Ντόρα Μπακογιάννη: "Θα υπάρξει παγκόσμια διακυβέρνηση. Η παγκοσμιοποίηση ήρθε και θα μείνει"

georgegammon.com

Αυτός ήταν ο Muammar Kaddafi τον οποίο ο Obama δαιμονοποίησε και το ΝΑΤΟ εξόντωσε

Γιατί σκότωσαν τον Καντάφι – “Μια ιστορία που πρέπει να διαβάσετε” 

- Ο Καντάφι εθνικοποίησε αποθέματα πετρελαίου του έθνους και τα έσοδα χρησιμοποιούνταν για την κατασκευή σχολείων, πανεπιστημίων, νοσοκομείων, και άλλων υποδομών. 

Τι έλεγε ο Γιάννης Βαρουφάκης το 2013

Το επόμενο είναι αναδημοσίευση άρθρου που είχα αναρτήσει εδώ. Σχεδόν 4 χρόνια αργότερα, φαίνονται προφητικά.

"Έτσι όπως πάει η Ευρώπη, πάει για διάλυση!" 

Τάδε έφη Γιάνης Βαρουφάκης, ο οποίος δεν βλέπει αχτίδα φωτός! 

Δυστυχώς, ούτε η "πυγολαμπίδα" βλέπει φως... Κατ' ακρίβεια, ποτέ δεν το διέκρινε... 

Το δυτικό χρηματοπιστωτικό μοντέλο που βασίζεται στο χρέος πρέπει να διαλυθεί

Αναλύοντας την Αναδυόμενη Παγκόσμια Τάξη: Το Μέλλον της Παγκοσμιοποίησης

By Levaughn Duran

Global Research, February 19, 2017

Η παγκόσμια κοινότητα σήμερα βρίσκεται σαφώς σε μια ρευστή κατάσταση. Αυτό δεν είναι μια εκτροπή - είμαστε στη μέση μιας φυσιολογικής και περιοδικής παγκόσμιας αναδιάταξης. Θα ρίξουμε εν συντομία μια ματιά στη "μεγάλη εικόνα" αυτού του φαινομένου και σταχυολογώντας (πληροφορίες) θα προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε την κατεύθυνση προς την οποία βαδίζουμε ως πολίτες μιας παγκόσμιας κοινωνίας. Είναι η ελπίδα μου ότι αυτές οι παρατηρήσεις μπορεί να προωθήσουν μια πιο εις βάθος συζήτηση μεταξύ λογικών ανθρώπων, που οδηγούν στην ανάπτυξη ιδεών οι οποίες μπορούν στη συνέχεια να εφαρμοστούν για τη βελτίωση της ανθρώπινης κατάστασης.

Η βίαιη παγκοσμιοποίηση οδηγεί στη φασιστικοποίηση του πλανήτη

2017: Αντί για κούφιες ευχές, για κατάρες και φρούδες ελπίδες… λογική

Κώστας Λάμπος

Η παρακμή του καπιταλισμού που εκφράζεται ως βίαιη παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου οδηγεί με τη βοήθεια των σκοταδιστικών μύθων και των κομματικών ιδεολογιών στην φασιστικοποίηση του πλανήτη, πράγμα που σημαίνει:

Ύποπτη απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΜΑΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΕ ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΤΩΧΕΥΣΗ!
ΠΟΛΛΕΣ ΥΠΟΠΤΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΡΕΣ!
ΓΙΑΤΙ;
ΕΦΤΑΣΕ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΣΤΑΘΕΙΑΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ;
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΚΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΤΕΙΤΕ…

Το κάψιμο της Σημαίας, όπως λέμε "το κάψιμο του Ιούδα"...

Το κάψιμο της σημαίας από κουκουλοφόρους είναι ένα προσφιλές σπορ των "νεαρών"- όπως τους αποκαλούν χαϊδευτικά τα ΜΜΕ - δηλαδή των αναρχοφασιστών (ποιοι άραγε τους οργανώνουν και τους πληρώνουν;) - έθιμο που καθιερώθηκε στη στοιχειωμένη Επέτειο του Πολυτεχνείου (για να γελοιοποιεί διαχρονικά την έξωθεν οργανωθείσα παρδαλή επανάσταση των φοιτητών), ακριβώς όπως έχει καθιερωθεί το κάψιμο του ομοιώματος του Ιούδα κάθε Μεγάλη Παρασκευή σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Το φαινόμενο είναι διασκεδαστικό ή απλά αδιάφορο για τους "προοδευτικούς" εθνομηδενιστές, ενώ δεν ιδρώνει το αυτί κανενός από τους κυβερνώντες. Τυχαίο; Δε νομίζω!

Η Ε.Ε. είναι ο τελικός σταθμός για την Παγκόσμια Διακυβέρνηση

Οι σατράπες, κατασκευαστές της Ε.Ε.

Δρ. Γ. Θ. Χατζηθεοδωρου

Τι θα μας πουν οι Σατράπες, δηλαδή οι Τιμαριώτες του διεθνούς πολιτικού Σιωνισμού της Ε.Ε., ήδη από αύριο, για τα προβλήματα της αυτοκατασκευής τους!!!

Παγκόσμια Διακυβέρνηση: εφιαλτικό ή ελπιδοφόρο σενάριο;

Τι συμβαίνει στον πλανήτη μας; Τι σημαίνει ο ταυτόχρονος ξεσηκωμός των λαών εναντίον των αγορών; Είναι ωδίνες μιας ακόμη τερατογένεσης ή ωδίνες ανάνηψης και ανατροπής του σάπιου παγκόσμιου πολιτικοοικονομικού κατεστημένου; Προσπαθώντας να κατανοήσω τα ακατανόητα όσο και εφιαλτικά γεγονότα που διαδραματίζονται στην Ελλάδα, την Ευρώπη και σε χώρες άλλων ηπείρων, θυμήθηκα το παλιό κατασυκοφαντημένο και πολυδιαψευσμένο "παραμύθι" γνωστής-άγνωστης πατρότητας, διότι αυτά που βλέπουμε είχαν προαναγγελθεί πριν από έναν αιώνα περίπου. Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω…





Παραθέτω χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το εν λόγω πόνημα που φωτογραφίζουν αυτά που συμβαίνουν στην εποχή μας:

«Όταν δε δι’ όλων των αποκρύφων μέσων τα οποία διαθέτομεν, δυνάμει του Χρυσίου το οποίον είναι ολόκληρον εις χείρας μας, θα έχωμεν δημιουργήσει μίαν γενικήν οικονομικήν κρίσην, θα εξαπολύσωμεν ανά τα οδούς ολόκληρα πλήθη εργατών εις όλας ταυτοχρόνως τας χώρας της Ευρώπης. (…)

Τις θα ηδύνατο να ανατρέψη μίαν αόρατον ισχύν; Διότι τοιαύτη είναι η ημετέρα. (…)

Ποίαν μορφήν διοικήσεως δύναταί τις να δώση εις κοινωνίας εις ας η διαφθορά εισέδυσε πανταχού, εις τας οποίας δεν φθάνει τις εις τον πλούτον ειμή δι’ εκείνων των ικανών εκπλήξεων, αίτινες είναι ημιλωποδυσίαι, εις ας βασιλεύει η ακολασία των ηθών και η ηθική δεν συγκρατείται παρά δια τιμωριών και δια σκληρών νόμων, ουχί δε δια εκουσίως παραδεδεγμένων αρχών, εις ας τα αισθήματα της Πατρίδας και της Θρησκείας καταπνίγονται υπό κοσμοπολιτικών δοξασιών; Ποία μορφήν Κυβερνήσεως να δώση τις εις αυτάς τας κοινωνίας παρά την δεσποτικήν μορφήν ; (…)

Θα κουράζωμεν τόσον πολύ τους λαούς δια της ελευθερίας ταύτης, ώστε θα τους εξαναγκάσωμεν να μας προσφέρωσι μίαν διεθνή εξουσίαν, της οποίας η διάταξις θα είναι τοιαύτη ώστε να δυνηθή χωρίς να τας συντρίψει, να περιλάβη τας δυνάμεις όλων των κρατών του κόσμου και να σχηματίση την Υπερτάτην Κυβέρνησιν. (…)

Η αύξησις των εξοπλισμών και του προσωπικού της αστυνομίας είναι αναγκαίον συμπλήρωμα του εκτεθέντος σχεδίου. Πρέπει να μη υπάρχωσι πλέον εις όλα τα κράτη, εκτός ημών, παρά μάζαι απόρων, εκατομμυριούχοι τινες, αφωσιωμένοι εις ημάς, αστυνομικοί και στρατιώται.

Εις όλην την Ευρώπην, όπως και εις τας άλλας Ηπείρους, οφείλομεν να διεγείρωμεν την ταραχήν, την διχόνοιαν και το μίσος. Το όφελος είναι διττόν. Αφ’ ενός μεν θα κρατώμεν δι’ αυτού του τρόπου εις σεβασμόν όλας τας χώρας, αίτινες θα γνωρίζουν ότι θα δυνάμεθα, οπόταν θέλωμεν, να προκαλέσωμεν την αταξίαν, ή ν’ αποκαταστήσωμεν την τάξιν. Όλαι αυταί αι χώραι θα συνηθίσωσιν ούτω να μας θεωρώσιν αναγκαίον βάρος. Αφ’ ετέρου δε αι μηχανορραφίαι μας θα περιπλέξωσιν όλα τα νήματα άτινα θα έχωμεν στήσει εις τα Υπουργεία των κρατών, τόσον δια της πολιτικής, όσον και δια των οικονομολογικών συμβάσεων, και των οικονομολογικών υποχρεώσεων. (…)

Ημείς είμεθα εκείνοι εκ των οποίων προέρχεται ο τρόμος, όστις έχει το παν καταλάβει. Έχομεν εις την υπηρεσίαν μας ανθρώπους όλων των αρχών, όλων των δογμάτων• επανορθωτάς της μοναρχίας, δημαγωγούς, κοινωνιστάς, στασιαστάς και παντός είδους ουτοπιστάς• έχομεν ζεύξει όλον τον κόσμον εις την εργασίαν.

Έκαστος εξ αυτών υποσκάπτει τα τελευταία λείψανα της εξουσίας, προσπαθεί να ανατρέψη παν ό,τι μένει ακόμη όρθιον. Όλα τα κράτη υποφέρουσιν εκ των τοιούτων ραδιουργιών, ζητούσιν την γαλήνην, είναι έτοιμα όπως θυσιάσωσι το παν δια την ειρήνην• αλλά δεν θα τοις δώσωμεν την ειρήνην, εφ’ όσον δεν θ’ αναγνωρίσωσι την υπερτάτην Κυβέρνησίν μας φανερά και με ταπείνωσιν. (…)

Η διαίρεσις του λαού εις κόμματα τους έχει φέρει όλους εις την διάθεσίν μας, διότι ίνα υποστηρίξει τις μίαν πάλην συναγωνισμού, χρειάζεται χρήμα, το δε χρήμα ευρίσκεται όλον εις χείρας μας. (…)

Σκοπεύομεν να ελκύσωμεν όλα τα έθνη εις την κατασκευήν νέου επί στερεών θεμελίων κτιρίου, του οποίου έχομεν προβλέψει το σχέδιον. (…)
Συντρίβομεν λοιπόν και αφανίζομεν τα αίτια της δυστυχίας σας, δηλαδή τας εθνότητας, τα σύνορα, τα διάφορα νομίσματα. (…)

Εκ της φιλελευθερίας εγεννήθησαν αι συνταγματικαί κυβερνήσεις, αίτινες αντικατέστησαν την σωτήριον Μοναρχίαν, και το Σύνταγμα δεν είναι άλλο τι παρά μία σχολή διαφωνιών, διχονοιών, συζητήσεων, διχογνωμιών, ολεθρίων προστριβών των κομμάτων• εν μια λέξει, είναι η σχολή παντός ό,τι κάμνει εν κράτος να χάση την οντότητά του και την ατομικότητά του. (…)

Θα περιορίσωμεν, δια του νέου πολιτεύματος, τον αριθμόν των αντιπροσώπων εις το ελάχιστον όριον, πράγμα το οποίον θα έχει ως αποτέλεμσα να ελαττώσει τόσον τα πολιτικά πάθη, όσον και το πάθος προς την πολιτικήν. Εάν, παρά πάσαν προσδοκίαν, τοιαύτα πάθη διεγείρωνται και εν τω μικρώ τούτω αριθμώ των αντιπροσώπων, θα καταργήσωμεν τον θεσμόν δια μιας εκκλήσεως προς την πλειοψηφίαν του λαού…

(…) Θα μεταβώμεν τοιουτοτρόπως ανεπαισθήτως εις την κατάργησιν πάσης συνταγματικότητος, όταν θα έχει έλθει ο χρόνος να συγκεντρώσωμεν όλας τας κυβερνήσεις υπό την Μοναρχίαν μας.

Η αναγνώρισις της Μοναρχίας μας δύναται ενδεχομένως να επέλθη προ της καταργήσεως του Συντάγματος, αν οι λαοί, απηυδημένοι εκ των αταξιών και της κουφότητας των κυβερνητών των, ανακράξωσιν: "Εκδιώξατέ τους και δώσατέ μας γενικόν Βασιλέα, όστις να δύναται να μας συνενώση και να καταστρέψη τα αίτια των διαφωνιών μας, τα σύνορα των εθνών, τας θρησκείας, τους υπολογισμούς των κρατών• Βασιλέα, ο οποίος να μας εξασφαλίση την ειρήνην και την ανάπαυσιν, ας δεν δυνάμεθα ν’ απολαύσωμεν δια των κυβερνητών μας και των αντιπροσώπων μας."

Γνωρίζετε πολύ καλά και σεις οι ίδιοι ότι ίνα καταστήσωμεν δυνατάς τοιαύτας επιθυμίας, πρέπει να διαταράττωμεν διαρκώς, εις όλας τας χώρας, τας σχέσεις του λαού και της κυβερνήσεως, να κουράζωμεν όλον τον κόσμον δια του χωρισμού, της έχθρας, του μίσους και δη δια του μαρτυρίου της πείνης, του εμβολιασμού των ασθενειών, της αθλιότητος, ίνα ούτω οι λαοί μη βλέπωσιν άλλην σωτηρίαν ή την προσφυγήν εις την πλήρη και ολοκληρωτικήν ηγεμονίαν μας. (…)

Εάν από τώρα ηδυνήθημεν να γίνωμεν κύριοι των σκέψεων των κοινωνιών εις τοιούτον βαθμόν, ώστε σχεδόν όλοι οι άνθρωποι να αντιλαμβάνονται τα παγκόσμια γεγονότα δια των χρωματιστών φακών των διοπτρών, τας οποίας θέτομεν προ των οφθαλμών των, εάν από τώρα εις ουδέν κράτος υπάρχουσιν συρτάρια τα οποία να μας αποκρύπτωσι τα υπό των λαών ανοήτως καλούμενα μυστικά του κράτους, τι θα γίνει όταν ημείς θα είμεθα οι ανεγνωρισμένοι Κύριοι του σύμπαντος, εν τω προσώπω του παγκοσμίου Βασιλέως ημών; (…)

Αι εφημερίδες μας θα είναι όλων των αποχρώσεων. Αι μεν θα είναι αριστοκρατικαί, αι δε δημοκρατικαί, επαναστατικαί ή και αναρχικαί, ακόμη, εφ’ όσον εννοείται θα ζη το Σύνταγμα.

(…) Οι ηλίθιοι οίτινες θα πιστεύωσιν ότι επαναλαμβάνωσι την γνώμην της εφημερίδος του κόμματός των, θα επαναλαμβάνωσιν απλώς την γνώμην μας ή την γνώμην η οποία θα μας αρέσκη. (…)

Όταν θα έλθει η βασιλεία μας, οι ρήτορές μας θα συζητήσωσι τα μεγάλα προβλήματα τα οποία συνεκίνησαν την ανθρωπότητα δια να την καθοδηγήσωσιν τελικώς εις το σωτήριον πολίτευμά μας. Τις θα υποπτευθεί τότε ότι όλα αυτά τα προσχήματα είχον επινοηθεί υφ’ ημών συμφώνως προς το πολιτικόν σχέδιον το οποίον κανείς δεν εμάντευσεν επί πολλούς αιώνας;

Αι ανωφελείς μεταβολαί κυβερνήσεων εις τας οποίας ωθούντο οι λαοί όταν υπεσκάπτομεν τα κυβερνητικά των οικοδομήματα, θα έχωσιν επί τοσούτον κουράσει τους λαούς κατά την εποχήν εκείνην, ώστε θα προτιμώσι να υποφέρωσι το παν παρ’ ημών από τον κίνδυνον νέων ταραχών. (…)

Όταν τέλος δια πραξικοπημάτων παρεσκευασμένων παντού και κατά την αυτήν ημέραν, μετά την οριστικήν ομολογίαν της μηδαμινότητος όλων των υφισταμένων κυβερνήσεων (και θα παρέλθει πολύς καιρός ακόμη, ίσως αιών ολόκληρος μέχρι της στιγμής εκείνης) αρχίσωμεν να βασιλεύωμεν, θα προσπαθήσωμεν να μη υπάρχωσι συνομωσίαι εναντίον ημών. Επί τω σκοπώ τούτω θέλομεν καταδικάζει εις θάνατον όσους θ΄αντιταχθώσιν ενόπλως κατά την εις την Αρχήν άνοδόν μας. Πάσα νέα δημιουργία οιασδήποτε μυστικής οργανώσεως θα τιμωρείται επίσης δια θανάτου. (…)

Οι λαοί, αναφορικώς προς τα μυστικά της πολιτικής μας, είναι παιδία αιωνίως ανήλικα όπως και αι κυβερνήσεις των… (…)

Ας καταστώμεν λοιπόν οι ισχυρότεροι, ίνα επιτύχωμεν το αγαθόν. (…)
Κατά τα αυστηρώς τηρούμενα προσχήματα, ο Κυβερνήτης μας δεν θα χρησιμοποιεί την εξουσίαν του παρά δια το καλόν του λαού και ουδαμώς δια τα προσωπικά ή δυναστικά του ωφελήματα. (…) Θα τον λατρεύωσιν επί τη ιδέα ότι η ευημερία εκάστου πολίτου θα εξαρτάται εξ αυτού, διότι εξ αυτού θα εξαρτάται η τάξις της κοινωνικής οικονομίας. (…)

Όταν θα έλθει η βασιλεία μας, η απολυταρχική κυβέρνησίς μας, δια λόγους προφυλάξεώς της θ’ αποφύγει να επιβαρύνει υπερβολικώς δια φόρων τας λαϊκάς μάζας και δεν θα λησμονήσει τον ρόλον της ως πατρός και προστάτου. (…)

Εις το κράτος μας, ο Βασιλεύς θα είναι η νομική εκπροσώπησις της νομίμου ιδιοκτησίας παντός ό,τι ευρίσκεται εις το κράτος του… Θα δύναται λοιπόν να καταφεύγη εις την νόμιμον κατάσχεσιν όλων των χρηματικών ποσών, τα οποία θα κρίνη αναγκαία δια τον κανονισμόν της κυκλοφορίας του χρήματος εντός του κράτους. Εξ αυτού καταφαίνεται ότι η φορολογία πρέπει κυρίως να συνίσταται εις προοδευτικήν φορολογίαν της ιδιοκτησίας. (…)

Παν δάνειον αποδεικνύει την αδυναμίαν του κράτους και την μη κατανόησιν των δικαιωμάτων αυτού. Τα δάνεια επικρέμανται ως η σπάθη του Δαμοκλέους επί της κεφαλής των κυβερνώντων, οίτινες αντί να λαμβάνωσιν ό,τι αναγκαιοί αυτοίς δια προσκαίρου φορολογίας παρά των υπηκόων των, έρχονται με τεταμένας τας χείρας να ζητώσιν ελεημοσύνην παρά των τραπεζιτών μας.

Τα εξωτερικά δάνεια είναι βδέλλαι τας οποίας εις ουδεμίαν περίπτωσιν είναι δυνατόν ν’ αποσπάσει τις από του σώματος του κράτους, εάν δεν αποσπασθώσι μόναι των, ή δεν τας απορρίψει αυτό τούτο το κράτος ριζικώς. Τα κράτη όμως δεν τας αποσπώσιν, αλλ’ εξακολουθούσι να επιθέτωσι νέας τοιαύτας εις το σώμα των ούτως ώστε αμετακλήτως θα καταστραφώσιν εξ αιτίας της εκουσίας ταύτης αφαιμάξεως. (…)

Βλέπομεν εκ τούτου ότι υπό το πρόσχημα ατομικής φορολογίας το κράτος αφαιρεί και τον τελευταίον οβολόν των πτωχών φορολογουμένων δια να εξοφλήση τους πλούσιους ξένους παρ’ ων εδανείσθη, αντί να συλλέξη τα πλούτη του δια τας ανάγκας του χωρίς να πληρώνη τόκους. (…)»

Αυτά τα ολίγα από ένα αλλόκοτο παραμύθι που παίρνει σάρκα και οστά στις μέρες μας.

Γιώργος Παπανδρέου: "Απόστολος" της παγκοσμιοποίησης

Λοιπόν, τι λέγαμε; Πού είχαμε μείνει; Να σας πω την αλήθεια έχω χάσει λογαριασμό με το να καταγγέλλω τα ψέματα με τα οποία ο ΓΑΠ υφάρπαξε την ψήφο του ελληνικού λαού, τα απατηλά συνθήματα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», το ιστορικό εκείνο «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», το δημαγωγικό «λεφτά υπάρχουν», και τ’ άλλα παραμύθια με τα οποία υπνώτιζε το λαό, ων ουκ έστιν αριθμός ούτε τέλος. Και φυσικά δεν υπήρξε, ούτε υπάρχει, ούτε θα υπάρξει μετάνοια και συγνώμη από έναν τέτοιο παραμυθά - όργανο της παγκοσμιοποίησης.

Ευτυχώς που έχουμε ηχητικά ντοκουμέντα που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο για να μας θυμίζουν το ποιόν του άνδρα. Κατά καιρούς έχω αναρτήσει πολλά τέτοια video, και πριν από λίγο βρήκα άλλο ένα εδώ. Το παραθέτω στη συνέχεια, αν και ο ανεύθυνος δημαγωγός, εκτός που υποφέρει από αμνησία, δεν κοκκινίζει με τίποτα.



Τέλος πάντων, άλλος είναι ο στόχος του άρθρου τούτου. Θέλω ν' αναδείξω την παγκοσμιοποιητική φυσιογνωμία του Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, μέσα από τη προχθεσινή ομιλία του κατά την έναρξη των Εργασιών του Συμβουλίου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στη Νέα Υόρκη. Εκεί έβγαλε εντελώς τη μάσκα του πατριωτισμού και μίλησε ευθέως για την ανάγκη παγκόσμιας διακυβέρνησης. Παραθέτω χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

Γεώργιος Παπανδρέου: «Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί φίλοι, επιτρέψτε μου καταρχήν να ευχαριστήσω τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, που μας φιλοξενεί σε αυτό τον χώρο υψίστης συμβολικής, αλλά και πολιτικής σημασίας. (…)

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η αλληλεγγύη είναι απαραίτητη σε παγκόσμιο επίπεδο, γι' αυτό και επιθυμώ να ευχαριστήσω όλους τους παρισταμένους, αγαπητούς φίλους και συντρόφους. (…)

Επιτρέψτε μου, όμως, να σας μεταφέρω τη δική μου εμπειρία από αυτή την κρίση και τα όσα συνεπάγεται ενδεχομένως για το έργο και την πολιτική που ακολουθούμε.
Πρώτον: τι διδάγματα αποκομίσαμε από την κρίση αυτή; Για άλλη μια φορά, η κρίση απέδειξε ότι κανείς δεν είναι μόνος ή αποκομμένος από τους υπόλοιπους, γιατί όλοι είμαστε συνεπιβάτες στο ίδιο τρένο.

Είναι επιτακτική επομένως η ανάγκη για αλληλεγγύη, πολλώ δε μάλλον η ανάγκη μιας παγκόσμιας συνεργασίας, μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης, για λύσεις παγκόσμιας εμβέλειας. (…)

Αυτή είναι και η πρόκληση την οποία αντιμετωπίζουμε, καθώς καλούμαστε να εξετάσουμε τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να τιθασεύσουμε τέτοιες δυνάμεις, όπως τις δυνάμεις της αγοράς. Θα επιτρέψουμε να περάσουν οι δυνάμεις αυτές στα χέρια και τον έλεγχο των λίγων και να παραμείνουν ανεξέλεγκτες; Ή μήπως θα κυβερνήσουμε με τρόπο δημοκρατικό, θα τιθασεύσουμε τις δυνάμεις αυτές για το καλό της ανθρωπότητας και της εξυπηρέτησης των αναγκών της; Σε αυτό το ζήτημα, το κίνημά μας διαδραματίζει κεντρικό ρόλο, παράγοντας αξίες, εκείνες τις παγκόσμιες αξίες, που συντελούν υπέρ μιας παγκόσμιας και δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Εδώ, μετουσιώνεται και η σημασία του κινήματός μας, δηλαδή στη δημιουργία ενός πιο ανθρώπινου κόσμου, ενόσω διαχειριζόμαστε παρεμφερείς κρίσεις. Αντιμετωπίζουμε επιπροσθέτως και ένα δίλημμα, καθώς βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι.

Από τη μια, υφίσταται η πρόκληση της δημιουργίας ενός κόσμου με ανθρώπινο πρόσωπο, η πρόκληση του εξανθρωπισμού της παγκοσμιοποίησης.

Από την άλλη, αν δεν τα καταφέρουμε, θα οδηγηθούμε προς την κατεύθυνση ενός ενισχυμένου λαϊκισμού, περισσότερου φονταμενταλισμού, αύξησης της πόλωσης, εντονότερου ρατσισμού, ξενοφοβίας, εντονότερου εθνικισμού, ρήξεων και βαρβαρότητας. Αυτό είναι το δίλημμά μας, λοιπόν. Καθώς επίκειται η Σύνοδος του G20 εντός των ερχόμενων ημερών, το ζήτημα μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης αποτελεί ολοένα και μεγαλύτερη πρόκληση για την ανθρωπότητα. (...)

Μπορούμε να προσφέρουμε ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, με καινοτόμο, βιώσιμη ανάπτυξη, η οποία θα υπερβαίνει τους παρελθόντες περιορισμούς. Ένα ακόμη παράδειγμα, συνεπεία των τελευταίων μηνών, το οποίο αναδεικνύει εκ νέου την αναγκαιότητα ύπαρξης μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης και λύσεων παγκόσμιας κλίμακας, συνδέεται με το γεγονός ότι το 2008, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, οι κυβερνήσεις, ή η πολιτική, αν θέλετε, και το κράτος, αποτέλεσαν τον έσχατο εγγυητή για να σωθεί το σύστημα.(…)

Ποιος όμως είναι αυτή τη στιγμή ο εγγυητής, στον οποίο μπορεί να προστρέξει κανείς, ως έσχατη λύση; Αν δεν είναι οι κυβερνήσεις, ούτε ο χρηματοπιστωτικός τομέας, τότε μόνον παγκόσμιοι θεσμοί και παγκόσμια όργανα, λύσεις παγκόσμιας, ή και περιφερειακής εμβέλειας, μπορεί να υπάρξουν, όπως έδειξε και η ελληνική κρίση, με τη δημιουργία του μηχανισμού στήριξης από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ. (…)»
(Ολόκληρη η ομιλία εδώ.)

«Χρειαζόμαστε παγκόσμια διακυβέρνηση, παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση και την χρειαζόμαστε γρήγορα», είχε βροντοφωνάξει ο ΓΑΠ στο συνέδριο του Economist στις 28-4-2010. Ακούστε τον:



Τι έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων; Γι’ αυτό εσείς οι αγνοί πράσινοι οπαδοί μην ξελιγώνεστε όταν ο Γιώργος μας μιλάει για την "πατρίδα". Τώρα ξέρετε ποια "πατρίδα" εννοεί… Ζήτησε παγκόσμια διακυβέρνηση και την πήρε! Και όπως είδατε, η παγκόσμια διακυβέρνηση, που μας φόρτωσε στην πλάτη ο Τζέφρυ χωρίς να μας ρωτήσει, δεν αστειεύεται, παίδες... Απεναντίας, μας πονάει πολύ, για το καλό μας, φυσικά...
Πείτε και κανένα "ευχαριστώ", βρε αχάριστοι, στο "σωτήρα" μας! Τι θα κάναμε χωρίς αυτόν;

Προαιώνια παραμύθια “εξωγήινων” παίρνουν σάρκα και οστά…

Αυτή η ανάρτηση είναι συνέχεια της προηγούμενης, γι’ αυτό δεν θα επαναλάβω την εισαγωγή. Θα πω μόνο ότι από μικρή με σαγήνευαν τα παραμύθια που βγαίνουν αληθινά… Κι εσύ αναγνώστη γίνου σοφός/σοφή ως ο όφις. Ακόμη κι αν δε μπορείς και, δυστυχώς, δε μπορούμε ν’ αλλάξουμε τη δραματική κατρακύλα της χώρας μας, τουλάχιστον ας είμαστε σε θέση να ερμηνεύσουμε σωστά αυτά τα εκφυλιστικά φαινόμενα που εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας και το πώς φτάσαμε έως εδώ.
(Photo here)

«Η πολιτική δεν έχει τίποτα το κοινό με την ηθική. (… ) Εκείνος ο οποίος θέλει να επικρατήσει οφείλει να είναι και πανούργος και υποκριτής. Τα μεγάλα λαϊκά προτερήματα – η ειλικρίνεια και η τιμιότητα – είναι ελαττώματα στην πολιτική…»

«Έχομε μπροστά μας σχέδιο στο οποίο εκτίθεται στρατηγικότατα η γραμμή εκ της οποίας δεν μπορούμε να απομακρυνθούμε χωρίς να κινδυνέψουμε να δούμε κατεστραμμένους τους αγώνες πολλών αιώνων.»

«Για να βρούμε τα μέσα που οδηγούν προς το σκοπό αυτό, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη τη δειλία, την αστάθεια, την παλινωδία του πλήθους, την ανικανότητά του να εννοήσει και να εκτιμήσει τους όρους της ίδιας του της ζωής και της ευημερίας του. Πρέπει να εννοήσουμε ότι η δύναμη του πλήθους είναι τυφλή και ανόητη. Το πλήθος δεν λογικεύεται, ακούει δεξιά και αριστερά. Ο τυφλός δεν μπορεί να οδηγήσει άλλο τυφλό, για να μην τον οδηγήσει στο γκρεμό.»

«Συμπεραίνοντας, λοιπόν, λέμε ότι κυβέρνηση ωφέλιμη σε μια χώρα, και ικανή να πετύχει το σκοπό που προτίθεται, οφείλει να συγκεντρώνεται στα χέρια ενός μόνο υπεύθυνου ατόμου. Χωρίς απολυταρχία δε μπορεί να υπάρξει πολιτισμός· αυτός δεν είναι έργο των μαζών, αλλά του οδηγού τους, οποιοσδήποτε κι αν είναι αυτός. Το πλήθος είναι βάρβαρο και δείχνει τη βαρβαρότητά του σε κάθε ευκαιρία. Όταν το πλήθος λαμβάνει στα χέρια του την ελευθερία την μετατρέπει τάχιστα σε αναρχία, η οποία είναι ο ύψιστος βαθμός της βαρβαρότητας.»

«Και θα θριαμβεύσουμε και θα υποδουλώσουμε όλες τις κυβερνήσεις στην υπέρτατη κυβέρνησή μας…»

«Εμείς είμαστε εκείνοι οι οποίοι πρώτοι ρίξαμε στο λαό τις λέξεις: “Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα” … Άνθρωποι που νόμιζαν τους εαυτούς των ευφυείς δε μπόρεσαν να κατανοήσουν καλά το κρυμμένο νόημα αυτών των λέξεων, δεν είδαν ότι οι λέξεις αυτές αντέφασκαν μεταξύ τους, δεν είδαν ότι δεν υπάρχει ισότητα στη Φύση, ότι δε μπορεί να υπάρχει ελευθερία, ότι αυτή η ίδια η Φύση συνέστησε την ανισότητα των πνευμάτων, των χαρακτήρων και των διανοιών, τα οποία είναι ισχυρά υποταγμένα στους νόμους της· οι άνθρωποι αυτοί δεν εννόησαν ότι το πλήθος είναι δύναμη τυφλή, κι ότι αυτοί τους οποίους εκλέγει για να το κυβερνήσουν δεν είναι λιγότερο τυφλοί από το ίδιο…»

«Ο πόλεμος πρέπει να μεταφέρεται επί οικονομικού εδάφους ούτως ώστε τα έθνη να δουν τη δύναμη της υπεροχής μας… Τότε τα διεθνή μας δίκαια θα απαλείψουν τα εθνικά δίκαια… Οι διοικούντες, εκλεγόμενοι από εμάς εκ του λαού αναλόγως του δουλικού χαρακτήρα τους, δε θα είναι πρόσωπα παρασκευασμένα για την διακυβέρνηση της χώρας. Έτσι θα αποβούν εύκολα πιόνια στο παιχνίδι μας, μέσα στα χέρια των σοφών και πνευματωδών συμβούλων μας, των ειδικών μας, οι οποίοι ανατράφηκαν από της παιδικής τους ηλικίας για να διοικήσουν τον κόσμο.»

«Για να ωθήσουμε τους φιλόδοξους να καταχραστούν την εξουσία, έχομε αντιτάξει τη μια εναντίον της άλλης όλες τις δυνάμεις, αναπτύσσοντας όλες τις φιλελεύθερες τάσεις τους προς την ανεξαρτησία. Για το σκοπό αυτό έχομε ενθαρρύνει κάθε επιχείρηση, έχουμε εξοπλίσει όλα τα κόμματα, έχουμε καταστήσει την εξουσία στόχο όλων των φιλοδοξιών. Έχομε μετασχηματίσει τα κράτη σε παλαίστρες στα οποία αναπτύσσονται οι πολιτικές διαμάχες…»

«Οι αστείρευτοι φλύαροι έχουν μεταβάλει τις συνεδριάσεις των Κοινοβουλίων και τις διοικητικές συγκεντρώσεις σε ρητορικές παλαίστρες… Οι καταχρήσεις της εξουσίας θα παρασκευάσουν τελικά την πτώση όλων των πολιτευμάτων, και θα ανατραπεί το παν κάτω από τα χτυπήματα του μαινόμενου πλήθους.»

«Τα δίκαια τα οποία έχομε εγγράψει στις νομοθεσίες είναι εικονικά, για τις “μάζες”, κι όχι πραγματικά. Όλα αυτά τα δήθεν “δίκαια του λαού” δεν υπάρχουν παρά μόνο στη φαντασία. Δεν είναι ποτέ πραγματοποιήσιμα. Τι σημαίνει για τον άπορο εργάτη, τον κυρτωμένο από την επίμοχθη εργασία του, τον συντετριμμένο από την τύχη του, το δικαίωμα που δίδεται στους φλύαρους για να φλυαρούν, το δικαίωμα που δίδεται στους δημοσιογράφους να γράφουν παντός είδους ανοησίες, και συγχρόνως πράγματα σοβαρά, αφού οι άποροι δεν προσπορίζονται άλλες ωφέλειες από τη νομοθεσία εκτός από τα άθλια ψίχουλα που ρίχνουμε από το τραπέζι μας σε αντάλλαγμα ευνοϊκής ψήφου στα παραγγέλματά μας, στα όργανά μας, στους πράκτορές μας;»

«Θα εμφανιστούμε ως απελευθερωτές του εργάτη από το ζυγό αυτό, όταν θα του προτείνουμε να εισέλθει στις τάξεις της στρατιάς των σοσιαλιστών, των κομμουνιστών, των αναρχικών, τους οποίους υποστηρίζομε κάτω από το πρόσχημα της αλληλεγγύης μεταξύ των μελών της κοινωνικής αδελφότητας.»

«Όταν με όλα τα απόκρυφα μέσα τα οποία διαθέτομε, με τη δύναμη του χρυσού που είναι ολόκληρο στα χέρια μας, θα έχομε δημιουργήσει μια γενική οικονομική κρίση, θα εξαπολύσουμε στους δρόμους ολόκληρα πλήθη εργατών σε όλες συγχρόνως τις χώρες της Ευρώπης.»

«Ποιος θα μπορούσε να ανατρέψει μια αόρατη δύναμη; Διότι τέτοια είναι η δική μας. (…) Το σχέδιο της ενέργειας της αόρατης αυτής ισχύος και επιπλέον ο τόπος διαμονής της θα μένουν πάντοτε άγνωστα στο λαό.»

«Ποιας μορφής διοίκηση μπορεί κανείς να δώσει σε κοινωνίες στις οποίες η διαφθορά εισχώρησε παντού, στις οποίες δεν φτάνει κανείς στον πλούτο παρά μόνο με ημιλωποδυσίες, στις οποίες βασιλεύει η ακολασία των ηθών και η ηθική δεν συγκρατείται παρά δια τιμωριών και σκληρών νόμων, και όχι βάσει εθελουσίως παραδεδεγμένων αρχών, στις οποίες τα αισθήματα της πατρίδας και της θρησκείας καταπνίγονται από κοσμοπολίτικες δοξασίες; Ποια μορφή Κυβέρνησης να δώσει κανείς σ’ αυτές τις κοινωνίες παρά τη δεσποτική μορφή (…);»

«Ο κεφαλαιώδης στόχος της Κυβέρνησής μας είναι να εξασθενίζουμε το δημόσιο φρόνημα με την κριτική· να κάνουμε τους λαούς να χάνουν τη συνήθεια του σκέπτεσθαι, διότι η σκέψη δημιουργεί την αντιπολίτευση· να μετατρέπομε τις δυνάμεις της σκέψης σε αψιμαχίες ρητορικής.»

«Θα οικειοποιηθούμε τη φυσιογνωμία όλων των κομμάτων, όλων των τάσεων, και θα τις διδάξουμε στους ρήτορές μας οι οποίοι θα μιλάνε τόσο πολύ ώστε όλος ο κόσμος θα απαυδήσει ακούγοντας αυτούς.»

«Για εξασφάλιση της κοινής γνώμης στα χέρια μας, πρέπει να την καταστήσουμε περίπλοκη, εκφράζοντας από διαφορετικά μέρη και για πολύ χρόνο τόσες αντιφατικές γνώμες, ώστε οι … να χαθούν επιτέλους μέσα στο λαβύρινθό τους και να θεωρήσουν τελικά ότι αξίζει πολύ καλύτερα να μην έχει κανείς καμία γνώμη στην πολιτική. (…) Αυτό είναι το μυστικό.»

Αρκετά για σήμερα… Το παραμύθι των “εξωγήινων” δεν τελειώνει εδώ, αλλά δε θέλω να σας κουράσω άλλο. Κάποια άλλη φορά ίσως προσθέσω κι άλλα αποσπάσματα. Πάντως το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι οι “εξωγήινοι”, εδώ και αιώνες, είχαν στόχους. Εμείς τι στόχους έχουμε εκτός από τη… μείωση του spread, ώστε να συνεχίσουμε να φυτοζωούμε με δανεικά, ενώ οι εντολοδόχοι των “εξωγήινων” τρώνε τον ιδρώτα μας με χρυσά κουτάλια;