Ο Γερμανός Dr. Thomas Jendzes αυτοκτόνησε διότι δεν άντεχε τα κορωνοψέματα

Αυτοκτονία Γερμανού γιατρού: «Δεν αντέχω τα ψέματα για τα δήθεν αβλαβή εμβόλια – Πρόκειται για δικτατορία» 

Νεκρός είναι ο Γερμανός γιατρός Dr. Thomas Jendzes  προϊστάμενος της κλινικής του Chemnitz στην Γερμανία μετά την πτώση του από τον τελευταίο όροφο της κλινικής στο Flemmingstrasse.

Η απόρριψη του εμβολίου χρειάζεται αυτοπραγμάτωση, θάρρος και πίστη στο Θεό.

Μαζική ύπνωση:  Η ανησυχητική ψυχολογία πίσω από την παγκόσμια λατρεία (cult) "Αυτοκτονία δια των Εμβολίων" 

Από τον Mike Adams

Γερμανία: "Δεν θέλω να ζήσω πια" είπε το παιδί στη μητέρα του...

 Η Γερμανική Κυβέρνηση στραγγαλίζει το μέλλον του δικού της λαού.

By Dr. Rudolf Hänsel 

Global Research, February 01, 2021

Έχει ο πανικός του φόβου, που οι πολιτικοί όλων των κομμάτων προσπαθούν να ενσταλάξουν στους ανθρώπους για λογαριασμό της παγκόσμιας εγκληματικής ελίτ κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους και η αντανακλαστική υπακοή κλέψει από εμάς τους γονείς, τους παππούδες και τους συμπολίτες μας κάθε συμπόνια;

Η διεφθαρμένη Δύση AYTOKTONEI με την παράλογη αντίδρασή της στον Κορονοϊό

Decadent, Like The Late Roman Empire, The West Is Committing Suicide Through Its Irrational Response To Covid-19 

RT News
March 26, 2020

By Dr. Luboš Motl, Czech theoretical physicist, who was an assistant professor at Harvard University from 2004 to 2007. He writes a science and politics blog called The Reference Frame

Many think Covid-19 is some kind of alien invasion that spells the end of the world. 
But the real threat to us is a much deadlier virus: a hatred of all the values that have underpinned our civilization for centuries. 

Η γλώσσα της κατάθλιψης

Η κατάθλιψη είναι δυστυχώς μια από τις πιο θανατηφόρες ασθένειες επειδή τα αρνητικά συναισθήματα μπορούν να καταπιέσουν το άτομο και να το κάνουν να θέλει να εγκαταλείψει την ζωή.

Οι καταθλιπτικοί άνθρωποι χρησιμοποιούν συχνότερα αυτές τις 6 λέξεις. 

Επικίνδυνη η χρόνια μοναξιά για τη σωματική και ψυχική υγεία

Χρόνια Μοναξιά: Οι Επιπτώσεις στην Υγεία και Πώς να την Αντιμετωπίσετε 

Όλοι μας αισθανόμαστε μοναξιά σε κάποια περίοδο της ζωής μας. Οι άνθρωποι είναι κοινωνικά όντα που βασίζονται σε ασφαλή κοινωνικά περιβάλλοντα για να ευημερήσουν. Όταν αυτή η ανάγκη δεν εκπληρώνεται, νιώθετε μοναξιά, η οποία είναι μια κατάσταση του μυαλού όπου κάποιος νιώθει στενοχωρημένος που είναι μόνος και αποκομμένος από τον κόσμο γύρω του.

Στατιστικές για bullying που οδηγεί σε αυτοκτονία

Με αφορμή τον τραγικό χαμό του άτυχου φοιτητή Βαγγέλη Γιακουμάκη, θα ήθελα  να προσθέσω κι εγώ δυο λόγια στα πολλά που έχουν ειπωθεί, αφού προηγουμένως εκφράσω τα συλλυπητήριά μου στους γονείς και συγγενείς του, και ευχηθώ ανάπαυση στην ψυχή του.
Το bullying ή εκφοβισμός είναι η σύγχρονη μορφή κανιβαλισμού μεταξύ μερίδας των νέων. Τα υπολανθάνοντα πρωτόγονα ένστικτα του ανθρώπου - τα οποία η ανεκπαίδευτη Παιδεία δεν μπόρεσε διότι δεν θέλησε κι ούτε γνωρίζει πώς να εξημερώσει, ώστε να πλάσει νέους καλούς-καγαθούς - υποδαυλίζονται καθημερινά με την κουλτούρα του φόβου και της βίας που προπαγανδίζεται, σκόπιμα ή ασυνείδητα, από την έβδομη τέχνη, τα ΜΜΕ, το Διαδίκτυο, τη Βουλή,  συχνά την οικογένεια, και το πεζοδρόμιο.

Πού οφειλόταν η κατάθλιψη που σκότωσε τον Robin Williams;

Εκ πρώτης όψεως, ο Robin Williams που κρεμάστηκε τα είχε όλα: ταλέντο, επιτυχία, δόξα, χρήμα, φίλους, θαυμαστές... Κι όμως, υπέφερε από κατάθλιψη. Τόσο μεγάλη, μάλιστα, που τον οδήγησε στην αυτοκτονία.
Υπάρχουν διδάγματα στο τραγικό αυτό γεγονός και χρήσιμο είναι να τα αναζητήσουμε.
Τι έλειπε στον Robin Williams; Έλειπε κάτι άυλο, κάτι εσωτερικό, κάτι που δεν μπορούσε ν' αγοράσει με όλα τα χρήματα που είχε. Κάτι που δεν μπορούσαν να του προσφέρουν όλοι οι φίλοι και οι θαυμαστές του. Κάτι που μόνο ο ίδιος μπορούσε να βρει μέσα του.

Η ανατομία της αυτοκτονίας του 28χρονου ειδικού φρουρού

 Ας αναπαύσει ο Θεός την ταραγμένη ψυχή και των δύο τραγικών θυμάτων!

«Μία ανείπωτη τραγωδία εξελίχτηκε στο Χαλάνδρι το απόγευμα της Κυριακής και συγκεκριμένα περίπου στις 18:35 στην οδό Κωνσταντίνου Παλαιολόγου 77. 
Σύμφωνα με πληροφορίες, ένας 28χρονος ειδικός φρουρός ο οποίος ήταν εκτός υπηρεσίας παρέσυρε με την ιδιωτική μηχανή του μία ηλικιωμένη γυναίκα ηλικίας περίπου 70- 75 ετών, με αποτέλεσμα να τη σκοτώσει. 

Άσχετη η "Έκθεση Παγκόσμιας Ευτυχίας 2013" του ΟΗΕ

Αφού ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών απέτυχε διαχρονικά να σταματήσει τους εξοπλισμούς και τους πολέμους και να θρέψει τα δισεκατομμύρια ανθρώπων στις Τρίτες Χώρες που πεινάνε, παραλογίζεται τώρα τελευταία με στατιστικές "Ευτυχίας"! (Δείτε εδώ.)

Ωστόσο η ευτυχία, σαν συναίσθημα, δεν είναι ούτε σταθερή ούτε μετρήσιμη. Είναι μια μεταβλητή που δεν υπόκειται σε φυσικούς νόμους αλλά σε ψυχικούς και πνευματικούς. Το συναίσθημα δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο στατιστικών ερευνών. Ούτε σκανάρεται με κάποια έξυπνα ηλεκτρονικά μηχανήματα. Το συναίσθημα είναι άυλο. Μόνο από τα θετικά ή αρνητικά αποτελέσματά του πάνω στο σώμα και στο ανθρώπινο περιβάλλον μπορεί να αποτιμηθεί.

Η Δανία, λέει, είναι η πιο "ευτυχισμένη" χώρα! Χα, χα, χα!  Παρεμπιπτόντως η Δανία έχει έναν από τους υψηλότερους δείκτες αυτοκτονίας ανεπτυγμένων χωρών! (11,3 αυτοκτονίες το χρόνο ανά 100.000 κατοίκους). Κοίτα να δεις οξύμωρο! Λέτε η πολλή ευτυχία να οδηγεί σε αυτοκτονίες; Δεν αποκλείεται…
Ίσως η πολλή ευτυχία οδηγεί σε πλήξη και ανία που μπορεί να καταλήξει στην αυτοκτονία. Άνθρωποι που έχουν λύσει τα προβλήματα επιβίωσης και είναι εσωτερικά κούφιοι αλλά επιφανειακά "ευτυχισμένοι" μπορεί να  πέσουν σε αποχαύνωση και να θέλουν να φύγουν από τη ζωή μια ώρα αρχύτερα… 
Με άλλα λόγια, οι χορτάτοι μπορεί να είναι επιρρεπείς στις αυτοκτονίες!

Δεύτερη πιο "ευτυχισμένη" χώρα είναι, λέει, η Νορβηγία. Και αυτή συμπτωματικά με δείκτη αυτοκτονιών ελαφρώς μεγαλύτερο από εκείνο της Δανίας. Περίεργα πράγματα!

Τρίτη "ευτυχισμένη" παγκοσμίως χώρα αναδείχτηκε η Ελβετία, με δείκτη αυτοκτονιών σχεδόν ίδιο με εκείνον της "ευτυχισμένης" Δανίας. Το περιμένατε εσείς ν' αυτοκτονούν οι άνθρωποι ακόμη και στον επίγειο "παράδεισο" της Ελβετίας;

Τέταρτη "ευτυχισμένη" χώρα είναι η Ολλανδία - ο παράδεισος της ελεύθερης διακίνησης και χρήσης ναρκωτικών. Εμ να μην είναι "ευτυχισμένοι" και οι Ολλανδοί με τα "ταξίδια" παραισθήσεων που κάνουν υπό την επήρεια των ναρκωτικών; Και στην Ολλανδία, όμως, ο δείκτης αυτοκτονιών είναι διόλου ευκαταφρόνητος, αν και λίγο πάρα κάτω από εκείνον της τρισευτυχισμένης Δανίας.

Πέμπτη "ευτυχισμένη" χώρα είναι η Σουηδία, στήθος με στήθος ως προς το δείκτη αυτοκτονιών με τη Δανία!

Να μη σας κουράζω περισσότερο, η Τουρκία με πολύ χαμηλό δείκτη "ευτυχίας" (77η) έχει έναν από τους μικρότερους δείκτες αυτοκτονιών (3.62 ανά 100.000 κατοίκους το χρόνο)  - λιγότερο από το ένα τρίτο εκείνου της Δανίας! (πηγή) 

Την «Έκθεση Παγκόσμιας Ευτυχίας 2013» (World Happiness Report 2013) συνέταξε ο οργανισμός βιώσιμης ανάπτυξης SDSN (Sustainable Development Solutions Network) για λογαριασμό των Ηνωμένων Εθνών, ενόψει της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ. Η έκθεση - είναι η δεύτερη στη σειρά μετά την αντίστοιχη περυσινή - αποτελεί προϊόν συνεργασίας ψυχολόγων, οικονομολόγων, στατιστικών αναλυτών και άλλων επιστημόνων. (πηγή) Αμφιβάλλω αν κάλεσαν και κανένα θεολόγο...

Εκτός από τα στατιστικά στοιχεία "Ευτυχίας", οι συντάξαντες καλούν τις κυβερνήσεις του πλανήτη να καταστήσουν την ευτυχία μέτρο-κλειδί της προόδου και ποιοτικό στόχο της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, πέρα από τις εδώ και δεκαετίες κυρίαρχες ποσοτικές παραμέτρους όπως το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ΑΕΠ).

Τώρα μάλιστα! Εδώ έχουμε τον παραλογισμό εις τη νιοστή δύναμη. Προσεχώς οι τυχοδιώκτες και μωροφιλόδοξοι πολιτικάντηδες, ανάμεσα στις άλλες ψεύτικες υποσχέσεις, θα παρέχουν και υποσχέσεις ευτυχίας! Ποιος τη χάρη μας! Τα δε λαοπλάνα ΜΜΕ δεν αποκλείεται ν' αποδυθούν, όσον ούπω, και σε δημοσκοπήσεις ευτυχίας!

Πώς όμως μπόρεσαν οι ειδικοί να "μετρήσουν" την "ευτυχία"; Και πόσο συνειδητοποιημένοι και ειλικρινείς ήταν οι ερωτηθέντες; Η ευτυχία είναι ένα μεταβλητό συναίσθημα. Μπορεί να ένιωθες ευτυχής χθες, και να σου έτυχε μια αναποδιά σήμερα και να μη νιώθεις ευτυχισμένος. 

Η ευτυχία δεν εξαρτάται απλά από την οικονομική ευημερία. Υπάρχουν άλλοι παράγοντες πολύ πιο καθοριστικοί, όπως π.χ., να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας και με το άμεσο περιβάλλον μας. Οι ανθρώπινες σχέσεις παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ευτυχία, και οι σχέσεις αυτές είναι ευμετάβλητες. Ένας ερωτευμένος που σήμερα νιώθει ευτυχισμένος, αύριο μπορεί να βυθιστεί στη δυστυχία αν τον προδώσει ή χάσει το ταίρι του. Οι συγκρούσεις μέσα στην οικογένεια κλέβουν την ευτυχία. Επίσης, οι συγκρούσεις και οι εντάσεις στη δουλειά υπονομεύουν την ευτυχία, κλπ.  Πάσης φύσεως απογοητεύσεις, φοβίες και ανασφάλειες, κλέβουν από τη μια στιγμή στην άλλη την ευτυχία. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!

Πώς θα μπορούσε, λοιπόν, μια κυβέρνηση, ακόμη και η ιδανική – αν υπήρχε τέτοια – να αποτρέψει όλους αυτούς τους αρνητικούς παράγοντες που υπονομεύουν την ανθρώπινη ευτυχία; Απλούστατα δεν μπορεί! Διότι απ’ αυτά οι κυβερνήσεις έχουν άγρια μεσάνυχτα, και επομένως ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος.

Η θρησκεία θα μπορούσε να συμβάλει στη διαμόρφωση συνειδητοποιημένων ανθρώπων, αλλά όπως έχει καταντήσει – δογματισμός και νεκρή τυπολατρία – δεν καταφέρνει να αφυπνίσει τον εσωτερικό άνθρωπο, το λύχνο του Θεού, ή τη βασιλεία του Θεού εντός ημών, και να εμφυσήσει αδιάσειστη πίστη στον άνθρωπο.

Ας μην έχουμε, λοιπόν, αυταπάτες! Μόνο η ψυχική καλλιέργεια, η κατάλληλη παιδεία και η πραγμάτωση του Ανώτερου (πνευματικού) Εαυτού, οδηγούν στην υγιή πνευματικότητα, στη δημιουργικότητα, στην αυτάρκεια, στις αρμονικές διαπροσωπικές σχέσεις και επομένως στην πραγματική ευτυχία, η οποία χρειάζεται έναν ενάρετο χαρακτήρα για να εκδηλωθεί ως συναίσθημα. 
Αλλά και πάλι, υπάρχουν οι ασθένειες, υπάρχει ο θάνατος αγαπημένων προσώπων, υπάρχουν οι απρόβλεπτες φυσικές καταστροφές, κοινωνικές αναταραχές, πόλεμοι και λοιπές αντιξοότητες που ανά πάσα στιγμή μπορούν να διαταράξουν την ευτυχία.

Επομένως μπορούμε να μιλάμε για στιγμές ευτυχίας και όχι για μόνιμη ευτυχία που είναι μετρήσιμη και τάχα εξασφαλίζεται μόνο με την οικονομική ανάπτυξη και άλλες κυβερνητικές κοινωνικές παρεμβάσεις, όσο χρήσιμες και απαραίτητες κι αν είναι αυτές.

Γι’ αυτό και η «Έκθεση Παγκόσμιας Ευτυχίας 2013» είναι σκέτος παραλογισμός, χαμένος χρόνος και χρήμα, και παραπλάνηση των αφελών, που πρόθυμα θα ρίξουν τις ευθύνες για την έλλειψη ευτυχίας αποκλειστικά στην κυβέρνησή τους, παραβλέποντας τον υπ' αριθμόν ένα υπονομευτή της, τον ίδιο τον κατώτερο ιδιοτελή εαυτό τους. 
Είναι ο ζωώδης εαυτός που λειτουργεί μόνο στο πεδίο των ενστίκτων και των αισθήσεων, και τον οποίο δυστυχώς ούτε η παιδεία ούτε η θρησκεία ούτε η οικογένεια τους δίδαξαν πώς να καλλιεργήσουν, αλλά ούτε οι ίδιοι το έψαξαν αφουγκραζόμενοι τη φωνή της συνείδησής τους.

Μην ξεχνάμε ότι ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος. Σαν τρισυπόστατο ον που είναι - σώμα, ψυχή και πνεύμα – χρειάζεται ολιστική ανάπτυξη για να νιώσει στιγμές ευτυχίας. Βέβαια, την απόλυτη και αδιάκοπη ευτυχία - μακαριότητα - είναι αδύνατο να την επιτύχει άνθρωπος. 
Άλλωστε ο ίδιος ο Χριστός είπε στους μαθητές του «εν τω κόσμω τούτω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμον.»

Αλήθεια, πώς μπορεί να είναι κανείς ευτυχισμένος όταν γύρω του, πλησίον και μακράν, υπάρχουν τόσοι δυστυχισμένοι συνάνθρωποι;

Περισσότερα περί ευτυχίας εδώ.

*********
Υστερόγραφο
Μια που το 'φερε η κουβέντα, όπως διάβασα εδώ για την επιδημιολογία της αυτοκτονίας, οι πιθανότητες απόπειρας αυτοκτονίας είναι αυξημένες σε άρρενες gay και λεσβίες, όπως επίσης και σε αμφιφυλόφιλους και των δύο φίλων σε σύγκριση με τους ετερόφυλους.

Η στέρηση αγάπης σκότωσε το Μιχάλη Ασλάνη

 Άραγε πόσα εκατομμύρια συνανθρώπων μας σκοτώνει καθημερινά η στέρηση αγάπης; 



Ο Μιχάλης Ασλάνης μας βλέπει τώρα με το φακό της ψυχής από "ψηλά", από μια άλλη διάσταση. Εύχομαι να βρει εκεί τη γαλήνη που στερήθηκε μέσα στην πολυτάραχη, και απατηλά "λαμπερή", γήινη ζωή του. 

Όταν ο Μιχάλης Ασλάνης βάφτισε και ανέλαβε να μεγαλώσει με στοργή και να σπουδάσει σαν παιδί του τη Τζούλια, κόρη της καθαρίστριας του σπιτιού του από την Αλβανία, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι έβαζε ένα φίδι στον κόρφο του. 

Καλοπροαίρετος, καλοσυνάτος και ευκολόπιστος, όπως ήταν, δεν μπορούσε ποτέ να υποψιαστεί ότι η θετή του κόρη, για την οποία τόσο καμάρωνε, θα του έσκαβε το λάκκο πίσω από την πλάτη του. Γι’ αυτό και κατέρρευσε όταν, πολύ αργά δυστυχώς, το αντιλήφθηκε. 

Μπορεί κανείς ν’ αντιμετωπίσει ψύχραιμα και στωικά την προδοσία και την εξαπάτηση από έναν ξένο, έστω από ένα νομιζόμενο φίλο, αλλά από κάποιον που ανέθρεψε και εμπιστεύθηκε σαν παιδί του είναι εξαιρετικά δύσκολο. 

Δυστυχώς, για τον ευαίσθητο Μιχάλη Ασλάνη αποδείχτηκε αδύνατο να ξεπεράσει συναισθηματικά αυτό το φοβερό δάγκωμα του φιδιού που μεγάλωσε. Στην περίπτωσή του επιβεβαιώθηκε περίτρανα η παροιμία: «Ουδείς μεγαλύτερος εχθρός από τον ευεργετηθέντα αγνώμονα.» 

Βέβαια η ευγνωμοσύνη και η τιμιότητα είναι αρετές που δεν φυτρώνουν μόνες τους στον αγρό της ανθρώπινης ψυχής. Χρειάζεται καλλιέργεια, χρειάζεται να πέσει ο καλός σπόρος της ηθικής παιδείας για να φυτρώσουν οι αρετές στον άνθρωπο. Κι αυτό το σημαντικό ίσως παρέλειψε ο καλοκάγαθος Μιχάλης Ασλάνης, όπως δυστυχώς το παραλείπουν οι περισσότεροι γονείς στην εποχή μας. 

Απ’ ό,τι αποδείχτηκε από τα εκτενέστατα ρεπορτάζ των ΜΜΕ, ο ταλαντούχος και επιτυχημένος σχεδιαστής μόδας Μιχάλης Ασλάνης είναι άλλα "ιδανικά". Έψαχνε για την ευτυχία εξωτερικά, μέσα στην ύλη, στη μορφή και στον πλούτο, δηλαδή στα σκουπίδια, όπως δυστυχώς οι περισσότεροι από μας. 

Ωστόσο, παρόλο που δεν βρήκε την ευτυχία εκεί, δεν αφυπνίστηκε ώστε να στραφεί προς άλλη κατεύθυνση, δηλαδή εσωτερικά, για να βρει τον πραγματικό πνευματικό θησαυρό που έκρυβε μέσα του … Προφανώς, από όλο τον συρφετό των celebrities που τον περιστοίχιζαν - εκείνων των ματαιόδοξων "Τίποτα" που διαγκωνίζονται τώρα πάνω στο άψυχο κουφάρι του να κάνουν δηλώσεις για λίγη δημοσιότητα - δεν υπήρξε κάποιος φωτισμένος να του δείξει το δρόμο και να τον πιάσει στοργικά από το χέρι ανασύροντάς τον από την άβυσσο της κατάθλιψης. Κρίμα στον άνθρωπο!

Μιχάλης Ασλάνης: «Γενικά, δεν έζησα ευτυχισμένα χρόνια. Δεν τα απόλαυσα όλα αυτά: Τις επιτυχίες, τις μεγάλες επιδείξεις, την αναγνωρισιμότητα, τη διασημότητα. Όλα αυτά δεν τα ευχαριστήθηκα! Κι αν ξαναγεννιόμουνα, ξέρεις τι θα 'θελα; Θα ήθελα να γεννιόμουν πάρα πολύ όμορφος! Πολύ! Και με πολλά λεφτά. Τότε ίσως να μην χρειαζόταν καν να κάνω αυτή τη δουλειά. (…) 
Κακά τα ψέματα, όταν είσαι όμορφος παίρνεις πιο πολλή αγάπη από τους ανθρώπους. 
Ακούγεται ρατσιστικό αυτό, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. »

Περίεργη επιθυμία! Και λανθασμένη εκτίμηση...  Η αλήθεια είναι ότι ο όμορφος και η όμορφη εισπράττουν περισσότερη ζήλια παρά γνήσια αγάπη. Δεν είναι άλλωστε η ωραιότητα της φυσικής μορφής που έχει αξία, η οποία άλλωστε φθείρεται με το χρόνο, αλλά η ομορφιά της ψυχής που αντέχει και λάμπει περισσότερο με το χρόνο..
Και όμως, παρά τη λάθος αξιολόγηση της φυσικής ομορφιάς, ο ταλαντούχος μόδιστρος με την όμορφη ψυχή είχε αντιληφθεί ότι μόνο ένα πράγμα μένει: 

Μιχάλης Ασλάνης: «Δεν βαριέσαι, όλα αυτά είναι περαστικά. Μόνο η αγάπη μένει. Κι εγώ δεν υπήρξα ευτυχής σε αυτόν τον τομέα… Καμιά φορά, ξυπνάω το βράδυ στο σπίτι και αισθάνομαι τόσο απελπιστικά μόνος που δεν αντέχεται! Και τότε σκέφτομαι "για σκέψου να είχα μία ευτυχισμένη οικογένεια ή να είχα δυο παιδιά… Δεν θα ήταν ωραία;".» (πηγή)

Δείτε πώς περιέγραψε ο Μιχάλης την πλεκτάνη που του έστησαν στην εφημερίδα Espresso, στις 21/8/2013, λίγες μέρες πριν από το τραγικό τέλος που έδωσε στη ζωή του: 

«Επί πάρα πολλά χρόνια εγώ ήμουν στο δημιουργικό μέρος της δουλειάς.
Επειδή δεν τα κατάφερνα ποτέ με τα οικονομικά, είχα την κόρη (Τζούλια) της γυναίκας που με φρόντιζε στο σπίτι. Την είχα από μικρή, τη σπούδασα και είχε την οικονομική διεύθυνση της επιχείρησης. Αυτή η κοπέλα και η άλλη κυρία από την Πάτρα με κατέστρεψαν.
(...) 
Τους έδινα χρήματα για να πληρώσουν τις υποχρεώσεις που είχα στο ΙΚΑ, στην Εφορία και στις διάφορες τράπεζες. Εκείνες όμως ούτε τακτοποιούσαν τις εκκρεμότητες, ούτε έκαναν αποδόσεις, π.χ. ΦΠΑ. Κρατούσαν τα λεφτά για τον εαυτό τους, με αποτέλεσμα να μαζεύονται χρωστούμενα, τα οποία εγώ όμως δεν γνώριζα.

Κάποια στιγμή ήρθε ένας φίλος μου, ο Γιώργος, που είναι λογιστής και με ταρακούνησε. Αν το είχε κάνει πιο νωρίς, ίσως είχα μπορέσει να σωθώ. 
(...)
Έχει κάνει γερή μπάζα η νεαρή. Κάποιοι μου λένε ότι έχει επιστρέψει στην Αλβανία. 
(...) 
Όταν έρχονταν οι νύφες και άφηναν κάποια προκαταβολή για το φόρεμα που είχαν διαλέξει, η κυρία από την Πάτρα έδινε τον λογαριασμό της κόρης της, η οποία ήταν τραπεζικός υπάλληλος. Εκεί τα έβαζαν τα λεφτά μου.
 (...)
Μου έλεγαν πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα και ότι όλες οι εκκρεμότητες ήταν τακτοποιημένες. Και όλα τα λεφτά τα έβαζαν στις τσέπες τους. Φεύγοντας μου κατέστρεψαν και το λογιστήριο. 
(...)
 Όλα αυτά τα καταγγέλλω για να μη βρεθεί στον δρόμο τους και άλλος ανυποψίαστος άνθρωπος και τραβήξει αυτά που τράβηξα εγώ. Είναι απατεώνισσες ολκής. 

Την... πάτησα πολύ άσχημα. Εγώ ήμουν καλός σχεδιαστής, δεν είχα ικανότητες εμπόρου και οικονομολόγου. Έκλεβαν ασύστολα, μου κατέστρεψαν τόσα χρόνια δουλειάς. 
(...) 
Να φανταστείτε πόσο άπληστες ήταν, κάποια στιγμή μου έκαναν πρόταση να πάρουμε κάποιο δάνειο, το οποίο θα μπορούσαμε να το χρησιμοποιήσουμε για ανακαίνιση του ατελιέ. Τους έδωσα το ελεύθερο να το προχωρήσουν, αλλά ύστερα από λίγες μέρες μού είπαν ότι δεν εγκρίθηκε από την τράπεζα. Απ' ό,τι κατάλαβα κατόπιν, το δάνειο το πήραν, αλλά κράτησαν τα χρήματα για τον εαυτό τους.
(...) 
Ανησυχώ πλέον και για την ίδια μου τη ζωή, νομίζω ότι έχω μπλέξει, είμαι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Εκκρεμούν πολλές υποθέσεις. Μιλάω με τους δικηγόρους μου για να δούμε τι θα κάνουμε και πώς θα βρεθεί μια λύση. Δίνω μεγάλο αγώνα. 

Αν κι έφυγαν μόνες τους, αφού πρώτα με "έγδυσαν", τώρα λαμβάνω περίεργα τηλεφωνήματα από τους δικηγόρους τους, γιατί μου ζητούν και αποζημίωση από πάνω. 
Οι... κυρίες πήραν μαζί τους και τρεις μοδίστρες τις οποίες είχα ξοφλήσει. 
(...) 
Είμαι 63 ετών και αντί να ξεκουράζομαι ή να έχω κάποια σύνταξη, περνάω πολύ δύσκολα και ταλαιπωρούμαι. Δεν μπορώ να διανοηθώ το μέγεθος της απατεωνιάς.

Με την κρίση άρχισα ένα-ένα να τα μαθαίνω. Μου έλεγαν όλοι "πρόσεχε τους αλλοδαπούς", αλλά κι εγώ είμαι Μικρασιάτης, από οικογένεια προσφύγων, δεν έδινα σημασία κι έλεγα "γιατί να μη βοηθήσω;" Αλλά πού να το φανταζόμουν...
(...) 
Για τους μόνους που λυπάμαι είναι για την οικογένειά μου. Οι δικοί μου άνθρωποι θα στενοχωρηθούν όταν διαβάσουν αυτά. Θέλω να τους ζητήσω μια μεγάλη συγγνώμη, γιατί θα πικραθούν. Πάντα με στηρίζουν και είναι δίπλα μου. Εγώ φταίω για τις επιλογές μου και δεν είχα μυαλό να δω τα λάθη μου.» (πηγή) 

Απίστευτα και όμως αληθινά! Οι γυναίκες αυτές είναι οι ηθικοί αυτουργοί του θανάτου του Μιχάλη Ασλάνη και, αν δεν τις βρει ο ανθρώπινος νόμος να τις τιμωρήσει, δεν θα γλιτώσουν βεβαίως από τη Θεία Δίκη που θα είναι αμείλικτη απέναντί τους. 
Κατόπιν αυτών προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι το SMS που έστειλε, τη Δευτέρα το βράδυ από το κινητό του, ο τραγικός Μιχάλης στην Αλβανίδα, πρώην καθαρίστρια του σπιτιού του, ήταν: «Σ’ αγαπώ πολύ κι εσένα και τη Τζούλια.» (πηγή)

Εξάλλου, ένα άλλο μήνυμα που έστειλε ο Μιχάλης στην απατεώνισσα βαφτιστήρα του το απόγευμα της Τρίτης (27/8/2013) λίγες ώρες πριν από το θάνατό του, έλεγε: «Αγαπημένη μου Τζούλια, ελπίζω να περνάτε όμορφα. Πόσο θα ήθελα να ήμουν μαζί σας το καλοκαίρι στη Δήλο και να βλέπαμε το ηλιοβασίλεμα. Σας αγαπώ.» (πηγή) 

Πώς ήταν δυνατόν να συνέχιζε να αγαπάει μια απατεώνισσα που του κατέστρεψε τη ζωή; 
Ή μήπως αυτό το μήνυμα ήταν μια ακόμη κραυγή αγωνίας του Μιχάλη, ο οποίος φοβόταν για τη ζωή του; 
Αλλά τι να φοβόταν, αν είχε ήδη πάρει την απόφαση να θέσει τέρμα μόνος του; 
Μήπως, ακόμη, ήταν ένας τρόπος για να δείξει ότι τις συγχωρούσε για όσα του είχαν κάνει; 
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου… 

Εκφράστηκαν αμφιβολίες για το αν ο θάνατος ήταν ατύχημα από υπερβολική δόση αντικαταθλιπτικών χαπιών και όχι ηθελημένη αυτοκτονία. Όμως, ιδιόχειρο σημείωμα που βρέθηκε επιβεβαιώνει την εκδοχή της αυτοκτονίας: «Φωτεινούλα και Δήμητρα, δεν αντέχω άλλο και συγγνώμη που σας το έκανα αυτό.» (πηγή)

Είχε φίλους ο Μιχάλης Ασλάνης; Δυστυχώς, από την τραγική κατάληξη της ζωής του επιβεβαιώνεται ότι δεν είχε... Δεν αυτοκτονεί κάποιος που έχει αληθινούς φίλους να τον στηρίζουν στις δύσκολες στιγμές.
Να τι είχε απαντήσει σε συνέντευξή του στο περιοδικό DownTown Κύπρου ο ίδιος:
«Είμαι γενναίος. Όταν, όμως, αρχίσω να σκέφτομαι ότι σε 10 χρόνια θα είμαι 72 και σε 20 θα γίνω 82, με πιάνει ένας τρόμος. 
Στα γεράματά μου πάντως, θα ήθελα να εγκατασταθώ στην Κύπρο. Αλήθεια στο λέω! 
(…) 
Επίσης, αν και με τους φίλους μου στάθηκα γενικά άτυχος, ευτύχησα να έχω δύο πολύ καλούς Κύπριους φίλους: Είναι η Δέσπω που ζει με την οικογένειά της στο νησί και ο Μάξιμος Μιχαηλίδης, ο οποίος δυστυχώς πέθανε πριν από λίγα χρόνια, ένας άνθρωπος εξαιρετικός, ένας οικογενειάρχης» (πηγή)

Δείτε εδώ το παλατάκι της Μυκόνου που, αλίμονο, δεν έφερε την ευτυχία στο Μιχάλη Ασλάνη.

Δείτε επίσης τη βαφτιστήρα Τζούλια το 1997, όταν ήταν ένα αθώο κοριτσάκι 6 ετών:

Καλό ταξίδι στην αιωνιότητα, Μιχάλη Ασλάνη!

Νέα τραγωδία στην Καμαρούλα Αγρινίου

Ο τίτλος του άρθρου θα μπορούσε να είναι: "Ο αβάσταχτος πόνος που νίκησε τη ζωή…" «Πριν 4 χρόνια, στην Καμαρούλα Αγρινίου, δολοφονήθηκε ένας 17χρονος κυνηγός. Χτες το βράδυ, ο αδελφός του 17χρονου βρήκε νεκρές τη μητέρα και την αδελφή τους.
Η 52χρονη μητέρα δεν άντεξε το χαμό του 17χρονου γιου της και αφού άφησε ένα σημείωμα στην κόρη και τον γιο της αυτοκτόνησε με φυτοφάρμακο. Όταν τη βρήκε η 16χρονη, άφησε και αυτή ένα σημείωμα στον αδελφό της και αυτοκτόνησε με τον ίδιο τρόπο. Η ιατροδικαστική εξέταση έδειξε ότι ο θάνατος της μητέρας επήλθε γύρω στις 22:00 και της 16χρονης κοπέλας γύρω στα μεσάνυχτα.» (Πηγή) Δείτε περισσότερα εδώ.

Πώς μπόρεσε να χωρέσει μια Καμαρούλα τόσο πόνο; «Δεν μπορώ άλλο να ζω μακριά από τον Αλέξη μου. Αντίο.» Με αυτό το ψυχρό και άκαρδο μήνυμα αποχαιρέτισε η τραγική μητέρα τα δύο αθώα βλαστάρια της που θα άφηνε πίσω. Καμία συγνώμη για τον αβάσταχτο πόνο που θα τους πρόσθετε σε αυτόν που ήδη κουβαλούσαν μέσα τους από τον άδικο και τραγικό χαμό του αδελφού τους. Το ένα βλαστάρι της, η δεκαεξάχρονη Κωνσταντίνα, δεν θα άντεχε τον πόνο που της πρόσθεσε η μάνα της και θα την ακολουθούσε στην αιώνια σιγή, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, πίνοντας φυτοφάρμακο. Άφησε κι αυτή ένα σύντομο μήνυμα: «Πηγαίνω κι εγώ μαζί με τη μητέρα μου κοντά στον Αλέξη. Θα σας βλέπουμε από ψηλά στον ουρανό.»

Είναι δύσκολο να συλλάβει κανείς πώς ο πόνος μιας μάνας για τον άδικο χαμό του ενός παιδιού της μπορεί να υπερβαίνει την αγάπη και τη στοργή για τα δύο ζωντανά παιδιά που της απέμεναν, εκ των οποίων μάλιστα το ένα ήταν ανήλικο. Προφανώς η κατάθλιψη της είχε νεκρώσει όχι μόνο το βασικό ένστικτο αυτοσυντήρησης και την έμφυτη αγάπη που έχει κάθε άνθρωπος για τη ζωή αλλά και τα στοιχειώδη μητρικά ένστικτα της ανυστερόβουλης και ανιδιοτελούς αγάπης προς τα παιδιά που έφερε στον κόσμο.

Αν υποθέσουμε ότι ο καταθλιπτικός που σχεδιάζει και υλοποιεί την αυτοκτονία του είχε σώας τα φρένας, αν δηλαδή η κατάθλιψη δεν βλάπτει ζωτικά κύτταρα της λειτουργίας του εγκεφάλου, τότε έχουμε να κάνουμε με μια απεγνωσμένη μεν, άκρως ιδιοτελή δε, ενέργεια. Μια μητέρα δεν αντέχει τον πόνο που κουβαλάει μέσα της, δεν μπορεί ν’ απαλλαγεί απ’ αυτόν ζώντας, και αποφασίζει ν' απαλλαγεί αυτοκτονώντας. Θέλει να βρεθεί κοντά στο δολοφονημένο γιο της, και μακριά από τα δύο ζωντανά παιδιά της! Σχιζοφρένεια! Όσο για τον πόνο που η αυτοκτονία της θα προκαλέσει στα αγαπημένα της πρόσωπα, γαία πυρί μειχθήτω.

Προσωπικά πιστεύω ότι ο βαριά καταθλιπτικός είναι ψυχικά ασθενής και χρειάζεται πνευματική, ψυχολογική και ψυχιατρική υποστήριξη για να μην καταλήξει σε ακραίες ενέργειες όπως η αυτοκτονία. Η τραγική μητέρα της Καμαρούλας Αγρινίου δεν είχε δυστυχώς τέτοια υποστήριξη. Οι ιερείς του χωριού δεν έχουν τις γνώσεις αλλά ούτε και τα πνευματικά εφόδια για να στηρίξουν άτομα στην κατάστασή της. Επιπλέον, η τραγική μητέρα βίωνε τον πόνο χωρίς τη στήριξη του πατέρα του αδικοχαμένου γιού της, αφού ήταν διαζευγμένη.

Υπάρχει όμως και μια μεταφυσική διάσταση που δεν πρέπει να αποκλείουμε απλά και μόνο επειδή δεν έχουμε τα στοιχεία τεκμηρίωσης. Είναι πιθανό η τραγική μητέρα και στη συνέχεια η τραγική ανήλικη κόρη της να παρακινήθηκαν στην απονενοημένη ενέργεια της αυτοκτονίας από άλλη οντότητα, κοινώς δαίμονα, είτε αυτοφυή είτε εισαγόμενο; Ξέρω ότι οι ορθολογιστές δεν πιστεύουν στην ύπαρξη τέτοιων οντοτήτων, και θεωρούν αφελείς όσους αναφέρονται σε αυτές.

Προσωπικά δεν δογματίζω. Ούτε τις πιστεύω, ούτε τις απορρίπτω, αφού δεν μπορώ να αποδείξω ούτε την ύπαρξή τους ούτε τη μη ύπαρξή τους. Όμως, αν μπορούσαμε ν' αποδείξουμε την ύπαρξή τους, θα μας λύνονταν πολλές απορίες για το πώς ένας δολοφόνος φτάνει σ’ ένα ειδεχθές έγκλημα χωρίς αναστολές ή στην αυτοκτονία. «Δεν ήξερα τι έκανα», «Είχε θολώσει το μυαλό μου», «Ήμουνα εκτός εαυτού», «Ήταν μια κακιά στιγμή», είναι κάποιες από τις δικαιολογίες δολοφόνων.

Ακούσαμε από το ιερέα του χωριού ότι η τραγική μητέρα και η ανήλικη κόρη της πήγαιναν καθημερινά στο μνήμα του αδικοχαμένου Αλέξη και του μιλούσαν για μισή και μία ώρα. Είναι υγιής ενασχόληση αυτή; Βοηθάει την ψυχή να ξεπεράσει τον πόνο ή ρίχνει λάδι στη φωτιά που καίει μέσα στον πενθούντα και τη φουντώνει; Μάλλον συμβαίνει το δεύτερο. Επιπλέον, ταράζει την ψυχή του αποθανόντος και δεν την αφήνει να βρει γαλήνη και ανάπαυση.

Παραθέτω εδώ μια ρήση του Ιωάννου του Χρυσοστόμου, από το αρχείο Πατερικών αποφθεγμάτων που είχα ζητήσει από τη βιβλιοθήκη της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, πριν από 25 χρόνια: «Αλλ’ ώσπερ οι δαίμονες παρά τους τάφους τρέχουσιν, ούτω και πολλοί των ερώντων τοις μνήμασι παρακαθήμενοι διηνεκώς, δαίμονες αν εδέξαντο τη ψυχή.» Με άλλα λόγια, πολλοί απ’ αυτούς που παρακάθονται στους τάφους ζητώντας να πάρουν απόκριση από τους νεκρούς δέχονται δαίμονες στην ψυχή.

Υπάρχουν, λοιπόν, δαίμονες; Αν παραδεχτούμε ότι ο Ιησούς ήταν, αν όχι Θεός όπως πιστεύει ο Χριστιανισμός, αλλά έστω ένα μεγάλος προφήτης με σώας τα φρένας, τότε θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι είδους οντότητες ήταν αυτά τα δαιμόνια που εξέβαλε κατ’ επανάληψη από δαιμονισμένους; Η εκβολή δαιμονίων, πλάι στις θεραπείες φυσικών νόσων, ήταν μέρος της καθημερινής διακονίας του Ιησού. Μήπως άραγε τα δαιμόνια ήκμαζαν μόνο την εποχή εκείνη ενώ στη εποχή μας είναι άφαντα λόγω της "ενάρετης" ζωής που ζούμε αλλά δε μας φαίνεται; Αστεία πράγματα!

Ή τα δαιμόνια δεν υπήρξαν ποτέ, οπότε ο Ιησούς ήταν τρελός, ή τα όσα γράφει η Καινή Διαθήκη είναι παραμύθια που γράφτηκαν από σκοτισμένους καλόγερους, ή είναι πραγματικές οντότητες, η προέλευση των οποίων μπορεί να είναι αυτοφυής ή εξωγενής. Ενδέχεται, δηλαδή, τα κακά δαιμόνια να τα εξέθρεψε ο ίδιος ο άνθρωπος μέσα του με λανθασμένο τρόπο σκέψης και αρνητικά συναισθήματα, ή να είναι αποσαρκωμένες οντότητες που ίσως υπήρξαν εγκληματικές φυσιογνωμίες, ή έφυγαν βίαια ή επώδυνα από τη ζωή, και που δεν εγκατέλειψαν ποτέ το γήινο πεδίο ζητώντας εκδίκηση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Περισσότερα για το θέμα και την τοποθέτηση και άλλων θρησκειών σχετικά με τα δαιμόνια έχω γράψει στο βιβλίο μου, «Η Απομυθοποίηση του Διαβόλου».

Πίσω στο δράμα που εκτυλίχτηκε στην Καμαρούλα. Πιστεύω ότι η Πολιτεία θα πρέπει να σκύβει με αγάπη στους βαρυπενθούντες, διαθέτοντας όχι μόνο κοινωνικούς λειτουργούς για στενή παρακολούθηση και στήριξη, αλλά και οικονομική βοήθεια όπου χρειάζεται, όπως στη συγκεκριμένη οικογένεια. Επίσης θα πρέπει να υπάρχουν τακτικά σεμινάρια για πνευματική επιμόρφωση των ιερέων που να τους δίνουν τα εφόδια να συμβουλεύουν σωστά τους πενθούντες. Και το πρώτο που θα πρέπει να τους μάθουν είναι γιατί ζουν και γιατί οφείλουν να ζήσουν. Ας αφήσουν τα μεταφυσικά για μετά θάνατον παράδεισο και κόλαση και ας ασχοληθούν με τα εδώ και τώρα ώστε η ζωή των πονεμένων να μη γίνεται κόλαση που να θέλουν να θέλουν άρον-άρον να την αποφύγουν με τη λύση της αυτοκτονίας.

Κρίμα για τη δεκαεξάχρονη Κωνσταντίνα που την πήρε στο λαιμό της η ίδια της η μάνα. Εύχομαι με όλη μου την ψυχή στο Βασίλη να βρει μέσα του τη δύναμη για ν’ αντέξει το νέο οικογενειακό δράμα που τον βρήκε. Η Πολιτεία, η Εκκλησία, και η μικρή κοινότητα της Καμαρούλας θα είναι πλέον αναπολόγητοι εάν δεν στηρίξουν με κάθε τρόπο το εικοσιπεντάχρονο παλικάρι που χτυπήθηκε τόσο σκληρά από τη «Μοίρα», ώστε να ξεπεράσει τον αβάσταχτο πόνο του.