Τυχαίο; Δε νομίζω! Η έκπληξη και η είδηση θα ήταν εάν έστω και ένα ελληνικό πανεπιστήμιο συμπεριλαμβανόταν στη λίστα των 200 καλύτερων πανεπιστημίων του κόσμου. Δείτε τα εδώ.
Πάντως, όπως άκουσα, η απόρριψη αυτή προκαλεί έντονο προβληματισμό στην πανεπιστημιακή κοινότητα του
«όχι σε όλα», σε σημείο που οι μεν καθηγητές κατέρχονται μετά ζήλου στις παραδοσιακές εποχικές απεργίες τους, οι δε φοιτητές στις μπαχαλο-(σ)καταλήψεις τους, με την ελπίδα ότι κάποτε θα μπουν και τα δικά μας πανεπιστημιακά ιδρύματα στη λίστα. Τώρα σε ποια λίστα δεν κατάλαβα, διότι οι αριστείς, έστω και στο μπάχαλο, είναι εκτός ανταγωνισμού και επομένως εκτός κάθε λίστας.
Όταν ολόκληρη η Ελλάδα από άποψη ευνομίας, ανάπτυξης, απασχόλησης, περιβαλλοντικής ευαισθησίας, κρατικής αποτελεσματικότητας, κοινωνικών υπηρεσιών, και φυσικά οικονομίας, είναι ουραγός, θα ήταν περίεργο και παράδοξο τα πανεπιστήμιά της να διακρίνονταν για τις επιδόσεις τους.
Το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά, λέει η παροιμία. Ελλάδα,
δείξε μου την Παιδεία σου να σου πω ποια είσαι, λέω εγώ!
Το θλιβερό είναι ότι σύσσωμη η πανεπιστημιακή κοινότητα θεωρεί ότι τα χάλια των πανεπιστημίων οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στην υποχρηματοδότησή τους! Κατανοητό, εφόσον η σύγχρονη ζούγκλα έχει ανακηρύξει το χρήμα για θεό της… Για μένα το πρόβλημα της Παιδείας είναι πρωταρχικά η κατάλυση αρχών και αξιών, που ξεκίνησε σταδιακά το 1982, όταν η τότε κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, συνεργασθείσα με την ριζοσπαστική πανεπιστημιακή κοινότητα, ανέτρεψε την παραδοσιακή δομή διοίκησης του πανεπιστημίου.
Ακολούθησε η άγρια κομματικοποίηση, όχι μόνο του φοιτητικού κινήματος αλλά ολόκληρης της πανεπιστημιακής κοινότητας, κι από τότε τα πανεπιστήμια κατρακυλάνε από το κακό στο χειρότερο. Το επόμενο απόσπασμα από περυσινό δημοσίευμα του
antinews.gr τα συνοψίζει όλα:
«Πέρα από τις δυνάμεις που συμμετείχαν στο κύκλωμα της συνδιοίκησης – και της οργιώδους συνδιαλλαγής – αναπτύχθηκε και μια εξω-θεσμική αντιπολίτευση που σύντομα ξεπέρασε τα όρια της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς κι εξελίχθηκε σε ένα συνονθύλευμα αντί-εξουσιαστικών, αναρχικών συσπειρώσεων.
Αυτό ήταν το τέλος του Ελληνικού Πανεπιστήμιου. Οι παρατάξεις της “συνδιοίκησης” το διέφθειραν συνεχώς και οι “αντι-εξουσιαστές” το κατέστρεφαν συστηματικά.
Τώρα πλέον έχει χαθεί ο έλεγχος ακόμα κι από τα κόμματα. Τα πάντα ελέγχονται από “αυτοφυή κυκλώματα” που επεκτείνονται, συγκρούονται, νέμονται δημόσιους (η κοινοτικούς πόρους) και τρομοκρατούν τους πάντες. Καθηγητές κακοποιούνται κάθε τόσο. Φοιτητικές συμμορίες συμπλέκονται καθημερινά. Κονδύλια διασπαθίζονται. Για να μη μιλήσουμε για “εκλογές διδασκόντων”. Αξίζει να ερευνηθεί κάποτε πόσοι καθηγητές Ανωτάτων Σχολών έχουν σχέσεις συγγένειας (ή άλλες πιο… “πικάντικες” σχέσεις) μεταξύ τους.»
Στους πρωτοετείς φοιτητές ο προσηλυτισμός είναι απροκάλυπτος και ενίοτε βίαιος.
«Το σκηνικό που στήνεται τον Σεπτέμβριο είναι ίδιο κάθε χρόνο.
Το καλωσόρισµα των παρατάξεων στους πρωτοετείς φοιτητές του ΑΠΘ συνεπάγεται τραπεζάκια µε ενημερωτικό υλικό για τη συνδικαλιστική τους δράση σε όλο το µήκος και πλάτος των χώρων που βρίσκονται δίπλα στις γραμματείες και αφίσες που καλύπτουν όλη την επιφάνεια των τοίχων των σχολών. Μάλιστα, φέτος, το σύνηθες καλωσόρισµα των πρωτοετών συνοδεύτηκε και από το προχθεσινό βίαιο επεισόδιο µεταξύ µελών αντίπαλων φοιτητικών παρατάξεων στη Σχολή Θετικών Επιστηµών.
Επισήµως, τα µέλη των φοιτητικών παρατάξεων έχουν µοναδικό στόχο να βοηθήσουν τους νεώτερους να συµπληρώσουν τις αιτήσεις εγγραφής και να τους δώσουν πληροφορίες για το τµήµα και τα µαθήµατα. Ωστόσο, είναι κοινό µυστικό ότι απώτερος στόχος είναι ο προσηλυτισµός τους στην παράταξη, για τον οποίο µάλιστα συχνά χρησιµοποιούν ως δέλεαρ εκπτώσεις σε εκδροµές, δωρεάν προσκλήσεις σε πάρτι, ακόµα και έτοιµες σηµειώσεις για τα µαθήµατα. (…)
Το ψάρεµα µελλοντικών ψηφοφόρων δεν γίνεται πλέον µόνο στα τραπεζάκια των φοιτητικών παρατάξεων που από τις αρχές Σεπτεµβρίου έχουν στηθεί στις εισόδους των πανεπιστηµιακών σχολών. Το Ιντερνέτ αποτελεί για τις παρατάξεις ακόµη έναν χώρο για να ρίξουν τα “δολώµατά” τους στους πρωτοετείς. (…)
Οι φοιτητές συχνά έρχονται στα χέρια για το ποιος θα καταλάβει µε τραπεζάκι το πιο στρατηγικό σηµείο ή θα προσεγγίσει τους περισσότερους νεοεισερχόµενους. » (
tanea.gr)
Τι σας έλεγα σε προηγούμενο
άρθρο μου, και κάποιοι με παρεξηγήσατε; Δεν σας έλεγα για τα κόμματα-μαστροπούς που διαφθείρουν ήθη χρηστά και μπαχαλοποιούν όλη την κοινωνία, μηδέ των πανεπιστημίων εξαιρουμένων;
Και σα να μην έφτανε η κομματικοποίηση, έχουμε και το νεποτισμό στα πανεπιστήμια της πλάκας. Θα μου πεις ελληνική παράδοση είναι το φαινόμενο, και οι Έλληνες σέβονται τις παραδόσεις τους:
«Μεγάλες σχολές, όπως η Ιατρική και η Νομική Αθηνών, αποδεικνύονται φέουδα ολίγων δεκάδων υψηλόβαθμων καθηγητών, ενώ άλλες μικρότερες είναι απλώς... οικογενειακές σχολές. Η Ιατρική είναι το απόλυτο παράδειγμα. Σε μια σχολή με περίπου 100 καθηγητές α' βαθμίδας, καταγράφηκαν 18 μέλη ΔΕΠ (Διδακτικού και Ερευνητικού Προσωπικού) όλων των επιπέδων (λέκτορες, επίκουροι, αναπληρωτές), που είναι τέκνα νυν και τέως καθηγητών στο ίδιο ίδρυμα, πλην ενός του οποίους ο πατέρας είναι καθηγητής στο ΑΠΘ. Ωστόσο, διπλάσιοι υπολογίζονται οι λοιποί συγγενείς, ανίψια, γαμπροί, νύφες, πρώην και νυν σύζυγοι που συγκροτούν το ευρύτερο συγγενικό περιβάλλον, το οποίο, όμως, απουσιάζει από τις λίστες που προορίζονται για το υπουργείο Παιδείας. (…)“Το 50% των καθηγητών στην Ιατρική φροντίζουν οι ίδιοι για τη διαδοχή τους”, λένε χαρακτηριστικά όσοι έχουν καλή γνώση της κατάστασης. Καθηγητές (νυν και τέως) και αναπληρωτές έχουν παιδιά κι ανίψια (ένα, δύο, τρία) ήδη διορισμένα στη σχολή ή και στο τμήμα τους. Άλλοι συμβαίνει να έχουν όλη ή σχεδόν όλη την οικογένεια κοντά τους, συμπεριλαμβανομένων των συζύγων των παιδιών τους, οι οποίοι σε ορισμένες περιπτώσεις τυγχάνει να είναι και τέκνα άλλων καθηγητών.» (
enet.gr)
Κατά τ’ άλλα, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, o πανεπιστημιακός χαβαλές καλά κρατεί:
«Περισσότερες από δέκα σχολές του Πανεπιστημίου Πατρών τελούν υπό κατάληψη, ύστερα από αποφάσεις των φοιτητικών συλλόγων.
Συγκεκριμένα οι φοιτητικοί σύλλογοι εκφράζουν την αντίθεση τους στο υπό συζήτηση νομοσχέδιο για τη ανώτατη εκπαίδευση, ενώ για τον ίδιο λόγο, έχουν ξεκινήσει κινητοποιήσεις το διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό, καθώς και οι διοικητικοί υπάλληλοι του Πανεπιστημίου. (…)
Κλειστό θα παραμείνει και την Παρασκευή το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, καθώς ο σύλλογος διδασκόντων στο ίδρυμα αποφάσισε την κήρυξη προειδοποιητικής απεργίας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη μεταρρύθμιση που προωθεί η κυβέρνηση στην ανώτατη εκπαίδευση.» (
news.in.gr)
Με την ευκαιρία να πω ότι στα πέντε χρόνια σπουδών μου στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, τον παλιό καλό καιρό, δεν θυμάμαι να είχε γίνει απεργία καθηγητών, και φυσικά το φαινόμενο των καταλήψεων ήταν άγνωστο την εποχή εκείνη… Μήπως τάχα τα πανεπιστήμια χρηματοδοτούνταν με περισσότερα κονδύλια τότε; Αστεία πράγματα. Απλά τότε η πανεπιστημιακή κοινότητα κρατούσε ψηλά τις αρχές και αξίες της Παιδείας. Και ούτε θυμάμαι τότε που σπούδαζα καθηγητή να χρίει το γιο του επιμελητή και διάδοχο στην έδρα του.
Πάντως, μη μου στεναχωριέστε:
Αν είναι η Παιδεία να πεθάνει από την πολλή δημοκρατία, θεία ειν’ η δάφνη. Μια φορά κανείς πεθαίνει…
Όσο για τις ζημιές στα πανεπιστήμια, που τον Ιανουάριο του 2009 αποτιμήθηκαν στο ποσό του ενός εκατομμυρίου ευρώ, σύμφωνα με άρθρο της καλής εφημερίδας
ΤΟ ΒΗΜΑ , μην οργίζεστε εναντίον των φοιτητών μας. Είναι
εξωπανεπιστημιακά άτομα που τα κάνουν γης μαδιάμ! Οι φοιτητές μας δεν κάνουν τέτοια πράγματα, καθότι φοράνε ακόμη μπεϊμπιλίνο και βυζαίνουν την πιπίλα. Επομένως, ως νήπια δε μπορούν να προστατέψουν τα του οίκου τους, παρόλο που θα ’θελαν. Αμφιβάλλετε;
Και βέβαια τα καλά παιδιά δεν αφήνουν ούτε την Αστυνομία να προστατέψει τη δημόσια περιουσία για να μην βεβηλώσει το πανεπιστημιακό
άσυλο! Βλέπετε,
νυν υπέρ πάντων το άσυλο της βλακείας.
Ποιος όμως θα φιλοτεχνήσει το λάβαρο της σύγχρονης Ελλάδας, με την επιγραφή
«Ελλάς Ελλήνων Ηλιθίων»;
