Ο Πρωθυπουργός της συμφοράς μας χρειάζεται εξορκισμό

Καλώ τον Πρωθυπουργό να απομονωθεί για λίγο και να κάνει νηφάλια την αυτοκριτική του, ζητώντας από το Θεό φώτιση για ν' ανοίξουν τα μάτια της ψυχής του και να δει ποιον στ' αλήθεια υπηρετεί.  Για να γίνει αυτο-εξορκισμός, χρειάζεται ειλικρινής δακρύβρεχτη μετάνοια εν σάκκω και σποδώ και ένθερμη προσευχή για να πάρει δύναμη και να εκβάλλει ο ίδιος τα δαιμόνια που έχουν εγκατασταθεί μέσα του.

Καλώ επίσης τους Έλληνες πολίτες  από σήμερα ν' αρχίσουμε να προσευχόμαστε για την πνευματική ανάνηψη του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά και του κορωνοεπιτελείου του. Ο αγώνας είναι πνευματικός, και αν πρόκειται να κερδηθεί, πρέπει να κερδηθεί πρώτα στο πνευματικό πεδίο.

Επιστήμη, σκεπτικισμός και δαιμονοκαταληψία

"Εδώ δεν ασχολούμαστε με καθαρά υλική πραγματικότητα, αλλά με πνευματικό πεδίο." ~ Richard Gallagher

Αναφερθείσες περιπτώσεις δαιμονικής κατάληψης βρίσκονται σε άνοδο παγκοσμίως. Το 2016, η ABC News ανέφερε μια απότομη αύξηση του εξορκισμού, σημειώνοντας ότι ακόμη και ο ίδιος ο Πάπας κλήθηκε να εκτελέσει  εξορκισμό εξ ονόματος της Καθολικής Εκκλησίας.

Αλέξης Τσίπρας το 2011: Φτάνει πια τόσο "σώσιμο"!

Το CNBC διερωτάται: «μία διάσωση ακόμη;»

Ο Τσίπρας μόνο μ' έναν καλό εξορκισμό ίσως ανανήψει...
Αυτό, βέβαια, αν υποτεθεί ότι ο εγκέφαλός του δεν έχει υποστεί ανήκεστο βλάβη από την επάρατη νόσο της εξουσιολαγνείας.

Στάθης: Κίνδυνος για παγκόσμια σύρραξη, μεγαλύτερος από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου

ΧΙΡΟΣΙΜΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ

Του Στάθη

Η ειρήνη τους βρομάει μπαρούτι. Όπως βρομάει η Φολκς Βάγκεν τους. Όπως βρομάνε οι ίδιοι όταν μιλούν για ανθρωπιστικούς πολέμους, για ανθρωπιστικές κρίσεις, για εξαγωγή δημοκρατίας.
Βρίσκονται διαρκώς σε πόλεμο εναντίον μας. Σε ταξικό πόλεμο, όταν μας κλέβουν απ' τον μισθό μας, όταν μας κλέβουν τις δουλειές μας, όταν μας παστώνουν στους φόρους, όταν μας γαμάνε τη ζωή μας και μας οδηγούν στην αυτοκτονία. 

Οι Ορθόδοξοι ελάτρευσαν την κτίσιν παρά τον κτίσαντα

Πώς καθιερώθηκε η χριστιανική ειδωλολατρία και λειψανολατρία, εκτός του ότι είναι συνέχεια πανάρχαιων παγανιστικών πρακτικών, όπως ανέφερα σε προηγούμενη ανάρτησή μου; 

Επειδή οι αρχιερείς και οι ιερείς - κατά το Ορθόδοξο δόγμα εκπρόσωποι του Χριστού επί της γης εξουσιοδοτημένοι να μετατρέπουν τον άρτον και τον οίνον εις σώμα και αίμα Χριστού, όπως ισχυρίζονται - επειδή, επαναλαμβάνω, λόγω έλλειψης αγιασμού και δύναμης του Αγίου Πνεύματος, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην αποστολή τους, που εκτός από τη διδασκαλία του Ιησού είναι και η θεραπεία ασθενών, την ανέθεσαν στις εικόνες και στα λείψανα, ώστε να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο!

Μια κινηματογραφική ταινία "ευθύνεται" για τη συντριβή του Airbus A320

Στις πολύωρες ανταποκρίσεις, ρεπορτάζ και διερευνήσεις του ψυχολογικού προφίλ του συγκυβερνήτη-μαζικού δολοφόνου, 28χρονου Andreas Lubitz, πέρασε στα ψιλά μια είδηση που παραπέμπει σε "μεταφυσική" ερμηνεία της συντριβής του μοιραίου Airbus A320.
Στο Σύμπαν τίποτα δεν είναι τυχαίο, τίποτα δεν είναι σύμπτωση, ενώ η φαντασία, οι σκέψεις και τα λόγια είναι ενέργειες που τείνουν να πραγματοποιήσουν στο υλικό πεδίο εκείνο που πρώτα συνελήφθη στη φαντασία. 
Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν ελάχιστα ή τίποτα για τη δημιουργική δύναμη του λόγου, της σκέψης και της φαντασίας και αφήνουν αυτές τις λειτουργίες αχαλίνωτες να στρώνουν το έδαφος σε τραγωδίες σαν αυτή που είδαμε, συχνότατα μέσω της έβδομης τέχνης.

Η απόκρυφη διδασκαλία του Χριστού - ελιξίριο κατά της μοναξιάς

"Μοναξιά, είσαι η πιο σκληρή παρέα", λέει το τραγούδι. 
Μοναξιά είναι η έλλειψη αγάπης πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Και πράγματι έλλειψη αγάπης υπάρχει στην εποχή μας, όπως υπήρχε και σε κάθε εποχή. 

Κι όμως, ακόμη και εκείνοι που αγαπήθηκαν πολύ ένιωθαν μοναξιά. Τι συμβαίνει;

Ας πάμε στη διδασκαλία του Χριστού, για να περιορίσουμε τις πηγές μας και να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα. Όταν λέω "απόκρυφη" δεν εννοώ κάποια διδασκαλία που βρίσκεται στα αποκαλούμενα "Απόκρυφα Ευαγγέλια" αλλά σε ρήσεις του Ιησού που διασώζονται μέσα στα 4 κανονικά Ευαγγέλια και παρερμηνεύονται ή δεν γίνεται καμία αναφορά σ' αυτές.

Κι όμως, σ' αυτήν την κρυμμένη "εσωτερική" διδασκαλία ευρίσκεται η πεμπτουσία του μηνύματος του Χριστού,  δηλαδή του νέου (πνευματικού) "οίνου" που μας πρόσφερε, το οποίο, όμως, δεν μπορεί να μπει σε παλιούς ασκούς, όπως είχε τονίσει ο ίδιος αλληγορικά, λέγοντας:«Ουδέ βάλλουσιν οίνον νέον εις ασκούς παλαιούς· ει δε μη, σχίζονται οι ασκοί, και ο οίνος εκχέεται και οι ασκοί φθείρονται· αλλά βάλλουσιν οίνον νέον εις ασκούς νέους, και αμφότερα διατηρούνται.» (Κατά Ματθαίον 9:17)

Και είναι αυτή ακριβώς η εσωτερική διδασκαλία του Ιησού το μόνο αποτελεσματικό φάρμακο κατά της μοναξιάς - του βασανιστικού εκείνου συναισθήματος που δοκιμάζουν όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι, ακόμη κι όταν βρίσκονται ανάμεσα στην πιο θορυβώδη παρέα συγγενών, φίλων, θαυμαστών και οπαδών…

Γεννιόμαστε μόνοι και πεθαίνουμε μόνοι. Και σ' όλη μας τη ζωή, αν δεν καταφέραμε να πραγματώσουμε την εσωτερική διδασκαλία του Ιησού, και άλλων Μυστών, για την οποία θα μιλήσω στη συνέχεια, νιώθουμε απέραντη μοναξιά.

Ο άνθρωπος εφεύρε διάφορους τρόπους για να καταπολεμήσει, ή καλύτερα να δραπετεύσει, από το βασανιστικό δαίμονα της μοναξιάς, αλλά αυτό το τέρας δεν εξορκίζεται ούτε με το αλκοόλ, ούτε με τα ναρκωτικά, ούτε με συντρόφους και παρέες, ούτε με οποιαδήποτε διασκέδαση. 
Άλλωστε τι σημαίνει "διασκέδαση"; Η λέξη προέρχεται από το ρήμα διασκεδάζω που σημαίνει διασκορπίζω. Τι προσπαθώ να διασκορπίζω με τη διασκέδαση; Τις έγνοιες, τις στενοχώριες, τα αρνητικά συναισθήματα της μνησικακίας, του φόβου, της ανασφάλειας, της αμφιβολίας για τους πάντες και τα πάντα, και εν τέλει την απέραντη μοναξιά που νιώθω στο βάθος του είναι μου.

Καταφέρνω άραγε να διασκεδάσω με όλα τα εξωτερικά μέσα ή με τα χημικά παρασκευάσματα που χρησιμοποιώ;  Όχι βέβαια! Μόνο για λίγες ώρες καταφέρνω να διαφύγω, δηλαδή να δραπετεύσω από τους εσωτερικούς σκελετούς, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι "διασκέδασα". Σε λίγο, όταν σταματήσει ο θόρυβος της παρέας, η επίδραση του αλκοόλ ή του ναρκωτικού, ξαναγυρνάω στην απέραντη εσωτερική μοναξιά μου. 

Αυτό φυσικά  ισχύει για εκείνους που δεν έχουν βιοτικές μέριμνες διότι έχουν λύσει τα προβλήματα επιβίωσης. Διότι ο φτωχός μεροκαματιάρης που αγωνιά νυχθημερόν και αγωνίζεται με νύχια και με δόντια για να κερδίσει το ψωμί των παιδιών του δεν έχει την πολυτέλεια να βυθίζεται στη μοναξιά. Το ίδιο και ο πολεμιστής του φωτός και της αλήθειας.

Πάμε λοιπόν στους άλλους, σ' εκείνους που ο κόσμος μακαρίζει πιστεύοντας ότι τα έχουν όλα.Τι συμβαίνει άραγε με αυτούς; Δυστυχώς, μπορεί κάποιος να κολυμπάει στη δόξα και στο χρήμα και να περιτριγυρίζεται από πλήθος φίλων και θαυμαστών που αυτά φέρνουν, αλλά η εσωτερική μοναξιά είναι παρούσα και κατατρώει την ψυχή του σαν το σαράκι. Δείτε πόσο δραματικά κατέληξαν μέσα στη μοναξιά τους μερικοί διάσημοι αστέρες που τους ζήλευε και μακάριζε ολόκληρη η οικουμένη:  Μαίριλιν Μονρόε, Έλβις Πρίσλευ, Μάικλ Τζάκσον, και άλλοι.

Πάμε πάρα κάτω. Όλοι παραπονιούνται για έλλειψη επικοινωνίας, έλλειψη κατανόησης, ακόμη κι από τα αγαπημένα τους πρόσωπα - και  δυστυχώς αυτό είναι αλήθεια... Αλλά πώς θα μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε μ' ένα άλλο άτομο όταν δεν επικοινωνούμε με τον ίδιο μας τον Εαυτό; Αδύνατο!

Είμαστε δύο μέσα σ' αυτό το πήλινο δοχείο, το σώμα μας: εμείς κι ο Ανώτερος Εαυτός μας, το εγώ και το Υπερεγώ, ο σαρκικός άνθρωπος και ο Πνευματικός άνθρωπος, ο εξωτερικός άνθρωπος και ο Εσωτερικός άνθρωπος, όπως τον αποκαλούσε ο Απόστολος Παύλος!
Τον πρώτο τον γνωρίζουμε καλά, και είναι αυτός που γκρινιάζει για τη μοναξιά που νιώθει. Ωστόσο, είναι η έλλειψη επαφής του εγώ με το Υπερεγώ που προκαλεί τη φοβερή αίσθηση μοναξιάς.

Όμως, ο εσωτερικός δράκος της μοναξιάς χρειάζεται εσωτερική αντιμετώπιση για να τραπεί εις φυγήν, και τον τρόπο γι' αυτήν ακριβώς την πνευματική αντιμετώπιση τον βρίσκουμε σε όλες σχεδόν τις φιλοσοφίες αλλά και στην κρυμμένη διδασκαλία του Χριστού.

«Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν. ΄Μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία, μηδὲ δειλιάτω.» (Κατά Ιωάννη, 14:27)

"Ειρήνη σας αφήνω. Τη δική μου ειρήνη σας δίδω· όχι όπως την δίνει ο κόσμος..."είπε ο Ιησούς στους μαθητές του, κατά τη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου. Δυστυχώς, όμως, όπως μαρτυρά η αιματοβαμμένη ιστορία του Χριστιανισμού, οι αυτοαποκαλούμενοι "Χριστιανοί" ανά τους αιώνες και μέχρι σήμερα μόνο ειρήνη δεν είχαν μεταξύ τους... Γιατί; Διότι δεν κατανόησαν ποτέ την εσωτερική διδασκαλία του Ιησού και κατασκεύασαν μια τερατόμορφη θρησκεία με εξωτερικούς θεούς και αλλοπρόσαλλα δόγματα, πράγμα που ήταν αδύνατο να τους φέρει την ειρήνη.

Πάμε τώρα στα εδάφια-κλειδιά να τα αποκρυπτογραφήσουμε:

«Ερωτηθείς δε υπό των Φαρισαίων, πότε έρχεται η βασιλεία του Θεού, απεκρίθη προς αυτούς και είπε· Δεν έρχεται η βασιλεία του Θεού ούτως ώστε να παρατηρήται· ουδέ θέλουσιν ειπεί: Ιδού, εδώ είναι, ή Ιδού εκεί. Διότι ιδού, η βασιλεία του Θεού είναι εντός υμών.» (Κατά Λουκά 17: 20-21)

Νάτη η πρώτη νύξη: η βασιλεία του Θεού είναι μέσα σας! Κι εφόσον η βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας, εκεί θα κατοικοεδρεύει και ο ίδιος ο Θεός! Είναι το πνεύμα, ο λύχνος του Θεού, κατά την Παλαιά Διαθήκη: «Λύχνος του Κυρίου είναι το πνεύμα του ανθρώπου, το οποίον διερευνά πάντα τα ενδόμυχα της καρδίας.» (Παροιμίες 20:27) 

Ιδού λοιπόν ο διαχωρισμός του σαρκικού από τον Πνευματικό Εαυτό. Ο δεύτερος, ο πραγματικός Εαυτός, που είναι το πνεύμα του ανθρώπου, διερευνά το σαρκικό άνθρωπο, την "καρδιά", δηλαδή τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη βούληση, για να δει αν είναι σύμφωνα με τους άγραφους πνευματικούς νόμους του Θεού. Διερευνά και καθοδηγεί όποιον θέλει να αφουγκραστεί τη λεπτή και διακριτική φωνή του, τη φωνή της Συνείδησης.

Αυτό εννοούσε ο Απόστολος Παύλος όταν έλεγε: «σεις είσθε ναός Θεού ζώντος.» (Β' Κορινθίους, 6:16)
Το σώμα μας είναι ο ναός του Θεού! Πόσοι από μας το έχουμε συνειδητοποιήσει και το σεβόμαστε όπως του αρμόζει; Και πόσοι το κακοποιούμε καθημερινά με σκέψεις, λόγια και έργα που προκαλούν θλίψη πνεύματος και βαθαίνουν το χάσμα μεταξύ των δύο εαυτών και κατ' επέκταση ενδυναμώνουν το φρικτό συναίσθημα της μοναξιάς;

Νύξη δεύτερη: «ἐγὼ καὶ ὁ πατὴρ ἕν ἐσμεν.»  (Κατά Ιωάννη 10:30)
"Εγώ και ο Πατέρας μου είμαστε ένα." Τι εννοούσε ο Ιησούς; Μήπως εννοούσε αυτό που κωδικοποίησαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι στο "Σύμβολο της Πίστεως", δηλαδή το δόγμα της Αγίας Τριάδας, όπου τάχα ο Υιός είναι ίσος με τον Πατέρα και με το Άγιο Πνεύμα, τρίτο, δήθεν, πρόσωπο μιας φανταστικής Αγίας Τριάδας; Όχι βέβαια! 

Εκείνο που εννοούσε ο Χριστός ήταν η ενότητα, δηλαδή η σύμπνοια, που είχε με τον ανώτερο Εαυτό του, τον Εσωτερικό άνθρωπο, το πνεύμα μέσα του - ενότητα που καλούσε τους μαθητές του και κάθε έναν από εμάς να επιτύχουμε. Η ενότητα της καρδιάς με το πνεύμα,  η αβίαστη ταύτιση του "θέλω" με το "πρέπει". Όποιος το πετύχει αυτό, στο βαθμό που θα το πετύχει, και για όσες στιγμές το πετύχει, δεν θα νιώθει μοναξιά.

Κατά το Ευαγγέλιο του Ματθαίου (27:46), και αν φυσικά είναι αληθινή η μαρτυρία του, ακόμη και ο Χριστός, επάνω στο Σταυρό, βίωσε τη μοναξιά, αφού ανέκραξε,  «Θεέ μου Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες;»
Πώς όμως θα μπορούσε να τον εγκαταλείψει ο Θεός αφού ήταν μέσα του, αναπόσπαστο μέρος του Εαυτού του; Αδύνατον! Απλά, εάν όντως διατύπωσε αυτό το ερώτημα-παράπονο, σημαίνει ότι έχασε για μια στιγμή την επικοινωνία, την ενότητα με τον Εσωτερικό Άνθρωπο, δηλαδή το πνεύμα του. Εδώ σηκώνει πολλή συζήτηση, αν αναζητήσουμε το "γιατί", αλλά δεν θέλω να βγω από το θέμα μας.

Πάμε λοιπόν πίσω στο "εγώ και ο Πατήρ είμαστε ένα" που πρέπει να είναι και η δική μας επιδίωξη για να μη νιώθουμε το μαρτύριο της μοναξιάς.

Υπάρχουν και άλλα εδάφια που στηρίζουν την ερμηνεία που έδωσα:

«Δεν πιστεύεις ότι εγώ είμαι εν τω Πατρί και ο Πατήρ είναι εν εμοί; Τους λόγους, τους οποίους εγώ λαλώ προς υμάς, απ' εμαυτού δεν λαλώ· αλλ' ο Πατήρ ο μένων εν εμοί αυτός εκτελεί τα έργα.» (Κατά Ιωάννη 14:10)

Ποιος ήταν ο Πατήρ που εκτελούσε τα έργα; Το Πνεύμα! Διότι ο Θεός είναι Πνεύμα! 
Να η επαλήθευση στο επόμενο εδάφιο:

«Αλλά εάν εγώ δια Πνεύματος Θεού εκβάλλω τα δαιμόνια, άρα έφθασε εις εσάς η βασιλεία του Θεού.» (Κατά Ματθαίον 12: 28) 

Μιλώντας δε προς τους μαθητές του, και κατ' επέκταση σε όλους εκείνους που θέλουν να τον ακολουθήσουν, ο Ιησούς είπε: «Επειδή σεις δεν είσθε οι λαλούντες, αλλά το Πνεύμα του Πατρός σας, το οποίον λαλεί εν υμίν.»(Κατά Ματθαίον 10:20)

Κοντολογίς, ο Θεός, που είναι Πνεύμα και ο Ιησούς τον αποκαλεί "Πατέρα", κατοικοεδρεύει στον καθένα από μας και αυτός μιλάει, δηλαδή μας φωτίζει τι να πούμε, όταν υπερασπιζόμαστε την Αλήθεια.

Δεν υπάρχει άλλος Πατέρας Θεός ξεχωριστός από το Πνεύμα, διότι ο Θεός είναι ΠΝΕΥΜΑ και είναι αναπόσπαστο μέρος του Ανθρώπου! Η ενότητα με το πνεύμα μέσα μας διαλύει το σκοτάδι της μοναξιάς.

Μπορεί ν' αναζητήσει κανείς το Θεό σε όλο τον κόσμο, σε όλες τις φιλοσοφίες και τις θρησκείες που υπάρχουν, σε όλους τους υποτιθέμενους ιερούς τόπους και τα είδωλα, αλλά αν δεν έχει ψηλαφίσει, αναγνωρίσει και ενωθεί με το Θεό που κατοικεί μέσα του θα βρίσκεται πάντα σε πυκνό σκοτάδι και θα βιώνει απέραντη μοναξιά.

Περιττό να πούμε ότι ο άνθρωπος που συνειδητοποίησε το Θεό μέσα του δεν έχει, δεν χρειάζεται, καμία θρησκεία. Πέταξε τη θρησκεία που είχε, όπως το παιδί πετάει τα παιχνίδια του όταν ενηλικιώνεται. Φυσικά, δεν αρκεί μόνο αυτή η συνειδητοποίηση για να φέρει την εσωτερική ειρήνη και να σκορπίσει το σκοτάδι της μοναξιάς. Χρειάζεται και η εθελούσια και αβίαστη ταύτιση του θέλω με το πρέπει, δηλαδή το να γίνει ένα με το Θεό μέσα του.

Χρειάζεταινα πει μέσα από την καρδιά του στο Θεό, και να το εννοεί: Ιδού εγώ απόστειλόν με!
Και όταν το πει, τότε θα βιώσει τη σκληρότητα της εξωτερικής μοναχικότητας, αλλά δεν θα υποφέρει πια από εσωτερική μοναξιά. Ο Πατέρας θα είναι εκεί, μέσα του, για να τον παρηγορεί σε κάθε θλίψη.

«Εν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον.» (Κατά Ιωάννη, 16:33)

Περισσότερα εδώ.

Νέα τραγωδία στην Καμαρούλα Αγρινίου

Ο τίτλος του άρθρου θα μπορούσε να είναι: "Ο αβάσταχτος πόνος που νίκησε τη ζωή…" «Πριν 4 χρόνια, στην Καμαρούλα Αγρινίου, δολοφονήθηκε ένας 17χρονος κυνηγός. Χτες το βράδυ, ο αδελφός του 17χρονου βρήκε νεκρές τη μητέρα και την αδελφή τους.
Η 52χρονη μητέρα δεν άντεξε το χαμό του 17χρονου γιου της και αφού άφησε ένα σημείωμα στην κόρη και τον γιο της αυτοκτόνησε με φυτοφάρμακο. Όταν τη βρήκε η 16χρονη, άφησε και αυτή ένα σημείωμα στον αδελφό της και αυτοκτόνησε με τον ίδιο τρόπο. Η ιατροδικαστική εξέταση έδειξε ότι ο θάνατος της μητέρας επήλθε γύρω στις 22:00 και της 16χρονης κοπέλας γύρω στα μεσάνυχτα.» (Πηγή) Δείτε περισσότερα εδώ.

Πώς μπόρεσε να χωρέσει μια Καμαρούλα τόσο πόνο; «Δεν μπορώ άλλο να ζω μακριά από τον Αλέξη μου. Αντίο.» Με αυτό το ψυχρό και άκαρδο μήνυμα αποχαιρέτισε η τραγική μητέρα τα δύο αθώα βλαστάρια της που θα άφηνε πίσω. Καμία συγνώμη για τον αβάσταχτο πόνο που θα τους πρόσθετε σε αυτόν που ήδη κουβαλούσαν μέσα τους από τον άδικο και τραγικό χαμό του αδελφού τους. Το ένα βλαστάρι της, η δεκαεξάχρονη Κωνσταντίνα, δεν θα άντεχε τον πόνο που της πρόσθεσε η μάνα της και θα την ακολουθούσε στην αιώνια σιγή, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, πίνοντας φυτοφάρμακο. Άφησε κι αυτή ένα σύντομο μήνυμα: «Πηγαίνω κι εγώ μαζί με τη μητέρα μου κοντά στον Αλέξη. Θα σας βλέπουμε από ψηλά στον ουρανό.»

Είναι δύσκολο να συλλάβει κανείς πώς ο πόνος μιας μάνας για τον άδικο χαμό του ενός παιδιού της μπορεί να υπερβαίνει την αγάπη και τη στοργή για τα δύο ζωντανά παιδιά που της απέμεναν, εκ των οποίων μάλιστα το ένα ήταν ανήλικο. Προφανώς η κατάθλιψη της είχε νεκρώσει όχι μόνο το βασικό ένστικτο αυτοσυντήρησης και την έμφυτη αγάπη που έχει κάθε άνθρωπος για τη ζωή αλλά και τα στοιχειώδη μητρικά ένστικτα της ανυστερόβουλης και ανιδιοτελούς αγάπης προς τα παιδιά που έφερε στον κόσμο.

Αν υποθέσουμε ότι ο καταθλιπτικός που σχεδιάζει και υλοποιεί την αυτοκτονία του είχε σώας τα φρένας, αν δηλαδή η κατάθλιψη δεν βλάπτει ζωτικά κύτταρα της λειτουργίας του εγκεφάλου, τότε έχουμε να κάνουμε με μια απεγνωσμένη μεν, άκρως ιδιοτελή δε, ενέργεια. Μια μητέρα δεν αντέχει τον πόνο που κουβαλάει μέσα της, δεν μπορεί ν’ απαλλαγεί απ’ αυτόν ζώντας, και αποφασίζει ν' απαλλαγεί αυτοκτονώντας. Θέλει να βρεθεί κοντά στο δολοφονημένο γιο της, και μακριά από τα δύο ζωντανά παιδιά της! Σχιζοφρένεια! Όσο για τον πόνο που η αυτοκτονία της θα προκαλέσει στα αγαπημένα της πρόσωπα, γαία πυρί μειχθήτω.

Προσωπικά πιστεύω ότι ο βαριά καταθλιπτικός είναι ψυχικά ασθενής και χρειάζεται πνευματική, ψυχολογική και ψυχιατρική υποστήριξη για να μην καταλήξει σε ακραίες ενέργειες όπως η αυτοκτονία. Η τραγική μητέρα της Καμαρούλας Αγρινίου δεν είχε δυστυχώς τέτοια υποστήριξη. Οι ιερείς του χωριού δεν έχουν τις γνώσεις αλλά ούτε και τα πνευματικά εφόδια για να στηρίξουν άτομα στην κατάστασή της. Επιπλέον, η τραγική μητέρα βίωνε τον πόνο χωρίς τη στήριξη του πατέρα του αδικοχαμένου γιού της, αφού ήταν διαζευγμένη.

Υπάρχει όμως και μια μεταφυσική διάσταση που δεν πρέπει να αποκλείουμε απλά και μόνο επειδή δεν έχουμε τα στοιχεία τεκμηρίωσης. Είναι πιθανό η τραγική μητέρα και στη συνέχεια η τραγική ανήλικη κόρη της να παρακινήθηκαν στην απονενοημένη ενέργεια της αυτοκτονίας από άλλη οντότητα, κοινώς δαίμονα, είτε αυτοφυή είτε εισαγόμενο; Ξέρω ότι οι ορθολογιστές δεν πιστεύουν στην ύπαρξη τέτοιων οντοτήτων, και θεωρούν αφελείς όσους αναφέρονται σε αυτές.

Προσωπικά δεν δογματίζω. Ούτε τις πιστεύω, ούτε τις απορρίπτω, αφού δεν μπορώ να αποδείξω ούτε την ύπαρξή τους ούτε τη μη ύπαρξή τους. Όμως, αν μπορούσαμε ν' αποδείξουμε την ύπαρξή τους, θα μας λύνονταν πολλές απορίες για το πώς ένας δολοφόνος φτάνει σ’ ένα ειδεχθές έγκλημα χωρίς αναστολές ή στην αυτοκτονία. «Δεν ήξερα τι έκανα», «Είχε θολώσει το μυαλό μου», «Ήμουνα εκτός εαυτού», «Ήταν μια κακιά στιγμή», είναι κάποιες από τις δικαιολογίες δολοφόνων.

Ακούσαμε από το ιερέα του χωριού ότι η τραγική μητέρα και η ανήλικη κόρη της πήγαιναν καθημερινά στο μνήμα του αδικοχαμένου Αλέξη και του μιλούσαν για μισή και μία ώρα. Είναι υγιής ενασχόληση αυτή; Βοηθάει την ψυχή να ξεπεράσει τον πόνο ή ρίχνει λάδι στη φωτιά που καίει μέσα στον πενθούντα και τη φουντώνει; Μάλλον συμβαίνει το δεύτερο. Επιπλέον, ταράζει την ψυχή του αποθανόντος και δεν την αφήνει να βρει γαλήνη και ανάπαυση.

Παραθέτω εδώ μια ρήση του Ιωάννου του Χρυσοστόμου, από το αρχείο Πατερικών αποφθεγμάτων που είχα ζητήσει από τη βιβλιοθήκη της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, πριν από 25 χρόνια: «Αλλ’ ώσπερ οι δαίμονες παρά τους τάφους τρέχουσιν, ούτω και πολλοί των ερώντων τοις μνήμασι παρακαθήμενοι διηνεκώς, δαίμονες αν εδέξαντο τη ψυχή.» Με άλλα λόγια, πολλοί απ’ αυτούς που παρακάθονται στους τάφους ζητώντας να πάρουν απόκριση από τους νεκρούς δέχονται δαίμονες στην ψυχή.

Υπάρχουν, λοιπόν, δαίμονες; Αν παραδεχτούμε ότι ο Ιησούς ήταν, αν όχι Θεός όπως πιστεύει ο Χριστιανισμός, αλλά έστω ένα μεγάλος προφήτης με σώας τα φρένας, τότε θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι είδους οντότητες ήταν αυτά τα δαιμόνια που εξέβαλε κατ’ επανάληψη από δαιμονισμένους; Η εκβολή δαιμονίων, πλάι στις θεραπείες φυσικών νόσων, ήταν μέρος της καθημερινής διακονίας του Ιησού. Μήπως άραγε τα δαιμόνια ήκμαζαν μόνο την εποχή εκείνη ενώ στη εποχή μας είναι άφαντα λόγω της "ενάρετης" ζωής που ζούμε αλλά δε μας φαίνεται; Αστεία πράγματα!

Ή τα δαιμόνια δεν υπήρξαν ποτέ, οπότε ο Ιησούς ήταν τρελός, ή τα όσα γράφει η Καινή Διαθήκη είναι παραμύθια που γράφτηκαν από σκοτισμένους καλόγερους, ή είναι πραγματικές οντότητες, η προέλευση των οποίων μπορεί να είναι αυτοφυής ή εξωγενής. Ενδέχεται, δηλαδή, τα κακά δαιμόνια να τα εξέθρεψε ο ίδιος ο άνθρωπος μέσα του με λανθασμένο τρόπο σκέψης και αρνητικά συναισθήματα, ή να είναι αποσαρκωμένες οντότητες που ίσως υπήρξαν εγκληματικές φυσιογνωμίες, ή έφυγαν βίαια ή επώδυνα από τη ζωή, και που δεν εγκατέλειψαν ποτέ το γήινο πεδίο ζητώντας εκδίκηση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Περισσότερα για το θέμα και την τοποθέτηση και άλλων θρησκειών σχετικά με τα δαιμόνια έχω γράψει στο βιβλίο μου, «Η Απομυθοποίηση του Διαβόλου».

Πίσω στο δράμα που εκτυλίχτηκε στην Καμαρούλα. Πιστεύω ότι η Πολιτεία θα πρέπει να σκύβει με αγάπη στους βαρυπενθούντες, διαθέτοντας όχι μόνο κοινωνικούς λειτουργούς για στενή παρακολούθηση και στήριξη, αλλά και οικονομική βοήθεια όπου χρειάζεται, όπως στη συγκεκριμένη οικογένεια. Επίσης θα πρέπει να υπάρχουν τακτικά σεμινάρια για πνευματική επιμόρφωση των ιερέων που να τους δίνουν τα εφόδια να συμβουλεύουν σωστά τους πενθούντες. Και το πρώτο που θα πρέπει να τους μάθουν είναι γιατί ζουν και γιατί οφείλουν να ζήσουν. Ας αφήσουν τα μεταφυσικά για μετά θάνατον παράδεισο και κόλαση και ας ασχοληθούν με τα εδώ και τώρα ώστε η ζωή των πονεμένων να μη γίνεται κόλαση που να θέλουν να θέλουν άρον-άρον να την αποφύγουν με τη λύση της αυτοκτονίας.

Κρίμα για τη δεκαεξάχρονη Κωνσταντίνα που την πήρε στο λαιμό της η ίδια της η μάνα. Εύχομαι με όλη μου την ψυχή στο Βασίλη να βρει μέσα του τη δύναμη για ν’ αντέξει το νέο οικογενειακό δράμα που τον βρήκε. Η Πολιτεία, η Εκκλησία, και η μικρή κοινότητα της Καμαρούλας θα είναι πλέον αναπολόγητοι εάν δεν στηρίξουν με κάθε τρόπο το εικοσιπεντάχρονο παλικάρι που χτυπήθηκε τόσο σκληρά από τη «Μοίρα», ώστε να ξεπεράσει τον αβάσταχτο πόνο του.

Ο εξορκιστής της Σαλαμίνας και οι άλλοι

Χτες τη νύχτα, και μόλις για 30 δευτερόλεπτα, έπιασα σκηνές απείρου φρίκης που παρουσίασε ο Ταρζάν στον Κίτρινο Τύπο του. Νάναι καλά το τηλεκοντρόλ που δίνει τη δυνατότητα στον τηλεθεατή ν’ αυτοπροστατεύεται από άκρως τοξικά θεάματα. Βέβαια η παρουσίαση φρικιαστικών σκηνών μέσω τηλεοπτικής εκπομπής και video αναρτημένων στη Zougla.gr , σκηνών που καταγγέλλει και καταδικάζει ο Δημοσιογράφος, εκτός από την επιδίωξη εντυπωσιασμού προς μεγιστοποίηση της τηλεθέασης, υπογραμμίζει και μια υπολανθάνουσα τρομολαγνεία, που είναι άλλωστε συνηθισμένη μεταξύ των “λειτουργών” του έντυπου και ηλεκτρονικού Τύπου.