το δίποδο ζώο σε homo sapiens...

Μάρκος Αυρήλιος και Νιρβάνα VS Προφήτες

Συχνά, ιδιαίτερα όταν αγανακτώ και οργίζομαι για την αδικία, το ψέμα και τη διαφθορά σε "υψηλούς" και "χαμηλούς" τόπους και παρεκτρέπομαι φραστικά χάνοντας τον ύπνο μου, συνειδητοποιώ ότι, κρίνοντας τα κακώς κείμενα και κατακεραυνώνοντας τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της κοινωνικής εξαθλίωσης, καταθλίβω την ψυχή μου. Τότε αναρωτιέμαι μήπως θα έπρεπε να πάψω ν' αγωνίζομαι, έστω μέσα από τα κείμενά μου ως φωνή βοώσης εν τη ερήμω, για την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη, κι αντί αυτού να τραγουδάω πότε-πότε στον εαυτό μου το γλυκύτατο αλλά ίσως μοιρολατρικό εκείνο τραγουδάκι "Que Sera Sera" (Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει...)

Ξεφυλλίζοντας για πολλοστή φορά τους στοχασμούς του Μάρκου Αυρηλίου στο ανεκτίμητης αξίας βιβλίο του "Τα εις Εαυτόν", έπεσα στην παράγραφο 16 του τρίτου βιβλίου, και στοχάστηκα για λίγο πάνω σ' αυτά  που παραθέτω στη συνέχεια:

«Κακομεταχειρίζεται τον εαυτόν της η ψυχή του ανθρώπου, προπαντός οσάκις εξ ιδίας πρωτοβουλίας γίνει ως απόστημα και σάρκωμα του κόσμου. Διότι το να στενοχωρηθείς δια πράγμα που συμβαίνει, σημαίνει ότι είσαι αποστάτης απέναντι της παγκοσμίου φύσεως, εις το πλαίσιον της οποίας περιέχονται οι φύσεις των άλλων (όντων).

Έπειτα, (κακομεταχειρίζεται ωσαύτως εαυτήν η ψυχή), όταν αποστρέφεται έναν άνθρωπο ή φέρεται εναντίον του δια να τον βλάψει, όπως κάνουν αι ψυχαί εκείνων που οργίζονται.

Τρίτον, κακομεταχειρίζεται τον εαυτόν της  όταν νικάται υπό της ηδονής ή του πόνου.

Τέταρτον, όταν υποκρίνεται και πράττει ή λέγει τι το προσποιημένον και το ψευδές.

Πέμπτον, όταν εκτελεί πράξιν ή και απόφασιν χωρίς (ωρισμένον) σκοπόν, και ενεργεί οιανδήποτε υπόθεσιν κατά τρόπον ασυνάρτητον και μη συνεπή, ενώ και τα ελάχιστα πράγματα πρέπει να γίνονται αναφορικώς προς τον τελικόν σκοπόν.

Τελικός όμως σκοπός των λογικών όντων είναι το ν' ακολουθούν τους λογικούς θεσμούς του Σύμπαντος και των αιωνίων νόμων του.» 

Αν έχει δίκιο ο Μάρκος Αυρήλιος, τότε σαφώς κακομεταχειρίζομαι την ψυχή μου, συμπέρανα. Άλλωστε η ενασχόλησή μου με τα κακώς κείμενα του Λαμογιστάν τα τελευταία 28 χρόνια, δηλαδή  με το ανακάτεμα των δημόσιων βόθρων και τη συνεπαγόμενη εισπνοή των δύσοσμων αναθυμιάσεών τους, με στόχο να καταγγείλω τους υπαίτιους, κοινώς να ξεφωνίσω στων κουφών παχύδερμων τις πόρτες μπας και τους συνετίσω (χα, χα, χα), μου χαλάει την ψυχική διάθεση και μου στερεί το χαμόγελο.

Γιατί, λοιπόν, συνεχίζω το ίδιο βιολί, χωρίς υλικό κέρδος κέρατα; Τώρα μάλιστα που έστω και το ελάχιστο υλικό κέρδος θα ανακούφιζε διότι θα συμπλήρωνε την ανηλεώς πετσοκομμένη σύνταξή μου, και θα μου έδινε τη δυνατότητα να βοηθήσω και κανένα άνεργο ανίψι, πώς βρίσκω το κουράγιο και συνεχίζω το ίδιο μονότονο τροπάριο εναντίον παχύδερμων, που έτσι κι αλλιώς θα κάνουν το δικό τους και της Τρόικας; Μήπως είμαι μαζοχίστρια και αντλώ ευχαρίστηση με το να κακομεταχειρίζομαι την ψυχή μου;

Έχοντας αναρωτηθεί για όλα τούτα, όχι για πρώτη φορά ομολογουμένως, προχώρησα στην επόμενη παράγραφο του πολύτιμου βιβλίου:

«Η διάρκεια της ανθρώπινης ζωής μια στιγμή, η ουσία της ρέουσα, η αίσθησίς της αμυδρά, το κράμα το αποτελούν ολόκληρο το σώμα ευκόλως σηπόμενον, η ψυχή στρόβιλος, η τύχη τι το ακαθόριστον, η δε φήμη τι το αόριστον.

Και δια να τα συμπεριλάβωμεν εις μίαν λέξιν: πάντα τα του σώματος ποταμός, τα δε της ψυχής όνειρον και αχνός, η ζωή πόλεμος και οδοιπορία ξένου, η μετά θάνατον φήμη λήθη. 

Τι λοιπόν δύναται να μας οδηγήσει; Ένα και μόνον πράγμα: η φιλοσοφία. 
Και το να είμεθα φιλόσοφοι σημαίνει να προφυλάττωμεν τον εντός ημών δαίμονα από πάσης κακώσεως και βλάβης, ως νικηταί των ηδονών και πόνων, ουδέν πράττοντες ασυναρτήτως με ψεύδος και προσποίησιν, και να είμεθα ανεξάρτητοι από όσα πράττει ή δεν πράττει ο άλλος.» 

Εδώ σταμάτησα και πάλι για να στοχαστώ. Η ζωή είναι πόλεμος και οδοιπορία ξένου! Άρα, εφόσον ζω, είμαι υποχρεωμένη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να πολεμάω. Ωστόσο ο πόλεμος συνεπάγεται πόνο και ταλαιπωρία. Συνεπάγεται, δηλαδή, κακομεταχείριση της ψυχής!

Και πώς θα είμαι ανεξάρτητη από όσα πράττει ή δεν πράττει ο άλλος, όταν τα όσα πράττει ή δεν πράττει έχουν οδυνηρές επιπτώσεις, προκαλώντας πόνο τόσο στη δική μου ζωή όσο και στη ζωή των αγαπημένων μου προσώπων αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας; Πώς θα είμαι νικήτρια αυτών των πόνων όταν τους ανέχομαι αδιαμαρτύρητα,  με πρόθεση να προφυλάξω τον εντός εμού δαίμονα (ψυχή) από πάσης κακώσεως και βλάβης;

Εδώ τον "έχασα" το Μάρκο Αυρήλιο. Δε μπορώ να τον παρακολουθήσω, προς το παρόν τουλάχιστον...  Οι παραινέσεις του μου θυμίζουν το νιρβάνα της βουδιστικής φιλοσοφίας, δηλαδή την επιδίωξη της απόλυτης απελευθέρωσης από κάθε επιθυμία που προσπαθεί απεγνωσμένα να προσκολληθεί στην ύπαρξη.  Και είναι τόσο διαφορετική από την Ιουδαιοχριστιανική φιλοσοφία, όπου οι προφήτες, ο Χριστός και οι Απόστολοι, είχαν ανοίξει διαρκή πόλεμο με τη διεφθαρμένη εξουσία και την αδικία! Υποκριτές, γεννήματα εχιδνών, τάφοι ασβεστωμένοι είναι μόνο λίγοι από τους χαρακτηρισμούς που βρίσκουμε στα κατά τ' άλλα Ευαγγέλια της αγάπης.

Προφανώς, τόσο οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης όσο και ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο Ιησούς και οι Απόστολοι της Καινής Διαθήκης, κακομεταχειρίζονταν, κατά το Μάρκο Αυρήλιο, τον "δαίμονα" εντός αυτών με το ν' ασχολούνται με το τι κακό πράττει και τι καλό δεν πράττει ο ένας και ο άλλος, και να εξαπολύουν "ΟΥΑΙ" εναντίον τους. Μήπως άραγε αυτό είναι η θυσία του εαυτού για την οποία μιλούσε ο Χριστός και οι Απόστολοι; Πολύ πιθανόν, για να μην πω βέβαιο.

Ποια φιλοσοφία άραγε είναι η σωστή; Το θέμα, βέβαια, δεν είναι ποια φιλοσοφία είναι καλύτερη, τι πρέπει και τι δεν πρέπει, αλλά τι αντέχει να κάνει ή να μην κάνει ο καθένας. Κι εγώ προς το παρόν δεν αντέχω να μην κάνω αυτό που κάνω και να το ρίξω στη νιρβάνα, παρόλο που αρκετές φορές έφτασα στο αμήν να τα παρατήσω. Έφτασα στο αμήν να πάρω την απόφαση να μην κακομεταχειρίζομαι πλέον την ψυχή μου με το να οργίζομαι και να εξαπολύω ύβρεις κατά των πρωθιερέων του ψεύδους, της διαφθοράς και της αδικίας, όταν μάλιστα δε βλέπω και κανένα αποτέλεσμα του αγώνα μου που να δικαιώνει τις προσπάθειές μου.

Θα μπορούσα έστω να συνεχίσω το ίδιο κατηγορώ όντας γλυκομίλητη, χωρίς δηλαδή να παθιάζομαι και να οργίζομαι;  Κομμάτι δύσκολο μου φαίνεται...

Πάντως καταλαβαίνω πολύ καλά τον προφήτη Ιερεμία που είχε φτάσει στα όρια αντοχής του και ήθελε να παρατήσει την προφητική του αποστολή. Παραθέτω σχετικά εδάφια που δείχνουν την αγωνία και την εσωτερική σύγκρουση του προφήτη:

«Όπως η πηγή αναβλύζει τα νερά της, έτσι αυτή (η Ιερουσαλήμ) αναβλύζει την κακία της· βία και αρπαγή ακούγονται μέσα σ' αυτή· μπροστά μου είναι ακατάπαυστα πόνος και πληγές.  

Σωφρονίσου, Ιερουσαλήμ, μήπως και αποσυρθεί η ψυχή μου από σένα· μήπως και σε κάνω έρημη, ακατοίκητη γη.

Έτσι λέει ο Κύριος των δυνάμεων: (...) Σε ποιον θα μιλήσω, και θα διαμαρτυρηθώ, για να ακούσουν; Δες, το αυτί τους είναι απερίτμητο, και δεν μπορούν να ακούσουν· δες, ο λόγος του Κυρίου είναι σ' αυτούς όνειδος· δεν ευχαριστιούνται σ' αυτόν.

 Γι' αυτό, είμαι γεμάτος από θυμό του Κυρίου· απέκαμα συγκρατώντας τον εαυτό μου· θα τον εκχέω (...)  Και τα σπίτια τους θα περάσουν σε άλλους, τα χωράφια και οι γυναίκες, μαζί· επειδή, θα απλώσω το χέρι μου επάνω στους κατοίκους της γης, λέει ο Κύριος:  Επειδή, από τον μικρό τους μέχρι τον μεγάλο τους, κάθε ένας δόθηκε στην πλεονεξία· και από προφήτη μέχρι ιερέα κάθε ένας πράττει το ψέμα.»  (Ιερεμίας 6: 7-13)

Μήπως τα λόγια αυτά του προφήτη ταιριάζουν γάντι στην Αθήνα του σήμερα; 
Μήπως η Ιερουσαλήμ της κακίας, που περιγράφει ο Ιερεμίας, μοιάζει με την Αθήνα της αδικίας και της ανομίας, όπου τα σπίτια μας κινδυνεύουν να περάσουν σε άλλους;

«Κύριε, με δελέασες, και δελεάστηκα· υπήρξες ισχυρότερος εναντίον μου, και υπερίσχυσες· έγινα χλευασμός όλη την ημέρα· όλοι με εμπαίζουν. Επειδή, αφού άνοιξα το στόμα, βοώ, φωνάζω "βία και αρπαγή"· γι' αυτό, ο λόγος του Κυρίου έγινε σε μένα για ονειδισμό και για χλευασμό όλη την ημέρα. 

 Και είπα: "Δεν θα αναφέρω γι' αυτόν ούτε θα μιλήσω πλέον στο όνομά του."
 Όμως, ο λόγος του ήταν στην καρδιά μου σαν φωτιά που έκαιγε, περικλεισμένη μέσα στα κόκαλά μου, και απέκαμα να χαλινώνω τον εαυτό μου, και δεν μπορούσα πλέον..» (Ιερεμίας 20: 7-9) 

Είναι κρίμα που η εποχή μας δεν παράγει πια προφήτες του ύψους του Ιερεμία, του Ησαΐα, του Ιεζεκιήλ και των άλλων γιγάντων της Παλαιάς Διαθήκης... Η Εκκλησία που θα έπρεπε να γεννάει τέτοιους έχει δυστυχώς καταντήσει ένας ακόμη κοσμικός οργανισμός και μια νεκρή τυπολατρία... Είναι η πόρνη που περιγράφεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη...

Στοχασμοί από «Τα εις εαυτόν» του Μάρκου Αυρηλίου

Από το Βιβλίο Γ´

Σώμα, Ψυχή, Νους, δαίμων

*Εις το σώμα ανήκουν οι αισθήσεις,
*Εις την ψυχή ανήκουν οι ορμές,
*Εις το νου ανήκουν οι αρχές.

--Το να έχεις κατ’ αίσθηση αντιλήψεις είναι ιδιάζον και δια τα ζώα.
--Το να παρασύρεσαι σπασμωδικώς από τις ορμές είναι ιδιάζον χαρακτηριστικό και των θηρίων…
--Και το να έχει κανείς το νου οδηγό για όσα θεωρεί καθήκοντά του, είναι ιδιάζον και στους μη πιστεύοντας στους θεούς, και εις τους εγκαταλείποντας την πατρίδα τους, και στους δυναμένους να πράξουν οτιδήποτε, αρκεί να έχουν κλείσει τη θύρα όπισθεν αυτών.

Εάν, λοιπόν, όλα τ' άλλα είναι κοινά εις τα αναφερθέντα όντα, ιδιάζον εις τον καλό άνθρωπο είναι ν’ αγαπά και να δέχεται με ευχαρίστηση όσα συμβαίνουν και του λαχαίνουν, και ν’ αφήνει άσπιλο τον δαίμονα (πνεύμα) τον εγκατεστημένο εις το στήθος του, και να μην τον ενοχλεί με άτακτη σωρό παραστάσεων, αλλά να τον διατηρεί σε γαλήνη, εφόσον ακολουθεί τιμίως τα του Θεού, και δεν λέγει τίποτα που ν' αντιβαίνει στην αλήθεια και δεν πράττει τίποτα που ν' αντιβαίνει στο δίκαιο.

Και εάν ακόμη τον εγκαταλείψουν οι πάντες, επειδή ζει απλά και με ευλάβεια και με ανοιχτή καρδιά, δεν έχει κακία εναντίον κανενός απ’ αυτούς, και δεν παρεκτρέπεται από το δρόμο που οδηγεί στο τέρμα της ζωής, όπου πρέπει κανείς να εισέλθει με καθαρή καρδιά, ήρεμη ψυχή, έτοιμος και ευρισκόμενος εκουσίως σε αρμονία με τη μοίρα του.

Από το Βιβλίο Δ´

Διαλογισμός

Οι άνθρωποι ζητούν κάποιο μέρος για ν’ αποσυρθούν: εξοχές, παραλίες, όρη. Και εσύ συνήθισες να λαχταράς τα παρόμοια. Εν τούτοις, όμως, όλα αυτά είναι ανόητα πράγματα, εφόσον υπάρχει η δυνατότητα ν’ αποσυρθείς στον εαυτό σου όποια ώρα θελήσεις.

Διότι πουθενά δεν μπορεί ο άνθρωπος, άμα αποσυρθεί, να βρει περισσότερη ηρεμία και αταραξία, παρά εις την ψυχή του, μάλιστα δε όταν έχει εντός αυτού τέτοια στοιχεία στα οποία άμα βυθιστεί θα βρει αμέσως γαλήνη. Και όταν λέω γαλήνη, εννοώ αρμονία.

Συνεχώς, λοιπόν, να δίνεις στον εαυτό σου αυτό το καταφύγιο και ν’ ανανεώνεσαι. Αλλά σύντομα και βιαστικά πρέπει να είναι όσα θα σου έλθουν στο νου, αποκλείοντας και διώχνοντας όλα τα δυσάρεστα, ώστε να μην αγανακτείς για εκείνα στα οποία επανέρχεσαι.

Αλλά γιατί ν’ αγανακτείς; Θα αντιμετωπίσεις την κακία των ανθρώπων με κακία; Όταν αναλογιστείς τη ρήση ότι τα λογικά όντα έγιναν το ένα για το άλλο, και ότι το ν’ ανεχθείς τις κακίες αποτελεί μέρος της δικαιοσύνης• και ότι όλοι σφάλλουν ακουσίως• και ότι αφού είχαν έχθρες μεταξύ τους, υποπτεύθηκαν, μίσησαν, χτυπήθηκαν με όπλα, στο τέλος ξαπλώθηκαν για τελευταία φορά και έγιναν στάχτη, πάψε επιτέλους να αγανακτείς!