Έχουμε ένα κοινοβουλευτικό, ολιγαρχικό πολίτευμα ξενοκίνητων ψευτοελίτ

Ο ξενόφερτος μασονο-κοινοβουλευτισμός είναι ο εχθρός του Ελληνισμού. Μας "κυβερνάει" ένα πολιτικό προσωπικό το οποίο δ ε ν β γ ή κ ε από τα σπάργανα της κοινωνίας, ούτε το επέλεξαν στην πραγματικότητα οι πολίτες. Αυτό συνιστά και την καρδιά των προβλημάτων του Έθνους.

Ακόμα και αν κάποιος ευφυής ειδικός, εμφορούμενος από τα καλύτερα και πιο αγνά αισθήματα, καταλήξει στις βέλτιστες λύσεις για τα εθνικά και διεθνή προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, ακόμα και τότε δεν θα υπήρχαν ουσιαστικά αποτελέσματα υπέρ της χώρας μας.

Συγχαρητήρια με "μαστίγιο" στον Κυριάκο Μητσοτάκη από παλιό συμμαθητή του

Για ανάπτυξη απαιτούνται επενδύσεις: όμως όχι σε διαπλεκόμενα καζίνο ή σε άλλα είδη μόδας και αξεσουάρ γκλαμουριάς, αλλά σε σοβαρή, καινοτόμο και ανατρεπτική Έρευνα και Τεχνολογία. 

Ανοιχτή επιστολή στον καλύτερο πρωθυπουργό της χώρας

Απολυταρχική η συμπεριφορά της πολιτικής εξουσίας στην Ελλάδα

Εκδοχή του παλαιού καθεστώτος η κυβέρνηση Τσίπρα

Του Γιώργου Κοντογιώργη

Μια αποτίμηση των μέτρων που ελήφθησαν στη διάρκεια της διακυβέρνησης Τσίπρα, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι απέβλεπαν αποκλειστικά στην παλινόρθωση της χειρότερης εκδοχής του παλαιού καθεστώτος, ακόμη και εκεί όπου η κρίση έπληξε τα θεμέλιά του.

Το πολιτικό προσωπικό ούτε γνωρίζει ούτε δύναται ούτε θέλει να ανατάξει την Ελλάδα

Πού διαφέρει η ελληνική από την κρίση στη Δύση

Γράφει ο Γιώργος Κοντογιώργης –

Η ολιγαρχική κομματοκρατία, που συμβολίζει ακριβώς την οπισθοδρομική εκδοχή του κράτους, διασφάλισε διαχρονικά την ιδιοποίησή του, με αποκορύφωμα τη μεταπολίτευση. Η περίοδος αυτή σηματοδοτεί την ολική επαναφορά της χώρας στο καθεστώς της πλέον απεχθούς φαυλοκρατίας που καταγράφεται τον 19ο αιώνα.

Και τώρα το "αριστερό" κράτος-λάφυρο του Τσίπρα!

Ζήτω η "αριστερή" κομματοκρατία της φασίζουσας "Δημοκρατίας"! Ζήτωωωωω!

Από τις «κλαδικές» του ΣΥΡΙΖΑ σε θέσεις κλειδιά του κράτους 

Ο ΣΥΡΙΖΑ αδιατάρακτα και με τη μέγιστη επιμέλεια στήνει το δικό του «βαθύ κράτος» σε τομείς όπως η Παιδεία και η Υγεία.

Ο καρπός της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

Σήμερα γιορτάζουμε την 37η επέτειο της ηρωικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου! Εσύ, πολίτη του καναπέ, πήγες να καταθέσεις στεφάνι; Τι; Δεν ξέρεις τι ακριβώς γιορτάζουμε, και γι΄αυτό δεν πήγες; Καλά πού ζεις; Λοιπόν να σου εξηγήσω εν ολίγοις, αρχίζοντας με το απολυτίκιο της εξέγερσης:

Σήμερον της σωτηρίας τσι "δημοκρατίας" το κεφάλαιο,
Και της λαμογιοκρατίας η ασφαλής εδραίωση.
Για τα λαμόγια οι υιοί των Ελλήνων θυσιάστηκαν,
Και οι ιοί της πολιτικής πανηγυρικά αποκατεστάθησαν.

Σήμερον της επανίδρυσης της ρεμούλας το κεφάλαιο,

Και των ελλειμμάτων το εκθαμβωτικό μεσουράνημα.
Σήμερον η πελατειακή κομματοκρατία επανήλθε δριμύτερη,
Και η εθνική χρεοκοπία νομοτελειακώς δρομολογήθηκε.

Σήμερον της πολιτικής υποκρισίας η πανήγυρις,

Και τσι λαϊκής κυριαρχίας η ματαίωση.
Η δουλεία των συνταγματαρχών ανατράπηκε,
Και η υποδούλωση στο ΔουΝουΤου σηματοδοτήθηκε.

Γι’ αυτό, πατριώτες, άσομεν βοώντες:

Ζήτω τσι "Δημοκρατίας" το κάγκελο,
Και του δημοκρατικού εμπαιγμού ο θρίαμβος!
Ζήτω της πολιτικής υποκρισίας η αποθέωση,
Και της δημοκρατικής χούντας η βαρβαρότητα!

Τριάντα επτά χρόνια σκληρής "δημοκρατικής" δουλειάς χρειάστηκαν, παίδες, για να μπορέσει Έλληνας Πρωθυπουργός να ομολογήσει μια άλλη δουλεία την οποία σήμερα ο ελληνικός λαός αγόγγυστα υφίσταται.

Θυμηθείτε τα λόγια του George Papandreou στην Θεσσαλονίκη, στις 26-10-2010:

Στη συνέχεια, ας δούμε τις χτεσινές δηλώσεις του ανώτατου άρχοντα τσι "Δημοκρατίας". Εντός παρενθέσεως, δημοκρατικώ δικαίω, μπαίνουν οι απαραίτητες διευκρινίσεις για dummies:

Προεδρικό Μέγαρο, 16 Νοεμβρίου 2010

«Η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου συμπίπτει με μια δύσκολη συγκυρία στην οποία κρίνονται και διακυβεύονται πολλά: Πρώτα-πρώτα πόσα θα είναι τα πέτρινα χρόνια για την ελληνική κοινωνία που δοκιμάζεται (και πόσα είναι τα ψωμιά που απομένουν στο σάπιο κατεστημένο), αλλά επίσης πότε και πώς η πολιτική θα ανακτήσει την κυριαρχία της επί των αγορών (πότε ο λαός θα ανακτήσει την κυριαρχία επί της κομματοκρατίας), πότε και πώς το πολιτικό σύστημα θα βρει τον τρόπο να ανταποκριθεί στις ανάγκες των καιρών (πότε και πώς το σάπιο πολιτικό σύστημα θα κατεδαφιστεί εκ θεμελίων).

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου μας θυμίζει ότι στην πρωτοπορία των κοινωνικών ανατροπών βρίσκεται πάντα η νέα γενιά. (Μην κακομελετάς, Πρόεδρε, διότι ο κοιμώμενος γίγαντας μπορεί να ξυπνήσει). Οι ανατροπές γίνονται με συμμετοχή και αγώνα, με αφοσίωση στο συλλογικό, με την πίστη σε κάτι που μπορεί να φαίνεται άπιαστο και με απομάκρυνση από το δρόμο της ιδιώτευσης. (Οι ανατροπές και η απομάκρυνση των πολιτικών από το δρόμο της ιδιώτευσης θα επιβληθούν βίαια με συμμετοχή και αγώνα των προδομένων).

Η επέτειος του Πολυτεχνείου μας θυμίζει επίσης ότι το σύνθημα του τότε παραμένει, με κάποιον τρόπο, ζητούμενο σήμερα: Θέλουμε ψωμί για όλους, παιδεία που παράγει κοινωνικό πολιτισμό και ενεργούς πολίτες, ελευθερία που δεν περιορίζεται από την δημοσιονομική αναγκαιότητα. (Θέλουμε τιμωρία για εκείνους που μας στέρησαν το ψωμί, που εξαχρείωσαν την παιδεία, που απεργάστηκαν την εξαθλίωση του κοινωνικού πολιτισμού).

Κοιτάζοντας στο Πολυτεχνείο, βλέπουμε πιο καθαρά τον ορίζοντα και πιο ζωντανή την ελπίδα. (Κοιτάζοντας σήμερα το Πολυτεχνείο βλέπουμε πιο καθαρά ότι πέτυχε μια τρύπα στο νερό).»

Καλά κρασιά, παιδιά! Τα πρώτα εκατό χρόνια είναι δύσκολα στις λαμογιοκρατούμενες "δημοκρατίες" σαν τη δική μας.

Είμαστε λαός ανάξιος της Δημοκρατίας…

Θέλει αρετή και υψηλό δείκτη νοημοσύνης η Δημοκρατία! Τουλάχιστον υψηλότερο απ’ αυτόν που διαθέτουμε. Έστω κοινό νου, βρε αδελφέ, ώστε να καταλάβουμε ποιο είναι το συμφέρον της χώρας μας, δηλαδή όλων μας. Ούτε τα αυτονόητα δεν κατανοούμε… Και χρειάζεται αυτογνωσία, τόλμη και ταπεινότητα για να ομολογήσει ένας λαός ότι δε διαθέτει τις βασικές αρετές και τη στοιχειώδη νοημοσύνη ώστε να κάνει το δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης δημιουργικό, δίκαιο και ωφέλιμο, και να εξασφαλίσει σταθερή πρόοδο για τον τόπο. 

Το έχω ξαναπεί στο παρελθόν, το επαναλαμβάνω και σήμερα: Είμαστε ανάξιοι και αδέξιοι να κυβερνηθούμε δημοκρατικά. Είμαστε ανάξιοι και αδέξιοι να επιλέξουμε τους άριστους ανάμεσά μας και να τους αναθέσουμε το τιμόνι της χώρας. Έχουμε εθιστεί στους φελλούς, τους δημαγωγούς και τα τζάκια. Σε αυτό το τραγικό συμπέρασμα κατέληξα δυστυχώς εδώ και χρόνια, κάνοντας τις δικές μου νηφάλιες και αντικειμενικές διαπιστώσεις από την οδυνηρή καθημερινότητα που πάει από το κακό στο χειρότερο, και είναι κάτι που δεν κρύβεται…