Eurovision 2011: Azerbaijan, πρώτο με την αξία του!

Γλυκό, ρομαντικό, με απαλή μουσική, αρμονικό χορευτικό, όμορφη και ήμερη σκηνοθεσία, το τραγούδι του Azerbaijan κέρδισε τις καρδιές των Ευρωπαίων και όχι μόνο. Και δικαίως! Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι ο κόσμος έχει ανάγκη από μελωδία και όχι από σκηνική υστερία. Αρκετή υστερία προκαλεί η ζοφερή καθημερινότητα…

Η μουσική πρέπει να είναι μέσον που να γαληνεύει την ψυχή κι όχι να την αγρεύει, όπως δυστυχώς ανταγωνίζονταν τα περισσότερα τραγούδια που συμμετείχαν στη Eurovision 2011 με τους εκκωφαντικούς ήχους και τις εκτυφλωτικές δέσμες φωτός να απειλούν την ακοή και την όραση των θεατών, αλλά και την ψυχική τους ισορροπία.

Ας επιστρέψει, επιτέλους, η μελωδία και ο ρομαντισμός στο τραγούδι! Στην εποχή του τρόμου, της βίας, της μιζέριας και της τρέλας που ζούμε, ας ξαναγίνει η μουσική εκείνο που ήταν μέχρι πριν λίγες δεκαετίες: καταφύγιο αρμονίας και γαλήνης για την ψυχή.

Ιδού οι παράγοντες και οι στίχοι του τραγουδιού που νίκησε. (Πηγή)

Performer: Ell/Nikki
Song title: Running Scared
Song writer(s): Stefan O"rn, Sandra Bjurman
Song composer(s): Stefan O"rn, Sandra Bjurman, Iain Farquharson

Verse 1
Come to me, come to me tonight
Oh god I need you, anyway... baby
I just wanna be, be around you all the time
Oh god I need you.. oh...

Chorus 1
I'm running I'm scared tonight
I'm running I'm scared of life
I'm running I'm scared of breathing
Coz I adore you
I'm running I'm scared tonight
I'm running I'm scared of breathing
Coz I adore you

Verse 2
Come to me, come to me a bit more
Oh god I need you, there's nothing left for me to say
So rest on me darling, stay forever more
Oh god I need you, I need you

Chorus 2
I'm running I'm scared tonight
I'm running I'm scared of life
I'm running I'm scared of breathing
Coz I adore you
I'm running I'm scared tonight
I'm running I'm scared of breathing
Coz I adore you

Break
Oh, what I wouldn't give away
To be you're shelter and keep you safe… oh… oh..

Chorus 3
I'm running I'm scared tonight
I'm running I'm scared of life
I'm running I'm scared of breathing
Coz I adore you
I'm running I'm scared tonight
I'm running I'm scared of breathing
Coz I adore you

Press Conference

Έπεσε μόνος του ή κάποιοι έριξαν τον Στρος Καν στα σκ**ά

Νωπή είναι ακόμη στη μνήμη μας η φράση του Ντομινίκ Στρος Καν, του ισχυρού άνδρα του ΔΝΤ, ότι οι Έλληνες βρίσκονται μέσα στα σκ**ά. Τώρα, ο ίδιος ο “γιατρός” της οικονομίας μας κολυμπάει εκεί… Βλέπετε πολλά, όχι όλα, εδώ πληρώνονται!

Πάντως, η σπουδαιογελοία ιστορία της απόπειρας βιασμού μιας καμαριέρας από τον πρόεδρο του Δ.Ν.Τ. μοιάζει πολύ χοντροκομμένη για να είναι αληθινή όπως μας τη λένε. Καλά, το ότι ο Ντομινίκ ήταν "ξενοπηδηχτιάρης" ήταν γνωστό. Άλλωστε γυάλιζε το μάτι του και τον πρόδιδε από μακριά. Όμως το ότι ήταν και τόσο ηλίθιος δε μπορώ να το φανταστώ. Εκτός φυσικά κι αν ήταν μεθυσμένος μεσημεριάτικα. Η υπόθεση μυρίζει σαν καλοστημένη παγίδα. Κάποιο λάκκο έχει η φάβα, κι αν μην σπεύσουν κάποιοι να πανηγυρίσουν με την ταπείνωσή του. Το πράγμα παραπέμπει σε συνωμοσία εναντίον του. (Δείτε εδώ κι εδώ.)

Άλλωστε, δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει μ’ έναν καινούργιο πρόεδρο του ΔΝΤ, εάν ενδεχομένως τον αντικαταστήσουν. Διότι όπως λέει η παροιμία, καλύτερος ο διάβολος που γνωρίζεις από το διάβολο που δεν γνωρίζεις.

Μου φαίνεται, λοιπόν, περίεργο ο Στρος Καν να ήταν αθόρυβος στο μπάνιο και η καμαριέρα να νόμιζε ότι έλειπε – παρόλο που τα πράγματά του, κινητό κλπ., ήταν στο δωμάτιο και η καμαριέρα όφειλε να γνωρίζει ότι θα αναχωρούσε την ίδια ημέρα άρα η σουίτα θα άδειαζε μεσημέρι και θα έπαιρνε όλες τις αποσκευές του.

Ξαφνικά, λέει το παραμύθι που μας σέρβιραν, βγήκε ο βιαστής και όρμησε κατά πάνω της να βιάσει την 32χρονη καμαριέρα! Να πεις ότι ήταν και κανένα άπειρο τρυφερούδι... Δείτε εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ.

Επειδή διαθέτω λίγη φαντασία, το δικό μου παραμύθι λέει άλλα: Υπήρχε κάποια προσυνεννόηση με την καμαριέρα για το τι θ' ακολουθούσε μετά το μπάνιο του Στρος Καν, ή έστω συναίνεση με τα μάτια, και ο Ντομινίκ βγήκε ορεξάτος για δράση. Όμως η παμπόνηρη καμαριέρα, που δεν αποκλείεται να τη δούμε να αναιρεί σε κάποια στιγμή την κατάθεσή της με το αζημίωτο, έβαλε τις φωνές και βγήκε στο διάδρομο φωνάζοντας ότι ο πρόεδρος του ΔΝΤ αποπειράθηκε να τη βιάσει! Τότε "ξύπνησε" ο Στρος και το έβαλε στα πόδια αφήνοντας πίσω προσωπικά αντικείμενα, όπως το κινητό του με τις πολύτιμες και ούλτρα χρήσιμες πληροφορίες για τους Αμερικανούς και όχι μόνο. Ο Ντομινίκ είχε πιαστεί στον ύπνο!

Μήπως το κινητό είχε ενωρίτερα εξαφανιστεί από το κομοδίνο; Διότι αν ο Ντομινίκ κατελήφθη από τέτοιο πανικό ώστε να ξεχάσει το κινητό του, αναρωτιέμαι πώς δεν λάκισε με τα σώβρακα. Βέβαια, όλα αυτά είναι αποκυήματα της φαντασίας μου και μην τα παίρνετε σοβαρά υπόψη...

Κουράγιο Ντομινίκ! Υπάρχουν και χειρότερα… Και μην ξεχάσεις να ζητήσεις συγνώμη από τη γυναίκα σου, αν αυτά για τα οποία κατηγορείσαι έχουν δόση αληθείας, έστω και μικρή. Ελπίζω να σε συγχωρήσει λέγοντας, λόγω βλακείας απαλάσσεσαι!

Πάντως, κύριε Στρος Καν, λυπάμαι πολύ για τον τρόπο που ταπεινώθηκες, και μάλιστα χωρίς να έχουν αποδειχτεί οι κατηγορίες εναντίον σου. Ό,τι κι αν έκανες, εάν έκανες, σε μια στιγμή τρέλας και αδυναμίας, σ' ένα κενό λογικής και κρίσης, δεν άξιζες τέτοιας μοχθηρής διαπόμπευσης... Ειλικρινά λυπάμαι!

Ο Σερ Βασίλης Μαρκεζίνης και οι πέντε κρίσεις μας

Η χθεσινοβραδινή συνέντευξη του Βασίλη Μαρκεζίνη στο MEGA μου έκανε την καρδιά περιβόλι… Τα είπε έξω από τα δόντια ο Σερ ως προς τη σημερινή τραγική πραγματικότητα που βιώνει η χώρα μας. Θέτω στην κρίση σας τις κρίσεις του για τις πέντε κρίσεις μας, παραθέτοντας χαρακτηριστικά αποσπάσματα, μαζί με τα Video της συνέντευξης.

Παύλος Τσίμας: «Κύριε Μαρκεζίνη, όλοι εδώ και ένα χρόνο μιλάμε για την κρίση. Εσείς διαλέξατε στον τίτλο του βιβλίου σας να χρησιμοποιήσετε τη λέξη στον πληθυντικό, δηλαδή “η Ελλάδα των κρίσεων” κι όχι της κρίσης. Δεν είναι μία η κρίση; Είναι πολλές;»

Β. Μαρκεζίνης: «Ναι, δυστυχώς, είναι πολλές. Είναι πρώτα απ’ όλα η κρίση η οικονομική. Είναι κρίση μεταναστευτική, η οποία χτυπάει όλη την Ευρώπη και θα αποβεί μια μέρα τεράστιο πρόβλημα. Είναι κρίση μειονοτική, το θέμα των μειονοτήτων, ιδίως της Θράκης. Είναι κρίση εξωτερική, η οποία είναι εξίσου σοβαρή. Αλλά η μεν οικονομική κρίση χτυπάει στην τσέπη και το καταλαβαίνεις αμέσως, η δε εξωτερική κρίση σε χτυπάει, κι όταν σε χτυπήσει είναι πολύ αργά για ν’ αντιδράσεις. Πέμπτον, η πιο σημαντική κρίση για μένα είναι η κρίση ελλείψεως εμπιστοσύνης προς το κράτος, τις αρχές και τα κόμματα. Τόσες πολλές… Κάθε μία απ’ αυτές τις κρίσεις είναι ικανή να μας σκοτώσει, κι εμείς έχουμε πέντε!»

Παύλος Τσίμας: «Ας πάρουμε αυτήν για την οποία όλοι μιλάμε (…)»

Β. Μαρκεζίνης: «Εγώ θέλω ν’ αφήσω κατά μέρος το θέμα, το πρόβλημα, της επιστροφής στη δραχμή. Το θεωρώ το πιο αδύνατο σενάριο και το πιο καταστροφικό. Αλλά και μέσα στο χώρο του ευρώ, που νομίζω θα κινηθούμε τουλάχιστον σε μια άμεση φάση, υπάρχουν πολλές δυσκολίες. Οι δυσκολίες είναι τρεις:

Πρώτον, επαναλαμβάνω, έχει χαθεί η εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση γενικά, αλλά και στους θεσμούς. Κι έχει χαθεί η εμπιστοσύνη διότι μας λένε διαφορετικά πράγματα. Από το κλασσικό “υπάρχουν χρήματα” και μετά δεν υπάρχουν, από το επόμενο κλασσικό “κάναμε 100% ό,τι μας ζητήσανε”, και μετά το κάναμε 80%, και τώρα καινούργια μέτρα, από το εξίσου κλασσικό ότι “στο 2011 θα βγούμε στις αγορές” και δεν βγαίνουμε - τώρα πήγαμε 2012 - και λοιπά.

Αυτό έχει δημιουργήσει μια έλλειψη εμπιστοσύνης και μέσα στην Ελλάδα, και όχι μόνο εναντίον της κυβερνήσεως, αλλά τους τελευταίους μήνες και εναντίον του Πρωθυπουργού που είχε ξεφύγει, ήταν στο απυρόβλητο. Αλλά ακόμη πιο σημαντικό, κι αυτό μπορώ να το βεβαιώσω διότι ζω στο εξωτερικό, έχει δημιουργήσει μια τεράστια κρίση εμπιστοσύνης στο εξωτερικό. Δεν μας πιστεύουν πια. Και κυρίως κάνουν συνεχείς συγκρίσεις με το τι γίνεται στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία.

Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν είναι μόνο η οικονομική κρίση. Δεν είναι μόνο ένα νέο πακέτο το οποίο πάλι επικεντρώνεται στην περικοπή δαπανών και δεν δίδει την έμφαση που έπρεπε ήδη να είχε δοθεί προ 18 μηνών στην ανάπτυξη και τώρα είναι ακόμη πιο αναγκαίο. Είναι αυτές οι φήμες που κυκλοφορούν που νομίζω έχουν κάποια βάση αληθείας, ότι δηλαδή θα συνδυαστεί με κάποια μορφή ενεχύρου ή υποθηκών ελληνικής περιουσίας. Οπότε πλέον παίρνει μια άλλη μορφή. Δεν είναι μόνο θέμα ότι χρωστάμε και ενδεχομένως κάποια μέρα να σκάσουμε κανόνι. Είναι και ο κίνδυνος όχι μόνο να βρεθούμε να χρωστάμε, αλλά, επειδή χρωστάμε και δεν μπορούμε να πληρώσουμε, να δούμε ελληνική περιουσία να εκποιείται.»

Παύλος Τσίμας: «Αυτό είναι ένα σενάριο που κι εγώ το ακούω. Δεν είμαι σε θέση να εκτιμήσω πόσο ρεαλιστικό είναι. (…)»

Β. Μαρκεζίνης: «Κοιτάξτε, σ’ αυτά που φημολογούνται, και χωρίς να ξέρω τις λεπτομέρειες, οι αντιδράσεις μας είναι πρώτες αντιδράσεις. Δεν μπορεί να τις πάρει κανείς ως οριστικές. Δεν μπορεί να κάνουμε κρίσεις χωρίς τις λεπτομέρειες. Αυτό που φημολογείται είναι ότι κάποια στιγμή θέλουν να κάνουν τα λεγόμενα προστατευμένα ομόλογα (protected bonds).

Η κυβέρνηση πανικοβάλλεται με τη λέξη αναδιάρθρωση του χρέους. Οι ακροατές μας πρέπει να καταλάβουν ότι η αναδιάρθρωση είναι διαφόρων μορφών. Είναι αναδιάρθρωση υπό μορφή επιμήκυνσης της αποπληρωμής, είναι αναδιάρθρωση υπό μορφή μειώσεως του επιτοκίου, και είναι αναδιάρθρωση υπό τη μορφή του λεγόμενου κουρέματος. Δηλαδή στους δανειστές μας θα πληρώσουμε 70 cents το δολάριο, ή 60 cents, αντί 100. Εγώ νομίζω προχωρούν, αγωνίζονται ν’ αποφύγουν το κούρεμα. Δε νομίζω ότι θα το αποφύγουν. Αγωνίζονται σε μια πρώτη φάση να κάνουν επιμήκυνση, ενδεχομένως συνδυαζόμενη με μια μείωση του επιτοκίου. (…)

Εγώ ειλικρινά πιστεύω ότι και στον Αγγλοσαξονικό χώρο και στο Γερμανικό θεωρούν ότι το μέλλον μας είναι πολύ μαύρο, παρά τις δηλώσεις που κάνουν, οι οποίες είναι καθαρά πολιτικές, διάφοροι πολιτικοί αρχηγοί. Λοιπόν, εάν είναι να μας δώσουν επιμήκυνση και μείωση του επιτοκίου θα ζητήσουν κάποια εξασφάλιση για το χρέος τους. Αυτό που ακούω, και μπορεί να είναι λάθος, είναι ότι θα δημιουργήσουμε μια εταιρεία, θα δώσουμε σ’ αυτή την εταιρεία περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου, λιμάνια, αεροδρόμια, κομμάτι της ΔΕΗ, κλπ., και αυτή η εταιρεία θα ανταλλάξει ομόλογα. Θα αγοράσει τα ομόλογα και θα δώσει μετοχές. Θα βρεθούμε δηλαδή χρεωμένοι στους ξένους με μια νέα μορφή που θα συνδέεται με υποθήκευση περιουσιακών στοιχείων.»

Παύλος Τσίμας: «Αν μείνουμε στην οικονομική κρίση, από πού ν’ αρχίσει κανείς; Δηλαδή, αν θέλει να βρει τρόπο να σκαρφαλώσει έξω από αυτή την τρύπα και να ξαναβγεί στο φως η χώρα, από πού νομίζετε ότι πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα; Από πού ν’ αρχίσει;»

Β. Μαρκεζίνης: «Ωραία ερώτηση και δύσκολη. Διότι να σας πω τι νομίζω ότι πρέπει να γίνει, αλλά το πώς αρχίζεις δεν ξέρω. Με βάζετε στον πειρασμό να σας πω ότι το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει είναι να αναδιαρθρώσουμε την οικονομία, να κάνουμε το κράτος να δουλεύει. Να βρούμε τρόπο ανθρώπινο, μελετημένο, που ν’ απαλλαγούμε από ανθρώπους, οργανώσεις, κλπ., που δεν προσφέρουν τίποτα στο κράτος. Το θέμα της απασχολήσεως στο Δημόσιο τομέα είναι γνωστό. Δεν είναι ανάγκη να μπούμε τώρα σε λεπτομέρειες, αλλά κάτι πρέπει να γίνει. Το κράτος δεν δουλεύει. (…)

Πρέπει να γίνει μια δομική αλλαγή. Και αυτή η δομική αλλαγή πρέπει να γίνει κατόπιν ενός σχεδίου διασώσεως. Να αποφασίσουμε ποιοι είναι οι τομείς της ελληνικής οικονομίας που μπορούν να προωθηθούν. Ο εφοπλισμός είναι επιτυχημένος τομέας. Ο τουρισμός είναι πετυχημένος τομέας. Ενδεχομένως τα ορυκτά εις τη βόρειο Ελλάδα είναι σπουδαία. Οι επιδιώξεις του υποθαλασσίου ορυκτού πλούτου, που τον αγνοούμε για λόγους που δεν καταλαβαίνω, είναι πολύ σημαντικές. Αυτό είναι το ένα.

Το δεύτερο είναι ότι πρέπει – δε νομίζω ότι η επιμήκυνση θα αρκέσει, αυτό πάνε γιατί θεωρούν ότι είναι το πιο μαλακό, αλλά κάθε αναδιάρθρωση έχει το κόστος της – σε κάποιο σημείο θα πάμε αναγκαστικά σε κάποιας μορφής κούρεμα. Ελπίζω, αυτό είναι αναγκαίο, με τη συνεννόηση των Ευρωπαίων. Διότι αν δεν μειώσουμε το ετήσιο τοκοχρεολύσιο, δεν θα τα βγάλουμε πέρα. Έχουμε φτάσει σ’ ένα σημείο που το χρέος μας συνολικά πλησιάζει το 160% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος. Αυτό δεν ξεπληρώνεται. Κάθε χρόνο πρέπει να βγάζουμε 12, 15 δισεκατομμύρια. Αυτό δεν βγαίνει. Αυτό είναι το δεύτερο.

Και το τρίτο, εξαιρετικά σημαντικό και πολύ δύσκολο πάλι (…) πρέπει να διευκολύνεις την ανάπτυξη. Πρέπει να βάλεις μεγάλο μαχαίρι στη γραφειοκρατία, και πρέπει να βρεις έναν τρόπο που να ζυγίσεις προσεκτικά τα συγκρουόμενα συμφέροντα μεταξύ αναπτύξεως και περιβαλλοντικών θεμάτων. Κάπου πρέπει να υπάρξει κάποια ισορροπία. Διότι αν ο ξένος επενδυτής είναι έτοιμος να βάλει 10, 20, 30 εκατομμύρια και μετά, από την ώρα που θα αποφασίσει μέχρις ότου αρχίσει το έργο, χρειάζεται πέντε χρόνια γιατί θα τρέχει στα δικαστήρια, δεν θα έλθει ποτέ.»

Παύλος Τσίμας: «Και το ερώτημα, λοιπόν, είναι, αν συμφωνήσουμε ότι αυτά τα τρία πράγματα πρέπει να γίνουν, ή τουλάχιστον απ’ αυτά πρέπει ν’ αρχίσουμε, το επόμενο ερώτημα είναι ποιος θα τα κάνει. (…)»

Β. Μαρκεζίνης: «Η εύκολη απάντηση – δεν σημαίνει ότι είναι η σωστή, αλλά από κει εγώ ξεκινάω – είναι η πεποίθηση που έχω και που νομίζω ότι όλο και περισσότερο εκφράζεται στο λαό, γιατί στο κάτω-κάτω αυτός μετράει κι όχι οι κυβερνώντες, οι εκάστοτε κυβερνώντες, είναι ότι αυτοί που θα μας βγάλουν από το χάλι που είμαστε τώρα, και τονίζω τη λέξη χάλι, οικονομικό, εξωτερικό, πολιτικό, θεσμικό, επί πάσι – στο κάθε επίπεδο είμαστε στο χείλος της αβύσσου – δεν είναι αυτοί που μας φέρανε εδώ. Κι άμα λέω αυτοί που μας φέρανε σ’ αυτό το χάλι δεν περιλαμβάνω μόνο τη σημερινή κυβέρνηση και την προηγούμενη, αλλά πάμε 10-15 χρόνια τουλάχιστον πίσω. (…) Όλοι αυτοί οι οποίοι συνετέλεσαν στην κατάσταση αυτή που είμαστε τώρα δεν είναι αυτοί οι οποίοι μπορούν να μας σώσουν. Αυτό πρέπει να το βάλουμε ως βάση. Τουλάχιστον αυτή είναι η βάση από την οποία ξεκινάω εγώ.

Πώς θα βρεις καινούργιους, πώς θα αναδειχτούν οι καινούργιοι, είναι πολύ δύσκολο. Δεν μπορώ να το προβλέψω. Εγώ έχω δύο σκέψεις επ’ αυτού του θέματος. Η μία σκέψη είναι ότι πρέπει να βρούμε τρόπο να προσελκύσουμε νέους – κι άμα λέω νέους εννοώ 40ρηδες, 45ρηδες επιτυχημένους επιχειρηματίες. Δηλαδή η ανανέωση του πολιτικού κόσμου πρέπει να έλθει από επιτυχημένους ανθρώπους και όχι από τους παλιούς πολιτικούς ή τα παιδιά τους, τους συγγενείς τους, τα ανίψια τους, τις θείες τους, κλπ.

Δεν σημαίνει ότι δεν είναι καλοί. Δεν δέχομαι την ιδέα ότι πρέπει να αποκλειστούν συνταγματικά όπως έγινε κάποια πρόταση, αλλά πρέπει να καταλάβει ο λαός ότι θα εκλεγούν οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν αποδείξει ότι έχουν κάνει κάτι στη ζωή τους. Αυτό είναι απαραίτητο.

Αυτό οδηγεί σε μια δεύτερη σκέψη η οποία ανατρέπει την τακτική ψηφοφορίας μέχρι στιγμής. Η δεύτερη σκέψη είναι ότι κατά τη γνώμη μου η ψήφος η λευκή ή άκυρη δεν αποδίδει τίποτα. Το είδαμε στις Δημοτικές εκλογές. Είδαμε μια τεράστια αποχή, είδαμε μια τεράστια λευκή ψήφο, και όμως και τα δύο κόμματα ήρθαν και μας είπαν, ο λαός μας εστήριξε, παρά τα μέτρα έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη, ανανεώθηκε ο άλφα, ανανεώθηκε ο βήτα, κλπ. Ε, δεν είναι έτσι! Εάν δεν ντροπιαστούν από μόνοι τους και να φύγουνε όσοι εδημιούργησαν αυτά τα χάλια, πρέπει στις επόμενες εκλογές, όποτε γίνουν, αργά ή γρήγορα, ο ελληνικός λαός να ρίξει στοχευμένη μαύρη ψήφο.»

Ολόκληρη τη συνέντευξη μπορείτε να την παρακολουθήσετε στα video που παραθέτω.

Δημοσιοϋπαλληλική μονιμότητα = μήτηρ πάσης κακίας

Την περασμένη εβδομάδα (4-5-2011) ο Υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Ραγκούσης μίλησε στο ΣΚΑΙ για την ανάγκη άμεσης εφαρμογής του 40ώρου στους δημοσίους υπαλλήλους, για λόγους δικαιοσύνης και ισότητας με τους ιδιωτικούς υπαλλήλους.

Αποφεύγοντας να τεκμηριώσει την αρχική παιδαριώδη εξαγγελία ότι τάχα το μέτρο αυτό θα εξοικονομούσε 45.000 θέσεις εργασίας – κάτι για το οποίο η ΝΔ είχε ζητήσει τεκμηρίωση – εστίασε την υπεράσπιση του μέτρου στο θέμα εξίσωσης με τον ιδιωτικό τομέα, πολύ περισσότερο αφού, όπως είπε, ο δημόσιος τομέας ήταν εκείνος που παρά λίγο να οδηγήσει τη χώρα στη χρεοκοπία.

Είναι αστείο, βέβαια, να πιστεύει κανείς ότι με μισή ώρα παραπάνω παραμονής στο χώρο εργασίας τους οι δημόσιοι υπάλληλο θα βγάλουν τόση δουλειά όση θα έβγαζαν 45.000 επιπλέον υπάλληλοι! Αυτό είχε υποστηρίξει ο κ. Ραγκούσης και παλιότερα (25-3-2011) σε συνέντευξή του στην Καθημερινή. (Δείτε εδώ.)

Γεγονός είναι πάντως ότι ένα μεγάλο ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων δεν εργάζονται αποδοτικά ούτε με το 37,5ωρο, είτε διότι τεμπελιάζουν και περί άλλα τυρβάζουν, είτε διότι, υπεράριθμοι όντες, δεν έχουν αντικείμενο εργασίας. Ποιος από μας δεν έχει την εμπειρία να παίρνει τηλέφωνο δημόσια υπηρεσία πριν από τις 9 το πρωί και να μην απαντάει κανείς, διότι δεν έχουν πάει ακόμη στο γραφείο; Και πόσοι από μας δεν έχουν την εμπειρία να πηγαίνουν σε δημόσια υπηρεσία τις ώρες που δέχονται, και αντί για τον αρμόδιο υπάλληλο να βρίσκουν άδεια καρέκλα, συχνά με μια ζακέτα αφημένη, και ο/η υπάλληλος να είναι άφαντος/η;

Χθες μιλούσα με κάποια γνωστή μου, που είχε φίλη διορισμένη στη Στατιστική Υπηρεσία η οποία μόλις είχε συνταξιοδοτηθεί και η οποία ομολόγησε ότι σε όλη τη διάρκεια που εργαζόταν στο Δημόσιο δεν είχε αντικείμενο εργασίας! Βέβαια υπάρχουν και κάποιοι τομείς του Δημοσίου, που είναι όμως λίγοι, όπου οι υπάλληλοι εργάζονται σκληρά. Ωστόσο, φοβάμαι ότι αυτή είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι να συρρικνωθεί ο υδροκέφαλος Δημόσιος τομέας και οι δημόσιοι υπάλληλοι να εργάζονται αντί να πιάνουν τα τηλέφωνα και να ξεχνάνε να τα κλείσουν, μιλώντας για ιδιωτικές τους υποθέσεις με φίλους και συγγενείς, και μάλιστα συχνά μπροστά σε ταλαίπωρο πολίτη που με γαϊδουρινή υπομονή περιμένει να εξυπηρετηθεί. Αν δεν αλλάξει αυτή η δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία της λούφας, ακόμη κι αν το 37,5ωρο γίνει 40ωρο η απόδοση πολλών δημοσίων υπαλλήλων θα συνεχίσει να είναι απογοητευτική.

Τι φταίει όμως και οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι αντιπαραγωγικοί; Κατά την ταπεινή μου άποψη, φταίει η μονιμότητα. Η μονιμότητα είναι κάτι αφύσικο, κάτι που παραλύει τις δημιουργικές δυνάμεις του ανθρώπου και τον κάνει τεμπέλη, μαλθακό και ασυνείδητο. Στη φύση δεν υπάρχει μονιμότητα σε τίποτα. Η ίδια η ζωή δεν είναι μόνιμη. Όλα τα όντα πρέπει να αγωνίζονται καθημερινά για τα προς το ζην, και αυτό δίνει νόημα στη ζωή τους και κίνητρο για δημιουργία.

Ο δημόσιος υπάλληλος όμως, από τη στιγμή που γίνεται μόνιμος, δεν έχει κίνητρο για ν’ αγωνιστεί. Κι επειδή δεν φοβάται μήπως χάσει τη δουλειά του, ουδόλως ζορίζεται! Συχνά μάλιστα, λόγω πλήξης και πλεονεξίας, θ' αναζητήσει τρόπους για ν’ αυξήσει το εισόδημά του με κάθε είδους διευκολύνσεις προς παρανομούντες πολίτες. Ορισμένες μάλιστα υπηρεσίες, όπως εφορίες και πολεοδομίες, προσφέρονται για τέτοιου είδους αλισβερίσια.

Και ερωτώ: αν ο δημόσιος υπάλληλος δεν ήταν μόνιμος, αν φοβόταν πως ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να χάσει τη θέση του, θα προχωρούσε σε παράνομες συναλλαγές με τόση ευκολία; Δε νομίζω! Κι αν δεν υπήρχε η μονιμότητα, θα συνωστίζονταν τόσοι πολλοί για μια θέση στο Δημόσιο, πουλώντας την ψήφο τους σε επίορκους πολιτικούς; Αν δεν υπήρχε η μονιμότητα, θα είχε εκφυλιστεί η εκλογική διαδικασία σε μια βρώμικη συναλλαγή, πράγμα που διόγκωσε αφύσικα το Δημόσιο τομέα, και τον έκανε μια από τις κύριες αιτίες της χρεοκοπίας μας; Αν δεν υπήρχε η μονιμότητα θα είχαν αποκτήσει τέτοια δύναμη οι συντεχνίες των ΔΕΚΟ ώστε να κρατάνε όμηρο ολόκληρη την κοινωνία με απεργίες διαρκείας όταν δε γίνεται το δικό τους; Δε νομίζω!

Επομένως, αν θέλουμε να μιλάμε για πραγματική εξίσωση του Δημοσίου με τον ιδιωτικό τομέα, δεν αρκεί το 40ωρο. Πρέπει να αρθεί η μονιμότητα και οι αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων να εξισωθούν με εκείνες των ιδιωτικών υπαλλήλων, οι οποίοι άλλωστε συντηρούν με το μόχθο τους το Δημόσιο λεβιάθαν.

Ας πάμε, λοιπόν, για πλήρη εξίσωση ιδιωτικού με Δημόσιο τομέα, ας καταργηθούν όλα τα προνόμια και τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων που δεν υπάρχουν στον ιδιωτικό τομέα, για να έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε για ισότητα. Αλλιώς το 40ωρο δεν θα φέρει την άνοιξη στη χειμαζόμενη ελληνική οικονομία.

Αντώνης Σαμαράς: Επανεκκίνηση με οπισθοδρόμηση!

Σας εξομολογούμαι, το περίμενα πώς το περίμενα το Ζάππειο 2 του Αντώνη Σαμαρά. Είχα ανάγκη να ελπίζω ότι θα πρότεινε κάποια ρεαλιστική και βιώσιμη εναλλακτική λύση για να βγούμε από το οικονομικό αδιέξοδο. Βλέπετε, ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται… Όμως ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης με απογοήτευσε με τα πισωγυρίσματά του! Μια από τα ίδια...

Δυστυχώς, παίδες Ελλήνων, η μοναδική λύση, δηλαδή μια έντιμη, ικανή και πατριωτική Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας, που θα ανέσυρε τη χώρα μας από το γκρεμό, φαντάζει άπιαστο όνειρο...

«Η Ελλάδα έχει υποστεί ένα παραλυτικό σοκ», είπε ο κ. Σαμαράς. «Γι’ αυτό χρειάζεται ένα δημιουργικό σοκ», συμπλήρωσε. Και πώς θα προκύψει το δημιουργικό σοκ; Από τη δραστική μείωση της φορολογίας, πιστεύει ο Αντώνης! Όπως διάβασα εδώ, προτείνει:

- "Τολμηρή και αποφασιστική" μείωση των φορολογικών συντελεστών. Θα εφαρμοστεί ενιαίος συντελεστής 15% επί των κερδών, κοινός για όλες τις επιχειρήσεις. Στο 15%, από 25% που είναι σήμερα, θα υποχωρήσει ο φόρος επί των μερισμάτων, ενώ για τα φυσικά πρόσωπα προβλέπεται σταδιακή μείωση του ανώτατου συντελεστή από 45% σε 30%.

- Μείωση των συντελεστών του ΦΠΑ ανά κατηγορία σε 19% (από 23%) και 9% (από 13%), ενώ χαμηλός συντελεστής 4,5% θα ισχύει για τον τουρισμό.

- Για τα καύσιμα ο Αντ. Σαμαράς υποσχέθηκε πως σε βάθος διετίας θα καταργηθούν οι αυξήσεις στον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης που επέβαλε η παρούσα κυβέρνηση.

- Η μείωση των εργοδοτικών εισφορών κατά 25%, ακολουθώντας το παράδειγμα της Ιρλανδίας. Παράλληλα θα προβλέπονται "δρακόντειες ποινές για την αδήλωτη εργασία".

- Κατάργηση των περισσότερων φόρων υπέρ τρίτων.

- Κατάργηση για 3 χρόνια του "πόθεν έσχες" για όλες τις κατοικίες, ώστε να ενισχυθεί η οικοδομή που "αποτελεί την ατμομηχανή ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας".

- Καμία αύξηση στις αντικειμενικές αξίες.

- Κατάργηση για ένα χρόνο όλων των φορολογικών ποινών, με εξαίρεση εκείνων που επιβάλλονται για το "ξέπλυμα" μαύρου χρήματος.

Καλή είναι η μείωση της φορολογίας, Αντώνη μου, αλλά οι συντελεστές που προτείνεις είναι εξωπραγματικοί, και πάντως για να φέρουν αυξημένα έσοδα στο κράτος προϋποθέτουν λαό με φορολογική και εθνική συνείδηση, πράγμα που λείπει από μας.

Ώστε σε τρία χρόνια ο ανώτατος συντελεστής φορολόγησης θα πέσει στο 30%; Μα αυτό δε συμβαίνει σε κανένα κράτος της Ευρωζώνης! Και δεν θα είναι κοινωνικά άδικο ο συνταξιούχος με ετήσιο εισόδημα 25.000 ευρώ, π.χ., να φορολογείται με τον ίδιο συντελεστή με κάποιον που δηλώνει εισόδημα άνω των 100.000 ευρώ;

Και θα επαναφέρεις τον ΦΠΑ στα επίπεδα του 2009; Μα τότε γιατί αυξανόταν το χρέος επί των ημερών της Ν.Δ. με αυτούς τους χαμηλούς συντελεστές;

Και θα καταργήσεις το πόθεν έσχες για όλες τις κατοικίες για τρία χρόνια; Και όταν επαναφέρεις το πόθεν έσχες, και η «ατμομηχανή της ανάπτυξης» θα σβήσει και πάλι, δεν θα επανέλθει η οικονομία στο σημερινό τέλμα; Διότι δεν φαντάζομαι να πιστεύεις ότι το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας θα λυθεί σε τρία χρόνια! Ωστόσο, με την ελεύθερη διακίνηση και ευλογία του μαύρου χρήματος δεν φτάσαμε έως τη χρεοκοπία; Ή μήπως η χρεοκοπία μας άρχισε με το Μνημόνιο και με το διωγμό του μαύρου χρήματος από τον ΓΑΠ;

Και δεν θα αυξήσεις τις αντικειμενικές αξίες, ώστε οι εργολάβοι-κατασκευαστές να συνεχίζουν να τσεπώνουν μαύρο αφορολόγητο χρήμα που συχνά ξεπερνά το 100% της αντικειμενικής αξίας! Αυτό δεν είναι ξέπλυμα βρώμικου χρήματος;

Αντώνη, αν προτείνεις η Ελλάδα να συνεχίσει να βρίσκεται στο έλεος του μαύρου χρήματος, δεν έχεις πάρει χαμπάρι ποια είναι η ρίζα της κακοδαιμονίας μας και επομένως δε γνωρίζεις ποια θεραπευτική αγωγή είναι κατάλληλη, δηλαδή δεν είσαι ικανός για να μας ξελασπώσεις.

Και ποιος σας είπε ότι "Δημοκρατία" σημαίνει το ένα κόμμα να ράβει και το άλλο να ξηλώνει; Η μια κυβέρνηση να χτίζει και η επόμενη να γκρεμίζει; Ποιος σας είπε ότι αυτό το βρώμικο παιχνίδι του μπρος πίσω και φτου από την αρχή που μας έφτασε στη σημερινή εξαθλίωση μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον; Ποιος σας είπε ότι έχετε το δικαίωμα να κάνετε ερασιτεχνικά πειράματα στις πλάτες του ελληνικού λαού;

Και άντε να πιστέψουμε ότι οι προτάσεις σου, Αντώνη, έχουν κάποιο αναπτυξιακό αντίκρισμα. Ποιοι, όμως, θα σπεύσουν ν’ αγοράσουν ακίνητα εκτός από εκείνους με το μαύρο χρήμα; Τη μεσαία τάξη μισθωτών και συνταξιούχων την εξόντωσαν οι περικοπές του Μνημονίου, και δεν τους μελέτησες καθόλου στην επανεκκίνησή σου. Ποιοι, λοιπόν, θα καταναλώσουν αγαθά ώστε να ξανανοίξουν οι επιχειρήσεις που έκλεισαν και να προσλάβουν ανέργους; Οι συνταξιούχοι των 450—700 ευρώ στους οποίους είπες ότι θα επαναφέρεις 13ο και 14ο μισθό; Αντώνη, φοβάμαι ότι κινείσαι εκτός τόπου και χρόνου.

Για τα κλειστά επαγγέλματα, όμως, γιατί τήρησες σιγήν ιχθύος; Για το θεσμοθετημένο κέρδος-μαμούθ των φαρμακοποιών (35%) γιατί δεν άστραψες και βρόντηξες;

Έχω πολλά να σου καταμαρτυρήσω, Αντώνη, διότι περίμενα περισσότερα από σένα, αφού είσαι οικονομολόγος. Θα επανέλθω, όμως, αν και δε νομίζω ότι θα σου λείψουν οι απόψεις μιας πυγολαμπίδας...

Αντώνης Σαμαράς: Επανεκκίνηση με οπισθοδρόμηση!

Σας εξομολογούμαι, το περίμενα πώς το περίμενα το Ζάππειο 2 του Αντώνη Σαμαρά. Είχα ανάγκη να ελπίζω ότι υπάρχει ρεαλιστική και βιώσιμη εναλλακτική λύση στο οικονομικό μας αδιέξοδο, αφού μια χούντα που μας χρειάζεται φαντάζει άπιαστο όνειρο... Βλέπετε, ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται… Όμως ο Αντωνάκης με απογοήτευσε με τα πισωγυρίσματά του.

«Η Ελλάδα έχει υποστεί ένα παραλυτικό σοκ», είπε ο κ. Σαμαράς. «Γι’ αυτό χρειάζεται ένα δημιουργικό σοκ», συμπλήρωσε. Και πώς θα προκύψει το δημιουργικό σοκ; Κυρίως από τη δραστική μείωση της φορολογίας και την κατάργηση του πόθεν έσχες, πιστεύει ο Αντώνης! Όπως διάβασα εδώ, προτείνει:

- "Τολμηρή και αποφασιστική" μείωση των φορολογικών συντελεστών. Θα εφαρμοστεί ενιαίος συντελεστής 15% επί των κερδών, κοινός για όλες τις επιχειρήσεις. Στο 15%, από 25% που είναι σήμερα, θα υποχωρήσει ο φόρος επί των μερισμάτων, ενώ για τα φυσικά πρόσωπα προβλέπεται σταδιακή μείωση του ανώτατου συντελεστή από 45% σε 30%.

- Μείωση των συντελεστών του ΦΠΑ ανά κατηγορία σε 19% (από 23%) και 9% (από 13%), ενώ χαμηλός συντελεστής 4,5% θα ισχύει για τον τουρισμό.

- Για τα καύσιμα ο Αντ. Σαμαράς υποσχέθηκε πως σε βάθος διετίας θα καταργηθούν οι αυξήσεις στον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης που επέβαλε η παρούσα κυβέρνηση.

- Η μείωση των εργοδοτικών εισφορών κατά 25%, ακολουθώντας το παράδειγμα της Ιρλανδίας. Παράλληλα θα προβλέπονται "δρακόντειες ποινές για την αδήλωτη εργασία".

- Κατάργηση των περισσότερων φόρων υπέρ τρίτων.

- Κατάργηση για 3 χρόνια του "πόθεν έσχες" για όλες τις κατοικίες, ώστε να ενισχυθεί η οικοδομή που "αποτελεί την ατμομηχανή ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας".

- Καμία αύξηση στις αντικειμενικές αξίες.

- Κατάργηση για ένα χρόνο όλων των φορολογικών ποινών, με εξαίρεση εκείνων που επιβάλλονται για το "ξέπλυμα" μαύρου χρήματος.

Καλή είναι η μείωση της φορολογίας, Αντώνη μου, αλλά οι συντελεστές που προτείνεις είναι εξωπραγματικοί, και πάντως για να φέρουν αυξημένα έσοδα στο κράτος προϋποθέτουν λαό με φορολογική και εθνική συνείδηση, πράγμα που λείπει από μας. Ή μήπως δεν γνωρίζεις την πικρή αλήθεια;

Ώστε σε τρία χρόνια ο ανώτατος συντελεστής φορολόγησης θα πέσει στο 30%; Μα αυτό δεν συμβαίνει σε κανένα κράτος της Ευρωζώνης!

Και θα επαναφέρεις τον ΦΠΑ στα επίπεδα του 2009; Μα τότε γιατί αυξανόταν το χρέος επί των ημερών της Ν.Δ. με αυτούς τους χαμηλούς συντελεστές;

Και θα καταργήσεις το "πόθεν έσχες" για όλες τις κατοικίες για τρία χρόνια, ε; Και όταν μετά από τρία χρόνια επαναφέρεις το "πόθεν έσχες", οπότε η «ατμομηχανή της ανάπτυξης» θα σβήσει και πάλι, δεν θα επανέλθει η οικονομία στο σημερινό τέλμα; Διότι δεν φαντάζομαι να πιστεύεις ότι το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας θα λυθεί σε τρία χρόνια!
Ωστόσο, με την ελεύθερη διακίνηση και ευλογία του μαύρου χρήματος δε φτάσαμε έως τη χρεοκοπία; Ή μήπως η χρεοκοπία μας άρχισε με το Μνημόνιο και με το δήθεν διωγμό του μαύρου χρήματος από το Γιωργάκη;

Είπες ακόμη ότι δεν θ' αυξήσεις τις αντικειμενικές αξίες, ώστε οι εργολάβοι-κατασκευαστές να συνεχίζουν να τσεπώνουν μαύρο αφορολόγητο χρήμα που συχνά ξεπερνά το 100% της αντικειμενικής αξίας! Αυτό δεν είναι ξέπλυμα βρώμικου χρήματος; Αυτή δεν είναι σκαστή θεσμοθετημένη φοροδιαφυγή; Αυτό δεν είναι κρίμα κι άδικο για τον έντιμο φορολογούμενο; Αυτό δεν είναι αίσχος και ντροπή;

Αντώνη, αν προτείνεις η Ελλάδα να συνεχίσει να βρίσκεται στο έλεος του μαύρου χρήματος, δεν έχεις πάρει χαμπάρι ποια είναι η ρίζα της κακοδαιμονίας μας και επομένως δεν γνωρίζεις ποια θεραπευτική αγωγή είναι κατάλληλη, δηλαδή δεν είσαι κατάλληλος για να μας ξελασπώσεις.

Και ποιος σας είπε ότι Δημοκρατία σημαίνει ο ένας να ράβει και ο άλλος να ξηλώνει; Ποιος σας είπε ότι αυτό το βρώμικο παιχνίδι του "μπρος πίσω και φτου κι από την αρχή" μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον; Ποιος σας είπε ότι έχετε το δικαίωμα να κάνετε επ' άπειρον ερασιτεχνικά πειράματα στις πλάτες του ελληνικού λαού;

Και άντε να πιστέψουμε ότι οι προτάσεις σου, Αντώνη, έχουν κάποιο οικονομικό αντίκρισμα. Ποιοι θα σπεύσουν ν' αγοράσουν ακίνητα εκτός από κάποιους με μαύρο χρήμα; Τη μεσαία τάξη μισθωτών και συνταξιούχων την εξόντωσαν οι περικοπές του Μνημονίου, και δεν τους μελέτησες καθόλου στην επανεκκίνησή σου. Ποιοι, λοιπόν, θα καταναλώσουν αγαθά ώστε να ξανανοίξουν οι επιχειρήσεις που έκλεισαν; Οι συνταξιούχοι των 450—700 ευρώ στους οποίους είπες ότι θα επαναφέρεις 13ο και 14ο μισθό;
Αντώνη, φοβάμαι ότι κινείσαι εκτός τόπου και χρόνου.

Για τα κλειστά επαγγέλματα, όμως, γιατί τήρησες σιγήν ιχθύος; Για το θεσμοθετημένο κέρδος-μαμούθ των φαρμακοποιών (35%) γιατί δεν άστραψες και βρόντηξες;
Έχω πολλά να σου καταμαρτυρήσω, Αντώνη, διότι περίμενα περισσότερα από σένα, αφού είσαι οικονομολόγος... Θα επανέλθω, όμως, εν ευθέτω χρόνω!

Α, ναι, έχεις χαιρετίσματα και από το Στέφανο Μάνο, το συνάδελφο νεοφιλελεύθερο ντε, που προτείνει να απολυθεί το μισό δημόσιο!

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος ζητάει δεκανίκια για τη χωλή κυβέρνηση

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, κατά την έξοδό του από το Μέγαρο Μαξίμου, μετά την ολοκλήρωση του χθεσινού Υπουργικού Συμβουλίου, έκανε βαρυσήμαντη δήλωση, την οποία θα παραθέσω τμηματικά, σχολιάζοντάς την:

Ευ. Βενιζέλος: «Η Κυβέρνηση εδώ και 18 μήνες κάνει μία υπεράνθρωπη προσπάθεια, αλλά στη χώρα αυτή δεν βρίσκεται μόνον η Κυβέρνηση.»

Κύριε Βενιζέλο, λυπάμαι που θα διαφωνήσω μαζί σας, αλλά προσωπικά δεν διαπίστωσα αυτή την υπεράνθρωπη προσπάθεια της κυβέρνησης αυτούς τους 18 μήνες. Κατ’ αρχήν τους πρώτους 7 μήνες, δεν έκανε απολύτως τίποτα, παρά μόνο πάγωνε εισπρακτικά νομοθετήματα της προηγούμενης κυβέρνησης (βλέπε ημιυπαίθριους) και κωλυσιεργούσε στην ψήφιση του φορολογικού νομοσχεδίου, δίνοντας χρόνο στους πονηρούς να κάνουν μαζικές γονικές παροχές με μηδενικούς φόρους, μεταβιβάσεις με μειωμένους φόρους, ή να φυγαδεύουν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό.

Ακόμη και ο πρώην πρόεδρος της Βουλής, Απόστολος Κακλαμάνης, είχε αγανακτήσει και σας τα είχε ψάλλει. Ιδού ένα απόσπασμα από τα όσα είπε στη Βουλή ο δικός σας Απόστολος στις 25/2/2010: «Περιμένουμε ένα φορολογικό νομοσχέδιο - διότι υπήρχε δουλειά, την οποία γνωρίζω - που έπρεπε να είχε έρθει εδώ, τουλάχιστον από το Νοέμβριο. Θα μας φέρετε νομοσχέδιο, που θα ψηφιστεί εδώ τον Απρίλη και ουσιαστικά θ’ αρχίσει να αποδίδει από το Φθινόπωρο;» (Περισσότερα εδώ.)

Αλλά και μετά την υπογραφή του διαβόητου πια Μνημονίου, πριν ένα χρόνο, με τον επώδυνο για το λαό τυφλοσούρτη πλέον στο χέρι, συνεχίσατε χαλαρά και ασυντόνιστα, και το αποτέλεσμα που βλέπουμε στην πράξη, και το βλέπει και η Τρόικα και οι αγορές, είναι, δυστυχώς για μας, μηδέν εις το πηλίκιον: περισσότερη οικονομική εξαθλίωση, περισσότερη ανεργία, μεγαλύτερο χρέος, περισσότερη εξάρθρωση παρά διάρθρωση, καλπάζουσα ακρίβεια, λουκέτα επί λουκέτων, απαγορευτικά spreads, συζητήσεις για νέα δάνεια, νέα μνημόνια, υποθηκεύσεις, και δε συμμαζεύεται...

Ευ. Βενιζέλος: «Η πολιτική διεύθυνση της χώρας είναι κάτι πολύ ευρύτερο από την Κυβέρνηση. Περιλαμβάνει την Αντιπολίτευση. Περιλαμβάνει τα Συνδικάτα, περιλαμβάνει την Κοινωνία των Πολιτών, περιλαμβάνει άλλες εξουσίες, όπως η δικαστική εξουσία, περιλαμβάνει την τοπική αυτοδιοίκηση.

Άρα, πέρα από την Κυβέρνηση και το έργο της Κυβέρνησης και την προσπάθεια της Κυβέρνησης, υπάρχει και αυτό που λέγεται πολιτική διεύθυνση της χώρας, προκειμένου να πετύχουμε μία εθνική συστράτευση, προκειμένου να πετύχουμε σε μία εθνική προσπάθεια διαχείρισης της κρίσης και ανασυγκρότησης του τόπου μας.»

Ώστε η πολιτική διεύθυνση της χώρας είναι όλοι αυτοί που αναφέρατε, ε; Θέλετε να συμφωνήσω μαζί σας; Να συμφωνήσω! Πότε όμως το καταλάβατε αυτό; Όταν με προκλητική αλαζονεία υπογράφατε το αντισυνταγματικό, προδοτικό και αδιέξοδο Μνημόνιο ερήμην όλων αυτών, διαγράφοντας μάλιστα από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ εκείνους που δεν υπέγραψαν, δεν είχατε καταλάβει, παρότι συνταγματολόγος, ότι όλοι αυτοί αποτελούσαν την πολιτική διεύθυνση της χώρας και έπρεπε να ερωτηθούν;

Μήπως ρωτήσατε τη δικαστική εξουσία για τη συνταγματικότητα της εκχώρησης της εθνικής μας κυριαρχίας σε δυνάμεις εξαποδώ; Μήπως κάνατε δημοψήφισμα να ρωτήσετε το λαό αν ήθελε να παραδώσει το μέλλον του στο ΔΝΤ; Όσο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, στην οποία δώσατε υπερεξουσίες με τον Καλλικράτη που ψηφίσατε εσπευσμένα, τι βοήθεια περιμένετε από δαύτη; Είναι βουτηγμένη στις ίδιες αμαρτίες, και πάσχει από τις ίδιες αρρώστιες, όπως και η κεντρική εξουσία… Τι να κάνει ο κρύος του παγωμένου;

Ευ. Βενιζέλος: «Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου που πρέπει να θέσουμε ως πρώτο ζήτημα. Η αλλαγή της πολιτικής ατμόσφαιρας και κυρίως η δίκαιη κατανομή της ευθύνης σε όλους μας, σε όλους τους Έλληνες πολίτες, ανάλογα με το επίπεδο το θεσμικό στο οποίο κινείται ο καθένας. Εάν παραμείνει η εντύπωση ότι υπάρχει μόνο η Κυβέρνηση που πρέπει να σύρει ένα τεράστιο κάρο δεν θα καταλήξουμε πουθενά.»

Αν ζητάτε δίκαιη κατανομή ευθύνης, τότε την κύρια ευθύνη φέρνει η κυβέρνηση. Όταν, όμως, οι πολίτες βλέπουν ότι η κυβέρνηση σύρει το κάρο στον γκρεμό, ευνόητο είναι ότι δεν θα βάλουν πλάτη για να σπρώξουν. Κι αυτό που φαίνεται, και μάλιστα επιβεβαιώνεται με τις προχθεσινές δηλώσεις του Α. Λοβέρδου, είναι ότι το κάρο-Ελλάδα σύρεται από την κυβέρνηση στο γκρεμό με νεφελώδεις και αντιφατικές πολιτικές.



Ευ. Βενιζέλος: «Η Κυβέρνηση έκανε, κάνει και θα κάνει το καθήκον της. Θα επιτελέσει την αποστολή της.»

Αμ δεν κάνει το καθήκον της, κύριε Βενιζέλο! Και όπως πάει, δεν θα επιτελέσει την αποστολή της! Εκτός αν θεωρεί ότι ύψιστη αποστολή της είναι να πηγαίνει από μνημόνιο σε μνημόνιο, από μέτρα σε μέτρα, από δάνειο σε δάνειο, διογκώνοντας το χρέος, υποθηκεύοντας τη χώρα στους δανειστές της, και ξεπουλώντας σε τιμή ευκαιρίας ό,τι έχει απομείνει…

Ευ. Βενιζέλος: «Αλλά επαναλαμβάνω την έννοια, πρέπει να συμπράξουν όλοι όσοι συνδέονται με αυτό που λέγεται πολιτική διεύθυνση του τόπου. Είναι μία πολύ ευρύτερη έννοια και εκεί ο ρόλος της Αντιπολίτευσης είναι καθοριστικός, γιατί η Αντιπολίτευση δεν είναι απλά για να ασκεί κριτική. Η Αντιπολίτευση έχει και την υποχρέωση συναίνεσης.

Δεν θέλω να δω μεθαύριο στο Ζάππειο τον κ. Σαμαρά έμμεσα να επιχαίρει για προβλήματα ή έμμεσα να ποντάρει στην αποτυχία της προσπάθειας της χώρας. Πρέπει και αυτός να στρατευτεί γιατί και αυτός ως Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης είναι τμήμα αυτού που εννοώ πολιτική διεύθυνση της χώρας.»

Αφήστε την Αντιπολίτευση να κάνει τη δουλειά της, κύριε Βενιζέλο, αντιπολιτευόμενη όπως είναι ο θεσμικός της ρόλος. Θυμηθείτε πώς αντιπολιτευόσασταν εσείς όταν ο Κ. Καραμανλής προσπαθούσε να περάσει μέτρα-ασπιρίνες, όπως το πάγωμα μισθών και συντάξεων. Θυμηθείτε την ιστορία σας, και στου κρεμασμένου το σπίτι μη μιλάτε για σκοινί.
Ήδη ο Αντώνης Σαμαράς έχει υπογράψει πολλά από τα νομοσχέδια που φέρατε, στα οποία συμφωνούσε, και έχει δώσει δείγμα γραφής ότι δεν κάνει αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση. Και ούτε μας έχει δώσει την εντύπωση ότι επιχαίρει για προβλήματα και ποντάρει στην αποτυχία της προσπάθειας της χώρας, όπως υβριστικά του καταλογίζετε, υπονομεύοντας τη συναίνεση που τάχα επιζητείτε.

Αντίθετα απ’ ό,τι έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Σαμαράς δεν ζητάει καν εκλογές. Μάλιστα σας είχε προειδοποιήσει ενωρίς (1/2/2010) να πάρετε μέτρα λέγοντας: «Επιτέλους ξεκολλήστε, κύριε πρόεδρε, πάρτε μέτρα. (…) Με τις κινήσεις σας δίνετε εύκολο στόχο στους κερδοσκόπους.»

Αυτά τα λίγα είχα να σας πω, εκφράζοντας την απογοήτευσή μου, διότι αφελώς περίμενα κάτι καλύτερο από σας… Πρωτίστως, περίμενα να είχατε εμποδίσει με νύχια και με δόντια την υπογραφή του Άρθρου 14, παρ. 5 του Μνημονίου, με το οποίο παραδώσατε την εθνική μας κυριαρχία. Δυστυχώς για τη χώρα μας, ειλικρινά λυπάμαι που το λέω, είστε κι εσείς ένα ακόμη καμένο χαρτί του ΠΑΣΟΚ…

Ανιαρή η έκθεση ιδεών της Σοφίας Σακοράφα!

Άοσμη, άγευστη, ανιαρή και ανούσια ήταν η λογοτεχνική ομιλία της Σοφίας Σακοράφα στη Διεθνή Συνάντηση στην Αθήνα με θέμα «Χρέος και Λιτότητα», στις 6-7-2011, στη Νομική Σχολή.

Κρίμα βρε Σοφία! Ποιοι σε βάσκαναν; Ή μήπως σ’ εμπόδιζε το μοιραίο μαλλί που έκρυβε το μισό σου μάτι, εμποδίζοντάς σε από του να έχεις καθαρό βλέμμα; Πάντως η παρουσία σου κάθε άλλο παρά παρουσία αγωνίστριας ήταν, και ας με συμπαθάνε οι θαυμαστές σου που σ’ έχουν κάνει είδωλο.

Στο τέλος της ανάρτησης, παραθέτω ολόκληρη την ομιλία σου για να μη σε αδικήσω, αλλά και για να βλέπουν οι επισκέπτες αυτού του ιστολογίου ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα μιας παρ’ ολίγον ακτιβίστριας που τάχα πολεμάει το σάπιο σύστημα, παραμένοντας εντός του σάπιου συστήματος, με ρομαντικές εκθέσεις ιδεών σε γλώσσα μιας παρωχημένης εποχής.

«Τι είναι ένας λαός χωρίς βλέμμα;», ρώτησε η Σοφία. Κι εγώ τη ρωτάω: τι είναι μια δημοκρατία χωρίς αντίκρισμα κι ένας λαός χωρίς ψυχή; Δηλαδή πότε είχε ο λαός βλέμμα και το έχασε με το Μνημόνιο; Τότε που βολευόταν ανεβοκατεβάζοντας στην κυβέρνηση τους ίδιους και τους ίδιους που τον πρόδιδαν, τον έφτυναν κατά πρόσωπο και, με τη συνεργασία του ή την ανοχή του, τον βούλιαζαν όλο και πιο βαθιά στα χρέη;

Και η απάντηση της Σοφίας στο ερώτημα που έθεσε η ίδια είναι:
«Ένας λαός χωρίς βλέμμα είναι ένας λαός που παραχωρεί την πολιτική του υπόσταση, το όραμά του. Είναι ένας λαός που εκχωρεί την ιστορία του σε ένα είδος κενής ελπίδας, λευκής απελπισίας.»

Δηλαδή προ του Μνημονίου ο λαός είχε όραμα και δεν το είχα πάρει χαμπάρι; Ποιο ήταν το όραμά του; Το ίδιο μ’ εκείνο των αχρείων πολιτικών, δηλαδή ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας;

Και πότε εκχώρησε ο λαός την ιστορία του; Πέρυσι το Μάιο που υπογράφτηκε το Μνημόνιο; Κι αυτά που έκανε προηγουμένως, βλέπε νόθευση βιβλίων ιστορίας, κάψιμο ελληνικής σημαίας, εκρήξεις βομβών δίπλα στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, βεβήλωση του ιερού μνημείου της Ακρόπολης με συντεχνιακά πανό, κλπ., ήταν εκδηλώσεις σεβασμού προς την ιστορία του;

Σοφία Σακοράφα και Σία, είναι καιρός να συνειδητοποιήσεις εσύ και τα συντρόφια σου ότι φτάσαμε στο κατάντημα που βρισκόμαστε ακριβώς επειδή λαός και ηγεσία δεν είχαν όραμα και δεν σέβονταν την ιστορία τους. Είναι καιρός να συνειδητοποιήσετε ότι, και αν ακόμη μας διαγράψουν όλο το χρέος χωρίς πέναλτι, εμείς, με τα "προσόντα" που διαθέτουμε λαός και ηγεσία, θα το ξαναφτιάχναμε εξαρχής στο άψε σβήσε.

Αυτοί είμαστε! Κι αν δεν αλλάξουμε ριζικά, αν δεν απαλλαγούμε από τη νοοτροπία του κακομοίρη ραγιά που πάντα κάποιοι άλλοι φταίνε και τον αδικούν και ποτέ δε φταίει ο ίδιος, αν δεν κάνουμε την αυτοκριτική μας σα λαός και δεν αναλάβουμε τις ευθύνες μας, η ιστορία θα μας ξεράσει. Φοβάμαι ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά στο σημείο μηδέν… Τελειώσανε τα ψέματα! Ώρα να τελειώνουν και οι ψευδαισθήσεις μας...

Λυπάμαι που δεν έχω χρόνο για ν’ απαντήσω λέξη προς λέξη στην άσχετη με τη ζοφερή πραγματικότητα λογοτεχνική έκθεση ιδεών της Σοφίας Σακοράφα. Αλλά και να είχα χρόνο, θα χρησίμευε ν’ ασχοληθώ περισσότερο; Δε νομίζω!

******
Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία της Σοφίας Σακοράφα στην έναρξη του Συνεδρίου την Παρασκευή 6 Μαΐου 2011

«Αγαπητοί προσκεκλημένοι, Κύριοι και κυρίες σύνεδροι, Σύντροφοι ακτιβιστές, Συναγωνιστές,

Η ελληνική πρωτοβουλία για τη σύσταση Επιτροπής Λογιστικού ελέγχου του δημόσιου χρέους, σας καλωσορίζει σε αυτό το πολύ σημαντικό τριήμερο ανταλλαγής θέσεων, προτάσεων, προβληματισμών και εμπειριών.
Με ιδιαίτερη χαρά, αλλά και προσδοκίες, καλωσορίζουμε όλους όσους ήρθαν από άλλους τόπους, νοώντας τον πλανήτη σαν μια μεγάλη πατρίδα οραμάτων, ιδανικών, αγώνων και κατακτήσεων των λαών.
Στην Ελλάδα γεννήθηκε ένας μεγάλος κινηματογραφιστής γνωστός στα πέρατα του κόσμου . Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος.
Στην ταινία του “το βλέμμα του Οδυσσέα”, όπως αναλύει ο Περ Αλμπέρ, έχει σαν κεντρικό θέμα το βλέμμα ή, πιο συγκεκριμένα, την ανάκτηση του βλέμματος.
Έτσι εξηγεί την προέλευση της κρίσης ο κεντρικός ήρωας της ταινίας, όταν προσπαθώντας να φωτογραφίσει έναν ιερό και αποκαλυπτικό χώρο όπως ο ναός του Απόλλωνα στη Δήλο, δεν καταφέρνει παρά να βγάλει μαύρες φωτογραφίες. Και μουρμουρίζει :
«Τίποτα... Εικόνες αρνητικές του κόσμου... σαν να μην είχα βλέμμα. Άρχισα να τραβάω τη μια φωτογραφία πίσω απ’ την άλλη. Οι ίδιες μαύρες τρύπες...»

O πρωταγωνιστής συνειδητοποιεί ότι έχει χάσει το βλέμμα του και το ταξίδι θα είναι η προσπάθειά του να το ανακτήσει.
Ώσπου στο τελικό πλάνο, στο φτάσιμο του ταξιδιού, θα καταφέρει να εμφανίσει και να δει τη χαμένη από τις αρχές του αιώνα ταινία που αντιπροσωπεύει το πρώτο βλέμμα:
"[Ένα βλέμμα] χαμένο, [...] ένα βλέμμα που γυρεύει να βγει απ' το σκοτάδι... κάτι σαν γέννηση..."
Φίλες και φίλοι,
Αυτή ακριβώς είναι η ιστορία μας.
Βρισκόμαστε στο ύστατο σημείο της κρίσης.
Η πατρίδα μας που δεν αναγνωρίζει τα παιδιά της και τα παιδιά που δεν αναγνωρίζουν την πατρίδα τους· οι χώροι των ονείρων, των αναμνήσεων ή των ιδανικών, σε αντίθεση μ' ένα παρόν δίχως βλέμμα.
Μορφές εξόριστων, αν ορίσουμε σαν εξορία ένα συναίσθημα απώλειας όπου το απόν μπορεί να πάρει τα συμβολικά ονόματα δικαιοσύνη, λογοδοσία, δημοκρατία, ανεξαρτησία, ελπίδα, όραμα.
Όπως ακριβώς το περιγράφει αυτός που είναι σίγουρα ανάμεσά μας, ο Θανάσης Βέγγος, στην ίδια ταινία "Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα. Πεθαίνουμε."
Γιατί πάνω από τα περιώνυμα νούμερα και τις στατιστικές υπάρχουν πολυτιμότερες έννοιες.
Πάνω από τα κερδοσκοπικά παιχνίδια των αγορών και τους ταγούς τους, υπάρχουν πολυτιμότερα περιεχόμενα, υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει η ιστορία, υπάρχει ο πολιτισμός, υπάρχει η αξιοπρέπεια, υπάρχει ο λαός, που εδώ στη χώρα μας έχει χάσει το βλέμμα του.
Η ανθρωπιά και η αξιοπρέπεια , σαν κοινωνική κατάκτηση και όχι σαν ευγενική προσφορά, έχει παραδοθεί στη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα.
Η ιστορία μας, ιστορία αντιστάσεων και λαϊκών κατακτήσεων, έχει παραμορφωθεί από ανιστόρητες και αντιδιαλεκτικές τελολογικές θεωρίες περί μονόδρομου.
Ο πολιτισμός μας, η πεμπτουσία του οποίου είναι το σχέδιο του Προμηθέα να σώσει τους ανθρώπους από την καταστροφή, γιατί οι άνθρωποι είναι το μόνο καύσιμο της ιστορίας, έχει αντικατασταθεί από την προϊστορία της σωτηρίας των χρηματοπιστωτών και των τραπεζιτών.
Ο λαός, από πολιτικό υποκείμενο όπως οφείλει να τον αντιλαμβάνεται κάθε κυβέρνηση, αντιμετωπίζεται σαν κατηγορούμενο χυδαίων επιθέτων: τεμπέλης, διεφθαρμένος, τζαμπατζής...
Όλο αυτό το πλέγμα στρέβλωσης οργανώθηκε και υλοποιήθηκε μέσα από ισχυρούς μηχανισμούς κυβερνητικής προπαγάνδας, με καταρχήν στόχο την καλλιέργεια συνενοχής και φόβου.
Ο πρώτος αυτός στόχος που απευθύνεται στα ένστικτα του λαού μας, λειτουργεί σαν ένα θαυμάσιο λοιμοκαθαρτήριο που ξεπλένει τις αμαρτίες ενός ολόκληρου συστήματος.
Αλλά το σχέδιο δε σταματά εδώ.
Το ένστικτο του φόβου και της συνενοχής δεν είναι ποτέ αρκετό για την πλήρη, την απόλυτη κυριαρχία, την άνευ όρων επιβολή.
Χρειάζεται και κάτι ακόμη.
Χρειάζεται ο λαός να χάσει το βλέμμα του.
Τί είναι ένας λαός χωρίς βλέμμα;
Είναι ένας λαός που παραχωρεί την πολιτική του υπόσταση, το όραμά του.
Είναι ένας λαός που εκχωρεί την ιστορία του σε ένα είδος κενής ελπίδας, λευκής απελπισίας.
Γιατί γνωρίζουν καλά ότι «Το πολιτικό παρόν δεν είναι ξένο προς το ιστορικό παρελθόν».
Αυτό είναι το σχέδιο.
Και είναι πιλοτικό, όσο παράλληλα και λογικό.
Πάντα σε περιόδους όξυνσης της κρίσης το σύστημα ανασύρει μηχανισμούς προπαγάνδας και καταστολής.
Μόνο που τούτη τη φορά ξεπέρασε ακόμη και τον εαυτό του.
Πάντοτε, εκτός από την εποχή του μακαρθισμού, επέτρεπε σαν βαλβίδα εκτόνωσης, σαν μηχανισμό λείανσης και ταυτόχρονα στίλβωσης του ίδιου του συστήματος, μικρές χαραμάδες, έστω τυφλές ελπίδες, που ακόμη κι αν δεν ήταν αρκετές ήταν κάτι.
Σήμερα επιδιώκει να ελέγξει κάθε ανεξάρτητο όνειρο.
Επιδιώκει να σφραγίσει κάθε χαραμάδα.
Για να μη βλέπουμε πια.
Αυτό που ζούμε , είναι η ιστορική νεύρωση του συστήματος.
Μία νεύρωση που είναι χρήσιμη για το σύστημα , καθώς του παρέχει ισορροπία , του ανοίγει το δρόμο να συνεχίσει να επιβιώνει χωρίς να χρειαστεί να αλλάξει.
Αυτό που έχουμε την υποχρέωση να διακρίνουμε, είναι ότι κάθε φορά που το σύστημα καλλιεργεί την τρομοκρατία και ακόμη πιο έντονα όποτε κλείνει τις χαραμάδες, είναι απολύτως φοβισμένο και κατά συνέπεια προσπαθεί να εκφοβίσει.
Για το λόγο αυτό και η μοναδική διέξοδος από αυτή την εσωτερική του αντίφαση είναι η βία.
Γιατί δεν υπάρχει εντονότερη μορφή βίας, από την κατάλυση του βλέμματος.
Και είναι αυτός ο λόγος που δεν υπάρχει υψηλότερη μορφή αντίστασης, από την προσπάθεια να ανακτήσουμε το βλέμμα μας.
Να γεννηθούμε δηλαδή.
Και όπως διατύπωσε ο Αμεγκουάλ
"O χρόνος είναι ο τόπος της Ιστορίας· η μνήμη, η ανθρώπινη μορφή του χρόνου".
Η γέννηση αυτή δεν μπορεί να συντελεσθεί χωρίς την ιστορία και τη μνήμη.
Η τεράστια συμβολή αυτού του συνεδρίου είναι αυτή ακριβώς.
Η εμπειρία που θα μας μεταφέρετε, οφείλει να δημιουργήσει και να ξαναβρεί τη ζωή· δηλαδή, να μεταφέρει την αναδρομική αναγκαιότητα του παρελθόντος σε χρόνο ενεστώτα.
Να καταφέρουμε να διατρέξουμε μαζί στο ζωντανό τόπο της ιστορίας και της μνήμης, εμπεδώνοντας ότι αυτό που συνέβη στον Ισημερινό, στην Αργεντινή, αυτό που συντελείται σήμερα στην Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, ενώνονται μέσα από το αόρατο νήμα της ιστορίας.
Και αυτό το νήμα το μεταφέρετε, το μεταφέρουμε όλοι εμείς.
Η μνήμη ζώσα και παρούσα.
Η ιστορία, όχι αυτή των πολιτικών και των οικονομικών διευθυντηρίων, αλλά των λαών και της αντίστασής τους, παρελαύνουσα.
Η απόδειξη είναι εδώ και έρχεται από τη Νότια Αμερική, έρχεται από τους συντρόφους της περιφερειακής Ευρώπης.
Αυτό γυρεύουμε σαν την καταλυτική αρχή.
Μια απόδειξη.
Αγαπητοί φίλοι, θα σταθώ λίγο στην ανάγκη της απόδειξης.
Είναι αλήθεια και δυστυχώς είναι η μόνη έγκυρη αλήθεια αυτής της εποχής, ότι οι ματαιώσεις του οράματος για έναν άλλο κόσμο, βύθισαν τους λαούς στο δόγμα του: αφού το όραμα γκρεμίστηκε, τότε συμβιβάζομαι με την πραγματικότητα.
Είναι επίσης αλήθεια, ότι οι πρωτοπόρες δυνάμεις της κοινωνίας και του πολιτικού φάσματος, βρέθηκαν ηττημένες και αταβιστικά κλεισμένες σε ηχομονωμένες αίθουσες.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι ακούγαμε μόνο τις φωνές μας.
Και μάλιστα, όποια φωνή δεν ήταν οικεία και βολική στο θεωρητικό μανδύα μας, αντί να αναγνωρίσουμε την όποια αλήθεια της, την κατατάσσαμε συλλήβδην στο ψέμα.
Η ήττα ήταν διπλή.
Ήττα της κοινωνίας. Ήττα της πρωτοπορίας.
Και για αυτήν την ήττα της πρωτοπορίας οι αυτόπτες μάρτυρες ήταν οι λαοί.
Για αυτό χρειαζόμαστε απόδειξη.
Απτή, κατανοητή, εύληπτη.
Ανάμεσα στη θεωρία και στο κίνημα, αναγκαία σήμερα είναι η απόδειξη.
Η επιβεβαίωση δηλαδή της ισχύος.
H τεκμηρίωση της ορθότητας μιας πρότασης μέσω ενός γεγονότος που έχει ήδη συμβεί, που αποτελεί ήδη μια ιστορική και πολιτική πρακτική.
Η αποδεδειγμένη πράξη είναι άλλωστε το μέτρο της θεωρίας, το κριτήριο που δείχνει την ερμηνευτική ικανότητα και τα όριά της.
Η αποδεδειγμένη πράξη είναι ο κινητήριος μοχλός για να ανακτήσουμε το βλέμμα μας.
Γιατί πριν από την κινηματική διαδικασία στην οποία προσβλέπει η ΕΛΕ και τη θεωρεί αναπόσπαστο συστατικό της, υπάρχει η ανάγκη να πείσουμε ότι κάποια στιγμή, κάπου στον πλανήτη, έγιναν αλλιώς τα πράγματα.
Είναι ο μόνος όρος που μπορεί να γκρεμίσει την υποτακτικότητα των ανθρώπων απέναντι στο θηρίο των αγορών.
Είναι ο μόνος όρος που μπορεί να απελευθερώσει δυνάμεις από το αξίωμα του μονόδρομου.
Είναι ο μόνος όρος να καταδείξει τους κανόνες ενός συστήματος που αφαιμάζει και καταχράται.
Και όλοι οι παραπάνω όροι είναι οι αναγκαίες συνθήκες του κινήματος.
Λαός που παύει να είναι υποτακτικός,
Λαός που απελευθερώνεται από συστημικά δόγματα ,
Λαός που καταλαβαίνει ότι οι αρπακτικοί κανόνες του συστήματος αποτελούν τη νομοτέλεια της ύπαρξής του,
Λαός που γνωρίζει ότι κάπου, κάποτε, σήμερα, εδώ τα πράγματα γίνονται και αλλιώς, είναι λαός έτοιμος να αντισταθεί, να ανατρέψει, να δημιουργήσει.
Για αυτού του είδους τη γέννα μιλώ.
Σε αυτού του είδους τη γέννα προσβλέπω.
Γνωρίζω καλά, δυστυχώς, όλοι γνωρίζουμε καλά, περισσότερο καλά τις διαφορές μας,
σε σχέση με αυτά που αποτελούν τον κοινό μας τόπο.
Απέναντι σε αυτές τις διαφορές και απευθύνομαι στις ζωντανές πρωτοπόρες δυνάμεις, της αριστεράς και της προόδου, χρειάζεται πολιτικό θάρρος.
Πολιτικό θάρρος είναι να έχεις την ώριμη υπομονή, την τελική λύση να την αναδείξει ο λαός και ταυτόχρονα να είσαι ανυπόμονος για να βρει γρήγορα ο λαός αυτήν τη λύση.
Αυτό είναι η ΕΛΕ. Αυτή είναι η ταυτότητά της.
Λέμε, ελάτε όλοι μαζί να ελέγξουμε, να διεκδικήσουμε, να ανατρέψουμε.
Δεν περιοριζόμαστε μόνο στη διάγνωση του κακού, αλλά ριψοκινδυνεύουμε ερμηνείες, κλονίζουμε συστημικά κατεστημένα και απελευθερώνουμε νέα ενέργεια.
Τί είναι αυτό που θα προκριθεί σαν λύση μετά από αυτή τη διαδικασία ;
Eλάτε να το οικοδομήσουμε μαζί και σε μια διαδικασία ιδεολογικής πάλης.
Ελάτε να γίνουμε το μέτωπο και κάθε κομμάτι αυτού του μετώπου, ας αναπτύσσουμε αυτόνομα και δυναμικά την παρέμβασή μας στην κοινωνία ώστε να διαμορφωθεί καταρχήν η αναγκαία κοινωνική συνείδηση της ανατροπής και ταυτόχρονα να είναι αυτή που θα γεννήσει και θα στηρίξει τη στρατηγική κατάληξη της επόμενης μέρας.
Δεν μπορούμε να κοιτάμε στα μάτια το συνταξιούχο , τον άνεργο , τον κοινωνικά απόβλητο, το νέο και τη νέα που ετοιμάζονται να δραπετεύσουν από την πραγματικότητα που τους κληροδοτούμε και την ίδια στιγμή να δηλώνουμε με την πρακτική μας:
“ού τόπος”.
Δεν μπορούμε τη στιγμή που ξεπουλιέται η γη μας, τα δημόσια αγαθά μας, τα λιμάνια της Ελλάδας και της Πορτογαλίας, την ίδια στιγμή να διαιρούμε αντί να πολλαπλασιάζουμε.
Δεν μπορούμε, σε κάθε κρίση τούτου του συστήματος, να περιμένουμε ότι είναι η τελευταία και την ίδια στιγμή, που αυτό αποδεικνύει ότι θα ζήσει για πολύ ακόμη, εμείς να βγάζουμε τον επιθανάτιο ρόγχο της ψεύτικης προσδοκίας.
Να αρνείσαι τα πάντα από αυτά που μπορούν να σε διχάσουν και να μην αρνείσαι τίποτε από αυτά που μπορούν να σε ισχυροποιήσουν.
Αυτή είναι η ΕΛΕ. Αυτή είναι η ταυτότητά της.
Ελάτε να ελέγξουμε, να διεκδικήσουμε, να ανατρέψουμε, δημιουργώντας ένα συμπαγές μέτωπο, χωρίς ρωγμές καχυποψίας, ηγεμονισμού και επικυριαρχίας.
Δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την υπεροπλία του εχθρού μας, όταν την ίδια στιγμή χάνουμε το όπλο της ενότητας.
Ελάτε να ανοίξουμε τους λογαριασμούς του χρέους.
Είναι μια βαθιά πολιτική διαδικασία, αφού η ίδια η φύση του χρέους είναι ταξική.
Κορυφαίος θεωρητικός έγραψε :
"Η συνείδηση της εργατικής τάξης δεν μπορεί να γίνει αληθινά πολιτική συνείδηση, εάν οι εργάτες δεν μάθουν να απαντούν σε όλες χωρίς εξαίρεση, τις περιπτώσεις αυθαιρεσίας και καταπίεσης, βίας και κατάχρησης".
Αυθαιρεσία, είναι ένα χρέος, για το οποίο δε ρωτήθηκε ποτέ ο λαός.
Καταπίεση, είναι ένα χρέος, η εξυπηρέτηση του οποίου σου στερεί την ανεξαρτησία, τη δημοκρατία, τα κοινωνικά κεκτημένα.
Βία είναι ένα χρέος, η αντιμετώπιση του οποίου δημιουργεί κοινωνικά και οικονομικά απαρτχάιντ.
Κατάχρηση, είναι ένα χρέος που διογκώθηκε από παράνομες συμβάσεις, από τις μίζες
της Γκόλντμαν Σακς, από τις μεγαλοεργολαβίες των Ολυμπιακών Αγώνων.
Και η απάντηση απέναντι στην αυθαιρεσία, την καταπίεση, τη βία και την κατάχρηση, είναι η γνώση.
Η γνώση που είναι κατά την άποψή μου, η φύτρα κάθε κινήματος και η κινητήρια δύναμη παραγωγής πολιτικών λύσεων και πολιτικών ανατροπών.
Αυτή είναι η ΕΛΕ.
Ένα ταξίδι με άκρως πολιτική ρότα, αφού ο τελικός προορισμός της είναι η απόδειξη της ταξικής φύσης του χρέους, τελικός στόχος είναι η αυτονόητη ταύτιση αυτής της βίαιης ταξικότητας με το ίδιο το σύστημα.
Αγαπητοί σύνεδροι,
Είναι μεγάλη η ευθύνη που φέρετε.
Από τα συμπεράσματά σας περιμένουμε θεωρητικό οδηγό δράσης.
Αγαπητοί φιλοξενούμενοι από μια άλλη ήπειρο,
Είναι τεράστια η συμβολή σας, γιατί η δράση που αναπτύξατε είναι εργαλείο αξιόπιστο και ρεαλιστικό.
Αγαπητοί συναγωνιστές από την Ευρώπη ,
Είναι σημαντική η παρουσίας σας, γιατί βγάζει τους λαούς μας από τους δρόμους του απομονωτισμού και της αποσπασματικότητας και ανοίγει δρόμους διεθνισμού και ολομέτωπης επίθεσης.
Αυτά είναι τα ακριβά υλικά μας.
Η θεωρία μας, η δράση μας, η διεθνιστική μας αλληλεγγύη.
Δεν βρίσκω καλύτερο τρόπο να ευχηθώ καλή επιτυχία στις εργασίες του συνεδρίου, παρά με ένα απόσπασμα από τον Πάμπλο Νερούντα.
"Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις όταν θυμόμαστε πάντοτε, ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας."
Ας κάνουμε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια!!
Με ένθερμη υπομονή και με παθιασμένη εγρήγορση
Κάπου μακρύτερα, οι μέρες θα είναι πραγματικά λαμπερές!!»

Πόσο απέχει η Ορθοδοξία από τη Μαγεία;

Πολύ; Ελάχιστα; Καθόλου;
Στο video που ακολουθεί από τα θυρανοίξια (εγκαίνια) του Ι.Ν. Αγ. Βασιλείου Θεσσαλονίκης, θα έχετε την ευκαιρία να προβληματιστείτε και, όσοι θρησκευόμενοι, αν τολμάτε, να κρίνετε.



Πείτε μου σας παρακαλώ, τι σχέση έχουν τα μαγικά αυτά τελετουργικά με την εντολή του Χριστού, «Πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας Αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν»;
Ουδεμία απολύτως!

Για όσους δεν είστε ενήμεροι, κάτω από την “αγία” (μαγική) τράπεζα κρύβονται οστά υποτιθέμενων αγίων. Φανταστείτε πόσους κατατεμαχισμένους “αγίους” διαθέτει η Ελλάδα, ώστε τα οστά τους να είναι αρκετά για να παρευρίσκονται κάτω από την “αγία τράπεζα” κάθε Ορθόδοξου ναού σε όλη την ελληνική επικράτεια!

Δηλαδή, αν δεν είχαμε τόοοσους αγίους να μας φυλάνε, πού χειρότερα θα είχαμε καταντήσει ως χώρα;

SOS! Θα υποθηκεύσουν και τα κοτέτσια μας!

Δεν πρόλαβε να περάσει ένας χρόνος από τότε που η Τρόικα μας ενέκρινε το δάνειο των 110 δις, και ούτε δύο μήνες από τότε που ο ΓΑΠ θριαμβολογούσε για την επιμήκυνση αποπληρωμής στα 7,5 χρόνια και τη μείωση του επιτοκίου από 5,2% στο 4,2%, θεωρώντας το γεγονός ως αναγνώριση της προσπάθειας του ελληνικού λαού, και βγήκαμε στη ζητιανιά για περισσότερα! Μεγάαλη ξεφτίλα! Τώρα όμως οι Βρυξέλλες αγρίεψαν και ζητάνε εγγυήσεις περιουσιακών στοιχείων! (Δείτε εδώ.)

Μέχρι πρόσφατα, ο Γ. Παπακωνσταντίνου, γνωστός και ως GPAPAK, μας έλεγε ότι η Ελλάδα θα βγει στις αγορές πριν από το τέλος του 2011, ή το αργότερο στις αρχές του 2012. Βέβαια, αυτό δεν ήταν το μόνο παραμύθι του Υπουργού Οικονομικών. Το άλλο, το πιο χοντρό, είναι ότι δεν θα χρειάζονταν άλλα μέτρα, κι ότι αν χρειάζονταν θα σήμαινε ότι ο ίδιος είχε αποτύχει, άρα θα έπρεπε να μας αδειάσει τη γωνιά. Όμως, ο αποτυχημένος τσάρος της οικονομίας, ένα χρόνο αργότερα, παραμένει ακόμη στη θέση του, χωρίς να ντρέπεται ούτε εκείνος ούτε ο Πρωθυπουργός μας! Ας θυμηθούμε τι έλεγε στις 10/5/2010:



Συ είπας, κύριε Παπακωνσταντίνου! Απέτυχες παταγωδώς! Δίνε του λοιπόν, ΤΩΡΑ! Ακόμη εκεί είσαι;

Αλλά δεν ήταν μόνο το Μάιο του 2010 που ο GPAPAK ήταν αισιόδοξος. Ακόμη και πρόσφατα μας έλεγε τα ίδια παραμύθια:

14/4/2011: Σε συνέντευξη στους Financial Times, ο Γ. Παπακωνσταντίνου μίλησε για την πρόθεση να βγει η χώρα στις αγορές το συντομότερο δυνατό, ακόμα και στο τέλος του 2011. (enet.gr)

20/4/2011: GPAPAK: «Πρόθεσή μας είναι να βγούμε στις αγορές το συντομότερο δυνατόν και το αργότερο έως τις αρχές του 2012». (Κέρδος online)

Εξάλλου, στο ίδιο μήκος κύματος ανερμάτιστης αισιοδοξίας εκινείτο και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος:
Γ. Πεταλωτής: «Αλλά ο στόχος μας είναι αυτός, παραμένει αυτός, να μπορέσουμε μέχρι το τέλος του 2011 να βγούμε στις αγορές. Και προσπαθούμε να δημιουργήσουμε όλες εκείνες τις προϋποθέσεις, σαν κυβέρνηση, έτσι ώστε αυτός ο στόχος μας πραγματικά να υλοποιηθεί. Έχουμε καιρό μπροστά μας, δουλεύοντας κάθε μέρα σκληρά, με πρωτόγνωρες συνθήκες, αλλά ο στόχος μας σαφώς και παραμένει μέχρι τέλους του 2011 να μπορέσουμε να βγούμε στις αγορές.» (29/3/2011)

Τα ίδια έλεγε και ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, Λουκάς Παπαδήμος, πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, και Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος στην περίοδο της μεγάλης ληστείας του Χρηματιστηρίου Αθηνών : «Το 2011 είναι η χρονιά που περιμένω να υπάρξει σημαντική βελτίωση των συνθηκών και η πιθανότητα μιας επιστροφής (της Ελλάδας) στις αγορές θα είναι μεγάλη.» (tanea , 29/9/2010)

Στο ίδιο μήκος κύματος αισιοδοξίας κινούνταν και ο διευθύνων σύμβουλος της Eurobank, κ. Μπαλλής, την 1/2/2011: «Θα ξαναβγούμε στις διεθνείς αγορές, και μάλιστα σύντομα, ίσως και πριν από το τέλος της χρονιάς». (tovima)

Μα καλά, όλοι οι "αρμόδιοι" μας δουλεύουν, ή κανείς δεν ξέρει τι του γίνεται από οικονομικά και τι θα μας ξημερώσει;

Κατά τ’ άλλα, ας θυμηθούμε ότι το Δεκέμβριο του 2010 οι Financial Times βράβευσαν τον Γ. Παπακωνσταντίνου ως τον Υπουργό Οικονομικών των 19 χωρών της Ευρωζώνης με τις καλύτερες πολιτικές ικανότητες (best political skills). (πηγή) Προσέξτε, για τις πολιτικές ικανότητες βραβεύτηκε, δηλαδή για το παραμύθιασμα του λαού, και όχι για τις οικονομικές!

Και επειδή για όλα αυτά τα κατά φαντασίαν επιτεύγματα (μαστίγωμα χωρίς προοπτική) ο ΓΑΠ συνεχίζει να προηγείται στις δημοσκοπήσεις, θα μας κάνει καλό να θυμηθούμε τι είχε εξομολογηθεί για την Ελλάδα σε δείπνο στις Βρυξέλλες, στις 10 Δεκεμβρίου του 2009: «Η χώρα μου είναι διεφθαρμένη από το Α ως το Ω.» (“He was very impressive and very honest. He basically said: ‘My country is a corrupt country from A to Z’.”)



Τώρα για το τι μέλλει γενέσθαι, ουδείς γνωρίζει: Πάρτε μια ιδέα για το κυβερνητικό αλαλούμ στο επόμενο video: